Η γυφτοποίηση των εκπαιδευτικών και η χαμένη απεργία

Η εικόνα τραγική και εξευτελιστική: Ο εκπαιδευτικός πηγαίνει να παρουσιαστεί στο σχολείο όπου θα διδάξει έχοντας φορτώσει στο αυτοκίνητό του ρούχα, κουβέρτες, κατσαρόλες. Αν δεν έχει αυτοκίνητο θα χωρέσει ό,τι μπορεί σε μία υπερμεγέθη βαλίτσα που θα σέρνει ψάχνοντας να βρει κατάλυμα. Αν δεν βρει θα προσπαθήσει να μείνει σε κάποια αποθήκη. Σε αυτά συχνά έρχεται να προστεθεί και η κατάσταση που θα αντιμετωπίσει στην τάξη: Κακομαθημένα που περνούν τις τάξεις χάρη σε ένα σύστημα που θέλει τον εκπαιδευτικό σάκο του μποξ όχι μόνο για τους κάθε λογής διευθυντίσκους, αλλά και για τους κάθε λογής μαθητίσκους που από νωρίς έχουν εμβαθύνει στη νοοτροπία που καθιέρωσε στην Ελλάδα η διεφθαρμένη πολιτική κάστα.

Αυτές είναι πραγματικές εικόνες από τη ζωή πραγματικών εκπαιδευτικών. Με τη διαφορά ότι δεν αποτελούν αποτέλεσμα της τωρινής εκπαιδευτικής και μισθολογικής πολιτικής, αλλά παρατηρούνται εδώ και χρόνια.

Τόσο για τους αναπληρωτές, όσο και για τους νεοδιόριστους, η εξασφάλιση στοιχειωδώς ανθρώπινης αντιμετώπισης “από την υπηρεσία” ήταν άμεσα εξαρτώμενη από το τι είδους μέσο μπορούσαν να βρουν. Στην κορυφή της πυραμίδας ήταν όσοι είχαν την αμέριστη συμπαράσταση υψηλόβαθμων “στελεχών της εκπαίδευσης”, στη συνέχεια όσοι είχαν εξασφαλίσει τη συμπαράσταση πολιτικών, και οι υπόλοιποι μπορούσαν κάλιστα να πάνε να πνιγούν.

Υπήρχαν και τότε εκπαιδευτικοί περιφερόμενοι εδώ κι εκεί, πολλές φορές επιφορτισμένοι να καλύπτουν τα κενά διαφορετικών σχολείων με σημαντική απόσταση μεταξύ τους, που οι έχοντες και κατέχοντες τους αντιμετώπιζαν σαν εκπαιδευτικούς δευτέρας κατηγορίας, ειδικά αν είχαν το θράσος να ζητήσουν κάποια στοιχειώδη εξυπηρέτηση χωρίς να αναλογιστούν πως δεν ανήκουν στους προνομιούχους.

Όμως τόσα χρόνια κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για αυτούς. Γιατί οι περισσότεροι κατάφερναν να βρουν κάποιο μέσο ώστε να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους τα αυτονόητα και αρκετές φορές και πολλά παραπάνω. Όλοι γνώριζαν πως δουλεύει το σύστημα και δεν είχαν σκοπό να το αλλάξουν.

Βαθμιαία όμως κάτι άρχισε να αλλάζει. Πρώτα για τους αναπληρωτές, που όχι μόνο είδαν τις απολαβές τους να μειώνονται ραγδαία, αλλά και να είναι υποχρεωμένοι να υπηρετούν ταυτόχρονα ακόμα και σε τέσσερα(!) σχολεία, κάποιες φορές και σε διαφορετικές επαρχίες ή και νομούς. Κάποιοι είδαν το εισόδημά τους να εξαντλείται σε βενζίνη και διόδια, κάποιοι είπαν πως δεν έχουν αυτοκίνητο για να εισπράξουν την απάντηση πως “αυτό δεν ενδιαφέρει την υπηρεσία”, κάποιοι βρέθηκαν να ταξιδεύουν με πλοίο κάθε μέρα σε διαφορετικό νησί πληρώνοντας υπέρογκα ποσά σε εισιτήρια.

Όμως και πάλι δε μίλησε κανείς, γιατί ακόμα και όταν αυτή η πραγματικότητα άρχισε να αφορά την πλειοψηφία των αναπληρωτών, ώσπου αυτοί να είναι πλέον υποχρεωμένοι να καταφεύγουν στα σισίτια της Εκκλησίας, υπήρχαν κάποιοι που αξιοποιώντας τις κατάλληλες γνωριμίες όχι μόνο πετύχαιναν την πρόσληψή τους περα από μόρια και πίνακες, αλλά και δίπλα στο σπίτι τους.

Στη συνέχεια ο κλήρος έπεσε σε όσους δεν είχαν οργανική θέση. Και πάλι δε μίλησε κανείς, άλλωστε από πολύ παλιά όσοι δεν είχαν εξασφαλισμένη οργανική θέση θεωρούνταν εύκολα θύματα και είναι γνωστά τα συναδελφικά μαχαιρώματα για “να μην πάρει την οργανική θέση ο ξένος αλλά ένας δικός μας”.

Κάποια στιγμή, η πολιτική εξουσία, που τόσα χρόνια χρησιμοποιούσε αυτή την πραγματικότητα προς όφελός της, αποφάσισε πως πρέπει να περιοριστεί δραστικά ο κύκλος των προνομιούχων και να περιλαμβάνει μόνο έναν σκληρό πυρήνα εγκάθετων τσιρακιών της εξουσίας. Πλέον ο φόβος κατέλαβε το σύνολο των εκπαιδευτικών, που μέχρι τώρα θεωρούσαν πως η αγωνία για μία ανθρώπινη ζωή αφορούσε μόνο κάποιους υποδεέστερους που δεν είχαν μέσο σε πολιτική ή συνδικαλισμό και διοίκηση. Είδαν ότι αυτά που κάποτε έβλεπαν με περιφρόνηση και υπεροψία έρχονται για -σχεδόν- όλους. Με τον τρόμο στα μάτια τους αποφάσισαν, ένα βήμα πριν από την ολοκληρωτική γυφτοποίηση του κλάδου τους, να διαμαρτυρηθούν.

Τα όσα έλαβαν χώρα πριν και μετά την κήρυξη της απεργίας είναι αντιπροσωπευτικά της πραγματικότητα που περιγράψαμε παραπάνω. Το μαζικό ΝΑΙ στην απεργία έφτασε να εξαρτάται από λίγους στα ανώτερα στρώματα της συνδικαλιστικής ιεραρχίας. Και τότε το παιχνίδι χάθηκε από εκείνους που εξακολουθούν να συναλλάσσονται με την εξουσία, θεωρώντας που η γυφτοποίηση αφορά τη μάζα των “άλλων”.

Έχει χυθεί πολύ μελάνι για το αν έπρεπε να γίνει ή όχι απεργία. Είναι γεγονός πως οι εκπαιδευτικοί μπορούν να κάνουν απεργία με ουσιαστικό αποτέλεσμα μόνο μέσα στις εξετάσεις. Η απεργία σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο το μόνο που επιτυγχάνει είναι τη γκρίνια κάποιων γονέων που θεωρούν το σχολείο δωρεάν πάρκιν για τα παιδιά τους. Άλλωστε, αν τα χαμένα μαθήματα απασχολούσαν την Ελληνική κοινωνία, και πολύ περισσότερο τους κυβερνώντες πολιτικούς, τότε δε θα είχαμε το φαινόμενο των καταλήψεων.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα πρόσωπα που πρωτοστάτησαν στην πολιτική καταδίκη της απεργίας. Σίγουρα θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τον γνωστό γραφικό μπουμπούκο Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος θυμήθηκε πως όταν έδινε ο ίδιος εξετάσεις απέτυχε λόγω του άγχους που του δημιούργησε η απεργία, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να ξαναδώσει την επόμενη χρονιά. Φαίνεται όμως ότι το ψυχικό τραύμα που του προκλήθηκε ήταν ιδιαίτερα βαθύ, καθώς έκανε πάνω από μία δεκαετία να πάρει πτυχίο, προτιμώντας τον αγώνα στις τάξεις της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και αργότερα της ΠΟΛΑΝ, προτού καταλήξει στο Telecity και τελικά στην προδοσία του κόμματος που τον ανέδειξε.

Ακόμα πιο ενδιαφέρον το ότι μαζί με μία ακόμα εμφάνιση του τηλεπλασιέ βιβλίων είχαμε την επανεμφάνιση του γνωστού πουλέν της Κουτσίκου Κωνσταντίνου Μαργαρίτη, γνωστού όχι μόνο ως υποδιοικητή του ΟΕΕΚ αλλά και ως κατόχου πλαστού μεταπτυχιακού.

Φυσικά δεν έλειψαν και οι γνωστές λεκτικές παλινδρομήσεις για τις οποίες είναι γνωστός ο γκαρίζων σύζυγος της Ευγενίας Μανωλίδου, όταν αποκάλεσε τους εκπαιδευτικούς γαϊδούρια:

Η προληπτική επιστράτευση ήταν αναμενόμενη εξέλιξη από μία κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται “δημοκρατικό τόξο” για να καλύψει το ότι αποτελεί μία στυγνή δικτατορία που επιβάλλεται με διαρκώς αυξανόμενη βία κατά των πολιτών της, επιδιώκωντας την τρομοκράτησή τους.

Ακόμα και μπροστά στην επιστράτευση μπορούσαν οι εκπαιδευτικοί να νικήσουν; Η απάντηση είναι ναι. Η μαζική συμμετοχή στην απεργία θα μπορούσε ακόμα και να πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις. Όμως μία ανατροπή του πολιτικού σκηνικού θα σήμαινε αυτόματα και αλλαγή του καθεστώτος λειτουργίας της εκπαίδευσης όπως αυτό το είχαν συνηθίσει οι εκπαιδευτικοί τόσες δεκαετίες.

Από τη στιγμή που η τελική απόφαση για την απεργία έφτασε στα ανώτερα συνδικαλιστικά στελέχη, η έκβαση ήταν προφανής. Με μία μνημειώδη κυβίστιση, οι μεγαλοσυνδικαλιστές μπήκαν στο κομματικό μαντρί. Και δε μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν χρωστούσαν πολλά στο κομματικό λίπασμα που τους εξέθρεψε, και ενίοτε φρόντιζε και για το διορισμό συγγενών τους στην εκπαίδευση αμέσως μετά την αποφοίτησή τους.

Επομένως δε χρειάζεται να απορεί κανείς γιατί κάποιοι πιο υποψιασμένοι τα έβαλαν με τον γνωστό γαλάζιο με πράσινοκόκκινες αποχρώσεις συνδικαλιστή Αντώνη Αντωνάκο:

“Φραστική επίθεση από καθηγητές δέχθηκε ο πρώην πρόεδρος της ΟΛΜΕ Αντώνης Αντωνάκος στη σημερινή συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ στα Προπύλαια.
Τον κ. Αντωνάκο κατηγόρησαν οι καθηγητές , ως συμμετέχων στη διοίκηση της ΑΔΕΔΥ , απέρριψε την πρόταση της ΟΛΜΕ να κηρύξει 24ωρη απεργία την πρώην ημέρα των Πανελλαδικών Εξετάσεων.
Ο πρώην πρόεδρος της ΟΛΜΕ δέχθηκε από τους καθηγητές βαρύτατους χαρακτηρισμούς.”

Έτσι, οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ, που είχαν λάβει κατά απόλυτη πολλές φορές πλειοψηφία την εντολή να στηρίξουν την απεργία, με μεγάλη ευκολία ψήφισαν διαφορετικά ώστε να υλοποιηθούν οι σχεδιασμοί του Σαμαρά και του Αρβανιτόπουλου. Και ενδεικτικό του πόσο καλά ήταν στημένο το παιχνίδι είναι το γεγονός ότι κάποια forum που υποτίθεται πως αντιπροσωπεύουν “την κοινότητα των εκπαιδευτικών” απαγόρευσαν στα μέλη τους να κάνουν αναφορά στα ονόματα των προέδρων ΕΛΜΕ που ψήφισαν διαφορετικά από την σαφή εντολή που είχαν λάβει.

Το θέμα όμως δεν τελείωσε εδώ. Για ένα στυγνό σταλινικό καθεστώς, έστω και νεοφιλελεύθερης απόχρωσης, δεν αρκεί η επιβολή των αποφάσεών του μέσω πουλημένων φερέφωνων, αλλά πρέπει οι υπήκοοι να νιώσουν στο πετσί τους τις συνέπειες της σκέψης έστω της ανυπακοής. Δια του παχυλά αμοιβόμενου Γενικού Γραμματέα Κυριαζή, δόθηκε εντολή για εγκλεισμό των επιστρατευμένων εκπαιδευτικών :

“Όπως αναφέρει το altpreveza.gr (να σημειώσουμε ότι παρόμοια καταγγελία έφτασε και στο e-mail του left.gr):

Μία πρωτοφανής εξέλιξη για τα χρονικά της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, λαμβάνει χώρα τις τελευταίες ώρες στο Νομό Πρέβεζας και σε άλλους Νομούς της χώρας. Έπειτα από απόφαση του Υπουργείου Παιδείας, η οποία επιδόθηκε προς υλοποίηση στους Περιφερειακούς Διευθυντές Εκπαίδευσης, που με τη σειρά τους τη διαβίβασαν στις κατά τόπους διευθύνσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (και της Πρέβεζας), υποχρεώνονται οι εκπαιδευτικοί που δεν είναι επιτηρητές στις πανελλαδικές εξετάσεις, να δώσουν το «παρών» σε άλλα σχολεία από εκείνα που υπηρετούν, όπως αυτά ορίζονται, από τις 8 μέχρι τις 2 το μεσημέρι και να παραμένουν έγκλειστοι στο σχολείο.

Το Υπουργείο προειδοποιεί πως όποιος αποχωρήσει από το σχολείο, πριν από τις 2 θα αντιμετωπίζει πειθαρχικές διώξεις και θα είναι αντιμέτωπος με την απόλυση! Τουλάχιστον αυτό ισχυρίστηκαν οι εκπαιδευτικοί, κατά τη διάρκεια της σημερινής (Πέμπτη) Γενικής Συνέλευσης της ΕΛΜΕ Πρέβεζας.”

Ανάλογα σκηνικά στήθηκαν σε όλη την Ελλάδα, όπου για τον εγκλεισμό των αντιφρονούντων χρησιμοποιήθηκαν από σχολεία μέχρι γήπεδα(!), αναγκάζοντας πολλές φορές τους εκπαιδευτικούς να ταξιδεύουν σημαντικές αποστάσεις για να φτάσουν στους χώρους περιορισμού τους. Όλα αυτά υπό το άγρυπνο βλέμμα των τοπικών Διευθυντών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, που ως δουλικοί δεσμοφύλακες φρόντισαν να εξασφαλίσουν την παράταση της θητείας τους.

Όλα αυτά βέβαια ταιριάζουν απόλυτα στην ψυχοσύνθεση ανεπάγγελτων που υπό την προστασία διαφόρων λεσχών αναρριχήθηκαν σε αξιώματα καλύπτοντας την πνευματική και νοητική γύμνια τους πίσω από πομπώδεις φράσεις και διαγγέλματα. Όσο για τους εκπαιδευτικούς, αυτή είναι η τελευταία τους ευκαιρία να αντιληφθούν που οδηγεί το καθεστώς του φιλοτομαρισμού και της διαπλοκής το οποίο οι ίδιοι όχι μόνο αποδέχτηκαν με ευκολία αλλά και αγκάλιασαν και εξέθρεψαν για δεκαετίες. Άραγε θα την εκμεταλευτούν; Πολύ δύσκολα. Τόσες δεκαετίες εθισμού στη διαφθορά δεν ξεχνιούνται τόσο εύκολα.

Advertisements