Η παράνοια των παιδικών σταθμών

April 14, 2019

Η παρακάτω είδηση προξένησε προφανώς παγκόσμια αίσθηση, χωρίς όμως κανείς να μπει στον κόπο να μπει στην ουσία του θέματος:

“Σε τραγωδία κατέληξε σχολική εκδρομή- 3χρονο αγόρι έχασε τη ζωή του από υπερβολική ζέστη

Ένα αγόρι τριών χρόνων έχασε τη ζωή του από υπερβολική ζέστη, καθώς έμεινε για ώρες μέσα σε σχολικό λεωφορείο.

Το τραγικό περιστατικό συνέβη την Πέμπτη 19 Ιουλίου, έπειτα από εκδρομή που είχε διοργανώσει παιδικός σταθμός της Κομητείας Χάρις. Το άτυχο αγόρι ήταν μεταξύ των 28 παιδιών που έλαβαν μέρος στην εκδρομή, αλλά δυστυχώς δεν κατέβηκε ποτέ από το σχολικό.

Οι αστυνομικές αρχές το εντόπισαν χωρίς αισθήσεις στο όχημα όταν ο πατέρας του πήγε να το παραλάβει από τον παιδικό σταθμό. Μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο αλλά ήταν πολύ αργά.

Σύμφωνα με την αστυνομία, το παιδί είχε μείνει για τουλάχιστον τέσσερις ώρες στο λεωφορείο σε συνθήκες αποπνικτικές, με τη θερμοκρασία να ξεπερνά τους 45 βαθμούς Κελσίου.

Ο οδηγός του λεωφορείου και η συνοδός ανακρίνονται από την αστυνομία προκειμένου να διαπιστωθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το τραγικό αυτό περιστατικό.

Ο επικεφαλής του αστυνομικού τμήματος του Χάρις, Άλαν Ρόουζεν, δήλωσε σχετικά: «Κατά την άποψή μου πρόκειται για σοβαρή αμέλεια. Είναι τραγικό αυτό που συνέβη».

Ο συγκεκριμένος παιδικός σταθμός έχει υποπέσει σε αρκετές παραβάσεις στο παρελθόν. Το 2015, μάλιστα, το σχολικό του είχε διαπιστωθεί πως δεν έφερε το ηλεκτρονικό σύστημα προστασίας παιδιών το οποίο ενημερώνει τον οδηγό σε περίπτωση που κάποιο παιδί έχει μείνει εντός του οχήματος…”

Το ερώτημα είναι με ποιά λογική ένας παιδικός σταθμός παίρνει παιδιά τριών (3) ετών και τα πηγαίνει εκδρομή;

Αυτο το συμβάν δεν είναι παρά αποτέλεσμα της γενικότερης τάσης που κυριαρχεί όλο και περισσότερο, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να υπόκεινται σε έναν διαρκή βομβαρδισμό ερεθισμάτων που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει ακόμα και εκδρομές(!).

Ποιός λογικός άνθρωπος θα έβρισκε φυσιολογικό να τραβιούνται παιδιά τέτοιας ηλικίας σε εκδρομές;

Όταν ένας οδηγός και μία συνοδός έχουν την ευθύνη για 28 τρίχρονα παιδιά, είναι επόμενο πως θα γίνει κάποιο λάθος. Γιατί ούτε το τρίχρονο παιδί έχει την ικανότητα της αυτοπροστασίας και της λογικής σκέψης, ούτε είναι δυνατό για οποιονδήποτε άνθρωπο να έχει 28 τρίχρονα παιδιά που πρέπει να τα πάει εκδρομή χωρίς κάποια στιγμή να ξεφύγει η προσοχή του.

Το αστυνομικό κράτος έχει βέβαια έτοιμη τη λύση, που δεν είναι παρά η ηλεκτρονική παρακολούθηση των παιδιών. Και για να γίνει ποιό εύκολη και χωρίς πιθανότητα λάθους, η ιδανική λύση που σταδιακά προωθείται είναι το τσιπάρισμα των παιδιών για να ακολουθήσει και το τσιπάρισμα των ενηλίκων.

Η πραγματική ουσία είναι πως η μητρική φροντίδα αντικαταστάθηκε από τον παιδικό σταθμό, ο οποίος για να γίνει πιο ανταγωνιστικός προσφέρει πακέτα εκδρομών(!). Και για να γίνει δυνατή η μαζικοποίηση των παιδικών σταθμών, η λύση που επιδέξια προτείνεται είναι ο αυτοματισμός του ελέγχου των βρεφών και των νηπίων με ηλεκτρονικά μέσα.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα δεκαετιών κοινωνικής μηχανικής, που από τη μία ενθαρρύνουν τις γυναίκες να απεμπολούν τα μητρικά τους καθήκοντα και από την άλλη δημιουργούν μια μόδα που βλέπει τα παιδιά όχι σαν παιδιά αλλά σαν άτομα που είναι σε θέση να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις.

Advertisements

Το πρόβλημα του πολέμου στα ναρκωτικά

April 5, 2019

Το πρόβλημα των ναρκωτικών έρχεται να συμπληρωθεί από ένα άλλο πρόβλημα, το πρόβλημα του πολέμου στα ναρκωτικά.

Διεθνώς, ο πόλεμος αυτός έχει λάβει τεράστιες οικονομικές διαστάσεις, καθώς δαπανώνται τεράστια ποσά για την καταπολέμηση των ναρκωτικών, ενώ η κρατική μηχανή επιβαρρύνεται με τη δίωξη και σπανιότερα τη θεραπεία των χρηστών. Το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως η χρήση ναρκωτικών δεν δείχνει να μειώνεται δείχνει πως κάτι είναι λάθος στην προσέγγιση αυτή.

Η δυσάρεστη αλήθεια είναι πως πάντα ένα μέρος του πληθυσμού έχει μια ροπή προς τη χρήση ναρκωτικών, με τον ίδιο τρόπο που ένα μέρος του πληθυσμού έχει μια ροπή προς την ομοφυλοφιλία, την παιδεραστία και παρόμοιες διαστροφές. Ό,τι και να κάνει η πολιτεία, αυτό το ποσοστό του πληθυσμού θα βρει έναν τρόπο για να επιδοθεί σε παρόμοιες συμπεριφορές.

Άρα, σε σημαντικό βαθμό, το πρόβλημα των ναρκωτικών δεν βρίσκεται στη χρήση τους, αλλά στο ότι διαχρονικά ένα ποσοστό του πληθυσμού έχει μια έμφυτη τάση στις εξαρτήσεις (ενώ ταυτόχρονα ένα άλλο, μικρότερο μέρος, ωθείται στην εξάρτηση από τις κοινωνικές συνθήκες). Μελέτες έχουν δείξει πως πιθανότατα η τάση αυτή έχει γενετική βάση, πάντως αυτό που έχει σημασία είναι πως το ποσοστό αυτό δεν μπορεί να εκμηδενιστεί.

Ακούγεται υπερβολική αυτή η διαπίστωση; Ας πάρουμε για παράδειγμα την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών. Πολύς κόσμος τα καταναλώνει, αλλά μόνο ένα συγκεκριμένο τμήμα του πληθυσμού καταλήγει στην απερίσκεπτη κατανάλωση και τον αλκοολισμό. Οι συνέπειες για την υγεία αυτών των ατόμων είναι δυσάρεστες, το ίδιο και για την οικογένειά τους, την απόδοσή τους στην εργασία τους και την κοινωνική παρουσία τους. Όμως κανένας δεν είπε μέχρι τώρα πως πρέπει να αντιμετωπιστούν με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται ένας χρήστης ναρκωτικών, και επιπλέον το κράτος εισπράττει σημαντικά έσοδα από την φορολόγηση του αλκοόλ.

Και για να γίνουμε περισσότερο ακριβείς, βλέπουμε πλήθος περιπτώσεων αλκοολικών να καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης χωρίς να υπάρχει κάποια παρέμβαση της δικαιοσύνης, όπως διευθυντές εκπαιδευτικών μονάδων και οργανισμών που εμφανίζονται στην εργασία τους μεθυσμένοι, ή πανεπιστημιακούς που κυκλοφορούν τύφλα στο μεθύσι και καμιά φορά καταλήγουν και στο ύπατο αξίωμα της χώρας.

Στο μεθύσι της εβραιομασωνίας

Ενώ λοιπόν ο αλκοολικός αφήνεται ανενόχλητος, ο χρήστης ναρκωτικών γίνεται αντικείμενο ενασχόλησης της κρατικής μηχανής, με την φρούδα ελπίδα πως αυτό θα τον σταματήσει από το να κάνει χρήση ναρκωτικών, κάτι που μάλλον σπάνια αποδίδει.

Όσο για την προσπάθεια του κράτους να θεσμοθετήσει την απεξάρτηση, και πάλι είδαμε μια παταγώδη αποτυχία. Οι διάφορες μονάδες του ΟΚΑΝΑ γρήγορα οδήγησαν στην υποβάθμιση των περιοχών όπου δημιουργήθηκαν, και το κόστος λειτουργίας τους συντηρεί δομές με μικρό πρακτικό αντίκρυσμα.

Ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών όπως έχει υιοθετηθεί σε πολλές χώρες έχει οδηγήσει σε αμέτρητες στρεβλώσεις που στην πραγματικότητα διογκώνουν το πρόβλημα της διάδοσής τους. Ενώ βλέπουμε να συλλαμβάνονται χρήστες που επιδίδονται σε χρήση στην ασφάλεια του σπιτιού τους, την ίδια ώρα γίνεται δημόσια χρήση ουσιών σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας χωρίς κανείς να ενοχλείται, ιδιαίτερα όταν οι χρήστες είναι λαθρομετανάστες που εκτός από χρήστες είναι και διακινητές και βαποράκια. Οι γύφτοι πρεζέμποροι του Μενιδίου και άλλων περιοχών θα παρέμεναν ανενόχλητοι αν δεν ήταν οι δυναμικές ενέργειες αυτόνομων εθνικιστών. Οι υπαινιγμοί για τον υπέρμετρο πλουτισμό μεγαλοεπιχειρηματιών και εφοπλιστών μέσω εμπορίου τεραστίων ποσοτήτων ναρκωτικών είναι πλέον κοινός τόπος, με την εμφανή και απροκάλυπτη εμπλοκή πολιτικών προσώπων και κομμάτων.

Το βαθύ κράτος εκμεταλεύεται το ζήτημα των ναρκωτικών με δύο τρόπους. Από τη μία, το χρησιμοποιεί σαν πρόσχημα δημιουργίας κατασταλτικών μηχανισμών και από την άλλη προβάλλει τη ναρκωκουλτούρα και την εκμεταλεύεται ως μέσο μαζικού ελέγχου συνειδήσεων.

Όσο κι αν αυτό ακούγεται υπερβολικό, το βλέπουμε μπροστά μας περισσότερο συχνά από όσο νομίζουμε. Ολόκληρα σχολικά συγκροτήματα έχουν ταυτιστεί με τη χρήση ναρκωτικών χωρίς κανένας να έχει κάνει κάτι για αυτό εδώ και δεκαετίες. Πρόκειται για τα ίδια σχολικά συγκροτήματα που διαχρονικά τροφοδοτούν το περιθώριο με ανεγκέφαλα πιόνια που χρησιμοποιούνται για παρακρατικά παιχνίδια και για τη στελέχωση διαφόρων συμμοριών με δήθεν αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα.

Ενώ οι ένστολοι μισθοφόροι του συστήματος αγωνιούν να συλλάβουν κάποιον χρήστη που ενδεχομένως να μην ενόχλησε ποτέ κανέναν προκειμένου να προσθέσουν επιτυχίες στο βιογραφικό τους, μεγαθήρια της εγχώριας οικονομίας προβάλλουν τη ναρκωκουλτούρα του χειρίστου είδους μέσω διαφημίσεων που βρίσκονται παντού ώστε να εισβάλλουν στο υποσυνείδητο των νέων.

Με άλλα λόγια, η κρατική καταστολή των ναρκωτικών μπορεί να απορροφά τεράστια κονδύλια και να λαμβάνει συνεχώς νέες διαστάσεις, αλλά ταυτόχρονα το ίδιο το κράτος μέσω των ευρύτερων μηχανισμών του φροντίζει για την απάλειψη της αρνητικής εικόνας της ναρκωμανίας.

Ο μαστουρωμένος πρωθυπουργός

Εκτός των κρατικών κονδυλίων, το αστυνομικό κράτος έχει και άλλους λόγους να διαιωνίζει την υπάρχουσα κατάσταση. Μόνο στην δεκαετία 2007-2016, η κύρια υπηρεσία δίωξης ναρκωτικών στις ΗΠΑ (DEA) εξασφάλισε πάνω από 4 δισεκατομμύρια δολλάρια σε μετρητά από κατασχέσεις με πρόσχημα την ανάμειξη σε υποθέσεις ναρκωτικών, αλλά και αμέτρητα είδη όπως οχήματα, ρούχα, τηλεοράσεις και λοιπές ηλεκτρονικές συσκευές. Επισήμως, οι ιθύνοντες ισχυρίζονται πως η πρακτική των κατασχέσεων επιτρέπει την κατάσχεση χρημάτων και ειδών που προέρχονται από το εμπόριο ναρκωτικών. Στην πραγματικότητα, στο 81% των κατασχέσεων κατασχέθηκαν 3,2 δισεκατομμύρια δολλάρια χωρίς να απαγγελθεί οποιαδήποτε κατηγορία. Και παρά το ότι αυτά είναι γνωστά στο Αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, αυτό αρνείται να δημιουργήσει μηχανισμούς ελέγχου του ανεξέλεγκτου πλέον φαινομένου. Με την δικαιολογία πως αυτή η πρακτική είναι απαραίτητη σαν μέρος του πολέμου ενάντια στα ναρκωτικά, η κοινή γνώμη εθίζεται στην αποδοχή της και το αστυνομικό κράτος συνεχώς εδραιώνει την εξουσία του.

Η διακαής επιδίωξη του κράτους, που με τη σειρά της συμπλέει με τη βούληση των διεθνών εξουσιαστικών κύκλων, είναι η μείωση του πνευματικού επιπέδου και του μέσου δείκτη νοημοσύνης του πληθυσμού, ο οποίος θα καλύπτει τις όποιες αναζητήσεις του μέσω εξαρτήσεων που θα τον κρατούν απασχολημένο. Στο τέλος, αφού η κρατική μηχανή έχει εξαντλήσει τους πόρους της και την αυστηρότητά της σε μεμονωμένους χρήστες, καταλήγει να προωθεί όχι απλώς την αποποινικοποίηση της χρήσης αλλά την ίδια τη χρήση σαν μέσο μαζικού αποκλεισμού του πληθυσμού από άλλες ατραπούς σκέψης και δράσης που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αντίδραση και την εξέγερση.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Πουλημένος συνδικαλισμός

January 26, 2019

Κανένας δεν αρνείται την ανάγκη αντιπροσώπευσης των εργαζομένων, ώστε να εκφράζονται, στο μέτρο που πρέπει, τα αιτήματά τους.

Όπως όμως συμβαίνει πολλές φορές, ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Η θεσμοθέτηση του συνδικαλισμού συνοδεύτηκε από μια σειρά προνομίων για τους συνδικαλιστές, αλλά και νέες δυνατότητες διαπλοκής.

Στο χώρο της εκπαίδευσης υπάρχει έντονος συνδικαλισμός. Αναρίθμητοι ΟΛΜΕδες, αιρετοί και περιφερόμενα τσιράκια μαζεύουν ψήφους από τους κάθε λογής μονίμους και συμβασιούχους προκειμένου να εξασφαλιστεί η αντιπροσώπευση των εκπαιδευτικών στα ανώτερα κλιμάκια.

Τελικά τι προσφέρει όλος αυτός ο συνδικαλιστικός συρφετός;

Αιρετοί συμμετέχουν σε πλήθος ΠΥΣΠΕ και ΠΥΣΔΕ, υποτίθεται για να εξασφαλίζουν τη δικαιότερη ικανοποίηση των αιτημάτων. Το αποτέλεσμα είναι μήπως η πλήρης διαφάνεια και η ανθρώπινη αντιμετώπιση των προβλημάτων των αιτούντων; Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει είναι η πλήρης διαπλοκή, με τους αιρετούς να προωθούν απαιτητικά τα αιτήματα συγγενών και φίλων, ερωτικών συντρόφων και κομματικών εγκάθετων. Για κάθε έναν αιρετό που πιθανό να μην ενεργεί έτσι, υπάρχουν δεκάδες αν όχι εκατοντάδες άλλοι που ενεργούν με τον πλέον διεφθαρμένο τρόπο.

Ή μήπως πρέπει να θυμηθούμε τα όργια με τις εκπαιδευτικές άδειες και τις αποσπάσεις σε φορείς και γραφεία; Το μαγείρεμα των εικονικών τοποθετήσεων σε δυσπρόσιτα; Τις επιλογές διευθυντών; Τους γόνους των συνδικαληστών ΟΛΜΕδων να προσλαμβάνονται σε Σιβιτανίδειο, Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη και Ενισχυτική Διδασκαλία;

Αλλά γιατί να μείνουμε μόνο σε αυτά και να μη θυμηθούμε το πλήθος των αιρετών που προσπαθεί να κάνει πολιτική καριέρα, με κάποιους να φτάνουν μέχρι την καρέκλα του υφυπουργού, ή τα σκάνδαλα απατεώνα προέδρου της ΔΟΕ;

Και γιατί να αρκεστούμε μόνο στους συνδικαληστές της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ; Αμέτρητοι σύλλογοι και ψευδοσωματεία υποτίθεται πως εκπροσωπούν κάθε λογής συμβασιούχους της εκπαίδευσης, ενώ στην πραγματικότητα εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους και φροντίζουν αποκλειστικά για τα προσωπικά τους συμφέροντα. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε τα προεδρεία της ΠΕΑ και των σωματείων των σχολών του ΟΑΕΔ.

Καποιος μπορεί να ισχυριστεί πως οι συνδικαληστές είναι αναγκαίο κακό, γιατί μπορεί να φροντίζουν τα προσωπικά τους συμφέροντα και ρουσφέτια αλλά προωθούν και τα αιτήματα του κλάδου των εκπαιδευτικών.

Και αυτό με τη σειρά του είναι αναληθές. Αμέτρητα συνδικαληστρικά σωματεία βγάζουν αναρίθμητες ανακοινώσεις με ξεκάθαρα πολιτικό περιεχόμενο, που καταφέρονται κατά της Χρυσής Αυγής, υμνούν τον μπολσεβικισμό και εκδηλώνουν λατρεία προς τους λαθρόπαιδες.

Από πότε άραγε αυτά αποτελούν κλαδικά αιτήματα για τους εκπαιδευτικούς; Η Χρυσή Αυγή αποτελεί το τρίτο κόμμα, οπότε όσοι λένε πως πιστεύουν στη δημοκρατία (την οποία εμείς απορρίπτουμε) οφείλουν να το σεβαστούν αυτό. Ο μπολσεβικισμός αποτελεί μια μισητή ιδεολογία την οποία μπορεί να ακολουθούν κάποιοι αρρωστημένοι εκπαιδευτικοί, πλην όμως δεν μπορεί να αποτελεί κλαδικό αίτημα.

Όσο για την εισαγωγή λαθρόπαιδων στα Ελληνικά σχολεία, μπορεί για κάποιους εκπαιδευτικούς χαμηλού πνευματικού και νοητικού επιπέδου να αποτελεί δέλεαρ η πιθανότητα μαζικών διορισμών και εξασφάλισης οργανικής θέσης, όμως για άλλους είναι γνωστές οι συνέπειες της μαζικής εισαγωγής αλλοδαπών μαθητών, που οδηγεί σε περαιτέρω υποβάθμιση του σχολείου και αύξηση της εγκληματικότητας μέσα στους εκπαιδευτικούς χώρους. Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει κάποιο αμερόληπτο δημοψήφισμα ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς για να γνωρίζουμε κατά πόσον αυτό αποτελεί κλαδικό αίτημα.

Αντίθετα, η διατύπωση των αιτημάτων των συνδικαληστών που υποτίθεται πως θα βελτίωνε την εκπαίδευση μέχρι τώρα δεν έχει οδηγήσει σε κάποια βελτίωση. Εκείνο που βλέπουμε είναι το επίπεδο της εκπαίδευσης να πέφτει όλο και περισσότερο, σε απόλυτη αντιστοιχία με την αύξηση της συνδικαληστρικής δραστηριότητας.

Το ίδιο ισχύει και για το βιοτικό επίπεδο του εκπαιδευτικού, το οποίο πέφτει συνεχώς. Βλέπουμε εκπαιδευτικούς να ταλαιπωρούνται τρέχοντας καθημερινά από το ένα σχολείο στο άλλο και διανύοντας τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις, να τοποθετούνται σε σχολεία πολύ μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, να μένουν σε αποθήκες και καλύβες ή στο αυτοκίνητο, να αντιμετωπίζουν δύσκολες συνθήκες εργασίας λόγω της αυξανόμενης παραβατικότητας, να είναι έρμαια των ορέξεων διαφόρων πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων. Οι αμέτρητοι συνδικαληστές δεν έχουν κάνει τίποτα για όλα αυτά, για τα οποία στην πραγματικότητα είναι άμεσα υπεύθυνοι.

Και όμως, αυτό το αποτυχημένο συνδικαληταριό συνεχίζει να απασχολεί την επικαιρότητα με αμέτρητες ανακοινώσεις που αναμασούν τα ίδια και τα ίδια γύρω από τις εμμονές των συνδικαληστών, οι οποίοι ψάχνουν εναγωνίως για κάποια ευκαιρία που θα τους επιτρέψει να εισέλθουν στο κλαμπ της πολιτικής. Με ένα τηλέφωνο συνέχεια στο χέρι, διαπλέκονται από το πρωί μέχρι το βράδυ μαγειρεύοντας καταστάσεις και θάβοντας τους αντιπάλους τους, μοιράζοντας καρέκλες και υπολογίζοντας ψήφους.

Οι πουλημένοι συνδικαληστές χαλούν τον κόσμο για τα δίκαια του συνδικαλισμού, υψώνουν πανό και οργανώνουν τραμπουκισμούς, πάντα στο όνομα του συνδικαλισμού, και φυσικά εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους προνόμια και θέσεις. Τότε θεωρούν πως ο σκοπός του συνδικαληστρισμού εκπληρώθηκε και είναι οι ίδιοι που αρνούνται βάναυσα το δικαίωμα σε άλλους να οργανωθούν συνδικαλιστικά από το φόβο πως τα δικά τους προνόμια θα κινδυνεύσουν.

Επειδή ο συνδικαλισμός των εκπαιδευτικών δεν κρίθηκε αρκετός, θεωρήθηκε πως πρέπει να υπάρχει και συνδικαλισμός των φοιτητών και των μαθητών.

Στην περίπτωση των φοιτητών, αυτό που βλέπουμε είναι να ανθούν τα φυτώρια των κομματικών νεολαιών και να αντλούνται “στελέχη” για τις κομματικές οργανώσεις. Φιλόδοξοι αλήτες συμμετέχουν σε εγκληματικές οργανώσεις τύπου ΔΑΠ και ΕΑΑΚ προκειμένου να μπορέσουν να προβληθούν και να εξασφαλίσουν θέσεις σε μεταπτυχιακά, διδακτορικά και καλές δουλειές. Γόνοι πολιτικών και πανεπιστημιακών εξασφαλίζουν την προεδρία διαφόρων φοιτητικών συλλόγων και παρατάξεων ως πρώτο βήμα για τη μετέπειτα καριέρα τους. Κακοποιά στοιχεία εξασφαλίζουν την αποφοίτησή τους χάρη στα κομματικά ένσημα. Μέσα σε όλα αυτά, κάποιοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν πως ο φοιτητικός συνδικαλισμός εκφράζει ένα ανύπαρκτο φοιτητικό κίνημα και πως προσφέρει κάτι στους φοιτητές. Εκείνο που βλέπουμε είναι η καθημερινότητα του φοιτητή να γίνεται χειρότερη εξαιτίας της συνδικαλιστικής δραστηριότητας, που έχει υποβαθμίσει περαιτέρω τον πανεπιστημιακό χώρο.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον συνδικαλισμό των πανεπιστημιακών, που προσφέρει κάλυψη στην καθηγητική αυθαιρεσία και την ίδια ώρα διαπλέκεται με διάφορες φοιτητικές παρατάξεις δήθεν για το καλό των φοιτητών.

Η μεταπολίτευση έφερε την ιδέα πως για να εδραιωθεί καλύτερα η ιδέα της “δημοκρατίας” πρέπει να υπάρχουν παντού διαδικασίες ψηφοφορίας και συνδικαλισμού. Καθιερώθηκαν τα πενταμελή και τα δεκαπενταμελή, προκειμένου ο νταής του σχολείου και ο γιός του τοπικού παράγοντα να αποκτούν ένα αξίωμα και να παριστάνουν τους προέδρους. Δημιουργήθηκε η παράδοση των καταλήψεων, ώστε τα πενταμελή και τα δεκαπενταμελή να αισθανθούν πως έχουν εξουσία και καλλιεργήθηκε η εικόνα του “δημοκρατικού καταληψία” ώστε να αναδειχθούν τα σημερινά καθάρματα του πολιτικάντικου στερεώματος.

Όσο τα αιτήματα των καταληψιών ήταν τραγικά και γελοία αλλά “δημοκρατικά”, το κατεστημένο χαμογελούσε καμαρώνοντας τα μπάσταρδα βλαστάρια του. Όταν κάποια στιγμή άρχισαν να διατυπώνονται αιτήματα που ενόχλησαν το κατεστημένο, τότε ξαφνικά το σύστημα θορυβήθηκε για τον φόβο έκφρασης “φασιστικών αντιλήψεων” μέσα στις καταλήψεις.

Όπως συνέβη και στις προηγούμενες περιπτώσεις, ο μαθητικός συνδικαλισμός δεν ωφέλησε σε τίποτα το σχολείο, το οποίο συνεχίζει να υποβαθμίζεται. Ωφέλησε μόνο τους φιλόδοξους συνδικαληστές που έβαλαν με καμάρι στο βιογραφικό τους τη συμμετοχή στο πενταμελές προκειμένου να καλλιεργήσουν το πολιτικό προφίλ τους.

Όλος αυτός ο συνδικαληστρικός συρφετός δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στην κοινωνία. Αποτελεί ένα ακομα επίπεδο διαπλοκής που αναγκάζει όποιον θέλει να ικανοποιήσει κάποιο αίτημά του να μπει στο μαντρί και να γίνεται δέσμιος της διαπλοκής.

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι πραγματικοί εκπαιδευτικοί είναι να γυρίσουν την πλάτη στα διεφθαρμένα σωματεία και να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στο σαθρό σύστημα. Διαφορετικά θα εμπλακούν σε ένα σύστημα διαπλοκής στο οποίο θα αναγκαστούν να γίνουν ίδιοι με τους συνδικαληστές.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Περί “φασισμού” και απολυταρχισμού

December 6, 2018

Μία συμπαιγνία του πολιτικού συστήματος έχει καταφέρει να αποδίδεται με ευκολία η κατηγορία του “φασισμού” σαν ένα είδος αυταπόδεικτης ενοχής. Ενώ η ρητορική περί “φασισμού” κατακλύζει τη δημόσια ζωή, ο πραγματικός απολυταρχισμός επελαύνει χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση καθώς το κεφάλαιο, άλλοτε με δεξιό και άλλοτε με αριστερό μανδύα, φροντίζει να αποχαυνώνει τις μάζες δια της δημοκρατίας:

“[…]Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αναρίθμητα παραδείγματα για τον σύγχρονο απολυταρχισμό του Κεφαλαίου και των Δημοκρατών, διαλέξαμε όμως τα πιο χαρακτηριστικά και εθνοδιαλυτικά. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που επιτρέπει σε όλους αυτούς να υπάρχουν και να νομοθετούν κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν είναι τίποτα άλλο παρά το ίδιο το σύστημα της Δημοκρατίας και τα μέσα επιβολής της. Η αστυνομία και τα ΜΜΕ.

Όπως, πριν λίγα χρόνια, έγραψαν «δημοκρατικά» εκεί που δεν πιάνει μελάνι την ψήφο του ελληνικού λαού ενάντια στα μνημόνια και την ΕΕ, έτσι «δημοκρατικά» και νόμιμα μας επιβάλουν αδιάκοπα την φορομπηχτική τους πολιτική.
Έτσι όπως προωθούν την φυλετική και πολιτισμική μας επιμειξία μέσω της κατευθυνόμενης λαθροεισβολής και την κατάρρευση της οικογενειακής δομής διαμέσου του φιλελεύθερου, υλιστικού και ομοφυλοφιλικού τρόπου ζωής.
Έτσι, όπως κάποτε επέβαλαν στους κυβερνήτες των μεγαλύτερων κρατών του κόσμου να ξεκινήσουν τους δυο πιο καταστροφικούς πολέμους της ευρωπαϊκής ιστορίας, έτσι και σήμερα, αδιάκοπα δικάζουν και διατάζουν για την υποχρεωτική είσπραξη του φόρου, του τόκου, του μεριδίου ζωής που κλέβουν καθημερινά απ’ όλους εμάς.”

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Συντάξεις και ασφαλιστικό

November 27, 2018

Με αφορμή την διαρκή αγωνία για τις συντάξεις και την πορεία του ασφαλιστικού, θα θυμηθούμε τι έγραφε ο Γιάννης Πανάρετος το 2007:

“6 Απριλίου, 2007

Τσιτουρίδης, Συντάξεις και Ασφαλιστικά Ταμεία
Εδώ και καιρό ο Υπουργός απασχόλησης διακηρύττει ότι θα λύσει το ασφαλιστικό πρόβλημα της χώρας χωρίς να αυξήσει τα όρια ηλικίας, χωρίς να αυξήσει τις εισφορές των ασφαλισμένων και χωρίς να μειώσει τις συντάξεις.
Προ έτους και πλέον, είχα παρακολουθήσει μαι ημερίδα στο πανεπιστήμιο του Berkeley για την κοινωνική ασφάλιση σε σχέση με τις τότε προτάσεις Bush. Στο πάνελ, μεταξύ των άλλων καθηγητών και ειδικών, ήταν και τρεις νομπελίστες στα Οικονομικά. Το πρώτο πράγμα στο οποίο συμφώνησαν είναι ότι το ασφαλιστικό δεν αντιμετωπίζεται χωρίς αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης ή αύξηση των εισφορών, η συνδυασμό των δύο. Ο κ. Τσιτουρίδης, από όσα γνωρίζω, δεν έχει παρουσιάσει κάποια νέα οικονομική θεωρία (και σίγουρα,έστω και αν το έχει κάνει και δεν το ξέρω, δεν έχει κερδίσει Νομπελ γι’αυτήν).
Αυτό και μόνο θα έπρεπε να έχει οδηγήσει στην πλήρη απαξίωσή του ως αξιόπιστου πολιτικού. Και όμως….
ΥΓ. Αν θυμάμαι καλά, είχε ισχυρισθεί ότι θα λύσει το ασφαλιστικό με καλύτερη αξιοποίηση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων!”

Για όσους δεν θυμούνται, το 2007 διάφοροι απατεώνες του νεοδημοκρατικού μορφώματος έβγαιναν και με περισπούδαστο ύφος διαβεβαίωναν πως δεν υπάρχει απολύτως κανένας κίνδυνος για τις συντάξεις, αναφέροντας ταυτόχρονα και τις σχετικές σπουδές τους ώστε να δείξουν πως δεν λένε ανοησίες, αλλά αντίθετα βασίζονται επάνω σε γερές επιστημονικές βάσεις.

Είχε προηγηθεί η καταλήστευση των ταμείων από τις καραμανλικές ακρίδες, οι οποίες είχαν καλέσει και πράσινες και κόκκινες ακρίδες ώστε να έχουν βοήθεια στο φαγοπότι. Στα χρόνια που ακολούθησαν, μια διακομματική σιωπή έφερε την λήθη στο σκάνδαλο των ασφαλιστικών ταμείων που κανένας δεν φαίνεται πρόθυμος να θυμηθεί.

Οι διαπιστώσεις του Πανάρετου παραμένουν επίκαιρες για αρκετούς λόγους, και ένας από αυτούς είναι η μεθοδευόμενη επιστροφή του Τσιτουρίδη στην κεντρική πολιτική σκηνή, αυτή τη φορά στα πλαίσια του “πατριωτικού χώρου”, με γνωστά νούμερα να επιθυμούν την αξιοποίηση του “πατριωτικού κεφαλαίου”(!) που δήθεν αποτελούν ο Τσιτουρίδης και η κομματική ομάδα του.

Όσο για τις συντάξεις, αμέτρητοι από όσους σήμερα θίγονται άμεσα από τις σχετικές εξελίξεις τότε έσπευδαν στα διεφθαρμένα κόμματα προκειμένου να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και την υποταγή τους με διάφορα ανταλλάγματα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΘΕΛ φυσικά και δεν σκοπεύει να αναζητήσει τους υπεύθυνους για την καταστροφή των ασφαλιστικών ταμείων, καθώς τότε θα πρέπει να αναζητηθούν ευθύνες και για τις αμέτρητες συντάξεις που μοιράστηκαν σε διάφορους επιτήδειους, όπως για παράδειγμα οι συντάξεις που δόθηκαν στους “αντιστασιακούς” και στους συμμορίτες εγκληματίες που επέστρεψαν από την Σοβιετία.

Όσο για την τωρινή αντιμετώπιση του ασφαλιστικού, η λύση που ακολουθείται είναι η διαχρονικά προσφιλής στους μπολσεβίκους, δηλαδή η αφαίμαξη των ιδιωτών. Με τον τρόπο αυτό αποθαρρύνονται όλο και περισσότεροι από το να επιδιώξουν την αυτοτελή εργασία, δημιουργώντας μια νέα γενιά προθύμων να εργαστούν για ψίχουλα στις πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Με την χώρα να κυριαρχείται από αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, κάποια στιγμή και αυτή η αγελάδα άντλησης εισφορών θα ψοφήσει. Οι συνταξιούχοι, που για χρόνια επιθυμούσαν την σφαγή των νεοτέρων προκειμένου να επωφεληθούν οι ίδιοι, θα αντιληφθούν πως πλέον δεν έμεινε άλλος για σφαγή και πως ήρθε η σειρά τους. Αν σήμερα γελούν ειρωνικά με όσους μιλούν για το Υπερμνημόνιο, τότε θα αντιληφθούν πως με την εκπλήρωση των υπολοίπων όρων του Υπερμνημονίου ήρθε και η σειρά των όρων που αναφέρονται στους συνταξιούχους. Τότε όμως θα έχει προχωρήσει και το σχέδιο της αντικατάστασης των γηγενών πληθυσμών και όλοι αυτοί θα βρεθούν μόνοι τους να αναλογιστούν τις ευθύνες τους.

Μιλώντας όμως για την καταστροφή του ασφαλιστικού συστήματος και την διακομματική σιωπή για την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, θα θυμίσουμε μια ακόμα παλιά ιστορία που κάποιοι θέλουν να ξεχαστεί, και αφορά ασφαλιστικές εισφορές περίπου 2,5 εκατομμυρίων ευρώ που “χάθηκαν”:

Οι εισφορές του προσωπικού της Σιβιτανιδείου: Σκάνδαλο με πολλές προεκτάσεις

Η άρση ασυλίας του Ταμήλου και η Σιβιτανίδειος

Όσο για τους πρωταγωνιστές του συγκεκριμένου ασφαλιστικού σκανδάλου, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το που κατέληξαν:

– Ο Ιωάννης Λυμπέρης παρέμεινε διευθυντής δημοσίων ΙΕΚ, ενώ στην πορεία προσπάθησε να γίνει και πρόεδρος του ΤΕΙ Λάρισας προσκομίζοντας πλαστό Πακιστανικό πτυχίο

– Ο Κωνσταντίνος Αντωνόπουλος έγινε αντιδήμαρχος οικονομικών του δήμου Δωρίδας

– Ο Ευάγγελος Μπαρμπάκος έγινε αντιδήμαρχος οικονομικών του δήμου Καλλιθέας

– Ο Γεώργιος Κοτονιάς έγινε πρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής της Σιβιτανιδείου που πρόσφατα φωτογραφήθηκε (και) με τον Γαβρόγλου

Το συγκεκριμένο σκάνδαλο αφορά και δύο αρχιεπισκόπους που επέλεξαν να συγκαλύψουν τους απατεώνες.

Μέχρι τώρα κανένας δεν τιμωρήθηκε. Ούτε αναζητήθηκε που πήγαν αυτά τα 2,5 εκατομμύρια.

Η μαθητεία και το ταμπού της παιδικής εργασίας

November 18, 2018

Ο όρος “παιδική εργασία” έχει διαφορετικό νόημα για διαφορετικούς ανθρώπους. Κάποτε αφορούσε την εργασία παιδιών ηλικίας 8-9 ετών. Σήμερα, το εκπαιδευτικό συνδικαληταριό χαρακτηρίζει ως “παιδική εργασία” ακόμα και την μαθητεία και την φοίτηση στο τεχνικό λύκειο.

Το ζήτημα της “παιδικής εργασίας” είναι πλέον σε μεγάλο βαθμό μια ακόμα εμμονή των αριστερών που εναγωνίως προσπαθούν να επεκτείνουν τη σφαίρα επιρροής τους. Πλέον στοχεύει στην κατάργηση των τεχνικών λυκείων και της πρακτικής άσκησης και στην επιβολή του ενιαίου και υποχρεωτικού λυκείου.

Οι κλίσεις του παιδιού έχουν γίνει φανερές ήδη από την ηλικία των 12 ετών και τείνουν προς παγίωση στην ηλικία των 15 ετών. Από τις ηλικίες αυτές και μετά είναι απάνθρωπο να στερούμε τις επαγγελματικές προοπτικές του.

Σε μία ισορροπημένη κοινωνία, η εργασία του καθενός είναι ανάλογη των δυνατοτήτων του. Στην περίπτωση του μαθητή, η εργασία του είναι η μάθηση και ανάλογη των δυνατοτήτων του είναι η βαθμίδα της εκπαίδευσης στην οποία εισέρχεται. Προφανώς τα πανεπιστημιακά μαθήματα είναι (στη γενική περίπτωση) πέραν των δυνατοτήτων μάθησης του μέσου μαθητή, οπότε η εργασία του (σχολική ύλη) είναι ανάλογη των δυνατοτήτων του.

Όταν όμως ο μαθητής δεν διαθέτει την φυσική κλίση για μάθηση, θα πρέπει να βρει μία διαφορετική εργασία ανάλογη των φυσικών του κλίσεων. Δεν περίμένουμε να κάνει την εργασία ενός 25χρονου, όμως υπάρχει κατάλληλο εργασιακό πεδίο και μπορεί να έχει την ανάλογη εργασία στα πλαίσια της μαθητείας.

Όλα αυτά θεωρούνται ταμπού για το σύνολο της Αριστεράς (με τη Δεξιά να ακολουθεί συγκαταβατικά) και παρουσιάζονται σαν καταναγκαστικά έργα που αναβιώνουν σκηνές από τον Όλιβερ Τουΐστ. Η Αριστερά απαιτεί να αγνοούνται οι φυσικές κλίσεις και επιθυμίες κάθε παιδιού και να αναγκάζεται να πηγαίνει στο σχολείο και στη συνέχεια να του εξασφαλίζεται μία θέση στο πανεπιστήμιο, και φυσικά και αντίστοιχο πτυχίο. Το αποτέλεσμα είναι πλήθος νέων να ξοδεύουν την ενεργητικότητά τους σε μία σχολική τάξη παρακολουθώντας μαθήματα από τα οποία δεν μαθαίνουν τίποτα και δυσχεραίνοντας την μαθησιακή διαδικασία για τους μαθητές που όντως εργάζονται δια της μάθησης.

Σκληρή η “παιδική” εργασία, λένε οι αριστεροί

Εκεί λοιπόν που τα παιδιά αυτά θα μπορούσαν να ξεκινήσουν μία επαγγελματική ζωή, να αποκτήσουν δεξιότητες ανάλογες των φυσικών τους κλίσεων και να φτάσουν στην ενηλικίωση έχοντας ήδη αποκτήσει ένα εισόδημα και ένα κομπόδεμα, η απαίτηση της Αριστεράς είναι να πηγαίνουν στο σχολείο, και μάλιστα σε ένα ενιαίο γενικό σχολείο, όπου καταλήγουν να κάνουν την πλάκα τους. Και αυτά προκειμένου δήθεν να μην αισθάνονται μειονεκτικά σε σχέση με τα παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο.

Εκείνο που δεν λέει όμως κανένας είναι πως με την ίδια λογική θα αισθάνονται μειονεκτικά απέναντι στα παιδιά που εργάζονται δια της μάθησης, οπότε και θα καταλήγαμε στα ίδια. Και μπορεί να μη το λέει κανένας, αλλά η Αριστερά έχει ήδη τη λύση, απαιτώντας ένα σχολείο φτιαγμένο στα μέτρα των νοητικά υστερούντων.

Πολλές φορές οι μαθητές που δεν είναι ικανοί για μάθηση στην πραγματικότητα δεν έχουν την πρόθεση ούτε για κάποια άλλη εργασία, και η μοναδική κλίση που έχουν είναι στην αλητεία. Με την εξασφάλιση της παραμονής τους στο σχολείο το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η εισαγωγή της αλητείας στο σχολικό περιβάλλον και στην ευρύτερη κοινωνία.

Σε παλαιότερες εποχές, η μαθητεία αποτελούσε πεδίο στυγνής εκμετάλευσης. Στις ίδιες εποχές όμως αντίστοιχα νοσηρά φαινόμενα εμφανίζονταν και στον σχολικό και πανεπιστημιακό χώρο, φαινόμενα που σε μεγάλο βαθμό και σε διαφορετική μορφή εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα. Επιλεκτικά τα τελευταία αποσιωπώνται, ενώ τα πρώτα διογκώνονται και οι αριστεροί προπαγανδιστές οδύρονται για τη βαρβαρότητα της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης.

Αντί λοιπόν να προωθηθεί η ιδέα της μαθητείας και της ένταξης σε ένα εργασιακό περιβάλλον, έχει απαξιωθεί η λειτουργία του σχολείου μέσω του εξισωτισμού και της επιβολής του ενιαίου γενικού σχολείου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Η απάτη με τους “επιτυχόντες ΑΣΕΠ”

November 14, 2018

Όπως συμβαίνει συνήθως, κάθε μεθόδευση του συστήματος συνοδεύεται από ένα μπαράζ επικοινωνιακών επιθέσεων προκειμένου να καλλιεργηθεί στον αδαή πληθυσμό η εντύπωση πως το σύστημα ενεργεί με βάση το δίκαιο και την ηθική. Κάτι που απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Τον τελευταίο χρόνο, εκτός από τις αναφορές στους “αναπληρωτές” βλέπουμε να πυκνώνουν και οι αναφορές στους “επιτυχόντες ΑΣΕΠ”. Το αποκορύφωμα ήταν όταν ο αστείος υπουργίσκος παραπαιδείας Γαβρόγλου δήλωσε πως πρέπει να κινηθούν οι διαδικασίες για την μονιμοποίησή τους, που σε πρώτη φάση θα αφορά περίπου 600 “επιτυχόντες”.

Όταν θεσμοθετήθηκε ο διαγωνισμός ΑΣΕΠ για τους εκπαιδευτικούς, η δικαιολογία ήταν πως το σύστημα της επετηρίδας ήταν ξεπερασμένο και πως έτσι θα δινόταν ευκαιρία και στους νέους να διοριστούν. Αντικαταστάθηκε δηλαδή ένα σύστημα που τουλάχιστον εξασφάλιζε κάποια σχετική διαφάνεια με ένα άλλο, το οποίο υποτίθεται πως θα εξασφάλιζε την καλύτερη επιλογή των διοριστέων.

Στην πράξη βέβαια αυτό δεν έγινε, καθώς ο διαγωνισμός ήταν άλλη μια νεοελληνική πατέντα βολέματος ημετέρων. Τελείως συμπτωματικά, ολόκληρες οικογένειες βρέθηκαν να διορίζονται μέσω ενός διαβλητού διαγωνισμού. Επειδή όμως αυτό δεν ήταν αρκετό, εφευρέθηκαν και οι “επιτυχόντες”.

Το κράτος ισχυρίστηκε πως με το εφεύρημα του αρχιμασώνου Αρσένη για το ΑΣΕΠ δεν θα υπήρχε ανάγκη για επετηρίδα, καθώς κάθε δύο χρόνια το κράτος θα διεξήγαγε διαγωνισμό από τα αποτελέσματα του οποίου θα κάλυπτε τις όποιες ανάγκες για διορισμούς για την επόμενη διετία.

(Στην πραγματικότητα, δημιουργήθηκαν αρκετές άλλες επετηρίδες με τα γνωστά κριτήρια…)

Με άλλα λόγια, αν το κράτος αποφάσιζε να διορίσει 100 μαθηματικούς, θα διόριζε τους 100 πρώτους από τα αποτελέσματα του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, με την προϋπόθεση πως αυτοί θα είχαν επιτύχει την βαθμολογική βάση που θα έθετε το ΑΣΕΠ. Οι υπόλοιποι θα ξαναέδιναν εξετάσεις μετά από δύο χρόνια.

Γύρω από τον ΑΣΕΠ στήθηκε μια ολόκληρη βιομηχανία ρουσφετιών. Εκτός από τους διοριστέους, που σε συντριπτικό ποσοστό ήταν άτομα του συστήματος που εξασφάλισαν άμεσα μεταθέσεις, αποσπάσεις και διευθυντικές θέσεις, δημιουργήθηκε και η τάξη των επιτυχόντων, στους οποίους βρέθηκαν άτομα πέραν κάθε φαντασίας. Δηλαδή άτομα που κυριολεκτικά δεν ήξεραν να γράψουν ή είχαν κάψει τον εγκέφαλό τους από πειραματισμούς με διάφορες ουσίες, είχαν όμως τις κατάλληλες προσβάσεις, βρέθηκαν να χαρακτηρίζονται σαν “επιτυχόντες” και δημιουργήθηκε μια ευνοϊκή ρύθμιση και για αυτούς. Δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, αφού επρόκειτο για άτομα με συγγενικά πρόσωπα πχ. στην ΑΣΠΑΙΤΕ και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ή στους κομματικούς μηχανισμούς.

Με διάφορες αλχημείες, οι “επιτυχόντες” αναγνωρίστηκαν σαν ιδιαίτερη κατηγορία, με πρώτο βήμα την μοριοδότησή τους προκειμένου να ενταχθούν στους πίνακες των αναπληρωτών. Αυτό χρησιμοποιείται τώρα σαν δικαιολογία από τους “επιτυχόντες” για να προωθήσουν τις απαιτήσεις τους, ότι δηλαδή μπήκαν στους πίνακες των αναπληρωτών “αξιοκρατικά”. Όμως εκείνο που δεν λένε είναι πως πολλοί από αυτούς έχουν εξασφαλίσει την προϋπηρεσία μέσω της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης ή της Σιβιτανιδείου ή της Ριζαρείου ή παρεμφερών μεθόδων.

Όταν διάφορα τυχάρπαστα άτομα βρίσκονταν να καμαρώνουν στις λίστες των “επιτυχόντων”, η δικαιολογία του συστήματος ήταν πως δεν υπήρχε λόγος να ασχοληθεί κανένας με το ζήτημα γιατί δεν ήταν διοριστέοι. Με το πέρασμα του χρόνου, το σύστημα θεώρησε πως μπορεί να προχωρήσει στην επόμενη φάση με την δημιουργία του κατάλληλου κλίματος μέσα από δημοσιεύματα του τύπου όπως έγινε και με την υπόθεση των “αναπληρωτών”.

Με διάφορες νομικίστικες αλχημείες, οι “επιτυχόντες” αναβαθμίστηκαν στη θέση των διοριστέων και τώρα αναμένουν την μονιμοποίησή τους, με τους συνδικαλήτες ΟΛΜΕ και ΔΟΕ να περιμένουν να πάρουν σειρά και οι “αναπληρωτές”. Αυτά όταν το ίδιο το κράτος αθέτησε τους δικούς του ισχυρισμούς, πως κάθε δύο χρόνια θα διόριζε μέσω εξετάσεων έναν συγκεκριμένο κάθε φορά αριθμό. Αυτά όμως συμβαίνουν όταν υπάρχουν πολλοί ενδιαφερόμενοι με πρόσβαση στην εξουσία που πιέζουν και για την τακτοποίηση του δικού τους ρουσφετιού.

Η ιστορία με τους “επιτυχόντες” είναι άλλη μια απάτη του συστήματος. Με την ίδια λογική, δεν θα είχαμε εισακτέους σε κάθε πανεπιστημιακή σχολή, αλλά “επιτυχόντες” που σε μελλοντικό χρόνο θα απαιτούσαν την εισαγωγή τους πχ. στην Ιατρική. Το ίδιο και για τους υπόλοιπους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, όπου προς το παρόν δεν υφίσταται η έννοια των “επιτυχόντων”.

Εκείνο που επιζητά το σύστημα είναι να εισέρχονται σε αυτό όσο το δυνατό πιο δοκιμασμένα “στελέχη” που θα το στηρίξουν αντί να το υποσκάψουν. Προκειμένου να το επιτύχει αυτό, χρησιμοποιεί κάθε διαθέσιμη δεξαμενή ώστε να μην χρειάζεται να ρισκάρει προσφέροντας θέσεις σε “αγνώστους”.

Το αποτέλεσμα τόσων ετών μεθοδεύσεων στους διορισμούς είναι να έχει διαβρωθεί πλήρως η εκπαίδευση και να είναι ένας τελείως αναξιόπιστος θεσμός. Η μόνη δυνατή θεραπεία είναι η εκρίζωση του κακού με μαζικές απολύσεις όλων των πιονιών της κομματοκρατίας.

Αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη (Μέρος 7ο)

November 7, 2018

Οι δολοφόνοι συνεχίζουν την εγκληματική τους δράση

Η απάνθρωπη δολοφονία του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη μπροστά από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο την 1η Νοεμβρίου 2013 δεν πτόησε τους ηθικούς αυτουργούς. Με την κάλυψη των ίδιων μηχανισμών που τους καθοδήγησαν στην στοχοποίηση των θυμάτων τους, συνέχισαν να επιδίδονται σε προσπάθειες σπίλωσης της μνήμης τους.

Έναν χρόνο μετά την δολοφονική επίθεση, ο δήμος του Νέου Ηρακλείου ξεκινά μία πρόστυχη παράδοση ομόφωνων ψηφισμάτων που εκδίδει κάθε χρόνο ενάντια στην μνήμη των δολοφονημένων νέων. Στάση που έχει καταγγείλει ο Λάμπρος Φουντούλης, καθώς οι ηθικοί αυτουργοί των δολοφονιών επιθυμούν να μην διεξάγεται τελετή στην μνήμη των θυμάτων τους στον τόπο του εγκλήματος.

Το ψήφισμα του δήμου Νέου Ηρακλείου, που έκτοτε επαναλαμβάνεται σε παραπλήσιες εκδοχές κάθε χρόνο, έκανε λόγο για “τάγματα εφόδου νεοναζί που σκορπάνε το τρόμο στις γειτονιές μας και επιτίθενται σε συνδικαλιστές, αγωνιστές των κινημάτων, Ρομά, ομοφυλόφιλους, γυναίκες”, αλλά και για “συγκάλυψη των εγκλημάτων τους από την αστυνομία”. Μετά από την απαραίτητη αναφορά στα μνημόνια και τις οικονομικές επιπτώσεις τους, το ψήφισμα κατέληγε σε ένα κρεσέντο λαθρολαγνείας και αντιφασισμού με αναφορές στο ψευδοολοκαύτωμα και τους υποτιθέμενους θαλάμους αερίων, για να καλέσει τέλος σε διάφορες αντιφασιστικές συγκεντρώσεις. Από κάτω φιγουράριζαν οι υπογραφές των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας, μαζί με διάφορα τοπικά στελέχη της ΝΔ:

“Ομόφωνα ψηφίστηκε το ψήφισμα από τους κ.κ. Ζούρου Μ., Αϊβατζίδου Δ., Τσεκούρα Δ., Χαλκή Η., Δημητρόπουλο Δ., Οικονομίδη Γ., Κουτσογιαννάκη Ε., Σπυρόπουλο Ν., Μπαρμπούνη Ν., Καρανικόλα Α., Παναγιωτακοπούλου Α., Αρώνη Μ., Φίλανδρο I., Πέτρου Γ., Μοσχονά Η., Παντερή Μ., Πέτσα Κ., Κεϊμπίνο Δ. Βαβουράκη Ε.,Βλασσόπουλο Π., (με επιφύλαξη) Ζούνη Μ., Κατσινοπούλου Ε., Καμπούρη Δ., Κουτρούλη Κ., Σπηλιόπουλο Π., Μαστοράκο Γ., Λυκούρα Β., Ταβουλάρη Δ.”

Δηλαδή οι ηθικοί αυτουργοί ενός ειδεχθούς εγκλήματος όχι μόνο δεν έδειξαν την παραμικρή μεταμέλεια για το έγκλημα στο οποίο συμμετείχαν, αλλά συνέχισαν να ασεβούν στην μνήμη των θυμάτων τους. Ενώ οι ίδιοι για να τρομοκρατήσουν τον ντόπιο πληθυσμό οργάνωσαν αντιφασιστικές πορείες σε συνεργασία με πρεζοκαταλήψεις αναμεμειγμένες και σε άλλες δολοφονίες, μιλούν για δήθεν “τρόμο στις γειτονιές τους”, όταν η διαδικτυακή γιάφκα του indymedia συχνά φιλοξενεί ανακοινώσεις τους για επιθέσεις ακόμα και σε τυχαίους διερχόμενους και για την συνεχιζόμενη στοχοποίηση εθνικιστών που λαμβάνει χώρα στην περιοχή.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναφορά σε δήθεν συγκάλυψη των υποτιθέμενων “ναζιστικών” εγκλημάτων από την αστυνομία. Η αστυνομία σε όλη την Ελλάδα συμμετείχε στο σχέδιο της Κόκκινης Προβιάς για ποινικοποίηση των εθνικιστικών ιδεών, μεταχειριζόμενη τους εθνικιστές με τον χειρότερο και απεχθέστερο τρόπο. Και στην περίπτωση του αστυνομικού τμήματος του Νέου Ηρακλείου, κυριολεκτικά έκλεισε τα μάτια προκειμένου οι δολοφόνοι του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη να δράσουν ανενόχλητοι. Όταν επιτέλουν διένυσαν τα λίγα μέτρα από το αστυνομικό τμήμα μέχρι το σημείο της δολοφονίας, έδειξαν την χειρότερη ασέβεια απέναντι στους νεκρούς νέους και η στάση τους υπήρξε ιδιαίτερα προκλητική. Ο ίδιος ο πρωτεργάτης της δολοφονίας Παντελής Βλασσόπουλος κάλυψε επικοινωνιακά τις ενέργειές τους, με την συμβολή του επικοινωνιολόγου του και ανθρώπου του άμεσου περιβάλλοντος Σαμαρά Άγγελου Λάσκαρη, και αργότερα μετέβη προσωπικά στο υπουργείο ΠΡΟΠΟ για να απαιτήσει να παραμείνει το αστυνομικό τμήμα στην θέση του γιατί δήθεν είναι απαραίτητο για το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Και όμως, το ίδιο άτομο στο παραπάνω ψήφισμα ισχυρίζεται πως η αστυνομία καλύπτει κάποια ανύπαρκτα “φασιστικά-νεοναζιστικά εγκλήματα” και καλεί τον κόσμο σε συμμετοχή σε αντιφασιστικά συλλαλητήρια που συνήθως συνοδεύονται από ρίψη μολότωφ στην αστυνομία.

Οι “νοικοκυραίοι νεοδημοκράτες” έσπευσαν ομόφωνα να υπογράψουν το ψήφισμα που υπέβαλε ο τοπικός εκπρόσωπος του ΑΝΤΑΡΣΥΑ Δημήτρης Ταβουλάρης, τα γραφεία του οποίου βρέθηκαν στη συνέχεια να φιλοξενούν τον συνδυασμό του νεοδημοκράτη Παντελή Βλασσόπουλου.

Αν οι πρωταγωνιστές αυτής της σκοτεινής υπόθεσης συμμετείχαν στην δολοφονία δύο νέων ανθρώπων, και αν έδειξαν την πιο αισχρή συμπεριφορά απέναντι στον πόνο ενός πατέρα, του Λάμπρου Φουντούλη, την ίδια ώρα φρόντιζαν με ιδιαίτερη επιμέλεια για τα δικά τους παιδιά.

Έναν χρόνο μετά τα γεγονότα του 2013, ο Παντελής Βλασσόπουλος άνοιξε ταβέρνα για τα παιδιά του Γιώργο και Αλέξανδρο Βλασσόπουλο, η οποία αποτελεί στέκι των στελεχών του εγκληματικού νεοδημοκρατικού μορφώματος των Βορείων Προαστείων, ενώ μεθοδεύει την επάνοδό του στην πολιτική σκηνή μετά την αποτυχία του να επανεκλεγεί το 2014.

Ο αντιφασιστικός συρφετός οργανώνει συχνά επιθέσεις σε ταβέρνες που θεωρεί “φασιστικές”. Και φυσικά η αστυνομία ποτέ δεν καταφέρνει να βρει τους δράστες. Πρόκειται για την ίδια αστυνομία που ο Παντελής Βλασσόπουλος κατηγορεί πως “συγκαλύπτει τα εγκλήματα των νεοναζί”.

Φυσικά η ταβέρνα του Παντελή Βλασσόπουλου δεν διατρέχει τέτοιους κινδύνους. Οι αντιφασίστες δολοφόνοι θεωρούν το μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας “δικό τους άνθρωπο”.

Ο Γιώργος Βλαντής με τη σειρά του άνοιξε τεχνικό γραφείο για τις κόρες του Μαρία και Ιωάννα Βλαντή με εμπλοκή με δημοτικά έργα, ενώ προσπαθεί να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο. Η διαμάχη του ΣΥΡΙΖΑ με τον κόσμο της ΑΕΚ του στέρησε την δυνατότητα να αντλήσει ψηφοφόρους από τους φιλάθλους, οπότε ελπίζει σε κάποια δοτή θέση σε μία μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Ενώ οι δολοφόνοι ήταν βέβαιοι πως θα δρουν ανενόχλητα με την προστασία του κατοχικού καθεστώτος και της προδοτικής αστυνομίας, μία επίσκεψη στα γραφεία τους τον Δεκέμβριο του 2016 έρχεται να ταράξει την ηρεμία τους, δείχνοντας πως το Εθνικοσοσιαλιστικό Αντάρτικο Πόλης δεν ξεχνά. Οι ίδιοι θα σπεύσουν να αποπροσανατολίσουν, αποδίδοντας την ενέργεια σε τοπικούς διεκδικητές της δημαρχίας.

Πέντε χρόνια μετά από εκείνη την νύχτα της 1ης Νοεμβρίου 2013, οι δολοφόνοι εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Οι φυσικοί αυτουργοί κινούνται ανενόχλητα με την προστασία των αρχών μέσα σε πρεζοφωλιές τοπικών καταλήψεων, με την κατάληψη Έπαυλης Κούβελου να εμπλέκεται τόσο σε εγκληματικές ενέργειες όσο και σε άλλες δολοφονίες και να φιλοξενεί παιδιά υπουργών. Οι ηθικοί αυτουργοί όμως, οι οποίοι είναι γνωστοί “ευυπόληπτοι πολίτες” που κομπάζουν αναζητώντας βήμα για να βγάλουν λόγους, απολαμβάνουν την δημόσια προβολή τους, υπερήφανοι για την συμμετοχή τους στην δολοφονία δύο νέων εθνικιστών.

Όταν δόθηκε η εντολή από τον παγκόσμιο σιωνισμό, οι τοπικοί εκπρόσωποί του στην Ελλάδα Αντώνης Σαμαράς και Νίκος Δένδιας ξεκίνησαν μία επιχείρηση ποινικοποίησης των εθνικιστικών ιδεών και αστυνομία και αριστεριστές έδρασαν συντονισμένα για να εδραιώσουν κλίμα τρομοκρατίας. Προκειμένου να κάμψουν το εθνικιστικό φρόνημα, αναζήτησαν θύματα ώστε να δώσουν το μήνυμα πως εκτός από τις φυλακίσεις υπάρχουν και οι δολοφονίες. Η τοπική της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο επιλέχθηκε λόγω της θέσης της που διευκόλυνε την απομάκρυνση των δραστών χωρίς τον κίνδυνο της εμπλοκής τους στην κυκλοφορία.

Για να προετοιμαστεί το κλίμα, χρησιμοποιήθηκαν ψυχολογικές επιχειρήσεις με την διοργάνωση αντιφασιστικών συλλαλητηρίων. Δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα ώστε να εξασφαλιστεί η συμμετοχή όσο γίνεται περισσότερων γκρουπούσκουλων, και δεν είναι τυχαίο πως τα έντυπα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ την χαρακτήρισαν τις ημέρες εκείνες σαν την σημαντικότερη αντιφασιστική συγκέντρωση. Η αγωνία κάποιων για την υλοποίησή της ήταν τέτοια ώστε χρησιμοποιήθηκε και ο νεοδημοκράτης δήμαρχος της περιοχής, ο οποίος κλήθηκε για να δώσει θεσμικό χαρακτήρα.

Με τον τρόπο αυτό, ο Παντελής Βλασσόπουλος, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του νεοδημοκρατικού μορφώματος, που μαζί με άλλα γαλάζια στελέχη χάρασσε την πολιτική γραμμή του δεξιού μορφώματος, που με δυσκολία κατάφερε να βγάλει το δημοτικό αλλά χάρη στον Γιάννη Βαρβιτσιώτη βρέθηκε να είναι ο άνθρωπός του στην Εμπορική Τράπεζα, που το περιβάλλον Σαμαρά περιελάμβανε στα έμπιστα στελέχη που θα ανελάμβαναν καίρια πόστα στο μέλλον, που πριν κλείσει τα 50 του ήταν ήδη συνταξιούχος συνδικαληστής, βρέθηκε στις γραμμές του ΚΕΕΡΦΑ μαζί με σεσημασμένους αριστεριστές, πράκτορες του Soros και Πακιστανούς να ενορχηστρώνει την στοχοποίηση των τοπικών γραφείων της Χρυσής Αυγής, που ο ίδιος λίγες ημέρες αργότερα θα παραδεχόταν στην τηλεόραση πως δεν προξένησαν κανένα πρόβλημα στην περιοχή, αλλά έναν χρόνο αργότερα θα υπέγραφε πως δήθεν “σκόρπιζαν τον τρόμο στις γειτονιές”.

Το ίδιο το νεοδημοκρατικό μόρφωμα έδειξε να μην ενοχλείται ιδιαίτερα από την δραστηριότητα του πρωτοκλασάτου στελέχους του, που βρέθηκε να έχει το γενικό πρόσταγμα σε μία συγκέντρωση υποτίθεται αντικυβερνητική και αντιμνημονιακή, να βγάζει αφιονισμένος λόγο σε Πακιστανούς και ντόπιους υπανθρώπους, και στην συνέχεια να τίθεται επικεφαλής της πορείας τους υποδεικνύοντας ως στόχο της τυφλής δολοφονικής τους μανίας τους νέους εθνικιστές που αναζητούσαν έναν τρόπο αντίδρασης ενάντια στην κομματοκρατία και το διεφθαρμένο καθεστώς.

Τις υπηρεσίες του στον Παντελή Βλασσόπουλο σαν επικοινωνιολόγος την επίμαχη περίοδο προσέφερε ένα άλλο άτομο του βαθέος δεξιού κράτους, ο Άγγελος Λάσκαρης, αφανής υπουργός παιδείας που από τις ΜΚΟ και τα ΚΕΚ του Σκλιά και του Στυλιανίδη βρέθηκε να λειτουργεί στην θέση του Αρβανιτόπουλου, θησαυρίζοντας σκανδαλωδώς στην διαδρομή.

Δίπλα στον Παντελή Βλασσόπουλο βρέθηκαν οι έτεροι προνομιούχοι τραπεζικοί συνδικαληστές, το βαθύπλουτο ζεύγος Δημήτρη Τσουκαλά και Αιμιλίας Τζίβα, που από το τρελό φαγοπότι με το ΠΑΣΟΚ βρέθηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχοντας ταυτόχρονα στις δραστηριότητες της εγκληματικής οργάνωσης του ΚΕΕΡΦΑ μαζί με ντόπια κακοποιά στοιχεία και Πακιστανούς λαθροεποίκους.

Ταυτόχρονα, ο Γιώργος Βλαντής εκπροσώπησε την ΔΗΜΑΡ που την εποχή εκείνη αποτελούσε έναν από τους πόλους της ανίερης συγκυβέρνησης δεξιών και αριστερών στοιχείων διαφθοράς και προδοσίας.

Μαζί με τον Παντελή Βλασσόπουλο και τον Γιώργο Βλαντή ήταν και ο συνδικαληστής και δημοτικός σύμβουλος της νεοδημοκρατικής δημοτικής παράταξης ΑΚΕΠ Γρηγόριος Παπαδάτος του Νικολάου.

Τον κύκλο έκλεισαν τα τοπικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Ανθή Χαρώνη και Ειρήνη Κατσινοπούλου.

Αυτά τα άθλια άτομα ήταν που βρέθηκαν στην κορυφή της αντιφασιστικής πορείας στις 12 Οκτωβρίου 2013 και υπέδειξαν στους φυσικούς αυτουργούς τους στόχους τους.

Και ο κύριος ρόλος ανήκει σε ένα ευνοημένο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, που σε κάθε προσπάθεια των αντιφασιστικών καθαρμάτων της ευρύτερης περιοχής να τρομοκρατήσουν αυτός βρισκόταν εκεί για να τρέξει να τους βγάλει από το αστυνομικό τμήμα Αμαρουσίου εξασφαλίζοντας πως δεν θα τους αποδοθούν κατηγορίες. Το άτομο αυτό έπαιξε τον κύριο ρόλο στις 12 Οκτωβρίου 2013, οργανώνοντας την συγκέντρωση μαζί με το ΚΕΕΡΦΑ, στην συνέχεια φανατίζοντας τον όχλο με αντιφασιστικές κορώνες σαν κύριος ομιλητής, και καθοδηγώντας τους εν μέσω συνθημάτων μίσους προς τα τοπικά γραφεία της Χρυσής Αυγής προκειμένου να τους υποδείξει τον στόχο τους.

Και το άτομο αυτό, ο βρωμερός νεοδημοκράτης Παντελής Βλασσόπουλος, είναι που αμέσως μετά την δολοφονία έσπευσε να προσφέρει κάλυψη στην αστυνομία που στη συνέχεια θα κατήγγειλε για δήθεν κάλυψη σε ανύπαρκτα “φασιστικά εγκλήματα”. Και ο ρόλος του στην υπόθεση αυτή αποτελεί ακόμα και σήμερα σημείο αναφοράς που προβάλει με υπερηφάνεια η νεοδημοκρατική δημοτική παράταξή του, η οποία στεγάζεται στα τοπικά γραφεία του ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Σήμερα, πέντε χρόνια μετά από την νύχτα εκείνη, οι ηθικοί αυτουργοί εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, σίγουροι για την προστασία που το κατοχικό καθεστώς παρέχει στους δωσίλογους και στα ενεργούμενά του. Αποτελεί χρέος μίας μελλοντικής εθνικιστικής κυβέρνησης να φροντίσει ώστε να λογοδοτήσουν για τα εγκλήματά τους.

Αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη (Μέρος 6ο)

November 6, 2018

Δημήτρης Τσουκαλάς και Αιμιλία Τζίβα: Εκατομμυριούχοι εργατοπατέρες, από το ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΕΕΡΦΑ

Όταν το ζεύγος των συνδικαληστών βρέθηκε στην ομάδα που οδήγησε την πορεία μπροστά στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, ούτε η πιο άγρια φαντασία δεν θα περίμενε πως στην πραγματικότητα πρόκειται για εκατομμυριούχους που ο συνδικαλισμός κατέστησε πάμπλουτους.

Ο Δημήτρης Τσουκαλάς ανήκει στην ίδια κλίκα με τον Θέμη Κοτσιφάκη, τον Θανάση Κούρκουλα και την πρεζοφωλιά “Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών”. Ταυτόχρονα πρόεδρος της Ομοσπονδίας Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδος, υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης, αργότερα βουλευτής επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, στη συνέχεια το 2015 γενικός γραμματέας διοικητικής μεταρρύθμισης που υποτίθεται πως θα αναμόρφωνε την δημόσια διοίκηση.

Την ίδια περίοδο που ο Δημήτρης Τσουκαλάς πουλούσε παρακρατικό αντιφασισμό μπροστά στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, το πόθεν έσχες του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ προξενούσε έκπληξη για το μέγεθος του πλούτου του αντικαπιταλιστή Τσουκαλά:

“Πόθεν έσχες: Ο Δημήτρης Τσουκαλάς του ΣΥΡΙΖΑ πήρε 1.000.000 ευρώ εφάπαξ

Xρήστος Μπόκας

16/12/2013

Τίτλους ιδιοκτησίας σε 13 ακίνητα απέκτησε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τη διετία 2010-2011 – Η μοτοσυκλέτα των 26.000 ευρώ και το ΙΧ των 44.000 ευρώ

Στις τραπεζικές καταθέσεις του βουλευτή Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ αποτυπώνεται η κατάσταση που επικρατούσε επι χρόνια στην Ελλάδα και που τώρα καλούνται να πληρώσουν τα συνήθη υποζύγια.

Ειδικότερα, ο πρώην συνδικαλιστής και νυν βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης εμφανίζει δύο τραπεζικούς λογαριασμούς ύψους 350.000 ευρώ και 650.000 ευρώ και ως προέλευση χρημάτων δηλώνει «αποζημίωση συνταξιοδότησης». Δηλαδή 1.000.000 για εφάπαξ!

Παράλληλα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί και άλλους λογαριασμούς στην Ελληνική και Alpha Bank ύψους 36 χιλιάδων ευρώ και 30 χιλιάδων ευρώ αντίστοιχα .

Εξίσου εντυπωσιακό είναι και το γεγονός ότι τη διετία 2010-2011 που η χώρα έμπαινε στο μνημόνιο ο κ. Τσουκαλάς αγόραζε διαμέρισμα στην Βάρη αντικειμενικής αξίας 170 χιλιάδων ευρώ ενώ το ίδιο διάστημα απέκτησε από κληρονομία ακόμη επτά τίτλους ιδιοκτησίας από κληρονομιά

Επιπλέον διαθέτει 2 ΙΧ εκ των οποίων το ένα 2300 cc και αξίας αγοράς 44 χιλιάδων ευρώ μίας μοτοσυκλέτας 1200cc αξίας 26 χιλίαδων ευρώ .

Εξίσου εντυπωσιακά είναι και τα στοιχεία για τα εισοδήματα καθώς ο κ. Τσουκαλάς δήλωσε το 2012 840.831,07 ευρώ, το 2011 529.538 ευρώ και το 2010 102.670 ευρώ.”

Αν και ο Δημήτρης Τσουκαλάς φρόντισε ιδιαίτερα καλά τα προσωπικά του συμφέροντα, δεν έκανε το ίδιο και για τα συμφέροντα των εργαζομένων που υποτίθεται πως εκπροσωπούσε:

“Δημήτρης Τσουκαλάς: μια υπερήφανη συνδικαλιστική πορεία
20/12/2013

του Θ. Δαγκλή

«Για τους Ολλανδούς, τα σύνορα δεν υπήρξαν ποτέ εμπόδιο» διαφημιζόταν στις αρχές της δεκαετίας του 80 η ολλανδική τράπεζα Rabobank, που βρισκόταν καθ’ οδόν να γίνει ένας διεθνής κολοσσός και σήμερα μια από τις θεωρούμενες ασφαλέστερες τράπεζες στον κόσμο.

Τότε, πάντως, ήδη κάποιοι εγχώριοι ανταγωνιστές της την είχαν προλάβει, ας μην ξεχνάμε ότι η Ολλανδία είναι η πατρίδα της καπιταλιστικής οικονομίας.

Η τότε κορυφαία τράπεζα της Ολλανδίας, η Algemene Bank Nederland (Αλχεμέινε Μπανκ Νεϊντερλαντ) που οι ρίζες της πήγαιναν πίσω στην εταιρεία των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών διέθετε ήδη από το 19ο αιώνα ένα ευρύ δίκτυο υποκαταστημάτων στην Ασία. Από το 1972, η τράπεζα άρχισε να ανοίγει υποκαταστήματα και γραφεία αντιπροσωπείας σε κάθε γωνιά του κόσμου. Στην Αθήνα ήρθε το 1974. Ο Τσουκαλάς ξεκίνησε να εργάζεται εκεί από το 1978, άρα ήταν ένας από τους πρώτους.

Τι έκανε την απευθείας κληρονόμο της Εταιρείας των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών να έρθει στην Αθήνα; Μα το χρήμα των εφοπλιστών φυσικά. Αρχικά, η μόνη λειτουργία του γραφείου αντιπροσωπείας ήταν τα δάνεια και τραπεζικές υπηρεσίες προς τους εφοπλιστές. Αυτό εξηγεί ως ένα βαθμό και το πως ο βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε τότε στην ΑΒΝ. Είχε πτυχίο οικονομικών με εξειδίκευση στα ναυτιλιακά.

Μια τράπεζα από μια οικονομικά προηγμένη χώρα σε μια χώρα με υπανάπτυκτη τραπεζική δεν θέλει να χάνει δουλειές. Μετά από δύο δεκαετίες ξέφρενης οικονομικής ανάπτυξης η Ελλάδα διέθετε πολλούς πλούσιους πελάτες, που ήθελαν πιο αποδοτικές υπηρεσίες από αυτό που μπορούσαν να προσφέρουν οι εγχώριες τράπεζες.

Η Algemene Bank Nederland μπήκε στη γενική τραπεζική που υποσχόταν μεγάλα κέρδη και έφτασε στο σημείο να έχει 16 υποκαταστήματα σε όλη τη χώρα. Ο Τσουκαλάς έκανε ευθύς εξαρχής καριέρα στην τράπεζα ως συνδικαλιστής, σύμφωνα με το βιογραφικό του, έφτασε να είναι αντιπρόεδρος του εργασιακού συμβουλίου της εταιρείας.

Τη δεκαετία του 90 πάντως, η ελληνική τραπεζική είχε προοδεύσει αρκετά ώστε να μπορεί να σταθεί απέναντι στον ξένο ανταγωνισμό. Οι αποδόσεις των ελληνικών υποκαταστημάτων της ΑΒΝ (που ενδιαμέσως είχε συγχωνευθεί με την επίσης Ολλανδική Amro) για να σχηματίσει την ΑΒΝ Amro άρχισαν να υποχωρούν.

Mετά την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ, το management στην Ολλανδία πήρε την απόφαση να επικεντρωθεί στην core business. To 2002, πούλησε τα 16 υποκαταστήματα στην Τράπεζα Ασπίς, του ασφαλιστικού ομίλου Ασπίς Πρόνοια. Η Ολλανδική εταιρεία απέκτησε στην τράπεζα, στην οποία πρόεδρος του ΔΣ ήταν τότε ο Κωνσταντίνος Καρατζάς, ένα μερίδιο της τάξης του 7%. Το μόνο που διατήρησε , ήταν το τμήμα ναυτιλίας στο κεντρικό κατάστημα, ενώ άνοιξε και ένα ακόμα υποκατάστημα στην Ακτή Μιαούλη.

Στους 180 εργαζόμενους προσφέρθηκε να ακολουθήσουν τη συγχώνευση στην Aspis Bank. Άλλοι το έκαναν – και βρέθηκαν το 2009 στο ΤΤ – άλλοι πιο τυχεροί πήραν μεταγραφή σε μεγαλύτερες τράπεζες. Ο Δημήτρης Τσουκαλάς έμεινε στην ΑΒΝ μαζί με τους λίγους εργαζόμενους στο ναυτιλιακό τμήμα. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ότι είχε ιδιαίτερη συμβολή στις προσοδοφόρες ναυτιλιακές εργασίες.

Η κατάληξη ήταν μάλλον παράδοξη, το 2004 ο κ. Τσουκαλάς, ως συνδικαλιστικός εκπρόσωπος μιας χούφτας μεγαλοστελεχών μάλλον παρά υπαλλήλων της ΑΒΝ Amro, έγινε πρόεδρος της ΟΤΟΕ και χειρίστηκε την υπόθεση της ένταξης των επικουρικών ταμείων των μεγάλων τραπεζών στο ΙΚΑ.

Η Ομοσπονδία έχασε τη μάχη κατά κράτος. Στην ΑΒΝ Amro ωστόσο, ο κ. Τσουκαλάς παρέμεινε πιστός, αποχώρησε μόνον όταν αυτή κατέρρευσε οικονομικά και εξαγοράστηκε από την Royal Bank of Scotland το 2010.”

Ακολούθησαν καταγγελίες εργαζομένων για την ποιότητα του αριστερίστικου συνδικαλισμού του βαθύπλουτου Τσουκαλά:

“20/01/2014

ΣΚΑΝΔΑΛΟ! ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ AMRO BANK ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΟΥΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΟ 1ΕΚΑΤ.ΕΥΡΩ ΤΗΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ! «ΑΥΤΟΣ ΚΑΛΑ ΤΑ ΚΑΒΑΝΤΖΩΣΕ ΑΜΕΣΩΣ ΤΑ «ΨΙΛΑ», ΕΝΩ ΕΜΕΙΣ ΤΡΑΒΙΟΜΑΣΤΕ 12 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ!»

Έκπληξη είχε προκαλέσει η δήλωση εισοδήματος του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, και πρώην προέδρου της ΟΤΟΕ, Δημήτρη Τσουκαλά ο οποίος στο «πόθεν έσχες» του δηλώνει εισόδημα για το 2012 840.831 ευρώ, το 2011 529.538 ευρώ και το 2010 102.670 ευρώ.

Μάλιστα, όπως ο ίδιος είχε διευκρινίσει, στις καταθέσεις του, που ανέρχονται συνολικά σε 1.071.000 ευρώ, -από κοινού με τη σύζυγό του- 650 χιλιάδες ευρώ και 350 χιλιάδες ευρώ προήλθαν από εφάπαξ!

Το θέμα όμως δεν είναι τόσο απλό, αλλά λαμβάνει πολιτικές, ηθικές και οικονομικές διαστάσεις σκανδάλου μετά την καταγγελία που κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι του συλλόγου της εταιρίας.

Οι εργαζόμενοι καταγγέλουν ότι ενώ ο εργατοπατέρας Τσουκαλάς πήρε αμέσως την αποζημίωση-μαμούθ (1εκατ.ευρώ) από την ασφαλιστική εταιρεία μόλις διαλύθηκε η Ampro Bank και έγινε Αspis, αυτοί δίνουν έναν τιτάνιο δικαστικό αγώνα για να μπορέσουν να πάρουν αποζημίωση 50-70.000ευρώ!!!

Το 2002 που διαλύθηκε η Ampro Bank και έγινε Aspis ο κ.Τσουκαλάς παρέμεινε στην εταιρεία αλλά στην ναυτιλιακή της μορφή. Μέχρι το 2010 ήταν πρόεδρος του συλλόγου των εργαζομένων.

Μέχρι και σήμερα οι υπάλληλοι τραβιούνται στα δικαστήρια από το 2002 και έχουν φτάσει μέχρι τον Άρειο Πάγο για να πάρουν τα χρήματα που δικαιούνται. «Τα άρπαξε, κονόμησε και έφυγε», μας είπαν πρώην εργαζόμενοι «χωρίς να νοιαστεί για τα δικά μας λεφτά».

Οι εργαζόμενοι καταγγέλουν στο makeleio.gr και ζητούν:

α) Να καλέσετε τον κ.Τσουκαλά να μας εξηγήσει πως 42 άτομα δεν πήραμε όσα έπρεπε και πως εκείνος πήρε αποζημίωση ύψους 1 εκατ.ευρώ!

β) Πως είναι δυνατόν ο κ.Τσουκαλάς να πήρε σχεδόν αμέσως τα χρήματα χωρίς να τραβηχθεί στα δικαστήρια ενώ εμείς παλεύουμε 12 χρόνια τώρα;

γ) Ο κ.Τσουκαλάς έλεγε ότι δεν έπαιρνε μπόνους .Τα χρήματα του συλλόγου τότε που πήγανε;

δ) Γιατί όταν εμφανίστηκε στο δικαστήριο ως μάρτυρας δεν είπε ποτέ για το 1εκατ. ευρώ που έλαβε εκείνος ως αποζημίωση από την εταιρία;

Το θέμα είναι μεγάλο και αξίζει προσοχής! Ένας εργατοπατέρας της ΟΤΟΕ εβγαλε νομίμως απ ότι φαίνεται από το ασφαλιστικό πρόγραμμα που είχε η εταιρία 1 εκατ. ευρώ αποζημίωση. Το ίδιο λοιπόν ασφαλιστικό πρόγραμμα γιατί δεν έβγαλε το ίδιο ποσό και για τους εργαζόμενους; Όχι μόνο δεν το έβγαλε αλλά παιδεύονται 12 χρόνια στα δικαστήρια μήπως και λάβουν το ποσό των 50.000!

Το makeleio.gr σε επικοινωνία που είχε με τον δικηγόρο των εργαζομένων κ. Βασίλη Αλαβάνο (αδερφό του Αλ.Αλεβάνου), ο ίδιος διερωτάται τα εξής:

«Πως έβγαλε η ασφαλιστική εταιρία αυτή την ασύλληπτη αποζημίωση και με ποιον τρόπο; Πως ο κ.Τσουκαλάς πήρε αμέσως τα χρήματα και μάλιστα 1 εκατ.ευρώ χωρίς να μπλέξει σε δικαστικές διαμάχες; Χρησιμοποίησε μήπως κάποια άλλη μέθοδο; Όταν πήγε μάρτυρας για τους εργαζόμενους στο δικαστήριο γιατί ποτέ δεν έκανε λόγο για την αποζημίωση – μαμούθ που έλαβε από την εταιρία;»”

Οι λεπτομέρειες της κομματικής πορείας του βαθύπλουτου συνδικαληστή Δημήτρη Τσουκαλά που έγιναν αργότερα γνωστές περιλαμβάνουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά ενός αδίστακτου αριβίστα που από το ΠΑΣΟΚ και το περιβάλλον Πρωτόπαπα βρέθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ και το περιβάλλον Τσίπρα, προσφέροντας τις υπηρεσίες του άλλοτε στην εργοδοσία και άλλοτε στο παρακράτος:

“Σε περίοπτη θέση στο κλαμπ των εκατομμυριούχων της Βουλής συμπεριλαμβάνεται και το όνομα του βουλευτή Επικρατείας, κ. Δημήτρη Τσουκαλά, ο οποίος είναι δικαιούχος καταθέσεων ύψους 1.071.000 ευρώ. Το «εφάπαξ» του κ. Τσουκαλά με τα έξι μηδενικά από την ιδιωτική ολλανδική τράπεζα όπου δούλευε, απογείωσε κυριολεκτικά την περιουσιακή του κατάσταση την τριετία 2010-2012 αφού τα προσωπικά εισοδήματα του πρώην προέδρου των τραπεζοϋπαλλήλων αυξήθηκαν κατά 1.473.040 ευρώ.

Δημήτρης Τσουκαλάς: Ο αριστερός συνταξιούχος που έγινε χρυσός από ολλανδική τράπεζα

― Του Κώστα Τσαούση

Το χρυσό πακέτο του ενός εκατομμυρίου ευρώ που εισέπραξε το νεοφώτιστο στέλεχος της Αριστεράς προκάλεσε τη μήνη και τα βιτριολικά σχόλια όχι μόνο των πολιτικών του αντιπάλων, αλλά και των συντρόφων του συνδικαλιστών που δεν θα αξιωθούν ποτέ να πάρουν ένα αξιοπρεπές εφάπαξ από τα απογυμνωμένα δημόσια ταμεία τους.

Ο αρχισυνδικαλιστής που πέρναγε «επισκέπτης» επί 35 χρόνια από τη δουλειά του στην ABN AMRO, για να πάρει αποζημίωση εθελούσιας εξόδου 350.000 ευρώ κι άλλα 650.000 από την ιδιωτική του ασφάλιση στην Generali, κατέληξε ο πλέον προκλητικός αντιμνημονιακός κροίσος. Πώς από Πασόκος «ακτιβιστής» στην ΟΤΟΕ έφτασε στα βουλευτικά έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ και προαλείφεται για υπουργός σε μελλοντική κυβέρνηση Τσίπρα.

Ο βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην πρόεδρος της ΟΤΟΕ κ. Δημήτρης Τσουκαλάς εξασφάλισε ένα κολοσσιαίο ποσό το 2010 από ειδικό πρόγραμμα της ολλανδικής τράπεζας ABN AMRO στην οποία τυπικά εργαζόταν χωρίς να δουλεύει τα περισσότερα από τα 35 χρόνια του εργασιακού του βίου.

Ο «κωλοτούμπας», όπως τον αποκάλεσε πρόσφατα ο περιφερειάρχης Αττικής κ. Γιάννης Σγουρός, εμφανίστηκε αμήχανος σε τηλεοπτικές εκπομπές και απέφυγε να πάρει θέση για τον ρόλο της ιδιωτικής ασφάλισης χάρη στην οποία έγινε εκατομμυριούχος, αφού το κόμμα του είναι υπέρ του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος με αναδιανεμητικό χαρακτήρα και αξιοπρεπείς παροχές προς όλους. Σύμφωνα με τις διευκρινίσεις που έδωσε για το φορτωμένο «πόθεν έσχες» του, εισέπραξε 650.000 ευρώ από το ασφαλιστήριο συμβόλαιο της Generali και 350.000 από το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου από την ξένη τράπεζα, η οποία έχει πλέον αναστείλει τη λειτουργία της στην Ελλάδα.

Υψηλόβαθμα στελέχη ιδιωτικών τραπεζών μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι οριακά το 2010 οι διοικήσεις πρόσφεραν μαζί με τις χρυσές πιστωτικές κάρτες τέτοιου ύψους αποζημιώσεις στα golden boys, οι οποίες είχαν συμφωνηθεί είτε βάσει συμβολαίου είτε μέσω συνταξιοδοτικού προγράμματος. Σήμερα βέβαια αυτές οι παροχές έχουν συρρικνωθεί. Το ερώτημα είναι αν το ίδιο ποσό πήραν και άλλα διευθυντικά στελέχη ή μόνο ο συνδικαλιστής ως μπόνους για την εξασφάλιση της εργασιακής ειρήνης στην ξένη τράπεζα επί σειρά ετών.

Πάντως ο κ. Τσουκαλάς επιμένει ότι η συγκεκριμένη τράπεζα είχε ασφαλίσει όλο της το προσωπικό με τους ίδιους όρους στην ασφαλιστική εταιρεία Generali, σε ειδικό πρόγραμμα ανάλογα με τον μισθό, τα χρόνια υπηρεσίας κ.ά. Στελέχη της ασφαλιστικής αγοράς αναρωτιούνται από ποιο μαθηματικό τύπο προήλθε αυτή η ανέλπιστη απόδοση, με δεδομένο ότι πριν από 30 χρόνια τα ασφαλιστικά πακέτα δεν περιείχαν δυναμικά προγράμματα με τέτοιες διασφαλίσεις και επιτόκια. Αλλά και το ποσό της εθελουσίας είναι επίσης υπερβολικά γενναιόδωρο. Για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης, το μεγαλύτερο ποσό το οποίο δόθηκε σε διευθυντή με το πρόγραμμα εθελουσίας της Eurobank που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες ημέρες ήταν 170.000 ευρώ.

Το ηθικό ζήτημα που εγείρεται είναι βαθύτερο. Ενας σκιώδης υπουργός που παρακολουθεί τον τομέα Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και δεν αποκλείεται να υπουργοποιηθεί σε μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να υπεκφεύγει να απαντήσει για τον μισθό και τα μπόνους βάσει των οποίων εξασφάλισε αυτό το «χρυσό πακέτο» και να υψώνει τη σημαία της επανάστασης με μοναδικό σύνθημα ότι δεν έχει δουλέψει ποτέ του στο Δημόσιο. Δεν μπορεί να επιτίθεται στο αδυσώπητο τραπεζικό σύστημα που αποφασίζει για τις τύχες των λαών και να απολαμβάνει τα οφέλη του.

Στα δύσκολα φαίνεται η ευαισθησία του αριστερού. Η ευαισθησία του κ. Τσουκαλά επικεντρώνεται σε μαθήματα ιστορίας, αφού προσφάτως είχε κατηγορήσει τον κ. Πέτρο Τατσόπουλο ότι κάνει χιούμορ με ιστορικές μορφές όπως ο κ. Μανώλης Γλέζος. Οι ίδιοι οι σύντροφοί του δεν χάρηκαν και πολύ με τη δήλωσή του περί κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών, η οποία άφηνε αιχμές ότι ο ίδιος δεν είχε ποτέ στη ζωή του εργοδότη το Δημόσιο, αλλά οι περισσότεροι συνδικαλιστές προέρχονται από το Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Αλλά δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια…

Και αυτό γιατί ο κ. Τσουκαλάς με το προνομιακό στάτους των εκλεγμένων συνδικαλιστών σε πρωτοβάθμιες και πολύ περισσότερο σε δευτεροβάθμιες οργανώσεις δεν χρειάστηκε για τα περισσότερα από τα 35 χρόνια εργασίας του να δίνει το καθημερινό «παρών» στην τράπεζα. Τα περισσότερα εξ αυτών ήταν αποσπασμένος στην ΟΤΟΕ και, όπως θυμούνται συνάδελφοί του της δεκαετίας του ’90 στην ABN AMRO, «από τα γραφεία της τράπεζας στις Τζιτζιφιές περνούσε μία φορά τον μήνα για να εισπράξει τον μισθό, να μας χαιρετήσει και να φύγει».

Αυτά είναι τα «35 συνεχή έτη εργασίας». Είτε το θέλει, είτε όχι. Βέβαια, όπως εμφανίζονται τα στοιχεία, φαίνονται όλα νόμιμα, από την αρχή ως το τέλος. Τα χρήματα ήρθαν από την ασφαλιστική εταιρεία ως αποζημίωση από ιδιωτικό ομαδικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα -το μεγαλύτερο μέρος του πακέτου- και τα υπόλοιπα από την ίδια την τράπεζα.

Παρότι το δίκτυο της ABN AMRO πέρασε το 2002 στον έλεγχο της Aspis Bank (συμφερόντων του έγκλειστου σήμερα στις Φυλακές Κορυδαλλού Παύλου Ψωμιάδη) και στη συνέχεια ως T Bank ενσωματώθηκε στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, που και αυτό κατέληξε στη Eurobank, εντούτοις η συνδικαλιστική ιδιότητα προφύλαξε τον κ. Τσουκαλά από τις κακοτοπιές εκείνης της περιόδου και δεν ακολούθησε την τύχη των άλλων εργαζομένων της τράπεζας. Βγαίνει στη σύνταξη και παίρνει το «πακέτο» τού σχεδόν 1 εκατ. ευρώ τον Δεκέμβριο του 2010, λίγο μετά την εκλογή του ως μέλους του Περιφερειακού Συμβουλίου της Περιφέρειας Αττικής.

Ο πεθερός του Ανδρέα, του συνεργάτη του Αλέξη…
Το φθινόπωρο του 1977 μπήκε με τους καλύτερους οιωνούς για τον 29χρονο τότε οικονομολόγο. Την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου έρχεται στη ζωή η κόρη του και δύο μήνες αργότερα, στις 20 Νοεμβρίου, το κόμμα του, το ΠΑΣΟΚ, βγαίνει ενισχυμένο από τις κάλπες και καθίσταται αξιωματική αντιπολίτευση. Ο νεαρός οικονομολόγος που ακούει στο όνομα Δημήτρης Τσουκαλάς δεν είναι ένας απλός οπαδός του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ένας συνειδητοποιημένος ακτιβιστής που χτίζει πολιτικό και συνδικαλιστικό προφίλ.
Πάντως, δεν έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά ενός Πασόκου της Μεταπολίτευσης.

Εχει άλλον αέρα που οφείλεται στις σπουδές του -οικονομολόγος με μεταπτυχιακό στα ναυτιλιακά και πολύγλωσσος- και εν πολλοίς στο οικογενειακό background, μια αστική καταγωγή συνοδευόμενη με οικονομική άνεση και ασφάλεια. Περιουσία σε ακίνητα, οικογενειακές μπίζνες στον χώρο των κατασκευών, υψηλό κοινωνικό στάτους. Τριάντα έξι χρόνια μετά, η κόρη του, ψυχολόγος Φιλιώ Τσουκαλά, είναι παντρεμένη με τον Ανδρέα Καρίτζη, υψηλόβαθμο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και επί σειρά ετών στενό συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα.

Η σχέση αυτή εξηγεί κατά μια διαδεδομένη εκδοχή το πώς και το γιατί ο παλαίμαχος συνδικαλιστής από τις «ξένες τράπεζες» βρέθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα στην προνομιούχο δεύτερη θέση πίσω από την εμβληματική παρουσία του Μανώλη Γλέζου. Για πολλούς, «ο πεθερός είχε το μέσο» στο στενό επιτελείο του κ. Τσίπρα και αυτό το «μέσο» δεν ήταν άλλο από τον γαμπρό του. Το στενό επιτελείο του κ. Τσίπρα έψαχνε μια προσωπικότητα από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ με σαφείς κοινωνικές αναφορές, που να μπορούσε να λειτουργήσει ενοποιητικά. Και ο «πεθερός του Ανδρέα» πληρούσε τα περισσότερα από τα κριτήρια. Ο κ. Τσουκαλάς είχε αποχωρήσει έγκαιρα από το μνημονιακό καράβι του Γιώργου Παπανδρέου, είχε δοκιμάσει την τύχη του με το ψηφοδέλτιο του Αλέξη Μητρόπουλου στην Περιφέρεια Αττικής και, το κυριότερο, είχε διατελέσει πρόεδρος της ισχυρής μέχρι πρότινος συνδικαλιστικής οργάνωσης των τραπεζοϋπαλλήλων, της ΟΤΟΕ.

Ο «εργοδοτικός συνδικαλιστής» και ο σύντροφος Πρωτόπαπας
Η προεδρία της ΟΤΟΕ ήταν μια επίζηλη θέση που αποτελούσε μία όχι και τόσο κρυφή επιθυμία του κ. Τσουκαλά από παλιά. Τα δύο υποκαταστήματα που είχε η ολλανδικών συμφερόντων τράπεζα όπου δούλευε δεν μπορούσαν να του προσφέρουν τις απαραίτητες και αναγκαίες ψήφους και έδρες για την ΟΤΟΕ. Εξ αυτού χρειαζόταν συμμάχους και μηχανισμούς υποστήριξης μέσα στην παράταξή του, την ισχυρή ΠΑΣΚΕ. Με άλλα λόγια, δεν έσπευσε να ενταχθεί σε αυλές και ομάδες, κράτησε αποστάσεις από τις ενδοπαραταξιακές και ενδοκομματικές συγκρούσεις και κατοχύρωσε μια διακριτή παρουσία.

Αλλωστε διέθετε προσόντα που τον έκαναν χρήσιμο για δεύτερους ρόλους, αν και εκείνος αποζητούσε πάντα τον πρώτο ρόλο. Ενας από τους ανθρώπους που βρέθηκαν στον δρόμο του και τον βοήθησαν στη συνδικαλιστική και πολιτική του πορεία ήταν ο πρώην υπουργός κ. Χρήστος Πρωτόπαπας.

Οι δυο τους φαίνεται πως γνωρίστηκαν πολύ νωρίς, ήδη από τις αρχές της Μεταπολίτευσης, στις Τοπικές Οργανώσεις του Παγκρατίου. Στη συνέχεια συμπορεύτηκαν και όταν και όπου χρειάστηκε ο σύντροφος Χρήστος έβαλε και το χεράκι του. Για παράδειγμα, τα κουκιά δεν θα έβγαιναν με τίποτα για την προεδρία της ΟΤΟΕ -τότε που άδειασε η θέση του προέδρου της Ομοσπονδίας καθώς ο Δημήτρης Κουσελάς εκλέχθηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2004- αν κάποιος δεν κινητοποιούσε προς αυτή την κατεύθυνση τη συγκεντρωμένη δύναμη πυρός των συνδικαλιστών της Εθνικής Τράπεζας. Και όλα αυτά έγιναν την κρίσιμη στιγμή, όταν η ίδια η παράταξη της ΠΑΣΚΕ δεν φαινόταν διατεθειμένη να δώσει την υποστήριξή της στον κ. Τσουκαλά…

Ο κ. Τσουκαλάς είχε και νωρίτερα διεκδικήσει το αξίωμα του προέδρου της ΟΤΟΕ – κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ο κ. Πρωτόπαππας έφυγε για τη ΓΣΕΕ. Εκείνα τα χρόνια η τράπεζα από την οποία προερχόταν ο αποσπασμένος στον κεντρικό μηχανισμό της ΟΤΟΕ συνδικαλιστής γέμισε νέα και δυναμικά στελέχη που στήριζαν την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της σε όλα τα επίπεδα της αγοράς. Στελέχη όπως ο πρώην πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας κ. Απόστολος Ταμβακάκης, ο κ. Γιώργος Αρώνης (από τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Alpha Bank), ο κ. Λάμπρος Παπακωνσταντίνου (Νο 2 σήμερα της Geniki Bank), ο κ. Θόδωρος Καλαντώνης (υψηλόβαθμο στέλεχος της Alpha Bank). Τότε, στις σχετικές παρέες είχε αρχίσει να συζητείται η περίπτωση του κ. Τσουκαλά ως συνδικαλιστή του οποίου το προφίλ, αλλά και η εν γένει συμπεριφορά ταίριαζαν γάντι με τη νέα εποχή στην τραπεζική αγορά. Παρ’ όλα αυτά, το εμπόδιο του κ. Κουσελά ήταν ανυπέρβλητο. Εκείνον ήθελε ο κομματικός μηχανισμός. Το γεγονός αυτό φαίνεται να λειτούργησε ευεργετικά για τη στρατηγική του κ. Τσουκαλά.

Ηταν από τους πρώτους που συντάχθηκαν με το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, χωρίς ποτέ να γίνει «άνθρωπος του Σημίτη». Μάλιστα, «όταν τα πράγματα οξύνθηκαν στη δεύτερη περίοδο Σημίτη με την προσπάθεια του Τάσου Γιαννίτση να προωθήσει ένα σκληρό αλλά αναγκαίο πακέτο ρυθμίσεων για το Ασφαλιστικό, ο Τσουκαλάς μαζί με άλλους είχαν «ανέβει στα κάγκελα».
Ο «χρήσιμος δεύτερος» γίνεται, λοιπόν, πρώτος μετά τις εκλογές του 2004 και παραμένει πρόεδρος της ΟΤΟΕ μέχρι και το 2006.

Η εικόνα του μετριοπαθούς συνδικαλιστή της δεκαετίας του ’90 δεν υπάρχει πια. Αλλωστε ο ίδιος, όπως λένε παλιοί του σύντροφοι, όταν βρέθηκε στο τιμόνι της ΟΤΟΕ προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την προεδρία ως εφαλτήριο για την κεντρική πολιτική σκηνή. «Ηθελε να ακολουθήσει το παράδειγμα του Πρωτόπαππα αλλά και του Δημήτρη Κουσελά. Τον πρώτο τον σεβόταν. Δεν μπορούσε όμως να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι ο Κουσελάς που δεν διέθετε τα προσόντα τα δικά του είχε αυτή την εξέλιξη», λένε παλιοί του γνωστοί. Μάλιστα, όταν ο κ. Παπανδρέου κάλεσε τον κ. Κουσελά να αναλάβει υφυπουργός Οικονομικών τον Σεπτέμβριο του 2010, ο κ. Τσουκαλάς δεν ανήκε πλέον στο ΠΑΣΟΚ.

Με την αντιμνημονιακή σημαία ανά χείρας ήταν υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης του Βόρειου Τομέα της Περιφέρειας Αττικής με το ψηφοδέλτιο του κ. Μητρόπουλου που υποστήριζε επίσημα ο ΣΥΡΙΖΑ. Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2010 το ψηφοδέλτιο του κ. Μητρόπουλου δεν πήρε πάνω από 6% και κάτι και ήρθε έβδομο στη σειρά την πρώτη Κυριακή, πίσω και από τον κ. Αδωνη Γεωργιάδη. Τα χαμόγελα στον ΣΥΡΙΖΑ παγώνουν – το αποτέλεσμα δεν είναι εκείνο που αναμενόταν. Ο κ. Τσουκαλάς είναι ένας από τους τρεις που καταφέρνουν να εκλεγούν στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Η μαγιά αυτή φαίνεται όμως ότι λειτούργησε ως πόλος αναφοράς των πασοκογενών δυνάμεων και συνέβαλε στη δημιουργία του Ενωτικού Κοινωνικού Μετώπου, σχήμα με το οποίο συμπορεύτηκε εκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτό το σχήμα ο κ. Τσουκαλάς -ο επονομαζόμενος και «πεθερός»- ήταν από τους πρωτοκλασάτους. Ετσι, η είσοδός του στη Βουλή δεν ήταν έκπληξη.”

Είναι διδακτικό να δούμε πως ο Δημήτρης Τσουκαλάς έφτασε να βλέπει τις δικές του αποδοχές να αυξάνονται αλματωδώς ενώ ο ίδιος περνούσε τον καιρό του κόβοντας βόλτες στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις, την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι έβλεπαν τις δικές τους αποδοχές να μειώνονται και τις συνθήκες εργασίας τους να χειροτερεύουν χρόνο με το χρόνο. Και καλό είναι να αναρωτηθούν όλοι, σε κάθε κλάδο και εν προκειμένω ιδιαίτερα στον εκπαιδευτικό, για την σκοπιμότητα των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων και την σχέση τους με την καθημερινότητα του απλού εργαζόμενου:

“…Μία από τις «κατακτήσεις» των αγώνων των τραπεζοϋπαλλήλων ήταν, από το 1993, το δικαίωμα των συνδικαλιστών στην «απρόσκοπτη υπηρεσιακή εξέλιξη», ανεξάρτητα από το αν εργάζονταν ή είχαν απαλλαγή καθηκόντων λόγω εκλογής σε συνδικαλιστικά όργανα. Με απλά λόγια, αυτό επιτρέπει στους συνδικαλιστές της ΟΤΟΕ (όσους τουλάχιστον θέλουν να κάνουν χρήση του προνομίου, γιατί δεν είναι όλοι) με την πάροδο των χρόνων να ανεβαίνουν στην ιεραρχία της τράπεζας μέχρι το βαθμό του διευθυντή, δηλαδή την υψηλότερη θέση σε μια τυπική δομή τράπεζας, απολαμβάνοντας τον αντίστοιχο μισθό (έως 15.000 ευρώ το μήνα) και τα παρελκόμενα (ύψος αποζημίωσης, ύψος σύνταξης κ.λπ.).

Ο Δ. Τσουκαλάς, λοιπόν, έχοντας συνδικαλιστική άδεια από τότε που ήταν πρόεδρος των εργαζόμενων της ABNAMROBANK, και αργότερα ως πρόεδρος της ΟΤΟΕ, είχε «απρόσκοπτη εξέλιξη» ως το βαθμό του διευθυντή, φτάνοντας να αμείβεται με το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των (περίπου) 100.000 ευρώ το χρόνο, λίγο πριν βγει στη σύνταξη. Αναλογικά λοιπόν, οι 813.000 της αποζημίωσης είναι ένα λογικό ποσό…

Ο Δ. Τσουκαλάς δεν έκλεψε χρήματα, δεν καταχράστηκε δημόσια περιουσία, δεν άφησε τα χρήματα αδήλωτα. Δεν έκανε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να είναι ένα ενεργό μέλος του εργοδοτικού συνδικαλισμού, που απολάμβανε προνόμια με αντάλλαγμα να λειτουργεί πολλές φορές ως τροχοπέδη στους αγώνες και στις διεκδικήσεις των εργαζομένων. Τίποτα περισσότερο (μάλλον και καμπόσα λιγότερα) από όσα απολαμβάνει ο σημερινός πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος, που επίσης προέρχεται από την ΠΑΣΚΕ του τραπεζικού τομέα.

Προφανώς αυτές οι αμοιβές, η εργασιακή απαλλαγή για συνεχόμενες δεκαετίες, όπως επίσης και οι σχέσεις τους με τους εργοδότες τους, τους απομακρύνουν πολύ από το μέσο εργαζόμενο που –υποτίθεται– ότι έχουν εκλεγεί για να εκπροσωπούν. Πράγματι. Γι’ αυτό, άλλωστε, υπήρξε τόσο εύκολο το πέρασμα στην «αντίπερα όχθη», με πολλούς από τους πρώην συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να εξελίσσονται (κι άλλη απρόσκοπτη εξέλιξη, εδώ) σε υπουργούς των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Πρόκειται για τον συνδικαλισμό των «κοινωνικών εταίρων» χτες, των συνομιλητών της τρόικας σήμερα. Με αυτή την έννοια, το «έγκλημα» του κ. Τσουκαλά δεν ήταν το ένα εκατομμύριο ευρώ. Το «έγκλημα» των επαγγελματιών συνδικαλιστών της ΟΤΟΕ είναι ότι εδώ και πολλά χρόνια ανέχονται δίπλα στα δικά τους «προνόμια» να εξελίσσεται ένα εμπόριο ενοικιαζόμενων εργαζόμενων στα call center και τα υποκαταστήματα των τραπεζών, δεν αποκαλύπτουν την πολιτική των τραπεζών για την αφαίμαξη των πολιτών, δεν μιλούν για τις αμαρτίες του τραπεζικού συστήματος, δεν απεργούν καν για την κατάργηση της συλλογικής σύμβασης. Στην καλύτερη εκδοχή, διατηρώντας τα προνόμια του κλάδου τους και μόνο· στη χειρότερη, διατηρώντας απλώς τα δικά τους, προσωπικά προνόμια. Σε κάθε περίπτωση, λερώνοντας την έννοια του ίδιου του συνδικαλισμού ως συλλογικής οργάνωσης των εργαζόμενων για να μπορέσουν να επιβάλουν τη δύναμή τους.”

Αντίστοιχη πορεία με τον βαθύπλουτο καπιταλιστή Δημήτρη Τσουκαλά είχε και η σύζυγός του Αιμιλία Τζίβα. Η συνδικαλήστρια της Alpha Bank πέρασε από τα μαθητικά εκλογικά καραγκιοζιλίκια, την ΑΕΚ, βρέθηκε στο ΠΑΣΟΚ σε ρόλο μεγαλοστελέχους, και με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να πουλάει αντιμνημονιακή ρητορική στα αριστερά πρόβατα.

Σαν συνδικαλίστρια, η Αιμιλία (Έμυ) Τζίβα δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, καθώς το 2014 το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές των εργαζομένων της Alpha Bank, του οποίου η ίδια ηγήθηκε, κατάφερε να αποσπάσει μόνο το 1,09% των ψήφων. Με άλλα λόγια, η Αιμιλία Τζίβα σαν συνδικαλίστρια δεν εκπροσώπησε ποτέ κανέναν παρά μόνο τον εαυτό της, αποτελώντας τυπικό παράδειγμα συνδικαλητών που ισχυρίζονται πως εκπροσωπούν ολόκληρους κλάδους όταν στην πραγματικότητα εκφράζουν τα στενά συμφέροντα της κλίκας τους.

Λίγο μετά τα γεγονότα στα τοπικά γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο, η ΔΑΚΕ καρφώνει τις κομματικές μεταμορφώσεις της Αιμιλίας Τζίβας:

“31 Δεκεμβρίου 2013
Επικό ΒΙΝΤΕΟ: Η γυναίκα Τσουκαλά με το μύριο καλεί τις γυναίκες στο… ΠΑΣΟΚ… όταν μάσαγαν ακόμα από το ΠΑΣΟΚ

Για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας ποιοι είναι οι σημερινοί ΣΥΡΙΖΑίοι

Πολύ μελάνι χύθηκε και ακόμα περισσότερα πλήκτρα πατήθηκαν για το ζήτημα του εφάπαξ και της δήλωσης πόθεν έσχες του Δημήτρη Τσουκαλά. Στην αντιπαράθεση πήρε μέρος και η γυναίκα του κατηγορώντας τόσο τη ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ ακολουθώντας την αντιπολιτευτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ.

Επειδή όμως κοντεύουμε να ξεχάσουμε και όσα ξέρουμε η Αιμιλία Τζίβα ήταν προβεβλημένο μέλος της Γραμματείας του Τομέα Γυναικών και πρώην μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ η οποία μάλιστα το 2009 καλούσε και άλλες γυναίκες να πάνε στο ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται για μίνι συνέντευξη στα τοπικά ΜΜΕ της Ξάνθης από την Αιμιλία Τζίβα, μέλος, τότε, της Γραμματείας του Τομέα Γυναικών και πρώην μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.
Ο Τομέας Γυναικών της Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ξάνθης πραγματοποίησε ανοιχτή εκδήλωση συζήτηση με θέμα «Τα βασικά σημεία οργάνωσης του Τομέα Γυναικών», την Τετάρτη 18 Φεβρ. και ώρα 7 μ.μ. στο Ξενοδοχείο ΝΑΤΑΣΑ και γι αυτό δόθηκε η συνέντευξη υπερ του ΠΑΣΟΚ…”

Βέβαια, η ΔΑΚΕ ξέχασε να αναφερθεί στις αντίστοιχες μεταμορφώσεις του τραπεζικού συνδικαληστή της Παντελή Βλασσόπουλου, που λίγο καιρό πριν είχε βρεθεί δίπλα δίπλα με το ζεύγος Τσουκαλά-Τζίβα παριστάνοντας τον αντιμνημονιακό και αντικυβερνητικό.

Όμως ο πραγματικός ρόλος της Αιμιλίας Τζίβας δεν ήταν ούτε στο ΠΑΣΟΚ ούτε στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στο ΚΕΕΡΦΑ. Τον Οκτώβριο του 2013, όταν το ΚΕΕΡΦΑ μαζί με τον πρόστυχο νεοδημοκράτη Παντελή Βλασσόπουλο μεθόδευαν την δολοφονική επίθεση στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, η Αιμιλία Τζίβα ήταν μέλος του συντονιστικού συμβουλίου του ΚΕΕΡΦΑ, με την ιδιότητα του συνδικαλιστικού τραπεζικού στελέχους, μαζί με τον υπεύθυνο της τραγωδίας της Marfin Πέτρο Κωνσταντίνου. Αυτά σε ότι αφορά την ευαισθησία της συνδικαλίστριας Αιμιλίας Τζίβας για τους δολοφονημένους συναδέλφους της.

Τα μέλη του συντονιστικού συμβουλίου του ΚΕΕΡΦΑ περιελάμβαναν, εκτός από Πακιστανούς λαθροεποίκους, και αρκετούς εκπαιδευτικούς όπως τον συνδικαλήτη της ΟΙΕΛΕ Θανάση Διαβολάκη και τον εγκληματία Σεραφείμ Ρίζο, και ήταν τα εξής:

Αργύρη Νίκη, φοιτήτρια ΦΛΣ, Αριφουραχμάν Αρεφ, Κοινότητα Μπαγκλαντές, Ασλάμ Τζαβέντ, επικεφαλής Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος, Βαρδάκη Δέσποινα, φοιτήτρια, Ηράκλειο, Διαβολάκης Θανάσης, δημοτικός σύμβουλος Πειραιά, ΔΣ ΟΙΕΛΕ, Ερωτοκρίτου Αργυρή, φοιτήτρια Ιατρικής Ιωαννίνων, Ευθυμίου Χριστόδουλος, ΓΣ της ΑΔΕΔΥ από την ΠΟΕ-ΟΤΑ, Ζώτος Δημήτρης, δικηγόρος, Θωίδου Κατερίνα, δημοσιογράφος, Νίκαια, Καλφαγιάννης Παναγιώτης, πρόεδρος ΠΟΣΠΕΡΤ, Καμπαγιάννης Θανάσης, δικηγόρος, Κότσιας Σπύρος, οικονομολόγος, Κούβαρης Γιάννης, γραφίστας, Κουκαλάνι Βασίλης, σκηνοθέτης-ηθοποιός, Κρήτη Αλεξάνδρα, μεταπτυχιακό, Ρέθυμνο, Κωνσταντίνου Πέτρος, δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, Λαχανιώτη Τόνια, περιφερειακή σύμβουλος Ιονίων Νήσων, Λιβαδάρος Γιάννης, Σωματείο Εργαζόμενων Δήμου Κερατσινίου, Λυσικάτου Ζανέτα, φοιτήτρια Ιατρικής, Αλεξανδρούπολη, Μαρκέτος Σπύρος, πανεπιστημιακός, Πανταζοπόλου Έλλη, φοιτήτρια ΝΟΠΕ, Παπαδάκης Κώστας, δικηγόρος, Παπαστράτης Προκόπης, πανεπιστημιακός, Παπαχρυσάνθου Έρση, εκπαιδευτικός, Πολυχρονιάδης Δημήτρης, εκπαιδευτικός, δημοτικός σύμβουλος Αμαρουσίου, Ρίζος Σεραφείμ, περιφερειακός σύμβουλος Κρήτη, Συλαϊδής Βασίλης, μέλος ΔΣ Σωματείου Εργαζόμενων ΙΝΤΡΑΚΟΜ, Τζεμαλή Μηλιαζήμ, δάσκαλος, Τζίβα Εμυ, συνδικαλίστρια τραπεζοϋπάλληλος, Τορμπουζίδης Κώστας, δικηγόρος, Τριγάζης Ζαχαρίας, μέλος ΔΣ Ομοσπονδία Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Τσιρώνης Γιώργος, ΓΣ ΟΕΝΓΕ, Χανδρινός Ιάσωνας, συγγραφέας

Μετά από την συμμετοχή της στην στοχοποίηση των τοπικών γραφείων της Χρυσής Αυγής, η βαθύπλουτη Αιμιλία Τζίβα άρχισε να περιφέρεται ξεδιάντροπα πουλώντας υποσχέσεις με την ιδιότητα πλέον της συντονίστριας της ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Ηρακλείου, υποσχόμενη βοήθεια σε όσους αντιμετώπιζαν προβλήματα χρεών και κατασχέσεων. Μάλιστα, στις 15 Δεκεμβρίου 2013 πρωτοστάτησε σε φιέστα στο Πολύκεντρο του Δήμου Ηρακλείου Αττικής όπου μαζί με την Θεανώ Φωτίου και τον δικηγόρο Κώστα Τσουκαλά μίλησαν για το ζήτημα των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων. Αφού μίλησαν διάφοροι ανερχόμενοι αστέρες του ΣΥΡΙΖΑ και είπαν τον πόνο τους και τα πρόβατα που περιμένουν έναν κομματάρχη που θα εξασφαλίσει το σβήσιμο των χρεών τους, η εκδήλωση έκλεισε με την μανιασμένη προτροπή της υποψήφιας δημάρχου της δημοτικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ “Δίκτυο Πολιτών” Ειρήνης Κατσινοπούλου, η οποία ζήτησε να συγκροτηθεί άμεσα τοπική επιτροπή με στόχο την οργάνωση και κινητοποίηση ενάντια στους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις, “σε κάθε γειτονιά” όπως τόνισε. Φυσικά ο σκοπός δεν ήταν η ματαίωση των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων, αλλά η στρατολόγηση ατόμων χαμηλού επιπέδου στις αντιφασιστικές συμμορίες με την ασαφή υπόσχεση κάποιας μελλοντικής διαγραφής των δανείων τους.

Τον Μάιο του 2014, η Αιμιλία Τζίβα εξελέγη Περιφερειακή Σύμβουλος Βορείου Τομέα με την Ρένα Δούρου. Έκτοτε συμμετέχει σε διάφορες φιέστες του ΣΥΡΙΖΑ ισχυριζόμενη πως θα αναδειχθεί σε νέο Τσε Γκεβάρα. Η διαφορά είναι πως ο Τσε Γκεβάρα αγνόησε τον πλούτο αναζητώντας την δική του αλήθεια, ενώ η Αιμιλία Τζίβα σε όλη της τη ζωή υπηρέτησε το ψεύδος θησαυρίζοντας και πλουτίζοντας.

Αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη (Μέρος 5ο)

November 5, 2018

Γιώργος Βλαντής: Μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ

Αν ο δήμαρχος Νέου Ηρακλείου Παντελής Βλασσόπουλος υπήρξε το κεντρικό πρόσωπο της αντιφασιστικής συγκέντρωσης που κατέληξε στην στοχοποίηση της συγκεκριμένης τοπικής της Χρυσής Αυγής, δίπλα του υπήρξε ένα άλλο πρόσωπο που έπαιξε ρόλο συνδέσμου με τα διάφορα εξωκοινοβουλευτικά γκρουπούσκουλα, ο αντιδήμαρχος τεχνικών έργων Γεώργιος Βλαντής, ιδιαίτερα γνωστός στα στέκια των φιλάθλων της ΑΕΚ.

Γεννημένος το 1958, ο Γιώργος Βλαντής βρέθηκε φοιτητής στο Πολυτεχνείο Πατρών κατά τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Κατά περίεργο τρόπο, τα χρόνια της υποτιθέμενης φοίτησής του ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ενώ ταυτόχρονα είχε οργανωθεί στην Αριστερά, και αφήνοντας το ποδόσφαιρο το 1990 ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα σαν δημοτικός σύμβουλος Νέου Ηρακλείου και “μέλος του Δ.Σ. πολλών Ν.Π.Δ.Δ.” όπως ο ίδιος δήλωνε. Λόγω της σχέσης του με το ποδόσφαιρο ανέλαβε ρόλο στο Τμήμα Αθλητισμού της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθώντας να προωθήσει μία πιθανή εκλογή του σε βουλευτικό αξίωμα που ήταν πάγια επιδίωξή του.

Υποψήφιος βουλευτής με τον Συνασπισμό, ήταν από τα πρόσωπα που σήμερα θα απασχολούσε τα δελτία ειδήσεων με τις δηλώσεις του αν είχε παραμείνει στο ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, με την διάσπαση ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ θεώρησε πως το δεύτερο βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην προοπτική εξουσίας, και με την συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην συγκυβέρνηση με την ΝΔ κατέληξε σε κοινή κάθοδο στις δημοτικές εκλογές με την παράταξη της ΝΔ.

Δηλαδή στις 12 Οκτωβρίου του 2013 στο Νέο Ηράκλειο εμφανίστηκε ένα ιδιαίτερο παράδοξο φαινόμενο, σε μία αντιφασιστική συγκέντρωση που παρουσιάστηκε και σαν αντιμνημονιακή και αντικυβερνητική να ηγούνται της πορείας οι εκπρόσωποι δύο κυβερνητικών και μνημονιακών κομμάτων.

Η δημοσκοπική εξαΰλωση της ΔΗΜΑΡ ανάγκασε τον Γιώργο Βλαντή να αναζητήσει τρόπο επιστροφής στο ΣΥΡΙΖΑ. Προκειμένου να το επιτύχει αυτό, συνέχισε να κάνει την εμφάνισή του σε διάφορα φεστιβάλ αριστεριστών μαζί με τον Τσίπρα και τον ξάδελφό του προκειμένου να αναλύσει την “πολιτική και κοινωνική διάσταση του ποδοσφαίρου” και να πουλήσει αντιμνημονιακό και αντιεξουσιαστικό προφίλ.

Δηλαδή το ίδιο άτομο που στήριξε τα μνημόνια και την εξουσία, και μάλιστα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιχείρηση της Κόκκινης Προβιάς που είχε σαν αποτέλεσμα την δολοφονία του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη, βρέθηκε το αμέσως επόμενο διάστημα να παριστάνει τον “αντιεξουσιαστή” και να μιλάει για “αλεξίσφαιρες ιδέες”.

Δίπλα του την επίμαχη βραδιά ήταν η Ανθή Χαρώνη, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, δημοτική σύμβουλος και φυσικός την περίοδο εκείνη στο 1ο Γυμνάσιο Ηρακλείου, όπου είχε επιδοθεί σε προσπάθεια κομματικοποίησης του σχολικού χώρου πουλώντας αντιμνημονιακό σανό. Αυτό δεν την εμπόδισε να βρεθεί χέρι χέρι με τους τοπικούς εκπροσώπους των μνημονίων μπροστά από τα τοπικά γραφεία της Χρυσής Αυγής απαιτώντας την δολοφονία των πολιτικών της αντιπάλων. Μετά από τα γεγονότα των ημερών εκείνων, η Ανθή Χαρώνη προσπάθησε και εκείνη να προωθήσει (ανεπιτυχώς) την πολιτική της παρουσία με διάφορες ομιλίες όπου παρουσίαζε διάφορες καταγέλαστες θεωρίες πως για τα φαινόμενα βίας στο σχολικό περιβάλλον ευθύνεται η καπιταλιστική κρίση.

Καθώς οι προσπάθειες αυτές δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, ο Γιώργος Βλαντής και η Ανθή Χαρώνη δημιούργησαν την κλίκα “Άλλος Τόπος Επικοινωνίας & Πολιτισμού” με φιλοδοξία να αποτελέσουν πολιτικό πόλο που σταδιακά θα εξαπλωθεί προσφέροντάς τους την πολυπόθητη πολιτική καριέρα που πάντα ονειρευόντουσαν. Οι δραστηριότητες του πολιτικά ασήμαντου εγχειρήματος, που διαφημίστηκε από τα έντυπα του αριστερού υπονόμου, εστιάζονται στο ιδιαίτερα πρωτότυπο για τους αριστερούς θέμα του “φασισμού” που αποτελεί διαχρονικό φετίχ των αριστεριστών. Όμως ακόμα και η παρουσία του γνωστού πρακτορίσκου Δημήτρη Ψαρρά δεν κατάφερε να ανεβάσει τις μετοχές των φιλόδοξων πολιτευτών στο αντιφασιστικό χρηματιστήριο, με αποτέλεσμα να εξακολουθούν να περιμένουν την εύνοια της δημοσκοπικής τύχης.

Οι δραστηριότητες της οικογένειας Χαρώνη δεν εξαντλούνται εδώ. Ο Γιώργος Χαρώνης είναι διαχειριστής της χρηματοδοτούμενης από τον Soros ανώμαλης οργάνωσης Colour Youth που πρωτοστατεί στην διοργάνωση του Gay Pride και ασκεί πιέσεις για την θεσμοθέτηση της σεξουαλικής ανωμαλίας στην εκπαίδευση και την αναγνώριση των ανωμάλων “οικογενειών ουράνιο τόξο”.

Από τον ίδιο ακροαριστερό βούρκο προέρχεται και η Ειρήνη Κατσινοπούλου που την επίμαχη ημέρα πλαισίωσε τον θίασο που ενορχήστρωσε την στοχοποίηση των νέων εθνικιστών.

Η αργόμισθη υπάλληλος του Δήμου Αθηναίων Ειρήνη Κατσινοπούλου περνούσε τον χρόνο της κάνοντας αριστερή προπαγάνδα σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας με την ιδιότητα της υπεύθυνης του τομέα αγροτικής πολιτικής του ΣΥΝ. Αργότερα πήρε τον τίτλο της Συντονίστριας Τμήματος Αγροτικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και δραστηριοποιήθηκε συνδικαλιστικά στον κλάδο των γεωπόνων προσπαθώντας να δημιουργήσει πυρήνες αριστερισμού στην επαρχία. Ο διακαής πόθος της ήταν να κατακτήσει μία βουλευτική έδρα, και γιατί όχι και μία υπουργική καρέκλα. Αναγκάστηκε όμως να συμβιβαστεί με μία θέση υποψήφιας δημοτικής συμβούλου στον συνδυασμό του Γιώργου Βλαντή. Όταν εκείνος προτίμησε το σίγουρο, όπως νόμιζε, χαρτί της ΔΗΜΑΡ, η Ειρήνη Κατσινοπούλου μπόρεσε να πάρει το χρίσμα της υποψήφιας του ΣΥΡΙΖΑ για την δημαρχία.

Βέβαια, για την ίδια θέση είχε εκδηλώσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και η Αιμιλία Τζίβα. Όμως τελικά προτίμησε την πιο σίγουρη θέση της περιφερειακής συμβούλου της Δούρου, οπότε και το πεδίο έμεινε ελεύθερο για την Ειρήνη Κατσινοπούλου.

Ενδεικτικό της αισχρής προπαγάνδας στην οποία επιδόθηκε η Ειρήνη Κατσινοπούλου προκειμένου να παρασύρει τον κόσμο στα βουρκόνερα του αριστερού υπονόμου είναι το παρακάτω απόσπασμα από προεκλογική ομιλία της στην Κέρκυρα το 2009:

“[…]Ο αγροτικός κόσμος και κυρίως οι νέοι άνθρωποι, χρειάζονται στήριξη για να μείνουν στον τόπο τους. Χρειάζεται να δημιουργηθούν συνθήκες απασχόλησης[…]”

Φυσικά η έλευση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έφερε τίποτα από όλα αυτά. Οι νέοι άνθρωποι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν, οι αγροτικές περιοχές γέμισαν από έγχρωμους λαθροεποίκους στα πλαίσια του σχεδίου Kalergi για την αντικατάσταση των πληθυσμών, και οι συνθήκες απασχόλησης έγιναν ακόμα χειρότερες ώστε να προσελκύουν μόνο τριτοκοσμικούς υπανθρώπους.

Το 2013, η Ειρήνη Κατσινοπούλου βρέθηκε, στα πλαίσια προεκλογικής εκστρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στα Τρίκαλα, να καταγγέλει την φορολόγηση των περιουσιακών στοιχείων και τα χαράτσια της κυβέρνησης, προειδοποιώντας τους πολίτες πως κινδυνεύουν οι περιουσίες τους. Αργότερα το κόμμα της θα ξεκινούσε την πιο ακραία φορολόγηση και θα ξεκινούσε την υλοποίηση του ηλεκτρονικού περιουσιολογίου και της κατάργησης του φυσικού χρήματος με στόχο την υφαρπαγή των περιουσιακών στοιχείων των γηγενών από το κράτος και τον διαμοιρασμό τους σε αλλοεθνείς λαθροεποίκους.

Η προσπάθεια της Ειρήνης Κατσινοπούλου να δημιουργήσει προεκλογικό προφίλ σε πανελλαδική κλίμακα προσέκρουσε στον αντιπαθή χαρακτήρα της που έκανε αρνητική εντύπωση σε όσους ήρθαν σε επαφή μαζί της νομίζοντας πως θα κόμιζε κάποια σημαντική πρόταση στον τομέα της αγροτικής παραγωγής. Παρά τις εμφανείς νοητικές της αδυναμίες, παρουσίαζε μία στείρα εμμονή σε έναν διεστραμμένο δογματισμό που ακόμα και στα πλαίσια ενός ανώμαλου μορφώματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ άφηνε μία δυσάρεστη εικόνα που συμπλήρωνε το χοντροκομμένο σουλούπι της. Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξει να συμπορεύεται με στελέχη αντίστοιχης αισθητικής όπως η Κατριβάνου, η Αυλωνίτου, η Καφαντάρη, η Φωτίου, ο Στρατούλης, ο Τσουκαλάς και η Τζίβα.

Το 2014, η προεκλογική εκστρατεία της Ειρήνης Κατσινοπούλου για τον δήμο του Νέου Ηρακλείου συνοδεύτηκε από την στήριξη της Καλλιόπης Βέττα και της γειτόνισάς της Ραλλίας Χρηστίδου, που επίσης είχε κυριευθεί από το μικρόβιο της πολιτικής. Η προεκλογική της ομιλία τον Μάϊο του 2014 χαρακτηρίστηκε από καταγγελτικό λόγο για τον δήμαρχο Νέου Ηρακλείου Παντελή Βλασσόπουλο:

“[…]Αυτή η πόλη δεν μπορεί να σταθεί ξανά στα πόδια της από κείνους που την έχτισαν με τις μίζες και τα ρουσφέτια, με το Δήμο λάφυρο και δυνάστη, με τα υλικά της διαπλοκής και της εκμετάλλευσης, με το σχέδιο της υποτέλειας και της υποταγής, με τους ακροδεξιούς και τους φονιάδες. Νομίζουν και κυρίως ελπίζουν, ότι οι δημότες του Ηράκλειου έχουν πάθει μαζική αμνησία. Όλοι υποστηρίζουν ότι είναι ανεξάρτητοι. Πρώτα απ όλους ο σημερινός δήμαρχος, ο κ Βλασσόπουλος. Είναι το «ανεξάρτητο» μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ[…]”

Λίγους μήνες πριν, η ίδια βρισκόταν δίπλα στο στέλεχος της ΝΔ Παντελή Βλασσόπουλο απαιτώντας την φυσική εξόντωση των εθνικιστών, για να τον καταγγείλει αργότερα για διαπλοκή και εκμετάλευση. Αλλά και για να μιλήσει για “ακροδεξιούς και φονιάδες”, όταν η ίδια μαζί με τον Παντελή Βλασσόπουλο υπήρξε ηθική αυτουργός της δολοφονίας του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη.

Στν ίδια πλατεία όπου λίγους μήνες πριν άκουγαν τον νεοδημοκράτη Παντελή Βλασσόπουλο να προσπαθεί να διεγείρει το πλήθος σε βία κατά των γραφείων και των μελών της Χρυσής Αυγής, η Ειρήνη Κατσινοπούλου και η Αιμιλία Τζίβα έκαναν ξεδιάντροπα προεκλογική εκστρατεία μαζί με την Δούρου, τον Καραμέρο και το αριστερό ξόανο Μανώλη Γλέζο.

Η προεκλογική εκστρατεία της Ειρήνης Κατσινοπούλου συνοδεύτηκε και από την γραφική επίκληση σε θέματα φύλου, όπου με μετριοφροσύνη περιέγραψε τον εαυτό της όχι μόνο σαν “έναν νέο άνθρωπο”(!), αλλά και σαν “μια γυναίκα με επιχειρήματα, με άποψη, με αγωνιστικότητα, με νέες ιδέες, με δημιουργικότητα, με αφωσίωση στο λαό και όχι στα μεγάλα συμφέροντα και την προσωπική ιδιοτέλεια”. Ιδιαίτερα βαρύγδουπα και αμετροεπή λόγια από την κολλητή της Κατριβάνου που για να εξυπηρετήσει τις προσωπικές της φιλοδοξίες συμμετείχε στην ενορχήστρωση της δολοφονίας δύο νέων ανθρώπων.