Δουλειές υπάρχουν

March 13, 2017

Εδώ και πολλά χρόνια ακούμε για την ανάπτυξη που έρχεται. Στο επίκεντρο των υποτιθέμενων επενδύσεων που θα έρθουν θέτουν το δέλεαρ των χιλιάδων θέσεων εργασίας και τη μείωση της ανεργίας.

Την ίδια ώρα, μια σειρά από σκηνές συνθέτουν την πραγματική εικόνα.

  • Εκατοντάδες Αφγανοί κατασκευάζουν αλλαντικά και άλλα προϊόντα παραδοσιακής Κρητικής φάρμας.
  • Αμέτρητοι μανάβηδες διαθέτουν Πακιστανούς βοηθούς.
  • Ανθοπωλεία, θερμοκήπια και φυτώρια απασχολούν Ινδούς και Πακιστανούς.
  • Αλλοδαποί προσλαμβάνονται από τον ΗΣΑΠ για την συντήρηση των γραμμών του.
  • Αλλοδαποί απασχολούνται κατά χιλιάδες στα τεχνικά έργα των διαφόρων μπομπολαίων.
  • Ταξί, ψιλικατζίδικα, φούρνοι και σουβλατζίδικα σε ολόκληρες περιοχές ανήκουν σε Αλβανούς.
  • Κομμωτήρια και κουρεία περνούν διαδοχικά το ένα μετά το άλλο στα χέρια Πακιστανών.
  • Τα αλιευτικά και οι ιχθυόσκαλες δουλεύονται από Αιγύπτιους.
  • Τα τεχνικά επαγγέλματα μονοπωλούνται σχεδόν αποκλειστικά από Αλβανούς.
  • Τα συνεργεία καθαρισμού επίσης μονοπωλούνται από Αλβανούς.
  • Ο χώρος των αποκλειστικών νοσοκόμων και οικιακών βοηθών μονοπωλείται από Βουλγάρες.
  • Κρεοπωλεία απασχολούν αλλοδαπούς για την παρασκευή κρεατοσκευασμάτων.
  • Ινδοπακιστανοί πωλούν παραδοσιακά αγροτικά προϊόντα σε εκδηλώσεις προώθησης των προϊόντων της Ελληνικής υπαίθρου.

Και για όσους αλλοδαπούς δε βρίσκουν τα παραπάνω του γούστου τους, υπάρχουν και οι ληστείες, οι εκβιασμοί, οι δολοφονίες, η πορνεία και γιατί όχι και καριέρα ένστολου για τους πλέον ενσωματωμένους.

Ενώ ολόκληρες κατηγορίες επαγγελμάτων έχουν παραδοθεί σε αλλοδαπούς, το επίσημο κράτος, τα κόμματα του αντισυνταγματικού τόξου και οι πάσης φύσεως αριστεριστές πανηγυρίζουν για την επιτυχή αντικατάσταση του ντόπιου πληθυσμού από λαθρομετανάστες, γιατί κανένας από τους αλλοδαπούς αυτούς δεν ήρθε στην Ελλάδα ως νόμιμος μετανάστης.

Η σκληρή γραφειοκρατία και φορολογία που ταλαιπωρούν διαχρονικά τον Έλληνα δε δείχνουν να αποτελούν πρόβλημα για τους αλλοδαπούς, που εργάζονται ανενόχλητα χωρίς το κράτος και οι δήμοι να δείχνουν την ίδια αυστηρότητα απέναντί τους. Με ευκολία ανοίγουν καταστήματα την ίδια ώρα που για τον Έλληνα τα γραφειοκρατικά εμπόδια είναι συχνά ανυπέρβλητα.

Τα πιστοποιητικά υγείας που το Ελλαδικό κράτος απαιτεί ακόμα και από ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς δείχνουν να εκδίδονται με μεγάλη ευκολία και ταχύτητα για κάθε είδους λαθρομετανάστες που απασχολούνται στον τομέα των τροφίμων.

Εδώ και πολλά χρόνια τα τεχνικά επαγγέλματα έχουν παραδοθεί σε αλλοδαπούς. Οι Έλληνες οδηγούνται στην απάτη της τεχνικής εκπαίδευσης, όπου είτε μαθαίνουν πως τα πάντα στο Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι μια βιτρίνα χωρίς περιεχόμενο, είτε μαθαίνουν να απαιτούν “πτυχία” και στη συνέχεια και “μεταπτυχιακά” από τα ακόμα πιο αποτυχημένα ΙΕΚ.

Το σύστημα που επικράτησε στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες καθοδηγεί τον Έλληνα στο να βλέπει με απαξίωση όλα αυτά τα επαγγέλματα, με την προτροπή του κράτους που φροντίζει να παρέχει αντικίνητρα στους γηγενείς και κίνητρα στους αλλοδαπούς. Ταυτόχρονα, το ίδιο σύστημα καλλιεργεί τη δημοσιουπαλληλική νοοτροπία, το ιδεώδες του βολέματος σε κάποια καρέκλα χωρίς κανένα ουσιαστικό αντικείμενο ή εργασία με αντιστάθμισμα τη συμμετοχή σε συνδικαληστρικά σωματεία και κομματικές οργανώσεις. Το σύστημα δίδαξε στον Έλληνα πως η μόνη αποδεκτή θέση είναι αυτή του κομματικού στελέχους, του κουμπάρου και του λαμόγιου.

Που πήγαν όλοι αυτοί που σε άλλες εποχές θα κατείχαν αυτές τις θέσεις εργασίας;

Το σύστημα τους καθοδήγησε να αναζητήσουν πτυχία που πλέον δεν αξίζουν τίποτα. Κάθε χρόνο χιλιάδες εισακτέοι σε κάθε μορφής σχολές απαιτούν το πτυχίο με κάθε δυνατό τρόπο, με συμμετοχή σε κομματικές παρατάξεις, με μέσο, με σκονάκι, με εκπόρνευση. Αντί τα πτυχία να σημαίνουν κάτι για όσους τα κατέχουν, είναι πλέον απλά κάποια χαρτιά που το κράτος μοιράζει με ευκολία προκειμένου να μην νιώθουν μειονεκτικά όσοι δεν τα έχουν, όπως επιτάσσει η μαοϊκή νοοτροπία που εισήγαγε το καραμανλικό μόρφωμα.

Η μόνιμη επωδός των πρακτόρων της παγκοσμιοποίησης είναι ότι οι λαθρομετανάστες είναι απαραίτητοι γιατί αναλαμβάνουν τις δουλειές που δε θέλουν οι γηγενείς. Οι προδότες πολιτικοί που υλοποιούν τα σχέδια της παγκοσμιοποίησης καλλιέργησαν στον Έλληνα τη νοοτροπία πως η μόνη “δουλειά” που του αρμόζει είναι αυτή του τεμπέλη δημοσίου υπαλλήλου. Και αυτό μέχρι οι αλλοδαποί να αξιώσουν και τον τυπικό έλεγχο των κρατικών δομών, με διορισμούς συγγενών τους που θα προσκαλούν από τις χώρες καταγωγής τους.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Αναπληρωτές και εντοπιότητα

March 5, 2017

Η συσχέτιση της αναπλήρωσης και της ωρομισθίας με τους διορισμούς στην εκπαίδευση έχει οδηγήσει σε μία στρέβλωση για την οποία κανείς δεν μιλάει.

Πρόκειται για την καταφανή καταστρατήγηση του κριτηρίου της εντοπιότητας.

Η εντοπιότητα όφειλε να αποτελεί κύριο κριτήριο στις προσλήψεις συμβασιούχων στην εκπαίδευση. Ένας υποψήφιος που κατοικεί σε έναν συγκεκριμένο νομό είναι λογικό πέραν κάθε αμφιβολίας να είναι προτιμότερος από έναν υποψήφιο που κατοικεί μόνιμα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Το ίδιο ισχύει και για τα μεγάλα αστικά κέντρα. Ένας υποψήφιος που κατοικεί στη Δραπετσώνα είναι λογικό να είναι προτιμότερος από έναν υποψήφιο που κατοικεί στον Άγιο Στέφανο.

Κι όμως, στο Ελληνικό κράτος θεωρείται πως ο υποψήφιος που χρειάζεται μία ή δύο ώρες για να μεταβεί στο χώρο εργασίας του και άλλες τόσες για να επιστρέψει στο σπίτι του μπορεί να αποδώσει καλύτερα στην εργασία του από έναν υποψήφιο που χρειάζεται 10′ για να πάει στο σχολείο και άλλα τόσα για να γυρίσει στο σπίτι του.

Με το Ελληνικής έμπνευσης σύστημα πρόσληψης συμβασιούχων της εκπαίδευσης, έχουμε αναπληρωτές που ταξιδεύουν καθημερινά διασχίζοντας ολόκληρους νομούς προκειμένου να φτάσουν στο σχολείο, και πολύ συχνά στα σχολεία, τα οποία μπορεί να βρίσκονται και σε γειτονικές επαρχίες του ίδιου νομού ή ακόμα και σε διαφορετικούς νομούς!

Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι αυτό γίνεται προκειμένου να βρεθούν κάποιοι που θα πάνε στις απομακρυσμένες περιοχές όπως στα νησιά. Στην πραγματικότητα, με το ισχύον σύστημα πολλοί υποψήφιοι από τα νησιά καταλήγουν να επιλέγονται για την ηπειρωτική Ελλάδα και αντίστροφα, και πολλοί υποψήφιοι από δυσπρόσιτες περιοχές δεν επιλέγονται προκειμένου να βρεθούν άλλοι που θα πάνε στις δυσπρόσιτες περιοχές για να μαζέψουν τα διπλά μόρια.

Με την καταστρατήγηση του κριτηρίου της εντοπιότητας μπόρεσε να δημιουργηθεί ένα σύστημα διαφθοράς, με κάποιους να βρίσκονται ως ωρομίσθιοι σε περιοχές πολύ μακρινές. Και είναι αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι δεν υπήρχε υποψήφιος ωρομίσθιος σε μια ακτίνα διακοσίων χιλιομέτρων και έπρεπε να φέρουν κάποιος από ακόμα πιο μακριά, πολλές φορές με τις γνωστές διαδικασίες επιλογής.

Αυτή η στρέβλωση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ, που προκειμένου να επιτύχουν τον διορισμό αμέτρητων συγγενών και φίλων πιέζουν εδώ και δεκαετίες για την πλήρη σύνδεση αναπλήρωσης-ωρομισθίας και διορισμού. Και φυσικά τη δέχτηκαν και οι πολιτικοί που πέρασαν από το υπουργείο παιδείας.

Η αποσύνδεση της αναπλήρωσης από τους διορισμούς και η επαναφορά της επετηρίδας με βάση το έτος αποφοίτησης είναι η μόνη λογική διέξοδος από τις συνθήκες που έχουν δημιουργήσει οι συνδικαλιστάδες. Μόνο με τον τρόπο αυτό θα εξανθρωπιστούν οι συνθήκες αναπλήρωσης και ωρομισθίας, που τώρα παραμένουν απάνθρωπες και ταλαιπωρούν κάθε χρόνο χιλιάδες υποψήφιους.

Η ανυπαρξία της τεχνικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα

February 27, 2017

Από την εποχή του γελοίου Απόστολου Κακλαμάνη που έθεσε τα θεμέλια για το σημερινό χάλι της τεχνικής εκπαίδευσης, κάθε τόσο κάποιος υπουργός εξαγγέλει την αναβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης.

Παρά τις συνεχείς μεταρρυθμίσεις, μετά από τόσες αναβαθμίσεις τίποτα δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Η καλλιέργεια τεχνικής κουλτούρας απέτυχε πλήρως, με αποτέλεσμα πολλά τεχνικά επαγγέλματα να κινδυνεύουν να χαθούν οριστικά για τους Έλληνες που θα μπορούσαν να τα ασκήσουν.

Οι συνδικαλιστάδες απαίτησαν και πέτυχαν να καθιερωθεί μια νοοτροπία που θέλει τα τεχνικά επαγγέλματα να “διδάσκονται” μέσα σε μια τάξη, με τον βαριεστημένο “καθηγητή” που διορίστηκε με τους γνωστούς τρόπους που έχουμε αναλύσει πολλές φορές να γεμίζει την ώρα με καθησιό περιμένοντας πότε θα σχολάσει για να πάει να τα πιεί με την ησυχία του στο γραφείο των καθηγητών.

Η πίεση των αριστερών απαξίωσε πλήρως τη μαθητεία. Μπορεί κάποτε η μαθητεία να ήταν συνώνυμη της εκμετάλευσης, ειδικά σε παλαιότερες εποχές που πηγαίνουν πίσω ακόμα και έναν αιώνα, τώρα όμως περάσαμε στο αντίθετο φαινόμενο, οι μπασμένοι στο νόημα των καιρών “μαθητές” να πηγαίνουν λίγη ώρα στο χώρο “εργασίας”, να χαζεύουν λίγο και μετά να φεύγουν απαιτώντας την πληρωμή της μαθητείας.

Αυτή η χώρα ποτέ δε μπόρεσε να βρει ένα σημείο λογικής ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα. Η συνεχώς επαναλαμβανόμενη επωδός του ΚΚΕ ότι η μαθητεία είναι εκμετάλευση και ουσιαστικά πρέπει να μην υφίσταται εξασφάλισε την επιτυχία της στρατολόγησης προβάτων για το κόκκινο μαντρί. Είναι γνωστή η τακτική του κομμουνισμού για να ελκύσει τις μάζες: Υπάρχουν μόνο δικαιώματα αλλά όχι υποχρεώσεις.

Τα κομμουνιστικά κόμπλεξ απέναντι στη μάθηση και την εκπαίδευση θέλουν διαχρονικά να παρουσιάσουν τους πάντες πνευματικά ισότιμους. Οπότε γιατί να μην κάθονται σε ένα θρανίο και οι μαθητευόμενοι τεχνίτες; Εφευρέθηκαν “προγράμματα σπουδών” που θέλουν τους μαθητές των τεχνικών σχολών να κάθονται μέσα σε μια τάξη και να ακούν ένα μάθημα στα πλαίσια του σχολικού ωραρίου, αγνοώντας τελείως τις φυσικές τους κλίσεις προκειμένου να τους χορηγηθούν “ακαδημαϊκοί” τίτλοι σπουδών. Τα εργαστήρια, συχνά υποτυπώδη ή ανύπαρκτα, στελεχώνονται από ανίδεους “εκπαιδευτικούς” που διορίστηκαν με υπόγειες διαδικασίες.

Κάποιοι τολμούν να διαμαρτυρηθούν για τις διαπιστώσεις αυτές. Τότε πώς εξηγείται σε πολλές τεχνικές σχολές, και του Υπουργείου Παιδείας και του ΟΑΕΔ, κάποιοι να αποφοιτούν από αυτές τη μια χρονιά και την επόμενη να είναι καθηγητές στις ίδιες σχολές; Πώς εξηγείται η βιομηχανία διορισμών γόνων της Σιβιτανιδείου, όπου ολόκληρες οικογένειες διορίζονται με τον τρόπο αυτό;

Οι μαθητές των τεχνικών σχολών στερούνται αυτό που τους χρειάζεται, πραγματική εμπειρία σε πραγματικές συνθήκες εργασίας με κάποιον που θα τους δείξει στην πράξη αυτά που χρειάζεται να γνωρίζουν. Κι όχι θεωρητικολογίες από αστοιχείωτους που τις περισσότερες φορές δεν έχουν εργαστεί ούτε μια ημέρα στο αντικείμενο που διδάσκουν.

Ακόμα και σε αυτές τις συνθήκες, κάποιες προσπάθειες εκσυγχρονισμού σαμποτάρονται συστηματικά από την Αριστερά. Καινούρια υλικά και εργαλεία παρουσιάζονται, νέες τεχνικές βασισμένες σε αυτά αναπτύσσονται. Αυτά δε δημιουργούνται σε κάποια δημόσια υπηρεσία, αλλά από εταιρίες οι οποίες ξοδεύουν τμήμα του προϋπολογισμού τους για την έρευνα και ανάπτυξη νέων προϊόντων και διοργανώνουν σεμινάρια για τη χρήση τους.

Κάθε φορά που γίνεται κάτι τέτοιο έχουμε τις λυσσαλέες αντιδράσεις της Αριστεράς με τη δικαιολογία ότι οι εταιρίες θα μπουν στην εκπαίδευση, όπου οι κομμουνιστικές οργανώσεις θεωρούν ότι μόνο αυτές έχουν δικαίωμα να αλωνίζουν ανενόχλητες. Φυσικά καμιά καινούρια τεχνολογία δεν αναπτύχθηκε ποτέ από τις αριστερές οργανώσεις, οι οποίες αναμασσούν συνέχεια τα μυθεύματα του σταχανοβισμού.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό ακριβώς που θέλει η Αριστερά: Να παραμένουν οι μαθητευόμενοι αστοιχείωτοι και ανεκπαίδευτοι, οπότε αντί για αυτάρκεια βασισμένοι στις γνώσεις τους και τις ικανότητές τους να έχουν ανάγκη το μάντρωμα στις κομμουνιστικές οργανώσεις και να μετατρέπονται σε στρατιωτάκια του ΠΑΜΕ ή των οργανώσεων του Soros.

Ενώ γίνονται όλα αυτά, τα τεχνικά επαγγέλματα μονοπωλούνται πλέον από τους Αλβανούς, οι οποίοι δε δείχνουν την ίδια αποστροφή για την έννοια της μαθητείας. Τα τεχνικά επαγγέλματα χάνονται μέρα με τη μέρα για τους Έλληνες, οι οποίοι επηρεασμένοι από τα αριστερά ιδεολογήματα έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα.

Τα τεχνικά σχολεία δεν είναι φυτώρια των μελλοντικών τεχνικών, αλλά εφαλτήριο μαθητών χαμηλού πνευματικού επιπέδου για την απόκτηση του “πτυχίου” σύμφωνα με όσα ευαγγελίζεται διαχρονικά η αριστερά και όσα υιοθετεί επίσης διαχρονικά το δεξιό κράτος. Αυτό ακριβώς ήταν και το όραμα του Απόστολου Κακλαμάνη, εκείνο το ποσοστό της νεολαίας που για διάφορους λόγους ήταν βυθισμένο στην αλητεία να εξασφαλίζει ένα “πτυχίο” προκειμένου να μην αισθάνεται μειονεκτικά απέναντι σε εκείνους που την ίδια ώρα στρώνονταν στο διάβασμα ή εργάζονταν.

Τις συνέπειες αυτής της πολιτικής βλέπουμε σήμερα με την καταστροφή των τεχνικών επαγγελμάτων για τους Έλληνες. Γιατί οι τεχνικές σχολές υποβαθμίστηκαν τόσο πολύ που το να πάει κάποιος να σπουδάσει σε αυτές αποτελεί τραυματική εμπειρία για τους συνειδητοποιημένους νέους, αλλά και τραγική εργασιακή πραγματικότητα για τους λιγοστούς πραγματικούς εκπαιδευτικούς που προσπαθούν να επιτελέσουν το λειτούργημά τους μέσα σε αυτές τις αποτυχημένες δομές.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Ο Πειραιώς Σεραφείμ και οι ανώμαλοι ομοφυλόφιλοι

February 24, 2017

Ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ορθά χαρακτήρισε την ομοφυλοφιλία εκτροπή, οδηγώντας σε παράκρουση τόσο τις τηλεγλάστρες όσο και τους ψυχικά ανώμαλους εκπαιδευτικούς που συμμετείχαν στην επίμαχη εκπομπή. Εμείς όμως θα σταθούμε στο γεγονός της μήνυσης των ανώμαλων του ΕΠΣΕ εναντίον του:

“«Ένταλμα σύλληψης εκδόθηκε για τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ και αναζητείται με την αυτόφωρη διαδικασία», έγραψαν αρχικά κάποια site όμως η είδηση δεν επιβεβαιώνεται από την ασφάλεια, καθώς γίνεται λόγος μόνον για μήνυση και όχι για αυτόφωρη διαδικασία.

Αιτία οι δηλώσεις που είχε κάνει στην εκπομπή της Κατερίνας Καινούργιου κατά των ομοφυλοφίλων.

Τη μήνυση κατέθεσαν εκπρόσωπος του Athens Pride και το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι. Τη μήνυση κατέθεσαν οι κ.κ.Βαλλιανάτος και Δημητράς γνωστοί και μη εξαιρετέοι για τα ανεθλληνικά τους αισθήματα.”

Ο ρόλος της τριανδρίας (αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο όρος αυτός στη συγκεκριμένη περίπτωση) των Βαλλιανάτου, Δημητρά και Σωτηρόπουλου στην προβολή της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας και της καλλιέργειας μειονοτήτων είναι γνωστός εδώ και πολλά χρόνια. Και όπως συμβαίνει πάντοτε σε αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει μία ταύτιση φιλοεβραϊκών, φιλοομοφυλοφιλικών και φιλομειονοτικών συμφερόντων, όπως φαίνεται και στην ίδια την ανακοίνωση του ΕΠΣΕ:

“Την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2017 με πρωτοβουλία του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), το ΕΠΣΕ, το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας Athens Pride, η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ), οι ΛΟΑΤ ΑμεΑ και το Blender Patras υπέβαλαν ηλεκτρονικά στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ την ακόλουθη μήνυση κατά του Μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ για ομοερωτοφοβικές και αντισημιτικές δηλώσεις του στο τηλεοπτικό σταθμό Ε την ίδια ημέρα.”

Το ότι κάποιοι ίδρυσαν και σύλλογο ΛΟΑΤ ΑμεΑ δείχνει πως το χρήμα από τις πρεσβείες (επίσημους χορηγούς του Athens Pride) και τον Soros ρέει άφθονο.

Όμως εμείς θα θέσουμε έναν άλλον προβληματισμό:

Ο Σεραφείμ έχει προσφέρει στήριξη σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα και παρατάξεις. Στο παρελθόν έχουμε αναφερθεί ιδιαίτερα στο σκανδαλώδες αυτό γεγονός. Όλοι αυτοί που έσπευδαν να απολαύσουν την πολιτική στήριξη του Σεραφείμ, και εκείνος με τη σειρά του φωτογραφιζόταν άνετα μαζί τους ενώ κατακεραύνωνε τους “κακούς φασίστες”, γιατί δε βγήκαν τώρα να μιλήσουν και να δείξουν μια τυπική έστω στήριξη; Όταν μάλιστα αρκετοί από αυτούς παριστάνουν σε κάθε ευκαιρία τους Χριστιανούς, αν και όλοι γνωρίζουν τις σχέσεις τους με τον τεκτονισμό; Και κάποιοι παριστάνουν επιπλέον και τους φανατικούς άντρες;

Η νεολαία που αντιστέκεται απαντά στα παχύδερμα της πολιτικής

February 21, 2017

Την ώρα που το σύμπλεγμα του κομματικού κατεστημένου προσπαθεί να επιβάλλει την υποκουλτούρα και τις ανώμαλες δοξασίες του, κάποιοι επιλέγουν το δρόμο της αντίστασης και δίνουν στους προδότες εκπαιδευτικούς την απάντηση που τους αξίζει.

Social Defeat – Δεν Ανήκουμε

Ιερά Μονή Εσφιγμένου και “αδελφότητες θεολόγων”: Αδυσώπητες συγκρίσεις

February 17, 2017

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα γύρω από την Ιερά Μονή Εσφιγμένου, θα κάνουμε κάποιες συγκρίσεις που θα έπρεπε να έχουν ακουστεί πολλά χρόνια πριν.

Η Ι.Μ.Εσφιγμένου πήρε κάποτε την απόφαση να μην ακολουθήσει τις κακοδοξίες του μασσώνου (33ου βαθμού) οικουμενιστή Αθηναγόρα. Για την απόφαση αυτή δέχτηκε συνεχείς επιθέσεις και αφόρητες πιέσεις, χωρίς όμως να υποκύψει. Οι πιέσεις αυτές έφτασαν μέχρι του σημείου να εμποδίζεται η επικοινωνία με τον έξω κόσμο και ο ανεφοδιασμός σε τρόφιμα. Παρά τις στερήσεις, οι Εσφιγμενίτες παρέμειναν σταθεροί χωρίς να τους δελεάσουν τα εκατομμύρια του ΕΣΠΑ. Παρέμειναν σταθεροί ακόμα και όταν το σύστημα επιστράτευσε την μασσωνοκρατούμενη δικαστική εξουσία και τα ένστολα σκυλιά του.

Μέσα σε όλες αυτές τις δυσκολίες, η Ι.Μ.Εσφιγμένου παρέμεινε προπύργιο πνευματικής αντίστασης, πρωτοστατώντας στην αντίδραση ενάντια στην Κάρτα του Πολίτη και το ηλεκτρονικό χρήμα και αποτελώντας ένα συνεχές αγκάθι στα πλευρά του συστήματος που έχει μάθει να συνδιαλλέγεται με αντάλλαγμα χρήμα και οφίτσια.

Όταν οι διώξεις κορυφώθηκαν με την υποκινούμενη δικαστική δίωξη και πρωτοφανή καταδίκη σε 20 έτη(!) φυλάκισης για τον ηγούμενο της Μονής, κάποιοι αντέδρασαν οργανώνοντας με πενιχρά μέσα συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην Αθήνα και την Ουρανόπουλη, όπου πλήθος απλού και εν πολλοίς φτωχού κόσμου προσέτρεξε:

“Ένα δραματικό μήνυμα του Γέροντα Μεθόδιου, ηγούμενου της διωκόμενης Ιεράς Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, του μοναδικού μοναστηριού που αντιστέκεται στην επέλαση του Οικουμενισμού, για την συγκέντρωση συμπαράστασης στην καταδίκη του με 20 χρόνια κάθειρξης που έγινε έξω από το ελληνικό κοινοβούλιο την 1/2/2017.”

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Ουρανούπολη Χαλιδικής, Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017. ΚΑΤΩ τα ΧΕΡΙΑ από τον Γέροντα Μεθόδιο και την Ιερά Μονή Εσφιγμένου

Η επίσημη εκκλησία του νέου ημερολογίου δυσκολεύτηκε να κρύψει την χαρά της για τις διώξεις κατά της Ι.Μ.Εσφιγμένου, ενώ η εκκλησία του παλαιού ημερολογίου αρκέστηκε σε κάποια χλιαρή ανακοίνωση που μάλλον δημιούργησε περισσότερες απορίες από όσες έλυσε.

Στο σημείο αυτό θα γυρίσουμε πίσω στο χρόνο.

Για τους νεώτερους στο χώρο της εκπαίδευσης, υπήρχε κάποτε μια εποχή που στη θέση των διαφόρων ΟΛΜΕ και ΔΟΕ ήταν κάποιες “αδελφότητες θεολόγων”. Σε αυτές δεν ανήκαν μόνο θεολόγοι, αλλά και εκπαιδευτικοί άλλων ειδικοτήτων, παρέμειναν όμως γνωστές ως “αδελφότητες θεολόγων”. Και μπορεί επιφανειακά να είχαν διαφορετικό χαρακτήρα από τα σημερινά εκπαιδευτικά αδελφάτα, η ουσία όμως παρέμενε ίδια: Με πρόσχημα κάποια ιδεώδη, διαπλεκόμμενες ομάδες οργάνωναν την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και έλυναν και έδεναν. Τα πλαίσια της ιδεολογικής τρομοκρατίας που επέβαλαν ήταν διαφορετικά από τα αντίστοιχα σημερινά, όμως ήταν κάτι παραπάνω από υπαρκτά, καθώς σε κάθε εποχή υπάρχουν τρόποι να στιγματιστούν με διάφορες κατηγορίες όσοι αντιδρούν στο φατριασμό και την αναξιοκρατία.

Οι παραεκκλησιαστικές αυτές οργανώσεις, δρώντας σεκταριστικά, δημιούργησαν στεγανά προτεσταντικού, ή μάλλον χιλιαστικού τύπου, παγίωσαν παράλληλες παραεκκλησιαστικές δομές και δικτυώθηκαν με διάφορες μορφές εξουσίας.

Η δικαιολογία για όλες αυτές τις υπερβολές που συχνά περνούσαν στα όρια της αίρεσης ήταν πως ήθελαν δήθεν να διατηρήσουν τον πραγματικό χαρακτήρα του Χριστιανισμού, να υπερασπιστούν τις Χριστιανικές αρχές και να αντισταθούν σε ξένες επιρροές. Χρηματοδότησαν τις σπουδές κάποιων ώστε να μπορούν μετά να τους ελέγχουν και όσες φορές ακούστηκαν φωνές διαμαρτυρίας ενάντια στις πρακτικές τους, αυτές δεν βρήκαν απήχηση από τους θεσμούς.

Το αν αυτές οι οργανώσεις είχαν όντως σκοπό να αντισταθούν στην αλλοίωση του χαρακτήρα του Χριστιανισμού φάνηκε από αρκετά νωρίς, και ακόμα περισσότερο τα τελευταία χρόνια: Γρήγορα πέρασαν στη στήριξη του οικουμενιστή Αθηναγόρα και στην ταύτιση με την καραμανλική και μασσωνική ΝΔ, συναγωνίστηκαν αρχιερείς στην καθιέρωση του “αντιρατσισμού” και παρουσίασαν καινοφανείς αιρετικές δοξασίες ως δήθεν Ορθόδοξες.

Με την κάλυψη ανώτατων δικαστικών λειτουργών, συνέχισαν ανενόχλητα τη δράση τους φτάνοντας στο σήμερα, όπου ξεκοκαλλίζουν τις κληρονομιές αφελών και διάγουν άνετο νομοταγή βίο, ενώ μέλη τους τολμούν να παρουσιάζονται στον πατριωτικό χώρο ως “αγωνιστές” και “πατριωτικώς πολιτευόμενοι” για να μαζεύουν ψήφους από όσους στερούνται ορθής πολιτικής διαίσθησης.

Ενώ ο απλός κόσμος παλεύει με την οικονομική κρίση, αυτοί έχουν εξασφαλίσει τη διαβίωσή τους και επιδίδονται σε κοσμικές δεξιώσεις. Και το κυριότερο, ενώ ο Χριστιανισμός βρίσκεται υπό διωγμό, αυτοί σφυρίζουν αδιάφορα και προσπαθούν να οδηγήσουν τον κόσμο που δυστυχώς επηρεάζουν στην αποστασιοποίηση.

Και πως θα μπορούσε να είναι άραγε διαφορετικά, όταν για δεκαετίες έδρασαν κάτω από την προστατευτική σκιά του πολιτικού καθεστώτος, και το 1972 μέλη τους υπήρξαν μάρτυρες κατηγορίας εναντίον του Ορθοδόξου Τύπου επειδή ο Αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος στηλίτευε τον οικουμενισμό και το από τότε σχεδιαζόμενο πλάνο της πανθρησκείας;

Επόμενο ήταν να απουσιάζουν από κάθε αγώνα του σήμερα, αλλά αντίθετα να ασχολούνται με την συγκέντρωση ενίσχυσης για τους “πρόσφυγες”.

Οι δύσκολοι καιροί δείχνουν την πραγματικότητα και αποκαλύπτουν ποιοί είναι πραγματικοί και ποιοί είναι σαθροί.

Περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων

February 15, 2017

Με τον Φίλη και τα άλλα συριζανελικά παχύδερμα να πιπιλίζουν συνέχεια την καραμέλα της “δημοκρατίας”, ο προβληματισμός γύρω από το τι σημαίνει “δημοκρατία” διαδίδεται όλο και περισσότερο. Σε μία κοινωνία όπου τα σχολεία για το φόβο των Ιουδαίων παράγουν πλέον πρόβατα χωρίς δική τους βούληση, ο προβληματισμός αυτός είναι κάτι περισσότερο από επίκαιρος και επιτακτικός:

“Παπανδρέου, Καραμανλήδες, Τζέφρι, Σαμαράς, Τσίπρας, μνημόνια, λαθρομετανάστευση, αυτοκτονίες, και ξανά τα ίδια. Gay pride μηδενισμός, καμένη σημαία, εκφυλισμός, ναρκωτικά, δολοφονίες, βιασμοί και σπάσιμο μαγαζιού του μεροκαματιάρη Έλληνα. Μήπως θέλεις κι άλλα ελληνόφωνε δημοκράτη για να καταλάβεις ότι η δημοκρατία δεν είναι ιδανικό πολίτευμα για το λαό, ή θα συνεχίσεις να τρέχεις έξω από τη Βουλή χτυπώντας κατσαρόλες για άμεση δημοκρατία και “ελευθερία”; Άλλωστε η δημοκρατία δουλεύει δικτατορικά εις βάρος της μειοψηφίας. Δηλαδή ότι αποφασίσει η πλειοψηφία είναι το δίκαιο και το σωστό. Οι 20 έχουν δίκιο επειδή είναι 20 και οι 5 έχουν άδικο επειδή είναι 5. Αν π.χ. η πλειοψηφία λέει ότι πρέπει να χτυπάμε τα κεφάλια μας στο τοίχο κάθε μέρα, εμείς πρέπει να το κάνουμε διότι το λέει η πλειοψηφία. Αν δε το κάνεις καταπατάς τα δημοκρατικώς αποκτηθέντα ανθρώπινα δικαιώματα. Το ίδιο συμβαίνει και με την αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας, των μειονοτήτων κ.ο.κ. Αποδέξου την γενοκτονία και τον εκφυλισμό του λαού σου αλλιώς θα σε κρεμάσουμε ανάποδα, συμβαδίζοντας πάντα με την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πλήρης παραλογισμός και παράνοια. Τουλάχιστον μπορείτε να καταλάβετε και μόνοι σας γιατί η νέα τάξη πιπιλίζει τη δημοκρατία, αφού η πλειοψηφία δεν είναι ικανή για τίποτα μιας και το πνευματικό της επίπεδο φτάνει μέχρι το κυνήγι πόκεμον σε μία οθόνη.”

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Η ξενοδουλεία στον πατριωτικό χώρο

February 7, 2017

Η ξενοδουλεία όσων συμμετέχουν στα πολιτικά δρώμενα δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των συνειδητά προδοτών πολιτικών. Έχει εισχωρήσει βαθιά και στον πατριωτικό χώρο, εμποδίζοντάς τον να προχωρήσει χωρίς να διαιρείται από αναίτιες έριδες.

Για πολλά χρόνια, η έννοια του πατριωτισμού όφειλε να είναι φιλοαμερικανική. Από τη μία ο αγγλοσαξωνικός παράγοντας υποβοήθησε ενεργά το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα φρόντιζε για την παράταση της Αγγλικής κατοχής στην Κύπρο, και από την άλλη κάποιοι καλλιεργούσαν στον πληθυσμό την ιδέα ότι η Αμερική προστατεύει την Ελλάδα από τον κομμουνιστικό κίνδυνο και της οφείλουμε αιώνια ευγνωμοσύνη.

Στο πλαίσιο αυτό, η ακροδεξιά ιδεολογική επικράτηση θεώρησε φυσιολογική, αν όχι και επιβεβλημένη, την ουσιαστική παράδοση της χώρας στην Αμερική σε στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Με το πρόσχημα της αριστερής τρομοκρατίας, η πραγματική ιστορία της οποίας δεν έχει ακόμα διερευνηθεί, Αμερικανικές και Αγγλικές υπηρεσίες ανέλαβαν τον έλεγχο νευραλγικών τομέων και υπέδειξαν, ή μάλλον επέβαλλαν, νομοθετικές ρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές.

Με την αμέριστη στήριξη των δήθεν πατριωτών Ελληνοαμερικανών (στην πραγματικότητα πατριώτες Αμερικανοί με μερικά Ελληνικά φοκλορικά στοιχεία), η υποταγή στα Αμερικανικά συμφέροντα παρουσιάστηκε σαν πατριωτικό καθήκον. Πάντα με το αζημίωτο για κάποιους “πατριώτες”, οι οποίοι πουλούσαν πατριωτισμό ενώ οι ίδιοι απολάμβαναν την προστασία και την οικονομική “ενίσχυση” της Αμερικής.

Σε μία άλλη μερίδα του πατριωτικού χώρου, μία διαφορετική ζύμωση έλαβε χώρα. Έλληνες εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές αναζήτησαν τις απαντήσεις στην ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είδαν εγκαίρως πως το παγκόσμιο σχέδιο λαμβάνει αφετηρία από το “Ολοκαύτωμα” προκειμένου να επιβάλλει μία παγκόσμια Ιουδαϊκή απολυταρχία, μελέτησαν την πορεία των εθνικοσοσιαλιστικών κινημάτων του μεσοπολέμου.

Κάπου εδώ όμως μία στρέβλωση έλαβε χώρα. Κάποιοι, γοητευμένοι από την ισχύ της Γερμανικής στρατιωτικής μηχανής και από την άνοδο του NSDP στην εξουσία, υπέπεσαν σε μία τυφλή Γερμανολατρία, υιοθετώντας την Νορδική μυθολογία και θεωρώντας την πορεία του Χίτλερ σαν μοναδικό παράδειγμα προς μίμηση. Αγνοώντας την ριζική εκτροπή του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού που ακολούθησε την Νύκτα των Μεγάλων Μαχαιριών, αγνόησαν επίσης και πως ο κομμουνισμός μπορεί να είναι διεθνιστικός εκ της φύσεώς του, αλλά ο εθνικοσοσιαλισμός δεν μπορεί να είναι ο ίδιος (στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Γερμανικός) για όλα τα έθνη.

Αυτή η στρέβλωση οδήγησε κάποιους ακόμα και στο να δικαιολογούν τις Γερμανικές ωμότητες κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, να θεωρούν το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο ως επωφελή Γερμανική συμβολή στην Ελληνική οικονομία, και τα μωαμεθανικά τάγματα που αιματοκύλισαν χωριά στην Ελλάδα με απίστευτη βαρβαρότητα ως δείγμα του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της χιτλερικής ιδεολογίας!

Κατά τα τελευταία χρόνια παρουσιάστηκε και μία νέα τάση. Η άνοδος του Πούτιν στην εξουσία, η ριζική μεταβολή της Ρωσίας από ρημαγμένη από τον κομμουνισμό χώρα σε πρωταγωνιστή και ρυθμιστή των παγκόσμιων εξελίξεων, η επιτυχής εκδίωξη αμερικανοκίνητων ΜΚΟ και πρακτορικών οργανώσεων, γοήτευσαν αρκετούς. Πρώτα κάποιους που είχαν αριστερές καταβολές, οπότε και η Ρωσία σε οποιαδήποτε μορφή ασκούσε επάνω τους μία ακαταμάχητη γοητεία, αλλά στη συνέχεια και περισσότερους που είδαν στον Πούτιν τον σωτήρα της Ελλάδας και διαγωνίζονται στο ποιός θα χριστεί εκπρόσωπός του στην Ελλάδα.

Όλοι αυτοί αγνοούν πως η Ρωσία δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει την θέση της απέναντι στο διάστημα της κομμουνιστικής και εβραϊκής κυριαρχίας και πως αυτή τη στιγμή είναι αδύνατο να την δούμε σαν ολότελα ξεχωριστή οντότητα από την ΕΣΣΔ. Επίσης αγνοούν την ιστορία και η επανάληψη των Ορλωφικών δεν περνάει από το πεινασμένο για εξουσία μυαλό τους.

Η υπόθεση της Ρωσίας οδήγησε σε νέες διχόνοιες με αφορμή τα γεγονότα της Ουκρανίας. Κάποιοι θεώρησαν υποχρέωσή τους να στηρίξουν με θέρμη την Ρωσική πλευρά, ενώ άλλοι είδαν στην Ουκρανική πλευρά την ίδια την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.

Η πραγματικότητα διέψευσε και τα δύο μέρη. Η ιστορική παρουσία των Ρώσων στην περιοχή δεν μπορεί να παραγράψει τον λιμό της Ουκρανίας που ενορχηστρώθηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς προκειμένου να επιβληθεί (και) στην Ουκρανία. Μεγάλα τμήματα του Ουκρανικού πληθυσμού είδαν θετικά την είσοδο των Γερμανικών στρατευμάτων αλλά οι προσδοκίες των Ουκρανών πατριωτών μάλλον διαψεύστηκαν, καθώς ο Χίτλερ είχε τα δικά του σχέδια που περιελάμβαναν την εξάλειψη των άλλων εθνικών ταυτοτήτων. Επιπλέον, η Ουκρανία υπήρξε πεδίο ανενόχλητης δράσης της Ουνίας, δούρειου ίππου του παπισμού. Φτάνοντας στο σήμερα, οι ενορχηστρωμένες από τους Αμερικανούς “επαναστάσεις” και η εδραίωση Ιουδαίων και σαηεντολόγων ηγεμόνων πρόδωσαν τις ελπίδες των Ουκρανών εθνικοσοσιαλιστών που βρέθηκαν να αγωνίζονται (και) ενάντια στον εσωτερικό εχθρό. Την ίδια ώρα, αφελείς σπεύδουν να λάβουν θέση στην ρωσοουκρανική διαμάχη, αγνοώντας τον προβληματικό χαρακτήρα της περιοχής που δεν επιτρέπει την εύκολη εξαγωγή συμπερασμάτων, ενώ κάποιοι έχουν την εντύπωση ότι αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι έχουν υπό την προστασία τους κάποιο ανεξάρτητο εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς.

Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, κάποιοι θεώρησαν καλό να θέσουν και θρησκευτικό ζήτημα. Από την μία, άλλοι ακολουθούν αδιαμαρτύρητα τα κηρύγματα προβεβλημένων θεολόγων και ρασοφόρων οι οποίοι κηρύττουν ένα είδος εβραιοχριστιανισμού. Η παρεκτροπή αυτή δεν είναι καινούρια, τώρα όμως λαμβάνει πιο ξεκάθαρα τον φιλοεβραϊκό χαρακτήρα της, διαλαλώντας την άρνηση του εθνικισμού και την αποδοχή του λαθροεποικισμού, την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας ως φυσιολογική συμπεριφορά, την αναγνώριση των ιουδαϊκών και ισλαμικών δοξασιών ως έγκυρων και ισότιμων θρησκευτικών δογμάτων, και φυσικά την ένωση με τους παπικούς και προτεστάντες όχι δια της επιστροφής τους και της άρνησης της αίρεσης, αλλά διά της ένωσης των εκκλησιών. Οι επιτήδειοι αυτής της κατηγορίας παρουσιάζουν πολλά κοινά στοιχεία με τους αμερικανόφιλους που περιγράψαμε προηγουμένως και εκμεταλεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα του κόσμου προκειμένου να τον πείσουν να ασπαστεί δόγματα εβραϊκής προέλευσης και κομμουνιστικού χαρακτήρα. Φυσικά δεν παραλείπουν να συμβουλεύουν τον κόσμο να αποφεύγει τα “ακραία” κόμματα και ομάδες και να παραμένει στο μαντρί του αντισυνταγματικού τόξου. Σκοπός τους να παρασύρουν τους πιστούς Χριστιανούς και να τους εμποδίσουν από το να εξεγερθούν ενάντια στο καθεστώς, θεολογώντας μάλιστα και υπέρ της Κάρτας του Πολίτη και του ηλεκτρονικού φακελώματος. Είναι άραγε συμπτωματική η ομοιότητα με το κίνημα του Σιωνιστικού Χριστιανισμού(!) που δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ;

Στον αντίποδα, άλλοι αναζητούν την επιστροφή στην αρχαιοελληνική θρησκεία απαρνούμενοι πλήρως τον Χριστιανικό χαρακτήρα του Ελληνικού έθνους. Έχοντας ως έναυσμα ακρότητες και περίεργες επιλογές στην ιστορία του Χριστιανισμού που έχουν καταγραφεί στην ιστορία, αγνοούν ότι η καλλιέργεια αυτού του ρεύματος αποτελεί αγαπημένο παιχνίδι των τεκτονικών στοών και ότι οι πρωτεργάτες αυτού του κινήματος υπήρξαν γνωστοί τέκτονες. Με κάποιους να δυναμιτίζουν έντεχνα το σκηνικό, η γόνιμη μελέτη της ιστορικής αλήθειας δίνει την θέση της στην στείρα άρνηση.

Και δεν θα μπορούσε να τελειώνει εδώ το γαϊτανάκι. Κάποιοι, ορμώμενοι από επαίνους του Χίτλερ για την μωαμεθανική θρησκεία, που αν μη τι άλλο εμπεριείχαν και το στοιχείο της σκοπιμότητας, έφτασαν στο σημείο να προτείνουν τον μωαμεθανισμό ως θρησκεία των Αρίων!

Το πραγματικό νόημα αυτής της ξενοδουλείας δεν είναι αν η σωτηρία της Ελλάδας θα πραγματωθεί από τους Αμερικανούς, τους Γερμανούς ή τους Ρώσους, αλλά αν θα υποταχθούμε στους Αμερικανοεβραίους, τους Γερμανοεβραίους ή τους Ρωσοεβραίους. Μπροστά σε αυτές τις επιλογές που παρουσιάζονται ως μοναδικές δυνατότητες, ομάδες Ελλήνων νέων αναζητούν την αυτόνομη δράση και μελετούν την ιστορία προκειμένου να λάβουν από αυτήν διδάγματα και όχι να υιοθετήσουν τυφλά εύκολες εκδοχές και να γίνουν δέσμιοι παλαιών σφαλμάτων.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Πως δυσυπολογίζεται η ανεργία

January 24, 2017

Με άρθρο του που αναδημοσιεύτηκε σε πολλά “εκπαιδευτικά portal”, ο γνωστός συνδικαλιστής Παληγιάννης Βασίλειος θέτει το πρόβλημα της ανεργίας στην εκπαίδευση:

“10.162 δάσκαλοι και 9.180 νηπιαγωγοί παραμένουν άνεργοι[…]

Απ’ αυτούς τους πίνακες έχουν προσληφθεί έως σήμερα 17/10/2016 3.048 (2.739 ΠΕ70 και 309 ΠΕ7050) δάσκαλοι και 1.892 (1.554 ΠΕ60 και 338 ΠΕ6050) νηπιαγωγοί.

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία 10.162 δάσκαλοι και 9.180 νηπιαγωγοί ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας. 19.342 δάσκαλοι και νηπιαγωγοί βρίσκονται εκτός εκπαίδευσης.

Το προσεχές διάστημα θα προσληφθούν αναπληρωτές για Ζ.Ε.Π., παράλληλη στήριξη, προσφυγικές δομές και για την κάλυψη των κενών στη γενική αγωγή. Προσλήψεις που δεν θα ξεπεράσουν τις 1.800.

Είναι αλήθεια πως χιλιάδες νέοι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί ξεκίνησαν τις σπουδές τους με όνειρα και ιδιαίτερα οι δάσκαλοι με τη σιγουριά της επαγγελματικής αποκατάστασης. Σήμερα ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας.

Δυστυχώς οι ρυθμίσεις Φίλη σε συνδυασμό με τις αλλαγές στο συνταξιοδοτικό δε δίνουν ελπίδα για την άμεση επαγγελματική τους αποκατάσταση.”

Επειδή οι συνδικαλιστές συνηθίζουν να δείχνουν το δέντρο και όχι το δάσος, καλό είναι να θυμίσουμε ορισμένα δεδομένα.

Η ανεργία του εκπαιδευτικού κλάδου δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί επακριβώς γιατί άνεργοι πτυχιούχοι δεν είναι μόνο όσοι κάνουν αίτηση για αναπληρωτές, ούτε το κράτος θα μπορούσε, σε οποιαδήποτε εποχή, να προσλαμβάνει όλους όσους κάνουν αίτηση αναπληρωτή όταν επικρατεί η αθρόα εισαγωγή στις πανεπιστημιακές σχολές και φυσικά και η αντίστοιχη αθρόα εξαγωγή πτυχιούχων.

Επιπλέον, ειδικά στην περίπτωση των δασκάλων και των νηπιαγωγών, θα θυμίσουμε ότι πριν από μερικά χρόνια άλλοι γνωστοί συνδικαλιστές της εκπαίδευσης δήλωναν με έπαρση ότι φρόντισαν με συνεχείς πιέσεις να γίνουν μαζικοί διορισμοί δασκάλων και νηπιαγωγών επιβάλλοντας την υποχρεωτική προσχολική αγωγή:

Οι συνδικαλιστάδες επαίρονται για το γεγονός της καθιέρωσης του υποχρεωτικού νηπιαγωγείου, χωρίς χαρτί του οποίου τα παιδιά δε μπορούν να εγγραφούν στο δημοτικό. Αυτό βέβαια την ίδια στιγμή που οι συνδικαλιστάδες επίσης πιέζουν για την εγγραφή στο σχολείο των παιδιών των λαθρομεταναστών χωρίς τα απαραίτητα δικαιολογητικά στο όνομα “της καταπολέμησης του ρατσισμού”.

Με χαρακτηριστική αφέλεια, οι συνδικαλιστές νόμιζαν ότι οι ίδιοι ρυθμοί προσλήψεων θα συνέχιζαν να παρατηρούνται, καμάρωναν για το επίτευγμά τους, παρουσίαζαν ως προσωπική επιτυχία τους μια ψευδή πραγματικότητα όπου όλοι οι δάσκαλοι και οι νηπιαγωγοί θα διορίζονται την επομένη της αποφοίτησής τους. Αφού καλλιέργησαν αυτή την εικόνα, τώρα έρχονται αντιμέτωποι με τα φυσιολογικά επακόλουθα του κορεσμού των προσλήψεων σε ένα υδροκέφαλο κράτος που παραπαίει οικονομικά εδώ και χρόνια.

Καλό είναι επίσης να θυμόμαστε ότι σε πολλούς κλάδους οι υποψήφιοι αναπληρωτές είναι στην πραγματικότητα θύματα της ανύπαρκτης βιομηχανίας και επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα που κατέληξαν να προσπαθούν να απασχοληθούν στην εκπαίδευση.

Μέσα σε όλα αυτά, οι συνδικαλιστές ρίχνουν το φταίξιμο στις ρυθμίσεις του Φίλη, στον οποίο δεν έχουμε χαριστεί αλλά δεν θα του αποδώσουμε και όλη την κακοδαιμονία της εκπαίδευσης. Για την κακοδαιμονία της αποχριστιανοποίησης και αποεθνικοποίησης της εκπαίδευσης από τον Φίλη κανένας συνδικαλιστής δεν δείχνει να ενδιαφέρεται, αντίθετα περιμένουν πότε θα εισρεύσουν νέα λαθρόπουλα για να γίνουν περισσότεροι διορισμοί και να μοιραστούν καρέκλες!

Τι συμβαίνει στη Νορβηγία

January 20, 2017

Για πολλά χρόνια οι Σκανδιναβικές χώρες αποτελούσαν ένα κορυφαίο πρότυπο για τον φτωχό Ευρωπαϊκό Νότο και φυσικά για την πεινασμένη Ελλάδα: Κοινωνική ηρεμία, ευημερία, πλούτος, άνετη ζωή…

Όμως, πίσω από αυτή την εικόνα μια άλλη πραγματικότητα έκανε την εμφάνισή της, σε μεγάλο βαθμό αθέατη στη μακρινή Ελλάδα. Οι Σκανδιναβές τουρίστριες που κατέφθαναν στα νησιά προκειμένου να επιδοθούν σε ξεπέτες και να δείξουν πόσο απελευθερωμένοι είναι στην Ευρώπη αντιπροσώπευαν μια σταδιακή μετάλλαξη της κοινωνίας των Σκανδιναβικών χωρών σε αυτό που θα μπορούσε να περιγραφεί ως επικράτηση του μαρξιστικού εισοδισμού. Από την επέλαση του φεμινισμού, μετά της ομοφυλοφιλίας και στη συνέχεια του αντιρατσισμού, φτάσαμε στο σήμερα, όπου ολόκληρες πόλεις έχουν χάσει την ταυτότητά τους και έχουν ουσιαστικά παραδοθεί σε έγχρωμους και μωαμεθανούς, ενώ την ίδια στιγμή ετοιμάζεται το επόμενο βήμα της υποδούλωσης μέσω της επιβολής του ηλεκτρονικού χρήματος.

Αυτή η εξέλιξη είχε προετοιμαστεί δεκαετίες πριν, όταν στα πλαίσια της αντιχιτλερικής υστερίας οι χώρες αυτές απεκύρητταν τον εθνικισμό σε όλες τις μορφές του. Ένας Νορβηγός μας δίνει λεπτομέρειες για την πραγματικότητα αυτή, που στην Ελλάδα γνωρίζουμε μόνο από ελεύθερες φωνές που το ντόπιο κατεστημένο δεν θέλει να ακούγονται:

“[…]Το σκεπτικό μιας Εθνικιστικής, Φασιστικής και Εθνικοσοσιαλιστικής «συνεργασίας» με το σύστημα με σκοπό την προώθηση των Ιδεών μας είναι ένα δοκιμασμένο και χωρίς κάποια ιδιαίτερη επιτυχία, εγχείρημα. Αυτό γίνεται ακόμη περισσότερο αντιληπτό από τα σχόλια διάφορων κοινωνικών ανθρωπολόγων· κάθε επαναστατικό κίνημα, όταν προσπαθεί να «ενσωματωθεί» στο σύστημα, στα πλαίσια της πολιτικής ομαλότητας, οφείλει να υιοθετήσει μία συγκεκριμένη τακτική. Υπάρχουν δύο προσεγγίσεις: Η μία είναι η επιδίωξη ισχυρότερης λαϊκής υποστήριξης, χρησιμοποιώντας ήπιο πολιτικό λόγο, εγκαταλείποντας όμως κατ’ αυτόν τον τρόπο τον επαναστατικό πυρήνα των ιδεών του. Η άλλη είναι να παραμείνει πιστό στις βασικές αξίες της ιδεολογίας του διατηρώντας τον επαναστατικό του λόγο, που έχει όμως σαν αποτέλεσμα την περιορισμένη λαϊκή υποστήριξη. Το σύστημα είναι εκ φύσεως αδύνατον να δεχθεί να συνεργαστεί με ένα πραγματικό φασιστικό/εθνικοσοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα. Για να μπορέσει να ισχυροποιηθεί και να έχει μια ευρύτερη απήχηση στις μάζες, το κόμμα θα πρέπει να εγκαταλείψει μέρος των ιδεών του και να υιοθετήσει έναν πιο «μετριοπαθή» πολιτικό λόγο, προκειμένου να αποτελέσει ένα κατάλληλο συνεργαζόμενο εταίρο σε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα. Αν δεν ρίξει τους τόνους, κανένα από τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα δεν θα επιθυμεί τη σύναψη πολιτικών δεσμών μαζί του. Έτσι, θα πρέπει να αποκτήσει τη πλειοψηφία μόνο του χωρίς καμία συνεργασία. Ένα εγχείρημα εξαιρετικά δύσκολο και επισφαλές.

Εν κατακλείδι: Tο σύστημα είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε οποιαδήποτε προσπάθεια για πραγματική αλλαγή να είναι σχεδόν αδύνατη. Το σύστημα δεν επιτρέπει καμία ουσιαστική αλλαγή στον εαυτό του. Σε περίπτωση που κάποιο – μη ελεγχόμενο – κόμμα θα επιχειρούσε να ταρακουνήσει τα θεμέλια της κοινοβουλευτικής πολιτικής σκηνής, θα υπήρχε άμεση αντίδραση εκ μέρους του συστήματος με ολέθριες συνέπειες για όποιον θα επεδίωκε κάτι τέτοιο. Οι συνέπειες θα οδηγούσαν – χωρίς να περιορίζονται αποκλειστικά – σε: Οικονομικό αποκλεισμό από άλλες χώρες, πολιτικό και κοινωνικό εξοστρακισμό ακόμη και – στο χειρότερο σενάριο – στρατιωτικές επιθέσεις «χειρουργικής ακριβείας» από άλλα έθνη. Έτσι, κατά τη γνώμη μου, κάθε φιλότιμη προσπάθεια ενός τέτοιου κόμματος που θέλει να συμμετάσχει στη πολιτική σκηνή, εναρμονιζόμενο με τους υπάρχοντες πολιτικούς κανόνες, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. ΑΛΛΑ, αυτό δεν σημαίνει ότι αισθάνομαι πως θα πρέπει να απέχουμε από την πολιτική. Πέρα από αυτό, υποστηρίζω και προωθώ δραστηριότητες σε όλα τα μέτωπα: ακόμη και εντός του διαφθαρμένου συστήματος. Στη χειρότερη περίπτωση, δεν θα υπάρξει κάποιο θετικό αποτέλεσμα· αλλά και σε αυτό το σενάριο, υπάρχει πάντα οι πιθανότητα να ρίξεις λίγο φώς στα ψεύδη του συστήματος και να το εκθέσεις στα μάτια του κόσμου· με το να φανερώσεις ότι η Δημοκρατία είναι μια ρηχή λέξη και στη πραγματικότητα ένα τυραννικό ολοκληρωτικό καθεστώς, που δεν ανέχεται την αλήθεια και μας στερεί την ελευθερία να αντιπροσωπεύσουμε τις αξίες και την ηθική της Ιδεολογίας μας. Έτσι, θα μπορούσαμε ίσως να αντιστρέψουμε τους όρους προς όφελός μας. Τι είναι, άλλωστε, αυτό που πραγματικά θέλουμε; Να επισημάνουμε το δικαίωμα μας εκφράσουμε τους εαυτούς μας και να εκφέρουμε τις απόψεις μας.

Η δημοκρατία, πράγματι, δεν είναι η λειτουργία των αποκλειστικά σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, αλλά ένα ουδέτερο εργαλείο, κατασκευασμένο σύμφωνα με το ελληνικό πρότυπο της συμμετοχής του πλήθους και της έκφρασης μιας διαφορετικής άποψης, με το λόγο και όχι δια της βίας. Βάζοντας μας συνεχώς εμπόδια προκειμένου να μην έχουμε θέση στη πολιτική σκηνή, λαμβάνουν ουσιαστικά το ρόλο μια ολοκληρωτικής δύναμης, με συνέπεια να μας δίνουν την ευκαιρία να επικαλούμαστε τη δημοκρατία προκειμένου να εισακουστεί η φωνή μας. Κατ’ αυτό τον τρόπο είμαστε εμείς οι καταπιεσμένοι· είμαστε εμείς που γινόμαστε στόχοι μιας συνεχούς επίθεσης και που δεν μας επιτρέπεται να συμμετέχουμε ακόμη και όταν τηρούμε τους … δημοκρατικούς τους κανόνες. Αυτός είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνονται την ελευθερία […]

Μετά τον πόλεμο, όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες υποχρεώθηκαν – με δικτατορικό διάταγμα από τις Η.Π.Α και τους συμμάχους των – να δεχθούν πληθυσμούς από τις πρώην αποικίες. Παρά το γεγονός ότι το αίτημα της Γερμανίας, αλλά και άλλων χωρών, ήταν να παραμείνουν εκεί μόνο για όσο θα διαρκούσε η άδεια εργασίας (5 έτη), εξαναγκάστηκαν να τους δεχθούν σαν κηφήνες, γεγονός που αποτέλεσε την αφετηρία της μαζική εισροής που βλέπουμε σήμερα. […]

Δυστυχώς οι αριθμοί δεν ψεύδονται σχετικά με τους βιασμούς στη Νορβηγία. Ο αριθμός των βιασμών είναι εξαιρετικά υψηλός. Στο Όσλο, την πρωτεύουσα μας, οι αλλοδαποί διαπράττουν το 70%-80% των βιασμών. Άλλες φορές ως μεμονωμένοι δράστες , συχνά ως γκρουπ που βιάζουν ομαδικά. Οι πολιτικοί μας προσπαθούν να αποκρύψουν αυτό το γεγονός, ώστε να μην εξοργίσουν τον λαό και στραφεί ενάντια στις μάζες των Αφρικανών, Πακιστανών, Αφγανών, Ιρακινών και άλλων μεταναστών αραβικής καταγωγής. Το αποδίδουν συχνά στην έλλειψη κατάλληλης πολιτικής ομαλής εντάξεως των μεταναστών, στις άσχημες εμπειρίες λόγω πολέμων και στην «ανηθικότητα» της Λευκής γυναίκας, η οποία στέλνει το λάθος μήνυμα σε όσους δεν είναι σε θέση να τις καταλάβουν. Ο κόσμος είναι διχασμένος επί του θέματος. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτές οι ομάδες των αλλοδαπών εμφανίζουν υπερβολικά μεγάλα ποσοστά βιαστών και απαιτούν να ληφθούν μέτρα, άλλοι, κυρίως εκείνοι με σοσιαλδημοκρατικές πεποιθήσεις, προσπαθούν να επικεντρωθούν στο να ξοδεύουν εκατομμύρια σε διάφορα εκπαιδευτικά προγράμματα, σε μαθήματα ηθικής και στη βασική εκπαίδευση. Αυτά τα υποστηρίζουν οι «ανοιχτόμυαλοι» φιλελεύθεροι δήθεν «ανθρωπιστές», που συχνά προέρχονται από τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις και οι οποίοι φυσικά δεν βιώνουν τα προβλήματα.”

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη εδώ.