Η ελευθερία του λόγου στην εκπαίδευση

Εδώ και δεκαετίες τα αυτιά μας ταλαιπωρούνται από τις υστερικές κραυγές διαφόρων αριστερών για την ανάγκη της προστασίας της ελευθερίας του λόγου. Και αυτό το δικαίωμα λαμβάνει πολλές μορφές, από τις ντουντούκες που στήνονται μέσα σε σχολεία και πανεπιστήμια, μέχρι την ανεμπόδιστη αφισοκόληση και τις καταλήψεις, ή ακόμα και την καταστροφή δημόσιας και μη περιουσίας κατά τη διάρκεια πορειών.

Φαίνεται όμως πως αυτή η δήθεν ελευθερία του λόγου, πάνω στην οποία έχουν κτίσει καριέρες συνδικαλιστάδες, πολιτικάντηδες και δημοσιογραφίσκοι, είναι ιδιαίτερα μονόπλευρη και αποκτά υπόσταση μόνο όταν αφορά την έκφραση αριστερών αντιλήψεων. Δεν εξηγείται αλλιώς η εμμονή του τρόφιμου της αυλής του “Ιού” της Ελευθεροτυπίας Στρατή Μπαλάσκα εναντίον διευθυντή γυμνασίου της Μυτιλήνης, με την αιτιολογία ότι αυτός εξέφρασε ακροδεξιές πεποιθήσεις μέσα από την προσωπική σελίδα του στο σχολικό δίκτυο.

Το αν συμφωνεί κανείς ή όχι με κάποιες από τις απόψεις που εκφράζει ο συγκεκριμένος γυμνασιάρχης είναι κάτι που εξαρτάται από τις προσωπικές πεποιθήσεις του καθενός. Εκείνο όμως που βλέπουμε στην υστερική αρθρογραφία του Μπαλάσκα είναι η ποινικοποίηση απόψεων όπως:

“όσοι έχουν την ευκαιρία -εκπαιδευτικοί και όχι μόνο- θα μπορούσαν μέσα από την παιδεία, ενάντια στην παιδεία αυτού του κράτους, ανασυστήνοντας το Κρυφό Σχολειό, να διδάσκουν στα παιδιά τις ιστορικές και φιλοσοφικές αλήθειες που θα τα στρέψει να ανακαλύψουν την οδό προς το αγαθό ενάντια στο ποδόσφαιρο, στα Internet καφέ και στα άλλα σύγχρονα “άρτους και θεάματα””

Γιατί άραγε ο “προοδευτικός” Μπαλάσκας θεωρεί κατακριτέα αυτή την άποψη, και δε δείχνει την ίδια αντίδραση στα κελεύσματα της Αριστεράς για “αυτοοργάνωση” και “ανυπακοή”; Αλλά αντίθετα βλέπουμε τον εσμό που εκπροσωπεί να υπερασπίζεται το καθεστώς των καταλήψεων και ταυτόχρονα να κατηγορεί τους εκπαιδευτικούς για αδιαφορία για την πνευματική καλλιέργεια των μαθητών;

Ο Μπαλάσκας δείχνει να θεωρεί αξιοκατάκριτη και την παρακάτω άποψη:

“Θα ήταν πράγματι πολύ καλό να συνασπιστούν οι Εθνικιστές ανά κλάδο συνάδελφοι και οργανωμένα να διδάσκουν τις εθνικές αλήθειες στα παιδιά-μαθητές. Να διοργανώνουν εορτές επί τη ευκαιρία σημαντικών γεγονότων, επίσης εκδρομές σε σημαντικά μέρη εθνικής μνήμης αλλά και συνεχώς να υπενθυμίζουν επετείους και σημαντικά εθνικά γεγονότα”

Γιατί άραγε δε θεωρεί εξίσου κατακριτέα τη διαρκή προσπάθεια των αριστερών να προσυλητίσουν τους μαθητές και να κάνουν ανενόχλητοι προπαγάνδα μέσα στα σχολεία;

Γιατί άραγε ο Μπαλάσκας θεωρεί αξιόποινη την όποια σύνδεση του γυμνασιάρχη με τη Χρυσή Αυγή, η οποία αποτελεί ένα κόμμα που συμμετέχει νόμιμα στις εκλογές; Και γιατί να μη θεωρείται εξίσου αξιόποινη η σχέση εκπαιδευτικών με το ΣΥΡΙΖΑ ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή τα αναρίθμητα αριστερά γκρουπούσκουλα;

Ενώ στα πλαίσια της “ελευθερίας του λόγου”, που εφημερίδες όπως η Ελευθεροτυπία υπερασπίζονται με υπερβάλλοντα ζήλο, θα έπρεπε ο καθένας να έχει δικαίωμα στην έκφραση των πεποιθήσεών του, βλέπουμε το Υπουργείο Παιδείας να κατεβάζει την ιστοσελίδα του εκπαιδευτικού και ταυτόχρονα ο τρόφιμος της αυλής της Διαμαντοπούλου Βασίλειος Κουλαιδής να διατάσσει ΕΔΕ εις βάρος του. Το αδίκημα του εκπαιδευτικού, σύμφωνα με τον Μπαλάσκα;

“…δημοσίευε δικά του άρθρα περί εθνικοσοσιαλισμού αλλά αναδημοσίευε και άρθρα από την εφημερίδα «Χρυσή Αυγή»…”

Άραγε το Υπουργείο Παιδείας θα φροντίσει, στα πλαίσια της ισονομίας, να κατέβουν από τα σχολεία όλες οι αφίσες της Αριστεράς, που πολλές φορές αφορούν και τον λεγόμενο “αντιεξουσιαστικό χώρο”; Ή μήπως αυτό δεν πρόκειται να γίνει για το φόβο αντιδράσεων από καθιζήματα της δημοσιογραφίας τύπου Μπαλάσκα;

Advertisements