Αισχρό σπέκουλο με τις αιτήσεις αναπληρωτών

August 22, 2017

Πριν από λίγους μήνες αναφερθήκαμε στο παρασκήνιο πίσω από τις αιτήσεις των αναπληρωτών, το οποίο οδήγησε στο να πρέπει οι υποψήφιοι να κάνουν δύο φορές αίτηση.

Και ενώ αρκετές φορές ανακοινώθηκε δια της γνωστής οδού πως η δεύτερη αίτηση δεν αργεί να ανακοινωθεί και επίσημα, τελικά φτάσαμε στο τέλος του Αυγούστου με το θέμα σε εκκρεμότητα και τους υποψήφιους σε ομηρία. Δηλαδή ο υποψήφιος αναπληρωτής που έκανε την πρώτη αίτηση πριν από πολλούς μήνες βρέθηκε να είναι αναγκασμένος να παρακολουθεί τόσο καιρό πότε το υπουργείο θα ανακοινώσει και την υποβολή της δεύτερης αίτησης.

Φυσικά αυτό δεν δείχνει να ενοχλεί τα αμέτρητα συνδικαληστρικά ψευδοσωματεία, που αντίθετα θεωρούν την εξέλιξη αυτή σαν μεγάλη επιτυχία. Και αυτό γιατί τα μέλη τους προσπαθούν να εκμεταλευτούν την όσμωσή τους με τους κυβερνητικούς και υπηρεσιακούς θύλακες εξουσίας προκειμένου να εξασφαλίσουν την βολικότερη πρόσληψη για τον εαυτό τους.

Αυτό που οδήγησε στην καθυστέρηση της δεύτερης αίτησης είναι ότι στο υπουργείο περιμένουν να καταλήξουν στο ποιά θα είναι ακριβώς τα κενά στα διάφορα σχολεία σε όλη την επικράτεια. Με άνετη πρόσβαση σε αυτήν την εσωτερική πληροφόρηση, οι βυσματίες των ψευδοσωματείων θα υποβάλλουν την περιβόητη δεύτερη αίτηση γνωρίζοντας από πριν ποιά είναι τα κοντινότερα σε αυτούς σχολεία με τους “δικούς τους” διευθυντές.

Προκειμένου να ικανοποιηθεί αυτό το ρουσφέτι, το υπουργείο δέχεται να γελοιοποιείται για άλλη μια φορά και δείχνει το κοινωνικά ανάλγητο πρόσωπο της εξουσίας που ενδιαφέρεται μόνο για “τα δικά της παιδιά”.

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές, η πλειοψηφία όσων βρίσκονται ψηλά στους πίνακες των αναπληρωτών δεν βρέθηκε εκεί τυχαία, αλλά λόγω στενών σχέσεων με διάφορες εξουσιαστικές δομές. Αυτός είναι ο λόγος που καμία κυβέρνηση δεν αρνείται να τους πριμοδοτήσει με οποιονδήποτε τρόπο είναι διαθέσιμος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το υπουργείο διαφήμισε την έγκαιρη διενέργεια της διαδικασίας υποβολής των αιτήσεων, και στη συνέχεια την σαμποτάρισε το ίδιο κάνοντας απαραίτητη μία δεύτερη αίτηση. Και αυτό μόνο και μόνο για να εξασφαλιστεί η βόλεψη κάποιων που δεν χάνουν ευκαιρία να σουλατσάρουν στους διαδρόμους του υπουργείου, και ιδιαίτερα στον διάδρομο έξω από το υπουργικό γραφείο που περιλαμβάνει και τα γραφεία των υπουργικών τσάτσων.

Αφού λοιπόν το υπουργείο θεωρούσε απαραίτητη την καθυστέρηση της δεύτερης αίτησης, το εύλογο ερώτημα είναι γιατί δεν όρισε εξαρχής να γίνουν οι αιτήσεις μία φορά τη χρονική στιγμή που θα θεωρούσε “κατάλληλη”. Φυσικά και δεν υπάρχει λογική απάντηση, γιατί απλούστατα το υπουργείο ενήργησε με κουτοπόνηρο τρόπο. Από τη μία ήθελε να δείξει πως δήθεν οι αιτήσεις γίνονται νωρίς λόγω του καλού προγραμματισμού της κυβέρνησης, και από την άλλη ήθελε να καθυστερήσει την οριστική υποβολή τους μέχρι να επιλέξουν κάποιοι προνομιούχοι το σχολείο της αρεσκείας τους.

Αυτές είναι οι “ηλεκτρονικές αιτήσεις” και οι “διαφανείς διαδικασίες” που διαφημίζουν οι κυβερνήσεις τόσα χρόνια: Πάντα εξασφαλίζεται κάποια δικλείδα ώστε να μένουν ικανοποιημένοι οι ημέτεροι.

Το δόγμα της απολιτισμικότητας

August 14, 2017

Γράφει ο Panzerfaust

Στη σημερινή εποχή, η επιβολή καινούριων καθεστώτων σπάνια γίνεται μέσω του πολέμου. Η Αμερικανική πολεμική μηχανή προτιμά τη διενέργεια ψυχολογικών επιχειρήσεων προκειμένου να μεταβάλει το φρόνημα του εχθρού. Και ο εχθρός δεν βρίσκεται μόνο στη Μέση Ανατολή ή στη Ρωσία, καθώς πολλές χώρες που θεωρητικά αποτελούν συμμάχους των ΗΠΑ στην πραγματικότητα βρίσκονται υπό καθεστώς ωμής επιτήρησης και συνεχών παρεμβάσεων στο εσωτερικό τους.

Η Αμερικανική εξωτερική πολιτική μοιάζει να έχει περίεργες προτεραιότητες, που συμπτωματικά ταυτίζονται με επιδιώξεις που αναφέρονται στα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. Η άμεση ή έμμεση χρηματοδότηση διαφόρων οργανώσεων με απώτερο στόχο την μετάλλαξη της κοινωνίας θεωρείται αυτοδίκαιο προνόμιο του Αμερικανικού παράγοντα χωρίς κανείς να τολμά να το αμφισβητήσει. Για παράδειγμα, η Αμερικανική πρεσβεία χρηματοδοτεί το gay pride και την προώθηση της “ενσωμάτωσης των προσφυγόπαιδων”, ενώ μέσω ΜΚΟ διοχετεύονται κονδύλια σε αμέτρητες οργανώσεις που από το πουθενά βρίσκονται να έχουν δημόσιο λόγο στα πάντα.

Τυπικό παράδειγμα ψυχολογικών επιχειρήσεων του Αμερικανικού στρατού αποτελεί η υποβολή στους Γερμανούς μίας συλλογικής ενοχής όχι για τις επιθέσεις σε άλλες χώρες αλλά για το “Ολοκαύτωμα”. Οι Αμερικανοί δεν έδειξαν την ίδια ευαισθησία για άλλες περιπτώσεις όπως για το στρατόπεδο του Γιασένοβατς, ούτε φυσικά για τα δικά τους στρατόπεδα συγκέντρωσης στον πόλεμο των Φιλιππίνων. Όμως υποχρέωσαν τον άμαχο Γερμανικό πληθυσμό να παρελάσει από τα “στρατόπεδα συγκέντρωσης” προκειμένου να αισθανθεί ένοχος και να καθιερωθεί ο μύθος του “Ολοκαυτώματος”.

Αυτές οι ψυχολογικές επιχειρήσεις χρησιμοποιούν τις αρχές της διαφήμισης προκειμένου δυσάρεστες εξελίξεις να παρουσιαστούν σαν ευχάριστες που όχι μόνο δεν πρέπει να ανησυχούν κανέναν, αλλά αντίθετα να γίνονται δεκτές με χαρά.

Στα πλαίσια αυτά, βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να χρησιμοποιείται συνεχώς ο όρος “πολυπολιτισμικότητα” προκειμένου να περιγραφεί η κατευθυνόμενη ανάμειξη Ευρωπαϊκών πληθυσμών με Αφρικανικούς και Ασιατικούς πληθυσμούς που μεταφέρονται από οργανωμένα κυκλώματα με χρηματοδότηση από τα Αραβικά Εμιράτα.

Το που αποσκοπεί αυτό έχει ήδη περιγραφεί από τον Kalergi: Στη δημιουργία ενός λαού ακαθόριστης καταγωγής, έγχρωμου και ηλίθιου που θα δεχτεί ως βασιλείς του τους Εβραίους.

Προκειμένου όμως να καλυφθεί αυτή η αλήθεια, έχει εφευρεθεί ο εύηχος όρος της “πολυπολιτισμικότητας”, οπότε όποιος αντιστέκεται σε αυτήν παρουσιάζεται σαν μοχθηρός και κακός “φασίστας” που απεχθάνεται τον πολιτισμό.

Για να μιλάμε για “πολυπολιτισμικότητα” προαπαιτούμενο είναι να υπάρχει πολιτισμός. Για να χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα που οι Αριστεροί σίγουρα θα επικροτήσουν, τα χρόνια του Μάο είχαν δημιουργηθεί γραφεία για την προώθηση του Κινεζικού πολιτισμού με τεύχη που παρουσίαζαν μοναδικά χαρακτηριστικά του Κινεζικού πολιτισμού μαζί με εκθέσεις για τον κομμουνισμό στην Κίνα. Βέβαια, στα χρόνια που ακολούθησαν οι Κινέζοι άλλαξαν τακτική, παρουσιάζοντας στον υπόλοιπο κόσμο τα επιτεύγματα του πολιτισμού τους χωρίς να αναφέρουν λέξη για τον Μάο ή για τον κομμουνισμό στην Κίνα, εξέλιξη που σίγουρα θα λυπεί αρκετούς από τους εγχώριους αριστερούς που τα χρόνια εκείνα μελετούσαν τα συγκεκριμένα τεύχη με ιδιαίτερη σχολαστικότητα.

Κάθε λογικός άνθρωπος θα περίμενε ότι μιλώντας για “πολυπολιτισμικότητα” εννοούμε πως χώρες που διαθέτουν πολιτισμό θα παρουσιάζουν τα επιτεύγματά τους και τον πολιτισμό τους μέσα σε κλίμα αμοιβαίας συνεργασίας. Πως με οργανωμένες παροικίες θα αναπτύσσεται μία γόνιμη ανταλλαγή που δε θα μπορούσε παρά να είναι καλοδεχούμενη.

Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι να έρχονται δια της λαθραίας οδού καραβάνια έγχρωμων από χώρες που δεν διαθέτουν πολιτισμό και να εγκαθίστανται ως έποικοι μεταφέροντας μαζί τους νέες μορφές εγκληματικότητας, διευρυμένα δίκτυα ναρκωτικών και πορνείας, ανήκουστα ήθη και έθιμα όπως η περιτομή και ο ευνουχισμός των γυναικών, τη μόδα της μπούργκας, και φυσικά την ασύμβατη με την Ευρώπη μιαρή θρησκεία του μωαμεθανισμού.

Επιπλέον, αποδεδειγμένα οι χώρες αυτές δεν στέλνουν ως λαθροεποίκους παρά τα κατακάθια των δικών τους κοινωνιών, τυχοδιωκτικά και εγκληματικά στοιχεία που είναι αστείο να θεωρούνται ως φορείς οποιουδήποτε πολιτισμού. Είναι σαν να θεωρούμε πως θα μπορούσαμε να στείλουμε τους εγχώριους γύφτους, τα πρεζόνια των Εξαρχείων, τα μέλη κομματικών νεολαιών και τους antifa σε κάποια άλλη χώρα και να ισχυριζόμαστε πως με τον τρόπο αυτό θα διαδίδαμε τον Ελληνικό πολιτισμό.

Βέβαια, για τις κατηγορίες που αναφέραμε η έννοια του πολιτισμού είναι διαφορετική. Προφανώς, το πρεζόνι μίας κατάληψης έχει διαφορετική αντίληψη για το τι είναι πολιτισμός σε σχέση με τον μέσο άνθρωπο. Το ίδιο ισχύει και για τον ανεγκέφαλο “αντιφασίστα” ή τον γύφτο που θεωρεί ως κουλτούρα να στέλνει τις γυναίκες και τα παιδιά του στην επαιτεία. Ο τυπικός αριστεριστής θεωρεί πολιτισμό να διαβάζει όλη μέρα τα γραπτά του Μαρξ ή έστω τον Ριζοσπάστη ή την Αυγή, ενώ ο τυπικός ΔΑΠίτης θεωρεί πολιτισμό τα στριπτιζάδικα και την παραλιακή, και όλοι μαζί θεωρούν πολιτισμό την ομοφυλοφιλία και τα gay pride.

Το ποιά είναι η “πολυπολιτισμικότητα” στην πράξη το έχουμε ήδη δει, με μεικτές συμμορίες ντόπιων και αλλοδαπών εγκληματιών, με πεινασμένους ομοφυλόφιλους να ψαρεύουν με άνεση παρτενέρ για την ανταλλαγή πολιτισμικών πληροφοριών, με μικρούς και μεγάλους εργολάβους να ψάχνουν για τα φθηνότερα εργατικά χέρια, με μετατροπή ολόκληρων περιοχών σε ισλαμιστικούς θύλακες.

Μέσα σε διάφορες καταλήψεις-πρεζοφωλιές, ντόπιοι αλήτες στεγάζουν ισλαμιστές και τζιχαντιστές με τον ισχυρισμό πως αυτό είναι η “πολυπολιτισμικότητα”.

Σίγουρα λοιπόν αυτό που συμβαίνει δεν έχει καμία σχέση με πολιτισμό. Αντίθετα, αυτό που προκύπτει είναι η απουσία κάθε ίχνους πολιτισμού. Οι φορείς αυτού που ψευδώς αποκαλείται “πολυπολιτισμικότητα” θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη χωρίς κανείς να αναγνωρίσει επάνω τους κάποιο διακριτό είδος πολιτισμού. Αυτό που τους προσδιορίζει είναι η απολιτισμικότητα, που είναι και το δόγμα που προσπαθούν να επιβάλλουν.

Με την προωθούμενη απολιτισμικότητα, θα χαθεί κάθε έννοια ταυτότητας. Το μοντέλο έχει ήδη δοκιμαστεί στις ΗΠΑ, όπου το πέρασμα των λίγων αιώνων ύπαρξης του κράτους έδειξε πως δεν υπάρχει ένας σαφής πολιτισμός, αλλά μία άλλοτε παθητική και άλλοτε βίαιη συνύπαρξη ψηγμάτων διαφορετικών πολιτισμικών προελέυσεων όπου το μόνο κοινό σημείο αναφοράς είναι η οικονομία και το μόνο στοιχείο που καταφέρνει να βγαίνει κερδισμένο είναι το Εβραϊκό.

Σήμερα στην Ελλάδα κάποιοι προσπαθούν να πείσουν τους Έλληνες ότι σε μία 25ετία από τη στιγμή που ο κρυπτοεβραίος Αντώνης Σαμαράς έφερε τους Αλβανούς στην Ελλάδα επήλθε κάποια εισροή “Αλβανικού πολιτισμού”, και πως με τον ίδιο τρόπο θα επέλθει κάποια εισροή Πακιστανικού, Αφγανικού, Νιγηριανού, Μαλαισιανού κλπ πολιτισμού στην οποία αντιδρούν οι κακοί “φασίστες”. Οι κοινωνίες των κρατών αυτών προβάλλονται ως πρότυπα από τα οποία μία εισαγωγή πολιτισμού θα εισρεύσει στην Ελλάδα για να την ανεβάσει σε νέα επίπεδα, όπως κάποτε δήλωσε με στόμφο ο Πάκι Παυλόπουλος που τώρα παρακολουθεί την λαθροεισβολή “πολιτισμού” από τα ανάκτορά του στο Πάκιγχαμ.

Η απολιτισμικότητα αποτελεί το δόγμα που προσπαθούν να επιβάλλουν οι εντολοδόχοι πολιτικοί προκειμένου αυτό που θα προκύψει να είναι ένας λαός εύκολα χειραγωγήσιμος με χαμηλό επίπεδο ηθικής και νοημοσύνης. Χρησιμοποιώντας παραπειστικούς όρους, κρύβουν την πραγματικότητα με πομπώδεις λέξεις και εκφράσεις προωθώντας τη χρήση του όρου της “πολυπολιτισμικότητας” στη θέση του ορθού όρου που είναι η απολιτισμικότητα.

Η εκτεταμένη χρήση του ψευδούς όρου της “πολυπολιτισμικότητας” εντάσσεται στα πλαίσια προσεκτικά μελετημένων επιχειρήσεων προκειμένου να επιβληθεί στη συνείδηση του κόσμου η μετάβαση στο νέο καθεστώς, όπου όχι μόνο η απολιτισμικότητα θα λέγεται “πολυπολιτισμικότητα”, αλλά και η ανωμαλία “σεξουαλική ταυτότητα”, η μπούργκα “μόδα για μοντέρνες μουσουλμάνες”, ο δωσιλογισμός “πολιτική για την ειρήνευση”, η καταστολή και το αστυνομικό κράτος “προστασία του πολίτη”.

Με έναν διαρκή βομβαρδισμό ανούσιων όρων, προσπαθούν να πείσουν πως το δόγμα της απολιτισμικότητας δήθεν θα προσφέρει βελτίωση της ζωής. Προκειμένου να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, πουλημένα δημόσια πρόσωπα φωτογραφίζονται με αλλοδαπά “πολυπολιτισμικά” στοιχεία σε διάφορες περιστάσεις, αποδεικνύοντας πως πρόκειται περί απολιτισμικότητας: Ο Φίλης φωτογραφίζεται με τους μωαμεθανούς τρώγοντας βραστή προβατίνα, ο Κούλης Μητσοτάκης φωτογραφίζεται με “ασυνόδευτους ανήλικους” που μάλλον θα το σκεφτόταν να αφήσει την κόρη του μαζί τους, ο λαθρόφιλος Ιερώνυμος βγάζει τον ιερατικό σταυρό για να πάει να μοιράσει κρουασάν στους εισαγώμενους τζιχαντιστές. Σε καμία από τις σκηνές αυτές που προβλήθηκαν από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης δεν υπάρχει κάποιο ίχνος πολιτισμού, για να μην αναφερθούμε σε φρικιαστικές σκηνές από τους μωαμεθανικούς εορτασμούς με αυτομαστίγωση με ξυράφια που δείχνουν που θα οδηγήσει τελικά η επιβολή του δόγματος της απολιτισμικότητας.

Η προπαγάνδα περί “πολυπολιτισμικότητας” στον εκπαιδευτικό χώρο προέρχεται από εκπαιδευτικούς που η μόνη τους επαφή με τον πολιτισμό είναι τα κομματικά φεστιβάλ και η άγρα αλλοδαπών επιβητόρων. Επαναλαμβάνοντας συνεχώς τις ίδιες φράσεις, προσπαθούν να δηλητηριάσουν τις ψυχές των μαθητών με το πνεύμα της αμορφωσιάς και της αγραμματωσύνης που τους χαρακτηρίζει, αγωνιζόμενοι για την ένταξή τους σε ΜΚΟ και “επιμορφώσεις”. Μαζί με το υπόλοιπο συνοθύλεμα του αντισυνταγματικού τόξου, καταδικάζουν την ενασχόληση με τον πραγματικό πολιτισμό ως “ρατσιστική” και προσπαθούν να επιβάλλουν στους μαθητές τριτοκοσμικά μοντέλα με σκοπό να οδηγήσουν στην ηλιθιοποίηση του πληθυσμού.

Το μοντέλο της απολιτισμικότητας που πηγάζει από τις ΗΠΑ είναι αντίθετο με την Ευρωπαϊκή ταυτότητα. Όσοι το προωθούν ύπουλα ως δήθεν “πολυπολιτισμικότητα” ασκούν πρακτορικό ρόλο και δεν έχουν θέση στην Ευρώπη.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Ντοκυμαντέρ για την Εθνική Αντίσταση

August 8, 2017

“Το εγχείρημα μας δίδαξε ότι έχουμε πολλά να μάθουμε ακόμα και με άλλα τόσα να καταπιαστούμε στο μέλλον. Σκοπός του εγχειρήματος είναι να υποκινήσουμε σε σκέψη και σε δράση τον ανώνυμο αγωνιστή που δεν έχει αναλάβει το ρίσκο της συμμετοχής του στον αγώνα των ριζοσπαστών εθνικιστών. Η απαρχαιωμένη τακτική που είθισται να ακολουθείται από τις ομάδες του ‘χώρου’, του ‘άπαξ και δημοσιεύσαμε μερικές φωτογραφίες, πράξαμε το χρέος μας απέναντι στην θεαματική εικόνα μας’, πέραν από ανόητη και τυφλά εγωιστική, δεν είναι καν πολιτική. Αντίθετα, αποσυσκευάζεται ως απόληξη της αποπολιτικοποίησης που προσφέρει εδώ και δεκαετίες ο ‘χώρος’. Ο ριζοσπαστικός εθνικισμός προτάσσει την κινητοποίηση ριζοσπαστικών ιδεών και πρακτικών με τρόπο ανατρεπτικό στο πολιτικό γίγνεσθαι. Στο μέτρον του δυνατού, παρουσιάζουμε μία σειρά από γεγονότα που καθόρισαν την ταυτότητά μας στον καιρό που αυτά διαδραματίστηκαν και στον απόηχο αυτών την πολιτική επιλογή μίας οργάνωσης που δίνει φανερές και μη εξετάσεις στο πεδίο της κριτικής.”

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Θέλεις να φύγουν οι λαθροέποικοι;

August 2, 2017

Πολύς κόσμος βλέπει με αποτροπιασμό την ολοένα και εντεινόμενη λαθροεισβολή με αίσθημα αδυναμίας. Ο λαθροεποικισμός γίνεται όχι μόνο με την πολιτική βούληση των προδοτών πολιτικών, αλλά και με την αμέριστη στήριξη στρατού και αστυνομίας που καταστέλουν με βιαιότητα τις αντιδράσεις των πατριωτικών δυνάμεων και εξασφαλίζουν την ασυλία των εγκληματιών αντίφα. Όλοι αυτοί συνεπικουρούνται από δωσίλογους εκπαιδευτικούς από όλο το φάσμα του αντισυνταγματικού τόξου που εκμεταλεύονται τη θέση τους για να ρίξουν νεομαρξιστικό δηλητήριο στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

Μοιραία πολλοί που για διάφορους λόγους δε μπορούν να βρεθούν στην πρώτη γραμμή του εθνικιστικού αγώνα αναρωτιούνται αν υπάρχει κάτι που μπορούν να κάνουν μπροστά στην επιβολή του αυταρχικού καθεστώτος.

Η απάντηση είναι πως ο καθένας μπορεί να κάνει κάτι.

Το κυριότερο είναι:

Καμία οικονομική συναλλαγή με λαθροεποίκους ή με όσους στηρίζουν οικονομικά ή με άλλο τρόπο λαθροεποίκους.

Καμία αγορά από καταστήματα και επιχειρήσεις που απασχολούν λαθροεποίκους. Αυτό περιλαμβάνει το ψητοπωλείο της γειτονιάς και τον μανάβη της λαϊκής. Και σε αρκετές τέτοιες περιπτώσεις κινδυνεύει και η υγεία των πελατών τέτοιων ασυνείδητων επαγγελματιών.

Αυτού του είδους οι επιχειρήσεις πολλές φορές εκμεταλεύονταν γηγενείς με αστεία μηνιάτικα και ανύπαρκτες ασφαλιστικές εισφορές. Οι εκμεταλευτές αυτοί στράγγιξαν για χρόνια τον συνάνθρωπό τους και ξαφνικά απέκτησαν ευαισθησίες για τον πλησίον που τον είδαν στο πρόσωπο του Πακιστανού. Μπροστά σε τόση υποκρισία το μοναδικό που τους αξίζει είναι να στιγματισθούν και να οδηγηθούν εκτός αγοράς.

Όσοι νοικιάζουν σπίτια και κτίσματα σε αλλοδαπούς είναι υπόλογοι απέναντι στους γηγενείς Έλληνες. Προκειμένου να μεγιστοποιήσουν το προσωπικό τους κέρδος, δίνουν στέγη σε λαθροεποίκους και προβαίνουν σε οικονομικές συναλλαγές μαζί τους. Το πρέπον είναι να υποχρεωθούν να συγκατοικίσουν με τους ενοικιαστές τους για να καταλάβουν σε τι συνθήκες ζουν οι Έλληνες περιοχών όπως ο Άγιος Παντελεήμονας.

Για τους πολιτικούς που στηρίζουν το λαθροεποικισμό δε χρειαζεται να πούμε τίποτα. Ούτως ή άλλως όλοι οι πολιτικοί είναι ένοχοι απέναντι στο έθνος. Όμως από αυτή την κατηγορία δεν πρέπει να εξαιρέσουμε ούτε έναν από τους αμέτρητους δημάρχους, δημοτικούς συμβούλους και τοπικούς πολιτευτές που άλλοτε φανερά και άλλοτε κεκαλυμμένα συμμετέχουν στην προδοσία με τον μανδύα του ψευτοανθρωπισμού. Αυτά τα άτομα κινούνται διαχρονικά με γνώμονα την πολιτική τους ανέλιξη οπότε και σπεύδουν να ενταχθούν σε οποιοδήποτε ρεύμα μπορεί να τους οδηγήσει στην εξουσία. Σήμερα βλέπουν πως το καθεστώς έχει μετατρέψει την μωαμεθανολαγνεία σε μόδα οπότε σπεύδουν να δηλώσουν συμμετοχή. Αυτό που τους αξίζει είναι η απέχθεια προς το πρόσωπό τους.

Δυστυχώς στο χώρο των τεχνικών επαγγελμάτων πολλοί αναγκάζονται να προσλαμβάνουν αλλοδαπούς. Ο λόγος είναι απλός. Υπάρχουν ειδικότητες που με δυσκολία βρίσκεις πλέον Έλληνες, για να μην πούμε για τους Έλληνες επαγγελματίες που μέσα στο γενικότερο κλίμα που έχει επικρατήσει στην κοινωνία του καταναλωτισμού και του εύκολου χρήματος επιδίδονται στην απάτη αντί να επενδύσουν στην ανάπτυξη των τεχνικών ικανοτήτων τους. Αναγνωρίζοντας το πρακτικό πρόβλημα που προκύπτει, το κακό πρέπει να κτυπηθεί στη ρίζα του. Και αυτή δεν είναι παρά η διαλυμένη τεχνική εκπαίδευση, με “εκπαιδευτικούς” που γνωρίζουν μόνο να επιδίδονται στο κομματικό σπέκουλο και τον συνδικαλισμό, έχοντας διοριστεί με τις μεθόδους του κομματισμού και του σιβιτανιδισμού. Ανίκανοι, ανεκπαίδευτοι και χωρίς αρχές οι ίδιοι, παρασύρουν στη νοοτροπία αυτή τους μαθητές τους, που αντί να αποφοιτήσουν ικανοί επαγγελματίες έχουν μάθει μόνο την τέχνη της λούφας, του μέσου και του συνδικαλισμού.

Στο χώρο της εκπαίδευσης έχει επιβληθεί ένα κλίμα τρομοκρατίας και στοχοποίησης όσων αντιστέκονται στον αριστερισμό και την κομματοκρατία. Η απάντηση είναι καμία συμμετοχή στις προδοτικές συνδικαλιστικές ενώσεις και στο κομματικό παιχνίδι των διαφόρων παραγόντων και αιρετών. Τα στελέχη της εκπαίδευσης είναι εκ φύσεως φορείς διαφθοράς, οπότε δεν είναι περίεργο που τώρα πρωτοστατούν σε δωσιλογισμό και κυνήγι μαγισσών. Καμία διευκόλυνση δεν πρέπει να προσφέρεται ούτε σε όλους αυτούς, ούτε στους εκπαιδευτικούς που τους ακολουθούν προκειμένου να αποκομίσουν οι ίδιοι προσωπικά οφέλη.

Το ίδιο ισχύει και για την πληθώρα των ψευδοσωματείων στους χώρους των συμβασιούχων της εκπαίδευσης, ωρομίσθιων και αναπληρωτών. Μετά από χρόνια υπόγειας προώθησης των συμφερόντων τους, ήταν επόμενο πως θα πηδούσαν στο βαγόνι του αντιρατσισμού και του λαθροαγαπητισμού για να εξασφαλίσουν το διορισμό τους. Η συμμετοχή σε αυτά αποτελεί παγίδα που δεν πρέπει να ξεγελάει τους έντιμους εκπαιδευτικούς. Αντίθετα, πρέπει να γυρίσουν την πλάτη τόσο σε όσους συμμετέχουν σε αυτά τα ψευδοσωματεία, όσο και σε όσους κάνουν αιτήσεις για πρόσληψη σε hot spot και τμήματα λαθροεποικόπουλων.

Μαθητές, σπουδαστές και φοιτητές που δεν υποκύπτουν στην επιβολή του αριστερισμού στοχοποιούνται με κάθε τρόπο από το εκπαιδευτικό κατεστημένο. Οι πραγματικοί εκπαιδευτικοί οφείλουν να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία τους, τόσο από τους αριστεριστές αλήτες όσο και από την εκπαιδευτική μαφία.

Εδώ και χρόνια οι αριστεριστές εκπαιδευτικοί σκοπίμως ανεβάζουν τη βαθμολογία όχι μόνο των εκπαιδευτικών γόνων αλλά και των αλλοδαπών που χωρίς να γνωρίζουν καλά καλά Ελληνικά βρίσκονται αριστούχοι και προβάλλονται ως πρότυπα από το αριστερό και δεξιό εκπαιδευτικό αδελφάτο. Η πρακτική αυτή πρέπει να αντιμετωπιστεί και να ισοφαριστεί προκειμένου να επέλθει ισορροπία.

Οι πραγματικοί εκπαιδευτικοί οφείλουν να βρεθούν στο πλευρό των γονέων που αντιδρούν στην εισαγωγή των όρων του Υπερμνημονίου στην εκπαίδευση και να καταργήσουν στην πράξη γιορτές μίσους όπως αυτή του Πολυτεχνείου, φιέστες ομοφυλοφιλικής και μωαμεθανικής προπαγάνδας και νοσηρά βιβλία με αλλοιωμένα θρησκευτικά και εθνοτικά μηνύματα.

Οι περιφερόμενοι θίασοι ροπαλοφόρων αριστεριστών τύπου ΟΡΜΑ και ΚΕΕΡΦΑ δεν έχουν θέση στα σχολεία. Οι έντιμοι εκπαιδευτικοί οφείλουν να πιέσουν τις αστυνομικές αρχές για την προστασία του σχολικού περιβάλλοντος και όπου αυτές εθελοτυφλούν όπως κάνουν συνήθως να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Όποιοι νομίζουν πως δε χρειάζεται να κάνουν τίποτα, θα ξυπνήσουν σύντομα δούλοι ενός καθεστώτος που έχοντας αντικαταστήσει τους Έλληνες με λαθροεποίκους θα επιδοθεί ανενόχλητο στην εξόντωση των γηγενών έχοντας σαν εμπροσθοφυλακή τους γενίτσαρους του αντισυνταγματικού τόξου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Κεντρική Διοίκηση: 8 χρόνια Education in Greece

July 27, 2017

Σήμερα συμπληρώνονται 8 χρόνια για το Education in Greece.

Στο πέρασμα αυτών των χρόνων, αποκαλυπτικά ιστολόγια για την εκπαίδευση αναγκάστηκαν να σταματήσουν τη λειτουργία τους, άλλες φορές λόγω απειλών και εκβιασμών και άλλες φορές λόγω διώξεων από το διαπλεκόμενο σύστημα. Ένα διεφθαρμένο σύστημα θέλει να καταπνίγεται κάθε αντίδραση και να καταπατάται κάθε ελευθερία έκφρασης προκειμένου να συνεχίζει ανενόχλητο χωρίς το φόβο της ανατροπής.

Μέσα σε αυτό το κλίμα τρομοκρατίας, το Education in Greece παρέμεινε με σταθερότητα στα όσα πρεσβεύει, αγνοώντας απειλές, εκβιασμούς, προσπάθειες εξαγοράς και προσεταιρισμού. Συνεχίσαμε στην ίδια αυτόνομη πορεία με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα χωρίς διάθεση συμβιβασμού.

Στο ταξίδι αυτό το Education in Greece εμπλουτίστηκε με νέες δυνάμεις και δημιούργησε μία νέα σχολή σκέψης. Ενάντια στην πεζότητα των πολλών που περιόριζε την σκέψη τους στο κυνήγι του βολέματος και των εγκυκλίων, αναδείξαμε τη δυνατότητα ενός καινούριου κόσμου που αμφισβητεί τα σαθρά οικοδομήματα του παρελθόντος.

Θα συνεχίσουμε σταθερά τον αγώνα ενάντια στη σήψη και τη διαφθορά, ενάντια στα συνηθισμένα που έχουν δημιουργήσει φερέφωνα και παρακρατικά πιόνια.

Η δημιουργία της εναλλακτικής διεύθυνσης του Education in Greece σηματοδότησε έναν νέο κύκλο ελεύθερης έκφρασης και αυτόνομης σκέψης, με ακόμα ευρύτερους επαναστατικούς ορίζοντες.

Για μια ακόμα χρονιά βλέπουμε το έργο που ξεκινήσαμε να συνεχίζεται και να εξαπλώνεται εκεί που κάποτε βασίλευε η συσκότιση και η παραπληροφόρηση. Με τις ίδιες αρχές θα συνεχίσουμε και στο μέλλον!

Πρόταση για παιδικό βιβλίο

July 25, 2017

Είδαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για παιδικό βιβλίο, με έναν τίτλο που εκδόθηκε πρόσφατα:

“George Lincoln Rockwell – Πάπιες και κότες

Μια ιστορία για το πώς η ανοχή και η φιλευσπλαχνία του αθώου και αφελούς γηγενούς μπορεί να τον οδηγήσει στη σκλαβιά.

Μια αλληγορία για το πώς ο «αναξιοπαθών ξένος», ο «δύστυχος φιλοξενούμενος», ο «διασκορπισμένος» γίνεται κυρίαρχος και κατακτητής.

Ένα παραμύθι που η αλήθειά του χάνεται στα βάθη του χρόνου…

Ένα παραμύθι επίκαιρο που δεν παλιώνει ποτέ…

Από τον Τζωρτζ Λίνκολν Ρόκγουελ”

Το βιβλίο »Πάπιες και κότες» μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Η πραγματική εικόνα του μωαμεθανισμού που κρύβουν οι δωσίλογοι εκπαιδευτικοί

July 22, 2017

Μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας και συνδυάζοντας τις πιέσεις του κράτους και του παρακράτους, οι νεομαρξιστές εκπαιδευτικοί με την αγαστή συνεργασία των γαλάζιων ομοϊδεατών τους έχουν επιβάλλει έναν αντεθνικό και αντιχριστιανικό λόγο που μιλάει για δήθεν καθήκον να αποδεχτούμε την κάθε φυλή και την κάθε θρησκεία. Ανάμεσα στα άλλα τσιτάτα που εκτοξεύουν είναι και αυτό της δήθεν ισλαμοφοβίας.

Η πραγματική εικόνα για τους “κακόμοιρους πρόσφυγες” και τα “παιδάκια που απλώς είναι μουσουλμανάκια και φοράνε μαντίλες” είναι τελείως διαφορετική από αυτή που παρουσιάζουν δωσίλογοι εκπαιδευτικοί μέσα από δακρύβρεχτα κείμενα που με χαρά αναδημοσιεύουν εστίες λαθροπροπαγάνδας τύπου alfavita.

Η πραγματική εικόνα του Ισλάμ είναι αυτή που δείχνει το βίντεο που ακολουθεί:

Τα όσα φρικιαστικά απεικονίζονται στο βίντεο αυτό έλαβαν χώρα στην Καμπούλ, πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, στις 19 Μαρτίου 2015. Δεν αποτελούν κάποιο παλιό αρχειακό υλικό, αλλά ένα πρόσφατο γεγονός που δείχνει τις αντιλήψεις που διακατέχουν τους σημερινούς, “μοντέρνους” μωαμεθανούς.

Η Farkhunda Malikzada ήταν μια 27χρονη Αφγανή που εργαζόταν σαν εθελόντρια δασκάλα και ταυτόχρονα σπούδαζε Ισλαμικό Δίκαιο, το οποίο κατά τραγική ειρωνία θα γευόταν και η ίδια. Το όνειρό της ήταν να γίνει δικαστής της σαρία.

Την ημέρα εκείνη, η Farkhunda πήγε στο τζαμί Shah-e Du Shamshira που βρίσκεται στο κέντρο της Καμπούλ. Μετά τις καθιερωμένες ισλαμικές προσευχές, μπήκε σε διαμάχη με τον επιστάτη του τζαμιού σχετικά με την πώληση χαϊμαλιών με στίχους από το κοράνι, τα οποία η Farkhunda θεωρούσε αντιισλαμικά. Εκείνος τότε άρχισε να φωνάζει:

“Αυτή η γυναίκα είναι Αμερικάνα και έκαψε το κοράνι!”

Μέσα σε στιγμές, ένα εξαγριωμένο πλήθος συγκεντρώθηκε που άρχισε να της επιτίθεται και ταυτόχρονα να τη βιντεοσκοπεί. Μετά το πέρας των γεγονότων, οι δράστες ανέβασαν μαζικά αυτά τα βίντεο προκειμένου να καυχηθούν για όσα έγιναν. Σε ένα από αυτά, η Farkhunda λέει στο δράστη να μη τη βιντεοσκοπεί, και αυτός της απαντάει πως δεν τη βιντεοσκοπεί και αρχίζει να τη ρωτάει γιατί είναι ξεδιάντροπη και έκαψε το κοράνι!

Στη συνέχεια, ο ισλαμικός όχλος την τράβηξε έξω και άρχισε να την χτυπάει μανιασμένα με ξύλα φωνάζοντας “σκοτώστε τη!”. Προς στιγμή, το πλήθος οπισθοχώρησε λόγω της εμφάνισης της αστυνομίας που έριξε προειδοποιητικές βολές στον αέρα. Στο σημείο αυτό φαίνεται η Farkhunda σε άθλια κατάσταση, καλλυμένη με αίμα και με σκισμένα ρούχα.

Το πλήθος άρχισε να αγνοεί την αστυνομία, και σε κάποια στιγμή φαίνεται ένας ισλαμιστής να εκλιπαρεί με χαρακτηριστικό μωαμεθανικό ομοερωτικό τρόπο έναν αστυνομικό να τους αφήσει να τη σκοτώσουν.

Σε μία χαρακτηριστική στιγμή του δράματος, οι αστυνομικοί προσπαθούν να σώσουν τη Farkhunda τραβώντας την επάνω σε μια στέγη, όταν ένας ισλαμιστής την χτυπά με ένα μακρύ ξύλο και αυτή πέφτει μέσα στον όχλο που περιμένει από κάτω.

Από το σημείο αυτό το τέλος της Farkhunda ήταν προδιαγεγραμμένο. Ο ισλαμικός όχλος την χτύπησε μέχρι αναισθησίας, την έσυρε αναίσθητη στους δρόμους και σταμάτησε ένα όχημα και έβαλε τον οδηγό να περάσει από πάνω της. Το πτώμα σύρθηκε από το αυτοκίνητο για εκατοντάδες μέτρα, ενώ η αστυνομία είχε πάψει πλέον να προσπαθεί να τη σώσει και αρκέστηκε στο να κατευθύνει την κυκλοφορία γύρω από το χώρο της εκτέλεσης.

Ο ισλαμικός όχλος δεν είχε ακόμα ικανοποιηθεί. Τράβηξε το πτώμα στις όχθες του ποταμού που διέρχεται από την Καμπούλ και άρχισε να τη λιθοβολεί. Στη συνέχεια προσπάθησε να της βάλει φωτιά, αλλά επειδή τα ρούχα της ήταν μουσκεμένα στο αίμα δεν τα κατάφεραν. Τότε άρχισαν να βγάζουν τα δικά τους φουλάρια και πανωφόρια για να τα χρησιμοποιήσουν για προσάναμμα.

Την επόμενη μέρα, στο κύρηγμα της Παρασκευής στα τζαμιά μουλάδες σε όλο το Αφγανιστάν επαίνεσαν τον όχλο. Ανάμεσά τους, ο διακεκριμμένος ιμάμης Maulavi Ayaz Niazi στο τζαμί Wazir Akbar Khan προειδοποίησε την κυβέρνηση πως οποιαδήποτε απόπειρα να συλλάβει τους δράστες θα οδηγούσε σε εξέγερση, καθώς χαρακτήρισε τη δολοφονία “προστασία του κορανίου”.

Η αντίδραση των αρχών είναι ενδεικτική της μωαμεθανικής νοοτροπίας, με τους επίσημους να επικροτούν τα γεγονότα. Ο εκπρόσωπος τύπου της Αστυνομίας Hashmat Stanekzai έγραψε: “Η γυναίκα νόμισε, σαν πολλούς άλλους άπιστους, πως με τέτοιες προσβολές θα έπαιρνε Αμερικάνικη ή Ευρωπαϊκή υπηκοότητα. Αλλά πριν τα καταφέρουν χάνουν τη ζωή τους”.

(Φαίνεται πως δεν ήταν καλά πληροφορημένος. Τώρα πλέον οι μωαμεθανοί απολαμβάνουν την Ελληνική ιθαγένεια χάρη στην προστασία πρακτόρων “αλληλέγγυων” και νεομαρξιστών εκπαιδευτικών)

Ο Υφυπουργός Πολιτισμού(!) Simin Ghazal Hasanzada με τη σειρά του επιδοκίμασε το λυντσάρισμα λέγοντας πως “τέτοιο τέλος αξίζει σε όσους δουλεύουν για τους άπιστους”, ενώ ο πρόεδρος της βουλής Zalmai Zabuli ανέβασε μία φωτογραφία της Farkhunda γράφοντας: “Αυτό είναι το μισητό πρόσωπο που τιμωρήθηκε από τους μωαμεθανούς πατριώτες για τις πράξεις της. [Οι δράστες] απέδειξαν στα αφεντικά της πως οι Αφγανοί θέλουν μόνο το Ισλάμ και δε σηκώνουν τον ιμπεριαλισμό, την αποστασία και τους κατασκόπους”.

Όσο για την οικογένεια του θύματος, η αστυνομία τους είπε να φύγουν από την Καμπούλ γιατί δε μπορούσε να εγγυηθεί την ασφάλειά τους.

Τις επόμενες μέρες ένα σοκ χτύπησε το Αφγανιστάν, καθώς αποδείχτηκε πως η Farkhunda δεν είχε κάψει το κοράνι. Ο μουλάς που την κατηγόρησε και προξένησε το θάνατό της το είχε κάνει γιατί φοβήθηκε πως η διαμάχη που είχε μαζί της θα κατέληγε στο να χάσει όχι μόνο τη δουλειά του αλλά και τη ζωή του, κι έτσι αντέδρασε κατηγορώντας την προκειμένου να τη βγάλει από τη μέση.

Στις 23 Μαρτίου 2015, μία συγκέντρωση διαμαρτυρίας των γυναικών της Καμπούλ, σε συνδυασμό με την αποκάλυψη των πραγματικών γεγονότων, ανάγκασε την κυβερνηση να ξεκινήσει έρευνα για τους δράστες. Τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά, και δε χωρούν αμφισβήτησης καθώς οι πρωταγωνιστές των γεγονότων όχι μόνο είχαν σπεύσει να ανεβάσουν τα βίντεο με την αποτρόπαια πράξη τους, αλλά και να κομπάσουν στο facebook για τη συμμετοχή τους με αποκρουστικές λεπτομέρειες. Ταυτόχρονα, αμέτρητοι μωαμεθανοί είχαν ακολουθήσει τους Αφγανούς επίσημους εξυμνώντας το έγκλημα ως δείγμα μωαμεθανικής ηθικής.

Τα βίντεο από τη σκηνή του εγκλήματος δείχνουν πως οι δράστες δεν ήταν “συνηθισμένοι Αφγανοί” που σε μια στιγμή μετατράπηκαν σε αιμοσταγή όχλο χωρίς φραγμούς. Ανήκαν σε μία υποτίθεται μοντέρνα γενιά Αφγανών, που κυκλοφορούσαν με τζιν και μοντέρνα ρούχα, αλλά κατά τη διάρκεια των γεγονότων φώναζαν με μανία αντιαμερικανικά και αντιδημοκρατικά συνθήματα την ώρα που χτυπούσαν την Farkhunda, κατηγορώντας την πως δουλεύει για τους Αμερικάνους. Ανάμεσά τους και πολλοί ανήλικοι που συμμετείχαν σε πρώτο πλάνο. Ένας από τους πρωτεργάτες των επεισοδίων ήταν ο ανήλικος Yaqoob Yasin, που την ώρα εκείνη εργαζόταν σαν βοηθός στο κατάστημα οπτικών του θείου του. Μόλις ο όχλος πέρασε μπροστά από την πόρτα του καταστήματος σέρνοντας την Farkhunda, ο Yaqoob αμέσως πήρε μέρος στο λυντσάρισμα και στα βίντεο φαίνεται να σηκώνει μεγάλες πέτρες και να τις πετάει στο θύμα. Μόνο όταν τελικά κατάφεραν να βάλουν φωτιά στο πτώμα αποχώρησε.

Όμως η μαρτυρία που έδωσαν οι γονείς του ήταν πολύ διαφορετική. Είπαν πως ναι μεν καταδικάζουν τον φόνο, αλλά καταλαβαίνουν πως ο γιός τους “σαν παιδί υπερέβαλλε λόγω του θρησκευτικού του αισθήματος, και όταν 1.000 άνθρωποι είναι έξω φωνάζοντας μπορεί να σε παρασύρει το συναίσθημα”. Επίσης δήλωσαν, με χαρακτηριστική μωαμεθανική νοοτροπία, πως ο γιός τους ήταν “ένα καλό παιδί που φρόντιζε τις μικρότερες αδελφές του, και του άρεσε το ποδόσφαιρο”.

Γυναίκες της Καμπούλ εργάστηκαν για την κατασκευή ενός μνημείου στο σημείο που παίχτηκε η τελευταία σκηνή του δράματος, αλλά η οικογένεια της Farkhunda βρέθηκε απροστάτευτη στο στόχαστρο μελών του όχλου και της αστυνομίας ταυτόχρονα. Κι αυτό γιατί μπορεί να υπήρξαν ανακρίσεις και συλλήψεις, αλλά γρήγορα αρκετοί αφέθηκαν ελεύθεροι ή οι ποινές που τους επιβλήθηκαν ήταν μικρές. Το αποτέλεσμα ήταν η οικογένεια να ζει αποκλεισμένη μέσα στο φόβο, και τα παιδιά να μη μπορούν να πάνε στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο.

Η δημόσια εκτέλεση της Farkhunda είναι δείγμα του τρόπου που ο μωαμεθανισμός αντιμετωπίζει τις άλλες θρησκείες. Δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για το Αφγανιστάν, αλλά έτυχε να αποτυπωθεί σε βίντεο και να διαδοθεί στο facebook. Όταν το 1999 οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την εξουσία, απαγόρευσαν στους μη μωαμεθανούς να χτίζουν ναούς, αν και τους επέτρεψαν να διατηρήσουν τους ναούς που προϋπήρχαν. Τους ανάγκασαν να σημαδεύουν τα σπίτια τους με κίτρινα πανιά στις στέγες, τους απαγόρευσαν να ζουν στα ίδια μέρη με τους μωαμεθανούς, και νομοθέτησαν πως οι μη μωαμεθανές γυναίκες έπρεπε να φορούν κίτρινα φορέματα ώστε να τις ξεχωρίζουν οι μωαμεθανοί.

(Παρόμοια δηλαδή με όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα επί Τουρκοκρατίας)

Όταν το 2004 το καθεστώς άλλαξε και επίσημα με καινούριο σύνταγμα, υποτίθεται εκσυγχρονισμένο, τα τρία πρώτα άρθρα του νέου συντάγματος έλεγαν πως το Αφγανιστάν είναι ένα ισλαμικό αδιαίρετο κράτος, η θρησκεία του κράτους θα είναι η ισλαμική, και κανένας νόμος δε θα μπορεί να αντιβαίνει τα προστάγματα της θρησκείας αυτής.

Τα όσα έγιναν την ημέρα του θανάτου της Farkhunda δεν είναι άγνωστα στην Ελλάδα. Υπήρξαν καθημερινή πραγματικότητα για τους υπόδουλους Έλληνες, που αγωνίστηκαν να απελευθερωθούν από το μωαμεθανικό ζυγό όταν κάποιοι γενίτσαροι και κοτζαμπάσηδες κοίταζαν να επωφεληθούν από αυτόν. Ξαναεμφανίστηκαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, όταν κάποιος παράνομος μωαμεθανός ισχυρίστηκε πως αστυνομικοί έκαψαν το κοράνι και το αποτέλεσμα ήταν ορδές ισλαμιστών να κάψουν την Αθήνα με την ανοχή των προδοτικών αρχών.

Δεν είναι επίσης άγνωστα και στις υπόλοιπες μωαμεθανικές χώρες, από τη Λιβύη μέχρι την Ινδονησία, όπου συνεχίζονται μέχρι σήμερα αποτελώντας επίσημο θεσμοθετημένο τρόπο ζωής.

Και όμως, σήμερα στην Ελλάδα κάποιοι θέλουν να επαναφέρουν αυτό το καθεστώς, με την αθρόα εισαγωγή μωαμεθανών λαθροεποίκων, την εγγραφή “ανήλικων” στα Ελληνικά σχολεία, και τη μαζική απονομή ιθαγένειας σε Αφρικανικούς και Ασιατικούς μωαμεθανικούς πληθυσμούς. Επιζητούν δηλαδή να φέρουν τον κατακτητή πάλι πίσω στην Ελλάδα, και αυτή τη φορά να τον επιβάλλουν όχι με πόλεμο αλλά με τη μεταβολή της πληθυσμιακής σύστασης.

Πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν οι προδότες εκπαιδευτικοί, που οδηγημένοι από το συμφέρον και τα αριστερίστικα συμπλέγματα των νεομαρξιστών συνδικαλιστάδων ασκούν κλίμα τρομοκρατίας μέσα και έξω από τα σχολεία προκειμένου να κάμψουν την αντίσταση των πατριωτών.

Μαζί τους και ανώτεροι ρασοφόροι, που με αφέλεια πιστεύουν πως όταν επικρατήσει το μωαμεθανικό στοιχείο αυτοί θα συνεχίσουν να παίρνουν το μισθό τους και να κανονίζουν ρουσφέτια και διορισμούς, και δε θα έχουν το τέλος του Χρυσοστόμου Σμύρνης στα χέρια του ισλαμικού όχλου.

Τα ίδια ισχύουν και για εκείνους τους ανώμαλους ομοφυλόφιλους λαθρολάγνους εκπαιδευτικούς, που από τη μία κατηγορούν με μανία τους ιερείς που δεν υποκύπτουν στις πιέσεις αναγνώρισης της ομοφυλοφιλίας ως “φυσιολογικής”, και από την άλλη επιδίδονται σε εκδηλώσεις λατρείας για τους λαθροεποίκους και τα “παιδάκια”. Όταν θα βγει ο ισλαμικός όχλος στους δρόμους φωνάζοντας για τους “άπιστους”, θα είναι οι πρώτοι που θα γνωρίσουν τι ακριβώς πρεσβεύει ο μωαμεθανισμός, που προβλέπει συγκεκριμένες τιμωρίες για τους ομοφυλόφιλους και αλίμονο σε όποιον βγει τότε να κάνει τη φτερού.

Αυτή είναι η αληθινή πραγματικότητα του Ισλάμ που σκοπίμως κρύβουν οι δωσίλογοι εκπαιδευτικοί που πρωτοστατούν στη λυσσαλέα προπαγάνδα του απολιτισμού. Αυτή είναι η κοινωνία που θέλουν να φέρουν στην Ελλάδα. Θα τους το επιτρέψουμε;

Η ταξικότητα της φοιτητικής ιδιότητας

July 19, 2017

Γράφει ο Panzerfaust

Το αριστερό αδελφάτο διαχρονικά ισχυρίζεται πως η ιδιότητα του φοιτητή αποτελεί κάποιο ταξικό πρόσημο. Πως το να είναι κάποιος φοιτητής αποτελεί ένα προνόμιο που υποδηλώνει ταξικότητα, οπότε ο φοιτητής οφείλει να ασχολείται διαρκώς με το “δίκιο του εργάτη” και να οργανώνει πορείες και διαμαρτυρίες για τον “εργάτη”.

Το δεξιό αδελφάτο με τη σειρά του δείχνει να συμμφωνεί. Άλλωστε η ΔΑΠ κατέχει σημαντικό δημοσκοπικό ποσοστό στις στημένες κάλπες των φοιτητικών εκλογών, διαγωνιζόμενη για την πρώτη θέση με κάποια αριστερή παράταξη τύπου ΕΑΑΚ.

Μπορεί η αφετηρία αυτών των θεωρήσεων να είναι ιδεολογική, όπως θα αναλύσουμε στη συνέχεια, όμως χρωματίζεται από την Ελληνική ιδιαιτερότητα, όπου ο φοιτητής ήταν ταυτόσημος με τον τεμπέλη που τα “λαϊκά παιδιά” έβλεπαν σαν χαραμοφάη που δε συνεισφέρει στην κοινωνία, παρά κάθεται και απολαμβάνει “φοιτητική ζωή”, διασκεδάζοντας τα βράδυα και πίνοντας ανέμελα στα διαλείματα από το σεξ στις τουαλέτες των νυκτερινών κλαμπ.

Από την άλλη, η Ελληνική κοινωνία έβλεπε τον “εργαζόμενο νέο” σαν το καμάρι της, που με τον ιδρώτα του συνεισφέρει στην κοινωνία και τα βράδυα πίνει κρασί στην ταβέρνα όχι για άλλο λόγο αλλά για να πνίξει τους καημούς του που δεν ήταν πλούσιος. Που τον καμάρωνε η γειτονιά όταν έριχνε γυροβολιές ενώ τα υπόλοιπα “λαϊκά παιδιά” βαρούσαν παλαμάκια, κάτι σαν τον Φούντα ή τον Ξανθόπουλο, ή ακόμα καλύτερα σαν τον Κούρκουλο. Συμπτωματικά, ο Κούρκουλος αργότερα θα ομολογούσε τις τύψεις του διότι θεωρούσε τον αδελφό του “χαραμοφάη” επειδή σπούδαζε στη σχολή του ναυτικού αντί να δουλεύει και να εξασφαλίζει εισόδημα σαν τον ίδιο.

Η Ελληνική κοινωνία έβλεπε τον φοιτητή σαν προνομιούχο, με περιφρόνηση αλλά συνάμα και με φθόνο. Τον περιφρονούσε ως δήθεν μη χρήσιμο μέλος της κοινωνίας, που δεν δουλεύει για να βγάλει λεφτά όπως οι εργαζόμενοι, και ιδιαίτερα οι εργάτες. Τον θεωρούσε αδρανές βάρος που δεν έχει χρησιμότητα για την κοινωνία, κατηγορώντας τον πως “κάθεται” όταν οι άλλοι δουλεύουν, και η ιδιότητα του “φοιτητή” αποτελούσε υποτιμητικό όρο. Την ίδια στιγμή όμως τον φθονούσε, καθώς τον έβλεπε σαν έναν εκπρόσωπο κάποιας νοητικά ανώτερης συνομοταξίας με υψηλότερες διανοητικές ικανότητες που προκαλούσαν τη στενή αντίληψη ή και τη βλακεία του ξερόλα που ξέδινε στο καφενείο νομίζοντας πως αγορεύει στην αγορά του δήμου. Σε τελική ανάλυση, οι φοιτητές αποτελούσαν απειλή για τη δημοκρατία, τη μοναδική κληρονομιά που ο Έλληνας κράτησε από τους προγόνους του.

Αυτές οι νευρώσεις της Ελληνικής κοινωνίας αποτυπώθηκαν χαρακτηριστικά σε πλήθος Ελληνικών ταινιών που πιάνοντας το σφυγμό του κινηματογραφικού κοινού απεικόνισαν τον εργάτη σαν μοναδικό μοχλό και στήριγμα της κοινωνίας και τον φοιτητή σαν τεντυμπόι με έκλυτα ήθη.

Οι μαρξιστικές μονομανίες περιστρέφονται γύρω από τον εργάτη, με αποτέλεσμα ο κομμουνισμός να αγνοεί ακόμα και τον αγρότη μέχρι την εποχή της Μαοϊκής Κίνας. Οι υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις αγνοούνται βάναυσα από τη μαρξιστική θεώρηση, που επικεντρώνεται στον εργάτη και στο πως πρέπει να έχει την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, τα οποία στη σφαίρα της κομμουνιστικής φαντασίας υποτίθεται πως είναι και σε θέση να δημιουργεί, να συντηρεί και να βελτιώνει. Το κομμουνιστικό καθεστώς των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη εξολόθρευσε με απίστευτη κτηνωδία το μορφωμένο μέρος του πληθυσμού της χώρας θεωρώντας πως η μόρφωση δεν συνάδει με τον κομμουνισμό.

Για την Αριστερά, ο φοιτητής αποτελεί μία ταξική πρόκληση, καθώς αν δεν ήταν ταξικά υπόλογος θα ήταν εργάτης και όχι φοιτητής. Ο φοιτητής σπουδάζει επειδή το επιτρέπει η ταξική ανισότητα. Η Αριστερά βλέπει παντού ισότητα, οπότε όποιος είναι διανοητικά ανώτερος προσβάλλει την έννοια της ισότητας. Για την Αριστερά, όλοι είναι εξίσου ικανοί για σπουδές, άρα αν μερικοί τα καταφέρνουν καλύτερα από τους άλλους αυτό οφείλεται στο πλεονέκτημα που έχουν λόγω της ταξικής τους καταγωγής. Οπότε ο φοιτητής, έχοντας περάσει διάφορες εξετάσεις προκειμένου να μπει στο πανεπιστήμιο και να περάσει με επιτυχία τα διάφορα μαθήματα, είχε σίγουρα ένα ταξικό πλεονέκτημα που τον καθιστά ένοχο. Προκειμένου να εξιλεωθεί για αυτό το έγκλημα, οφείλει να βρίσκεται συνέχεια δίπλα στον “εργάτη”, να ασχολείται με τα προβλήματά του καθώς ο ίδιος δεν έχει προβλήματα σαν ταξικά ωφελιμένος, ακόμα και να περνάει μεγάλο μέρος του χρόνου του βοηθώντας στις αγροτικές εργασίας στην περίπτωση της Μαοϊκής Κίνας, όπου ο εργάτης αντικαταστάθηκε από τον αγρότη στο εκεί κομμουνιστικό ιδίωμα.

Μέσω της διάδοσης του πολιτιστικού μαρξισμού, παραλλαγές αυτής της οπτικής έχουν καθιερωθεί στον δυτικό κόσμο με αποτέλεσμα την ανοησία του “φοιτητικού κινήματος”. Το αποκορύφωμα της αριστερής ηλιθιότητας είναι το σύνθημα “πτυχία για όλα τα παιδιά”, που σημαίνει πως τα πτυχία θα πρέπει να μοιράζονται σε όλους ανεξαιρέτως. Η ποιότητα των σπουδών, η ποιότητα των πτυχιούχων και η δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης των πτυχιούχων αποτελούν ζητήματα που δεν ενδιαφέρουν την Αριστερά ούτε στο ελάχιστο.

Για την Δεξιά πάλι, που κυριαρχείται από καπιταλιστικές ιδέες, οι σπουδές πρέπει να αποτελούν προνόμιο των γόνων, ώστε αυτοί στη συνέχεια να αναλάβουν τις τύχες του κράτους, της οικονομίας και της κοινωνίας. Η Δεξιά πιστεύει πως ο γόνος μίας ισχυρής οικογένειας πρέπει να εφοδιαστεί με τις κατάλληλες σπουδές προκειμένου να εξασφαλιστεί πως η ισχύς της οικογένειας θα παραμείνει σε αυτή, είτε πρόκειται για πολιτικά και επιχειρηματικά τζάκια είτε για άλλες κατηγορίες όπως μεγαλοκτηματίες, βιομήχανους, κλινικάρχες και μεγαλογιατρούς, μεγαλοδικηγόρους, σχολάρχες διαφόρων βαθμίδων της εκπαίδευσης. Το αν οι γόνοι αυτοί είναι σε θέση να σπουδάσουν αποτελεί αιρετικό ερώτημα που τιμωρείται σκληρά. Από τη στιγμή που αποτελούν τους εκλεκτούς δεν τίθεται θέμα ικανότητάς τους για σπουδές. Με τον τρόπο αυτό γόνοι αμφίβολης νοητικής ικανότητας εξασφαλίζουν σπουδές ακόμα και στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου σαν το Harvard, το Princeton, και το ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα Tufts. Και μιλώντας για την Ελλάδα, είναι κοινό μυστικό πως ολόκληρες οικογένειες είναι διορισμένες στα Ελληνικά πανεπιστήμια χωρίς κανείς να αισθάνεται ντροπή για τον πρωτοφανή νεποτισμό, με την ίδια θλιβερή κατάσταση να επικρατεί ακόμα και σε κατώτερες τεχνικές σχολές τύπου Σιβιτανιδείου που επιπλέον αποτελούν και προπύργια εκπαιδευτικού αριστερισμού.

Ο άκρατος φιλελευθερισμός όμως καταλαβαίνει και πως για να λειτουργήσει το καπιταλιστικό σύστημα είναι απαραίτητο να υπάρξει και κάποια ροή πραγματικά ικανών στο πανεπιστημιακό εκπαιδευτικό σύστημα. Με βαριά καρδιά αποδέχεται και κάποιους που δεν έχουν τέτοια κληρονομικά δικαιώματα. Ας θυμηθούμε τον George Orwell, που ως παιδί μίας φτωχής οικογένειας κατάφερε να φοιτήσει με υποτροφία σε ένα σχολείο της “καλής κοινωνίας” λόγω των σχολικών του επιδόσεων. Για να διατηρήσει το γόητρό του, το σχολείο αυτό έπρεπε να διακριθεί σε ορισμένους σχολικούς διαγωνισμούς. Καθώς αυτό δεν ήταν δυνατό με τους ανεγκέφαλους γόνους, αναγκαζόταν να προσφέρει υποτροφίες σε φτωχούς μαθητές, τους οποίους όμως αντιμετώπιζε ιδιαίτερα σκληρά. Ο George Orwell ήταν ο μόνος μαθητής στην τάξη του που οι γονείς του έπρεπε να εργαστούν για να ζήσουν, ενώ τα όσα έγραψε αργότερα για τις συνθήκες της φοίτησής του δημοσιεύτηκαν όχι απλώς μετά από τον θάνατό του, αλλά και μετά από τον θάνατο του ιδιοκτήτη του σχολείου και της συζύγου του καθώς οι εκδότες είχαν τη βεβαιότητα πως οι λεπτομερείς και ρεαλιστικές καταγραφές του Orwell για τη σχολική πραγματικότητα που έζησε θα δημιουργούσαν νομικά προβλήματα με το ελεεινό ζεύγος των εκπαιδευτικών.

Μετά τη λήξη του Β’ΠΠ, το καπιταλιστικό σύστημα έκανε μία στροφή στο θέμα των σπουδών. Βλέποντας τον πτυχιούχο σαν απαραίτητο για την οικονομική ανάπτυξη που πλέον βασιζόταν στη γνώση και την ικανότητα, είδε πως οι επιστήμονες θα αποτελούσαν μία κοινωνική τάξη που θα αποκτούσε περισσότερη ισχύ, και σίγουρα θα διεκδικούσε και μεγαλύτερο μερίδιο από τα βιομηχανικά κέρδη. Μπορεί να είχε ξεπεράσει έναν σκόπελο με το ζήτημα των δικαιωμάτων παραγωγής εναλλασσόμενου ρεύματος που πυροδότησε την βιομηχανική έκρηξη των ΗΠΑ, αλλά έπρεπε να εξασφαλίσει πως δε θα βρισκόταν πάλι στο έλεος επιστημόνων που ποιός ξέρει τι ιδέες είχαν στο μυαλό τους. Επιπλέον, οι στρατιώτες που γύριζαν από τα μέτωπα του πολέμου ήταν άνεργοι και έπρεπε να απασχοληθούν κάπου. Εάν υπήρχε μία υπερπληθώρα παραγωγής πτυχιούχων, το πρόβλημα της μαζικής ανεργίας θα μετατοπιζόταν στο μέλλον, ενώ οι πτυχιούχοι θα ήταν τόσοι πολλοί που θα έπεφτε η αξία του πτυχίου στην αγορά και οι επιχειρήσεις θα “αγόραζαν” πτυχία πολύ φθηνότερα.

Κάπως έτσι, η μαζικοποίηση της παραγωγής πτυχιούχων έφερε κοντά Αριστερά και Δεξιά, παρά τις όποιες διαφορές στο κοινό στο οποίο απευθύνονται. Στην Ελλάδα βλέπουμε τους τυπικούς αριστεριστές φοιτητές να εξασφαλίζουν το πτυχίο τους με συνεχείς διαμαρτυρίες για την “εντατικοποίηση των σπουδών” και ασκώντας πιέσεις διαφόρων μορφών στους καθηγητές μέχρι να εξασφαλίσουν αυτό που θέλουν. Τους τυπικούς ΔΑΠίτες πάλι τους βλέπουμε να ανταποκρίνονται στο πρότυπο της παραλιακής και της Μυκόνου, με μοντέρνα αμάξια και άνετη ζωή που εξασφαλίζουν το πτυχίο τους έχοντας τα θέματα των εξετάσεων και το σημείωμα του κόμματος.

Το κοινό σημείο τους είναι πως εξασφαλίζουν το πτυχίο τους χωρίς πραγματική εργασία, γεγονός που μας φέρνει στο ζήτημα του συσχετισμού της φοίτησης με την εργασία.

Οι σπουδές αποτελούν μία μορφή εργασίας, και μάλιστα ιδιαίτερα κοπιώδους. Ο φοιτητής πρέπει να μελετήσει μία ογκώδη ύλη, να περάσει μία σειρά εξετάσεων, να γράψει κάποιες εργασίες, ενδεχομένως να παρακολουθήσει και μία σειρά εργαστηρίων ανάλογα με το αντικείμενο των σπουδών του.

Όλα αυτά δεν είναι πράγματα που τα κάνει κάποιος ταυτόχρονα με καθημερινές διασκεδάσεις. Αντίθετα, απαιτούν ιδιαίτερο κόπο και καθημερινή εργασία. Για πολλούς η φοιτητική περίοδος ήταν από τις πιο κουραστικές στη ζωή τους, ενώ για άλλους που συνδύασαν σπουδές με εργασία απαιτήθηκε να καταβάλλουν υπεράνθρωπη προσπάθεια.

Πώς γίνεται λοιπόν η “φοιτητική ζωή” να προβάλλεται σαν περίοδος τεμπελιάς και ανέμελης διασκέδασης;

Ήδη αναλύσαμε πως στο Ελληνικό κοινωνικό υποσυνείδητο δεν υπάρχει η έννοια της φοίτησης σαν χρόνος με πραγματική αξία. Ας μην ξεχνάμε πως στην Ελληνική κοινωνία δεν έχει αναγνωριστεί ούτε η σημασία της μαθητείας. Η κοινή πεποίθηση είναι πως τα πτυχία είναι απλώς “χαρτιά” και έτσι κι αλλιώς αυτά που χρειάζονται πραγματικά τα μαθαίνεις αργότερα “στη δουλειά”. Το πόσο αποδεκτή είναι αυτή η άποψη φαίνεται από τη σκανδαλώδη αναγόρευση της νηπιαγωγού Νατάσας Καραμανλή-Παζαΐτη σε διδάκτορα ιατρικής(!) και “καταξιωμένη” ογκολόγο(!) μετά από μία σύντομη περίοδο “ιατρικών σπουδών” όπου δήθεν αρίστευσε και μία μακρά περίοδο θήτευσης κοντά σε ιατρούς με έντονη κομματική ταυτότητα.

Μπορεί η περίπτωση της πρωθυπουργικής συζύγου να αποτελεί πρόκληση για μία υγιή κοινωνία, όμως στην περίπτωση της Ελλάδας βλέπουμε να προβάλλεται η ιατρική αυθεντία της νηπιαγωγού με τη μεγαλύτερη επισημότητα. Τα βήματά της ακολουθεί η αστεφάνωτη πρωθυπουργική μαιτρέσα Περιστέρα Μπαζιάνα, που από δασκαλίτσα δημοτικού οδεύει προς την κατάκτηση πανεπιστημιακής έδρας μέσα από μία σειρά μεθοδεύσεων που κάνουν υπερήφανους τους ταξικούς αγωνιστές της Αριστεράς.

Υπό κανονικές συνθήκες, οι σπουδές αποτελούν περίοδο σκληρής εργασίας. Τα πράγματα όμως αλλάζουν ολοκληρωτικά όταν οι σπουδές δεν είναι πραγματικές αλλά εικονικές.

Όταν η “επιτυχής φοίτηση” κάποιου έχει εξασφαλιστεί εκ των προτέρων, τότε ό,τι και να γράψει στις εξετάσεις θα περάσει, ό,τι και να γράψει στις εργασίες του θα γίνει αποδεκτό. Διόλου απίθανο να ονομαστεί και αριστούχος. Είναι φυσικό να μπορεί να επιδοθεί σε διασκεδάσεις και ανέμελες δραστηριότητες, και φυσικά να οικοδομήσει το κομματικό προφίλ του αν έχει και πολιτικές φιλοδοξίες.

Στην περίπτωση των κάθε λογής γόνων, αυτό θεωρείται αναφαίρετο δικαίωμά τους. Η πεποίθηση αυτή ξεκινά στην εκπαίδευση από πολύ νωρίς, με τους εκπαιδευτικούς να επιβάλλουν τους γόνους τους ως “αριστούχους” με διάφορες μεθοδεύσεις. Και καθώς αναφέραμε προηγουμένως την Νατάσα Καραμανλή, δεν πρέπει να ξεχνάμε την περίπτωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή Α’του Αρσενοκοίτη, τον οποίο ο δάσκαλος πατέρας του επέβαλλε ως “αριστούχο” και άφηνε ανενόχλητο να κάνει ό,τι ήθελε μέσα στο σχολείο. Με τον τρόπο αυτό οικοδομήθηκε η ελεεινή προσωπικότητα του αναίσχυντου Καραμανλή που αργότερα θα γνώριζε τον πανεπιστημιακό γόνο Ευταξία με τη γνωστή εξέλιξη.

Προκειμένου ο εκπαιδευτικός να μπορέσει ανενόχλητα να προωθήσει τους γόνους του και τους γόνους των άλλων εκπαιδευτικών στα πλαίσια της “εκπαιδευτικής αλληλεγγύης”, πρέπει να εξασφαλίσει πως η εξουσία δεν θα ενοχληθεί. Οπότε δίνει το ίδιο δικαίωμα και στους γόνους άλλων αντίστοιχων προσώπων, όπως είναι πολιτικοί, δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι, οικονομικά ισχυροί, μεγαλοπαράγοντες με επιρροή. Τα κριτήρια ποικίλουν από τα μεγάλα αστικά κέντρα μέχρι την απομακρυσμένη επαρχία, η βασική ιδέα παραμένει όμως ίδια.

Φτάνοντας στο πανεπιστήμιο, οι γόνοι των πανεπιστημιακών έχουν εξασφαλισμένη επιτυχία στις σπουδές τους, αλλά για να μη δημιουργηθεί θέμα και να διατηρηθούν οι ισορροπίες η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη και για γόνους παραγόντων, και ιδιαίτερα τους πολιτικούς γόνους. Αλλά και για τις πάσης φύσεως “προσωπικές σχέσεις” των προηγούμενων, οπότε ο κύκλος περιλαμβάνει πλέον και τα ερωτικά αντικείμενα πανεπιστημιακών, γόνων και μεγαλοπαραγόντων. Σε άλλες χώρες υπάρχει συγκεκριμένος κώδικας συμπεριφοράς για τις σχέσεις μεταξύ διδασκόντων και διδασκόμενων, όμως στην Ελλάδα αυτά θεωρούνται όχι απλώς περιττά αλλά και λοιδωρούνται.

Εκτός από την εξασφαλισμένη επιτυχία που λαμπρό της παράδειγμα αποτελεί η αστρονομικά μοναδική περίπτωση της Νατάσας Καραμανλή, υπάρχει και άλλη μέθοδος ξεκούραστων σπουδών. Σε μία αξιοσημείωτη ομοιότητα της Ελληνικής με την Ινδική κοινωνία, η αντιγραφή και η ακαδημαϊκή απάτη θεωρούνται πλήρως αποδεκτές μέθοδοι πανεπιστημιακής επιτυχίας. Αν σε άλλες χώρες της Δύσης ο αντιγραφέας θεωρείται απορριπτέος απατεώνας, στην Ελλάδα θεωρείται ικανός και καλύτερος από τους χαζούς που κάθονται και διαβάζουν. Αν πάλι ο ίδιος δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο να προετοιμάσει το σκονάκι του, οφείλει να τον βοηθήσει αυτός που διάβασε αν δεν θέλει να αντιμετωπίσει προβλήματα και να απομονωθεί από τους άλλους στην φοιτητική κοινωνία. Και επειδή όπως είπαμε οι νοοτροπίες αυτές είναι εδραιωμένες ήδη από τη σχολική εκπαίδευση, χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο έτερος πρωθυπουργικός γόνος του Αντώνη Σαμαρά, που η καθηγήτρια που δεν τον άφησε να αντιγράψει στις εξετάσεις είδε το δρόμο της απόλυσης και της ανεργίας.

Τα ίδια συμβαίνουν και με τις πανεπιστημιακές εργασίες. Αυτός που κάθεται και γράφει μόνος του τις εργασίες οφείλει να βάζει και τα ονόματα των κηφήνων, ενώ οι κομματικές παρατάξεις διαθέτουν έτοιμες εργασίες για τα μέλη τους. Για όσους δεν έχουν κομματικές διασυνδέσεις, υπάρχουν και γραφεία που αναλαμβάνουν τη συγγραφή πάσης φύσεως εργασιών. Το παράδοξο είναι πως οι “εργαζόμενοι” αυτών των γραφείων κάποιες φορές καταλήγουν ακόμα και στο indymedia να καταγγέλουν τους εργοδότες τους για απάτη, όχι για τη φύση της εργασίας τους αλλά για τις τελικές αποδοχές τους.

Όσοι για διάφορους λόγους δεν διαθέτουν τα μέσα για την υλοποίηση των παραπάνω βλέπουν την κοινωνική αδικία και ακούν το κάλεσμα της Αριστεράς που τους καλεί να απαιτήσουν οι σπουδές να είναι το ίδιο ξεκούραστες για όλους. Να θεσμοθετηθεί δηλαδή η ουσιαστική κατάργηση των εξετάσεων και της κουραστικής μελέτης, οπότε να υλοποιηθεί το λαϊκό όραμα για “πτυχία για όλα τα παιδιά”. Οπότε και οι φοιτητές θα έχουν όλο τον ελεύθερο χρόνο, και φυσικά και την υποχρέωση, να προστρέχουν στις αμέτρητες κινητοποιήσεις των αριστερών κομμάτων για τα προβλήματα των εργατών.

Αν το δεξιό όνειρο για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση πραγματώθηκε στην Αμερικανική Μέκκα του καπιταλισμού με εξασφαλισμένες σπουδές για γόνους, υποτροφίες για κάποιους πραγματικά ταλαντούχους και χρέωση με φοιτητικά δάνεια και σπουδές ποικίλης ποιότητας για τη μεγάλη πλειοψηφία, το αριστερό όνειρο πραγματώθηκε στην Κίνα κατά την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης του Μάο, όπου οι εξετάσεις ουσιαστικά καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν με ακαδημαϊκές μονάδες κοινωνικών αγώνων. Μοναδικό όραμα για τους αριστεριστές στον υπόλοιπο κόσμο, η περίοδος αυτή βύθισε την Κίνα σε ολοκληρωτική φτώχεια από όπου ξέφυγε μόνο με την πλήρη αποκήρυξη του αποτυχημένου μοντέλου.

Στην Ελλάδα, ένα μείγμα της ιδιάζουσας Ελληνικής νοοτροπίας και των νευρώσεων του κοινωνικού υποσυνείδητου με τις καπιταλιστικές και αριστερίζουσες νοοτροπίες κατέληξαν στο να αποτελεί η περίοδος φοίτησης ένα χρονικό διάστημα διακοπών που πρέπει να είναι ελεύθερες από πραγματικές φοιτητικές υποχρεώσεις. Η ουσία των σπουδών χάθηκε, οπότε μοιραία ακολούθησε και η πλήρης απαξίωση των πτυχίων.

Η νοοτροπία αυτή επεκτάθηκε και στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Οι αριστερές κορώνες για γενικό λύκειο “για όλα τα παιδιά” έγιναν δεκτές με προθυμία από το δεξιό κράτος. Παρουσιάστηκε με μονότονη επιμονή μία ψευδής εικόνα του προνομιούχου μαθητή που πηγαίνει στο γενικό λύκειο και του πτωχού πλην τίμιου εργατόπαιδου που μοχθεί στη βιοπάλη και στο τεχνικό λύκειο. Η πραγματικότητα είναι πως ο μαθητής του γενικού λυκείου εργάζεται μέσω των σπουδών του και της μελέτης του αποβλέποντας στο μακρινό μέλλον την ανταμοιβή του, ενώ ο εργαζόμενος συνομήλικός του λαμβάνει ένα μισθό που για τον μαθητή του γενικού λυκείου αποτελεί απλησίαστο όνειρο. Εάν ένας μαθητής δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις των λυκειακών μαθημάτων, δεν υπάρχει λόγος να του χορηγείται ένα απολυτήριο λυκείου χωρίς πραγματική ουσία ενώ θα μπορούσε και θα έπρεπε να είχε κατευθυνθεί στο τεχνικό λύκειο σε μία πρακτική ειδικότητα, και αν πάλι δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει να απασχοληθεί σαν ανειδίκευτος εργάτης ή υπάλληλος. Αυτά βέβαια με την προϋπόθεση πως το τεχνικό λύκειο θα είχε με τη σειρά του πραγματική ουσία αντί να αποτελεί βιομηχανία απόδοσης “πτυχίων” σε πνευματικά ανάπηρους από εκπαιδευτικούς αντίστοιχης ποιότητας.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι να γίνεται εισαγωγή ανειδίκευτων εργατών από τριτοκοσμικές χώρες μέσω της λαθρομετανάστευσης, να έχουν παραδοθεί τα τεχνικά επαγγέλματα στους Αλβανούς, και οι Έλληνες να ενθαρρύνονται στην απόκτηση με κάθε τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο, πανεπιστημιακών πτυχίων που έχουν απαξιωθεί πολλαπλά εδώ και πολλά χρόνια. Στα θολά νερά της λιμνάζουσας ανεργίας που προκύπτει ψαρεύουν τα κόμματα τάζοντας ανταλλάγματα και υποσχέσεις και συντηρώντας το κατεστημένο τους ενώ η χώρα οδηγείται σε όλο και χειρότερα επίπεδα διαβίωσης αλλά και πνευματικής σήψης και παρακμής.

Αυτή η αλυσίδα νοοτροπιών που ακόμα επιμένουν να επιβάλλονται χωρίς επίγνωση των συνεπειών δείχνει πως το εκπαιδευτικό σύστημα συνολικά και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση ειδικότερα βρίσκονται δέσμια σε μία κατάσταση που δεν επιδέχεται βελτίωσης. Οι βαθιά ριζωμένες στρεβλές αντιλήψεις και οι κομματικές επιρροές καπιταλιστικής και κομμουνιστικής προέλευσης έχουν καταστρέψει ολοκληρωτικά την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Αυτή η κατάσταση απαιτεί την δημιουργία θυλάκων αριστείας που το κράτος αρνείται να υλοποιήσει, εκτός αν του δοθεί η ευκαιρία να τους μετατρέψει σε καινούριες εστίες διαφθοράς, ενώ και οι κομματικές παρατάξεις καραδοκούν για να τους μετατρέψουν σε προπύργια κομματισμού. Δεν υπάρχει ελπίδα να υλοποιηθεί ένα τέτοιο πλάνο από το κράτος, παρά μόνο από την ατομική πρωτοβουλία. Ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτεί σημαντικά κονδύλια και ανθρώπινο δυναμικό με αταλάντευτη ηθική δέσμευση να μην παρασυρθεί από τις σειρήνες της διαφθοράς.

Το κυριότερο, τέτοια εγχειρήματα δεν έχουν την υποστήριξη της Ελληνικής κοινωνίας που έχει μάθει να είναι δέσμια της νοοτροπίας του ρουσφετιού και της διαφθοράς, του νεποτισμού και του κομματισμού. Όσο παραμένει προσκολλημένη σε αποτυχημένα μοντέλα και ιδεολογήματα, τόσο θα οδεύει προς την τριτοκοσμικότητα μέχρι την ιστορική της εξαφάνιση.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Κροκοδείλια δάκρυα για τις μεταθέσεις

July 17, 2017

Συσσωμος ο συνδικαληστρικός κόσμος έβγαλε ανακοινώσεις για το θέμα των μεταθέσεων και για το πόσο μικρός ήταν ο αριθμός των μεταθέσεων που ανακοινώθηκαν.

Φυσικά οι συνδικαληστές έχουν έτοιμη τη λύση προκειμένου να μπορέσουν να ικανοποιηθούν όλοι όσοι ζητούν μετάθεση, και δεν είναι παρά οι μαζικοί διορισμοί. Στο μυαλό των συνδικαληστών, οι “νέοι” θα θυσιαστούν προκειμένου να μπορέσουν οι “παλιοί” να πάρουν τη μετάθεση που θέλουν. Το τι θα γίνει με τους “νέους” που επίσης θα θέλουν να πετύχουν τη δική τους μετάθεση δεν απασχολεί τους συνδικαληστές, καθώς έχουν έτοιμη τη λύση, με περισσότερους “μαζικούς διορισμούς” και τη δημιουργία ενός πυραμιδικού σχήματος.

Για το πως θα δημιουργηθούν οι θέσεις στις οποίες θα μετατεθούν οι αιτούντες, πάλι οι συνδικαληστές έχουν τη λύση, και δεν είναι παρά η εισαγωγή μαθητών από τριτοκοσμικές χώρες.

Το αεροπλανάκι της εκπαίδευσης δεν καταλαβαίνει ούτε από μνημόνια ούτε από κρίση, καθώς οι συνδικαληστές (και οι δημόσιοι υπάλληλοι γενικότερα που ταΐζουν το τέρας του συνδικαλισμού) ζουν σε ένα δικό τους κόσμο με μικρή σχέση με την υπόλοιπη κοινωνία.

Αυτά τα προβλήματα δεν θα υπήρχαν αν είχε θεσπισθεί το κριτήριο της εντοπιότητας τόσο για τους αναπληρωτές όσο και για τους μόνιμους. Όμως κάτι τέτοιο θα ανέτρεπε τις πελατειακές σχέσεις και τις ομαδοποιήσεις που έχουν καθιερωθεί ως τώρα.

Το περίεργο είναι πως μπορεί οι συνδικαληστές να έσπευσαν να τοποθετηθούν συνδικαληστρικώς για τις μεταθέσεις, αλλά ξέχασαν να σχολιάσουν κάτι πολύ περίεργο:

Ανάμεσα στα όντως λίγα ονόματα όσων κατάφεραν να πάρουν μετάθεση βρίσκονται και αρκετοί συγγενείς πολιτικών και συνδικαληστών, καθώς και αρκετοί που είναι συγγενείς μεταξύ τους.

Αυτές οι περίεργες συμπτώσεις πως και διέφυγαν της προσοχής των συνδικαληστών και δεν σχολιάστηκαν από κανέναν;

Πως αντιμετωπίζεται η αριστερή επιθετικότητα

July 14, 2017

Γράφει ο Panzerfaust

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να παγιώνεται μία κατάσταση που έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά στο παρελθόν. Η αριστερή επιθετικότητα αυξάνεται συνεχώς, αξιώνοντας την καθολική υποταγή της κοινωνίας στα νεοσταλινικά οράματα, τα οποία έχουν λάβει πλέον μοντέρνα μορφή. Τα τσιτάτα για τα δίκαια της εργατιάς τώρα βρίσκονται δίπλα σε συνθήματα για την καθιέρωση των ανώμαλων σχέσεων σαν “νέες μορφές οικογένειας”, την ομοφυλοφιλική προπαγάνδα στα παιδιά, το δόγμα της απολιτισμικότητας και την θεσμοθέτηση του λαθροεποικισμού και την μεταβολή της πληθυσμιακής σύνθεσης της χώρας.

Αυτά τα αφύσικα και αρρωστημένα συνθήματα δεν αποτελούν αποκλειστικά προνόμιο της Αριστεράς. Η ευρύτερη Δεξιά έχει ακριβώς τις ίδιες ιδέες, τις οποίες προσπαθεί να αποκρύψει από τους ψηφοφόρους της για λόγους δημοσκοπικής σκοπιμότητας. Αυτό φαίνεται άλλωστε από τη στάση που κράτησε το καραμανλικό μόρφωμα στα θέματα του τζαμιού στο Βοτανικό, του συμφώνου ανώμαλης συμβίωσης και της εισαγωγής λαθρόπαιδων στα Ελληνικά σχολεία προκειμένου να αποκτούν Ελληνική ιθαγένεια.

Αυτή τη στιγμή βλέπουμε δύο φαινόμενα που έχουν επαναληφθεί στο παρελθόν. Από τη μία, η Αριστερά θέλει να καταλάβει ολοκληρωτικά την εξουσία ώστε στη συνέχεια να αρχίσει να εφαρμόζει τα πραγματικά της πιστεύω, όπως είδαμε να γίνεται στην ΕΣΣΔ. Δηλαδή την μαζική εξαθλίωση του πληθυσμού, την καθιέρωση κρατικής τρομοκρατίας και λογοκρισίας, τον διωγμό του κλήρου και των Χριστιανών, την εξόντωση των αντιφρονούντων και την ισοπέδωση. Από την άλλη, η Δεξιά φιλοδοξεί να χρησιμοποιήσει την Αριστερά σαν εμπροσθοφυλακή για την εξουδετέρωση της αντίστασης, όπως έπραξε το καραμανλικό μόρφωμα με τη θεσμοθέτηση της αριστερής αυταρχικότητας στα πανεπιστημιακά πράγματα αμέσως μετά τη μεταπολίτευση. Τότε που ανενόχλητες συμμορίες αριστεριστών και μαοϊκών βιαιοπραγούσαν με την κάλυψη του “ασύλου” προκειμένου ο καραμανλισμός να απαλλαγεί από όσους θεωρούσε “χουντικούς”.

Σήμερα, το αστικό κράτος το οποίο παραμένει συμπαγές με δεσμούς αλληλοσυμφέροντος και τεκτονική πειθαρχία, βλέποντας πως το κίνημα αντίστασης ενάντια στη σαθρή εξουσία συνεχώς δυναμώνει, και αφού διαπίστωσε πως οι μέθοδοι των δικαστικών και αστυνομικών διώξεων δεν επαρκούν, έβγαλε τις αριστερές εφεδρείες του προκειμένου να πράξουν αυτό που το ίδιο θα ήθελε να κάνει. Να χρησιμοποιήσει δηλαδή τη στοχοποίηση, τους βανδαλισμούς και τις δολοφονικές επιθέσεις ενάντια στους μαχόμενους εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές.

Αυτή η αγαστή συνεργασία δεξιού κράτους και αριστερού παρακράτους είναι κάτι παραπάνω από εμφανής τα τελευταία χρόνια, με την αριστερή επιθετικότητα να απολαμβάνει καθεστώς πλήρους ασυλίας αρκεί το θύμα κάθε φορά να στοχοποιείται σαν “φασίστας”. Σε μία εποχή που έχει πολλές ομοιότητες με τα “Χρόνια του Μολυβιού” στη γειτονική Ιταλία, ένοπλες συμμορίες αριστεριστών αλητών μεταφέρονται με κάθε άνεση και επισημότητα από τη μία περιοχή στην άλλη προκειμένου να εκφοβίσουν τους τοπικούς πληθυσμούς και να προβούν σε πρωτοφανείς αγριότητες υπό την προστασία των αστυνομικών αρχών, όπως έγινε χαρακτηριστικά στο Ωραιόκαστρο.

Επιπλέον, έχοντας αλώσει το χώρο της εκπαίδευσης χάρη στις συστηματικές προσπάθειες του καραμανλικού μορφώματος, αριστεριστές εκπαιδευτικοί μεταφέρουν το κλίμα αυτό μέσα στα σχολεία (στα πανεπιστήμια έχει εγκατασταθεί εδώ και πολλά χρόνια) και προκαλούν ανοιχτά με ξετσίπωτη προπαγάνδα ασκώντας κάθε είδους βία όχι μόνο στους μαθητές αλλά και σε όσους πραγματικούς εκπαιδευτικούς έχουν απομείνει.

Για όσους έχουν ξεχάσει πως πριν από τα Δεκεμβριανά κάποιοι νόμιζαν πως το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δεν θα αποπειραθεί την κατάληψη της εξουσίας με μπολσεβίκικα μέσα, οι συνθήκες δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για παρερμηνεία. Όταν ανεξέλεγκτες ομάδες αριστεριστών συνεχώς κραυγάζουν λυσσασμένα για πηγάδες και επανάληψη του εγκλήματος του Μελιγαλά και ονειρεύονται πως θα τσακίσουν κάθε “φασίστα”, κυκλοφορούν με κάθε άνεση οπλισμένοι με κάθε είδους όπλο χωρίς να κινδυνεύουν να συλληφθούν και ανακοινώνουν τις προθέσεις τους ακόμα και μέσα στη Βουλή χωρίς αντίδραση από το αστικό κράτος, είναι προφανές πως η αριστερή επιθετικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αστικά ή έστω ειρηνικά μέσα, καθώς απροκάλυπτος στόχος της είναι η αναβίωση σφαγών και ομαδικών εκτελέσεων. Αρκεί να δει κανείς τις εκδηλώσεις λατρείας για τον Πολ Ποτ από τους “αριστερούς ιδεολόγους” για να καταλάβει πως δεν υπάρχει έδαφος για επίκληση φιλειρηνικών αισθημάτων, αλλά αντίθετα πως πρόκειται για ζήτημα φυσικής επιβίωσης των αντιστεκόμενων στην τυραννία.

Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε ένα βήμα προτού δούμε αποσπάσματα θανάτου από τους νοσταλγούς της ΟΠΛΑ να πηγαίνουν σε σπίτια στοχοποιημένων από τις παρακρατικές γιάφκες indymedia και alfavita και να τους δολοφονούν ενώ αστυνομικές δυνάμεις θα σπεύδουν επί τόπου όχι για να συλλάβουν τους αριστερούς δολοφόνους, αλλά για να τους προστατέψουν από τη δίκαιη μανία των πολιτών.

Υπερβολή; Καθόλου. Στο Ωραιόκαστρο είδαμε τους παρακρατικούς δολοφόνους antifa να εφορμούν εντός του σχολικού χώρου με προφανή δολοφονική πρόθεση εναντίον ενός ατόμου που είδαν να διέρχεται μπροστά τους. Επιτέθηκαν μαζικά εναντίον του με δολοφονικά κτυπήματα με σίδερα, φτυάρια, αλυσίδες και μπουκάλια. Η πολυπληθής αστυνομική δύναμη αρκέστηκε στο να απειλεί τους πατριώτες κατοίκους και προχώρησε στη σύλληψη του θύματος(!) χωρίς να συλλάβει κανέναν από τους δολοφόνους.

Το συμβάν στο Ωραιόκαστρο έγινε γνωστό γιατί έτυχε να βρίσκονται εκεί τα κανάλια με πρόθεση να στρέψουν την κοινή γνώμη εναντίον των πατριωτών κατοίκων. Ενώ η άνωθεν εντολή ήταν να παρουσιάσουν τους διαμαρτυρόμενους κατοίκους σαν εγκληματίες, συμπτωματικά τη στιγμή εκείνη οι αριστεριστές δολοφόνοι προχώρησαν στην επίθεσή τους, για την οποία οι πουλημένοι δημοσιογράφοι βρήκαν ότι ευθύνονταν οι κάτοικοι γιατί ήταν δήθεν προκλητικοί(!). Η διαστρεβλωμένη παρουσίαση ενός γεγονότος που ελαβε χώρα σε σχολικό χώρο από την παρακρατική γιάφκα alfavita δεν προκαλεί καμία έκπληξη, καθώς αποτελεί τυπικό τρόπο δράσης των νεοσταλινικών.

Στην περίπτωση του Ωραιόκαστρου έτυχε η ώρα της επίθεσης να αποτυπωθεί σε video λόγω της συγκυρίας. Υπάρχουν όμως αμέτρητες άλλες επιθέσεις ακόμα μεγαλύτερης αγριότητας που λαμβάνουν χώρα τα τελευταία χρόνια με την ίδια κατάληξη, δηλαδή τους δράστες να παραμένουν ασύλληπτοι και να συνεχίζουν την παρακρατική τους δράση, με την πλήρη στήριξη των ένστολων σκυλιών που πιθανότατα φοβούνται μήπως κατά λάθος συλλάβουν και κανέναν δικό τους. Τα αποτελέσματα των επιθέσεων σπάνια βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τα καθεστωτικά μέσα, καθώς έχει επιβληθεί μία σιωπή σε ότι αφορά την δημοσιογραφική κάλυψη της αριστερής επιθετικότητας. Τις σπάνιες φορές που μεταδίδεται κάτι, η είδηση διαστρεβλώνεται και οι αριστεριστές δολοφόνοι παρουσιάζονται ως “τυχαίοι πολίτες” και “αθώα παιδιά” που απλώς “κτύπησαν λίγο κάποιο φασίστα”. Αυτό συμβαίνει ακόμα και όταν ο “φασίστας” είναι κάποιος τυχαίος περαστικός που για κάποιο λόγο οι παρακρατικές ομάδες εξέλαβαν σαν “φασίστα”.

Με άλλα λόγια, η επίθεση των αριστεριστών δολοφόνων στο Ωραιόκαστρο είναι η κορυφή του παγόβουνου, ενδεικτική μία κατάστασης που διαρκώς ενθαρρύνεται από το αστυνομικό κράτος: Όπου το επίσημο κράτος μέσω της ένστολης καταστολής και του φόβητρου των δικαστικών διώξεων και της φυλακής δεν τα καταφέρνει, αναλαμβάνουν δράση οι δολοφονικές συμμορίες των αριστεριστών και των αντιφασιστών. Προκειμένου να φέρουν εις πέρας την παρακρατική αποστολή τους χωρίς κίνδυνο, η γενιτσαρική αστυνομία φροντίζει να αφοπλίζει τους εθνικιστές και να επιβάλλει να παραμένουν απροστάτευτοι, διευκολύνοντας ταυτόχρονα με κάθε τρόπο τους δολοφόνους.

Μπροστά στην επερχόμενη σφαγή από τους νεομπολσεβίκους και τους ένστολους συνεργάτες τους, η ανάγκη για αυτοοργάνωση με εθνικοεπαναστατικούς όρους είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Δεν έχει μείνει περιθώριο παρερμηνείας των προθέσεων του καθεστώτος, το οποίο ελέγχει απόλυτα τα αστικά μέσα και κατευθύνει παρασκηνιακά τις δολοφονικές ομάδες των υποτιθέμενων “αντιεξουσιαστών”, στις οποίες ηγετικό ρόλο έχουν παιδιά υπουργών και βουλευτών.

Οι καιροί επιβάλλουν τη σύσταση ενός νέου κινήματος με δημιουργία πυρήνων αντίστασης μέσα σε σχολεία και πανεπιστήμια ώστε η αριστερή επιθετικότητα να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Οι πραγματικοί εκπαιδευτικοί οφείλουν να κατευθύνουν σωστά τους μαθητές ώστε να μην πεφτουν θύματα των αριστερών συμμοριών και ταυτόχρονα να τους προστατεύουν από τις μεθοδεύσεις των νεομαρξιστών εκπαιδευτικών και των συνδικαληστών τους. Τα “στελέχη της εκπαίδευσης” αποτελούν τους σύγχρονους κοτζαμπάσηδες και αν αυτή τη στιγμή δεν είναι δυνατό το ξήλωμά τους και η παραδειγματική τιμωρία τους από τις εθνικοαπελευθερωτικές δυνάμεις αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι δυνατή η ακύρωση των αντισυνταγματικών εντολών και ενεργειών τους στην πράξη.

Το διεφθαρμένο εκπαιδευτικό σύστημα επιδιώκει τη συναίνεση των εκπαιδευτικών, και την επιτυγχάνει μέσω της εμπλοκής τους σε συνδικαλιστικούς συλλόγους και ψευδοσωματεία και της διαπλοκής με κάθε λογής πολιτικούς, κοινωνικούς, θρησκευτικούς και συνδικαλιστικούς παράγοντες προκειμένου να τους έχει στο χέρι. Αν δεν μπορεί να έχει τη συναίνεσή τους, επιδιώκει τουλάχιστον να εξασφαλίσει τη σιωπή τους με το φόβητρο όχι μόνο των φανερών διώξεων, αλλά και βρώμικων μεθόδων και στοχοποίησης. Όλοι όσοι συμμετέχουν στο σύστημα αυτό πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν αυτό που είναι, δηλαδή διεφθαρμένα πιόνια που υπηρετούν το σύστημα για να εξασφαλίσουν το προσωπικό τους όφελος. Προκειμένου να αποφευχθεί η στοχοποίηση, οι πραγματικοί εκπαιδευτικοί πρέπει να συγκροτήσουν ανεξάρτητους τοπικούς πυρήνες και ομάδες με σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά που θα δράσουν συστηματικά και αποφασιστικά.

Οι αριστερές συμμορίες τύπου ΟΡΜΑ και ΚΕΕΡΦΑ δεν έχουν θέση μέσα στα σχολεία. Αν η συνεχής όχληση προς τις αστυνομικές αρχές να πράξουν το καθήκον τους δεν φέρνει αποτέλεσμα, τότε η μόνη λύση είναι η δυναμική εκδίωξή τους και η υπεράσπιση του εκπαιδευτικού χώρου από αυτά τα εγκληματικά στοιχεία.

Στον πανεπιστημιακό χώρο έχει θεσμοθετηθεί πλέον επίσημα η αριστερή τρομοκρατία. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως αυτό έγινε χάρη στη στήριξη και την κάλυψη από τον καραμανλισμό. Σε κάθε προσπάθεια αποτροπής της εγκληματικής δράσης των αριστεριστών στα πανεπιστήμια, εμφανίζονται ως δια μαγείας πανεπιστημιακοί ως ψευδομάρτυρες με φαντασιόπληκτες καταθέσεις. Είναι οι ίδιοι που τόσες δεκαετίες εξασφαλίζουν τίτλους σπουδών για φοιτητοπατέρες. Αυτό το δίκτυο των πανεπιστημιακών στήνεται εδώ και πολλές δεκαετίες και δείχνει πως το Ελληνικό πανεπιστήμιο είναι σαθρό εκ βάθρων και η μοναδική λύση στο πρόβλημα είναι το ολοκληρωτικό ξήλωμα και η δημιουργία από την αρχή. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο καταλαβαίνουν είναι αυτός με το οποίον καθιερώθηκαν, οπότε πρέπει να μελετηθεί η ιστορία του Ελληνικού πανεπιστημιακού χώρου ιδιαίτερα από το 1974 και μετά ώστε να αναζητηθεί ο καταλληλότερος τρόπος για να καταλάβουν πως ο φθοροποιός ρόλος τους δεν είναι πλέον αποδεκτός.

Η αριστερή επιθετικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε με ευχολόγια ούτε με επίκληση των αστικών κανόνων. Όσοι δεν μπορούν να συμμετάσχουν άμεσα στις δυναμικές ενέργειες αυτοπροστασίας ενάντια στις αντιφασιστικές συμμορίες μπορούν να συνεισφέρουν μέσω της δυναμικής τους στάσης ενάντια στην ιδεολογική τρομοκρατία, της σθεναρής υπεράσπισης όσων διώκονται για τις ιδέες τους και της έμπρακτης συμπαράστασης σε όσους στοχοποιούνται από το άνανδρο καθεστώς.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.