Η 25η Μαρτίου και ο εθνοπροδοτικός ρόλος του ΠΑΜΕ

Την επέτειο της 25ης Μαρτίου διάλεξε το ΠΑΜΕ για να επιβεβαιώσει το διαχρονικά εθνοπροδοτικό ρόλο του ΚΚΕ αλλά και την εμμονή της Αριστεράς στο ρεβιζιονισμο και τη χάλκευση της ιστορίας.

Το κατάπτυστο κείμενο του ΠΑΜΕ απευθύνεται στους μαθητές για να τους πείσει πως η επανάσταση του 1821 δεν είχε εθνικό η θρησκευτικό χαρακτήρα, αλλά ήταν ταξική και άμεση συνέχεια της αστικής Γαλλικής επανάστασης. Αναφέρει πως η κυβέρνηση δε λέει την αλήθεια για το Πολυτεχνείο, το οποίο το ίδιο το ΚΚΕ είχε τότε καταγγείλει για να οικειοποιηθεί αργότερα, και καταλήγει στο θέμα που ουσιαστικά απασχολεί τους κομματικούς αρτηριοσκληρωτικούς νεόκοπους λενινίσκους του ΠΑΜΕ, δηλαδή την άνοδο της Χρυσής Αυγής.

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε το κείμενο του ΠΑΜΕ, θα αρκούσαν τα παρακάτω αποσπάσματα:

“…Ξέρεις ότι οι επαναστάτες του 1821 δεν χωρίζανε το λαό σε Έλληνα και ξένο;

…Η επανάσταση του 1821 δεν ήταν θρησκευτικός πόλεμος, ξεσηκωμός των Χριστιανών κατά των Μωαμεθανών…”

Μερικά ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία που ανατρέπουν τους ανιστόρητους ισχυρισμούς του ΠΑΜΕ μπορούν να βρεθούν εδώ.

Την ώρα που το ΠΑΜΕ διέδιδε τους ισχυρισμούς του στους μαθητές, κάποιοι “αντιφασίστες” φρόντιζαν να βεβηλώσουν το μνημείο του Παπάφη ένεκα της αναφοράς του σε Ελληνόπαιδες ανήκοντες στην Ορθόδοξο Ελληνική Εκκλησία. Είναι γνωστή άλλωστε η τακτική της καταστροφής από σώματα ατάκτων της Αριστεράς.

Το μέγεθος της παραχάραξης της ιστορίας και της επικινδυνότητας της προπαγάνδας της Αριστεράς φαίνεται από τα λόγια των πρωταγωνιστών της Επανάστασης.

Ο Μακρυγιάννης αναφέρει:

“Καί βγῆκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνῆτες, Ἕλληνες, σπορά τῆς ἐβραιουργιᾶς, πού εἶπαν νά μᾶς σβήσουν τήν Ἁγία Πίστη, τήν Ὀρθοδοξία, διότι ἡ Φραγκιά δέν μᾶς θέλει μέ τέτοιο ντύμα Ὀρθόδοξον. Καί ἐκάθησα καί ἔκλαιγα διά τά νέα παθήματα.

Καί ἐπῆγα πάλιν εἰς τούς φίλους μου τούς Ἁγίους. Ἄναψα τά καντήλια καί ἐλιβάνισα λιβάνιν καλόν ἁγιορείτικον.Καί σκουπίζοντας τά δάκρυά μου τούς εἶπα: “Δέν βλέπετε ποῦ θέλουν νά κάνουν τήν Ἑλλάδα παλιοψάθα; Βοηθεῖστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοί οἱ μισοέλληνες καί ἄθρησκοι, ὅ,τι πολύτιμον τζιβαϊρικόν ἔχομεν.

Φραγκεμένους μᾶς θέλουν τά τσογλάνια τοῦ τρισκατάρατού του Πάπα… Μην ἀφήσετε, Ἅγιοί μου αὐτά τά γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας νά μασκαρέψουν καί νά ἀφανίσουν τούς Ἕλληνες, κάνοντας περισσότερο κακό ἀπό αὐτά πού καταδέχθηκεν ὁ Τοῦρκος ὡς τίμιος ἐχθρός μας”.
Καί εἶπαν οἱ ἄθρησκοι πού ἐβάλαμεν εἰς τόν σβέρκο μας νά μή μανθάνουν τά παιδιά μᾶς Χριστόν καί Παναγίαν, διότι θά μᾶς παρεξηγήσουν οἱ ἰσχυροί.

Καί βγῆκαν ἀκόμη νά ‘ποτάξουν τήν Ἐκκλησίαν, διότι ἔχει πολλήν δύναμη και την φοβοῦνται. Καί εἶπαν λόγια ἄπρεπα διά τούς παπάδες. Ἐμεῖς, μέ σκιάν μας τόν Τίμιον Σταυρόν, ἐπολεμήσαμεν ὁλοῦθε, σέ κάστρα, σέ ντερβένια, σέ μπογάζια καί σέ ταμπούργια. Καί αὐτός ὁ Σταυρός μᾶς ἔσωσε.
Μᾶς ἔδωσε τήν νίκη καίἔχασε (ὁδήγησε σέ ἥττα) τόν ἄπιστον Τοῦρκον. Τόση μικρότητα στόν Σταυρό, τόν σωτήρα μας!

Καί βρίζουν οἱ πουλημένοι εἰς τούς ξένους καί τούς παπάδες μας, τούς ζυγίζουν ἀναντρους καί ἀπόλεμους. Ἐμεῖς τούς παπάδες τούς εἴχαμε μαζί εἰς κάθε μετερίζι, εἰς κάθε πόνον καί δυστυχίαν. Ὄχι μόνον διά νά βλογᾶνε τά ὄπλα τά ἱερά, ἀλλά καί αὐτοί μέ ντουφέκι καί γιαταγάνι, πολεμώντας σάν λεοντάρια.
Ντροπή Ἕλληνες”

Σήμερα τα λόγια αυτά είναι εξίσου επίκαιρα, καθώς βρισκόμαστε σε μία εποχή νέας Βαυαροκρατίας.

Από δημοτικό τραγούδι για τον Αθανάσιο Διάκο:

“Το Διάκο τότε παίρνουνε και στο σουβλί τον βάζουν.
Ολόρτο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε,
την πίστη τους τους ύβριζε, τους έλεγε, μουρτάτες:

Σκυλιά, κι α’ με σουβλίσετε ένας Γραικός εχάθη.
Ας είναι ο Οδυσσεύς καλά και ο καπετάν Νικήτας,
που θα σας σβήσουν την Τουρκιά κι όλο σας το ντοβλέτι”

Από το βιβλίο: “Η γλώσσα και το εικοσιένα: Λογιώτατοι, φαναριώτες, κοτζαμπάσηδες, τίτλοι, αξιώματα και προσαγορεύσεις”:

«Γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε “από ημάς” συνθήκην με “έναν” κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην -να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα! Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Άμα πεθάνω θα μου κλάσουν τον πούτσο!»

Στρατηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης (1782-1827)

Ο εθνικός και θρησκευτικός χαρακτήρας της Επανάστασης τονίζεται από τα παρακάτω

“Στην Τριπολιτσά ο Κολοκοτρώνης εξολόθρευσε 5.000 Εβραίους! Οι ίδιοι οι Εβραίοι ομολογούν ότι ήσαν πιστοί σύμμαχοι των Οθωμανών και δεν έιδαν με καθόλου καλό μάτι της εξέγερση των Ελλήνων, οι οποίοι φανερά τους μισούσαν….
Όπως γράφει ο Πιερόν, από το 1821 μέχρι το 1831 που ιδρύθηκε το Ελληνικό Κράτος, ο Εβραϊκός Πληθυσμός της Ελλάδος συρρικνώθηκε δραματικά εξ αιτίας των σφαγών και της μετανάστευσεως. Οι Εβραίοι έφευγαν από την Ελλάδα για να μην τους σφάξουν οι Έλληνες!

Οι Εβραϊκές Κοινότητες της Θήβας, της Ναυπάκτου και της Πάτρας εξαλείφθηκαν παντελώς από τους επαναστατημένους Έλληνες. Όταν τον Σεπτέμβριο του 1821 οι Έλληνες κατέλαβαν την Τριπολιτσά, ο Κολοκοτρώνης και τα παλληκάρια του έσφαξαν 5.000 Εβραίους! Ο Πιερόν καταφεύγει στον μεγάλο Γάλλο περιηγητή Πουκεβίλ για να μας δώσει μια εικόνα της σφαγής: Οι χριστιανοί σφάζανε μέχρι και τα ζώα των Εβραίων! Γράφει ο αυτόπτης μάρτυς Μαξίμ Ρεμπό:

“Συχνά ένας Έλληνας που πάει να μαχαιρώσει έναν Μουσουλμάνο, τον παρατάει για να σκοτώσει έναν Εβραίο. Οι Ισραηλίτες της Τριπολιτσάς θανατώθηκαν όλοι, οι περισσότεροι από αυτούς στην πυρά, εξαιτίας του μεγάλου μίσους που έτρεφαν γι’ αυτούς οι Έλληνες, μετά τις φρικαλεότητες που είχαν διαπράξει οι Εβραίοι της Κωνσταντινούπολης εναντίον των Χριστιανών της Πόλης και πάνω στο σώμα του Πατριάρχη Γρηγορίου”!

Φάτε Ελληνες το κρέας των δεσποτάδων σας…

Έχει σημασία πώς εξηγούν οι ίδιοι οι Εβραίοι τον φοβερό Αντισημιτισμό που έδιεξαν οι Έλληνες το 1821. Κατ’αρχάς υπήρχε το παραδοσιακό Χριστιανικό μίσος απέναντι στον “θεοκτόνο” Λαό των Εβραίων που σταύρωσε τον Χριστό. Το μίσος αυτό ενισχύθηκε από μια σειρά ανθελληνικών ενεργειών του περιουσίου Λαού: Στην Κορώνη οι Εβραίοι βασάνισαν μέχρι θανάτου τον επίσκοπο Γρηγόριο, που είχαν πιάσει όμηρο, πετούσαν τα κομμάτια και φώναζαν στους Έλληνες να φάνε κρέας! Λίγο μετά οι Εβραίοι έκαναν το ίδιο με τον διάκονο του δεσπότη και έναν παπά: Τους πέταξαν κι αυτούς από το κάστρο.

Όταν οι Έλληνες επιτέθηκαν εναντίον του Ναυπλίου, οι Εβραίοι βασάνισαν έναν Έλληνα μαχητή που μια οβίδα κανονιού του είχε σπάσει το πόδι. Οι Έλληνες έτρεφαν μίσος προς τους Εβραίους, διότι ενώ αυτοί πολεμούσαν για την Λευτεριά τους, οι Εβραίοι πολεμούσαν για να προωθήσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα.

Υπενθυμίζω ότι όλα τα παραπάνω τα γράφουν στα βιβλία τους που μνημονεύσαμε στην αρχή, οι δύο κορυφαίοι Εβραίοι ιστορικοί Μερνάρ Πιερόν και Μαρκ Μαζάουερ. Βεβαίως, επιχειρούν να δικαιολογήσουν την συνεργασία των Εβραίων με τους Τούρκους μέσω του Ταλμούδ, που τους πρόσταζε ότι ο Νόμος του Κράτους είναι και ο δικός σας Νόμος!

Λόγω των Εβραίων απέτυχε η επανάσταση στην Μακεδονία!

Ωστόσο, το πιο συγκλονιστικό στοιχείο που ομολογούν οι ίδοι οι Εβραίοι αλλά ουδέποτε θα καταγράψει στο βιβλίο Ιστορίας της Έκτης Δημοτικού η Μαρία Ρεπούση είναι άλλο: Τόσο ο Μαζάουερ όσο και ο Πιερόν (σελ 32-34) αποδέχονται ότι η ελληνική Επανάσταση στην Μακεδονία απέτυχε εξ αιτίας των Εβραίων! Οι τούρκοι, οι Εβραίοι και οι Λεβαντίνοι της Θεσσαλονίκης συμμάχησαν και κατέστειλαν την εξέγερση των Χριστιανών σε όλη την Βόρειο Ελλάδα. Σαρανταδύο ελληνικά χωριά κάηκαν, όλοι σχεδόν οι άνδρες εσφάγησαν και τα γυναικόπεδα φυλακίστηκαν. Ακόμη και ο Εβραιόφιλος Γάλλος περιηγητής Πουκεβίλ παραδέχεται ότι “στα γεγονότα αυτά συνέδραμαν εξαιρετικώς οι Εβραίοι”

Μετά από όλα αυτά ήταν φυσικό οι Έλληνες της Μακεδονίας να στραφούν με μίσος εναντίον των Εβραίων, τους οποίους σε λίγο έπαψαν να προστατεύουν και οι Οθωμανικές Αρχές. Σύμφωνα με την λαϊκή δοξασία, οι Εβραίοι εθεωρούντο πλούσιοι και οι Έλληνες τους συνελάμβαναν για να ζητήσουν λύτρα. Όταν αυτά δεν καταβάλλονται, τους ξυλοκοπούν και τουςλιθοβολούν μέχρι θανάτου. Όταν το 1825 ο Ιμπραήμ ήλθε στην Ελλάδα και άρχισε να σπέρνει τον τρόμο, οι Εβραίοι ανάσαναν. Όταν έπεσε το 1826 το Μεσολόγγι, οι Εβραίοι πανηγύριζαν!

Δεν μας παίρνει ο χώρος να καταγράψουμε όλη την κόντρα Ελλήνων και Εβραίων κατά την Επανάσταση του 1821. Θα αναφέρουμε μόνο τον ύπουλο ρόλο των Εβραίων χρηματιστών του Λονδίνου στα δάνεια που συνήψε το 1824 με την Αγγλία το υπο σύστασιν ελληνικό Κράτος (σελ. 34 του βιβλίου του Πιερόν)

Κοντολογίς: Ό,τι και να λένε η Ρεπούση, ο Λιάκος, Γιαννουλόπουλος και ο Αλαβάνος, έλληνες και εβραίοι μισούνται θανάσιμα εδώ και 22 αιώνες τουλάχιστον. Ο ρόλος των Εβραίων κατά την Επανάσταση του 1821 ήταν βαθύτατα ανθελληνικός και δικαίως ο Κολοκοτρώνης τους κατέσφαξε τον Σεπτέμβρη του 1821 στην Τριπολιτσά. Αυτό το παραδέχονται οι ίδιοι οι Εβραίοι ιστορικοί, αλλά το αρνούνται οι Έλληνες που γράφουν τα σημερινά σχολικά βιβλία Ιστορίας. Γι αυτό και το 1821 έχει περιοριστεί σε δύο-τρεις σελίδες στα σχολικά βιβλία Ιστορίας. Τα παιδιά δεν πρέπει ούτε να υποψιαστούν το προαιώνιο μίσος μεταξύ Εβραίων και Ελλήνων, για να μην γίνουν Εθνικιστές και ενοχληθεί το Διεθνές Εβραϊκό Λόμπυ που χρηματοδοτεί την έκδοση των σχολικών μας βιβλίων εδώ και λίγα χρόνια.”

Βέβαια για τον αριθμό των φονευθέντων υπάρχει και άλλη μία σημαντική άποψη:

“…Λοιπόν ουδέποτε έγινε σφαγή 5000 Εβραίων στην Τριπολιτσά. Καταρχήν 5000 Εβραίους δεν είχε το 1821 όλη η Πελοπόννησος. Στην Τρίπολη έμεναν μόνο ορισμένοι σαράφηδες – τοκογλύφοι. Η μεγαλύτερη κοινότητα των Εβραίων ήταν στην Πάτρα, όπου έμειναν κλεισμένοι στο Κάστρο μαζί με τους Τούρκους, και δεν έπαθαν τα τίποτα. Έφυγαν μαζί με τους Τούρκους, και ας λέει ο ψευδόμενος κ. Μπερνάρ Πιερόν, ότι «οι Εβραϊκές Κοινότητες της Θήβας, της Ναυπάκτου και της Πάτρας εξαλείφθηκαν παντελώς από τους επαναστατημένους Έλληνες». Η Ναύπακτος άλλωστε, παραδόθηκε με συνθήκη και όλοι οι έγκλειστοι κάτοικοι Τούρκοι και Εβραίοι, έφυγαν.
Ο κ. Μπερνάρ Πιερόν, γράφει ψευδόμενος στο βιβλίο του «ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ», ότι από το 1821 μέχρι το 1831,
ο Εβραϊκός Πληθυσμός της Ελλάδος συρρικνώθηκε δραματικά εξ αιτίας των σφαγών και της μεταναστεύσεως.
Σφαγές δεν υπήρξαν.

…Μετανάστευση υπήρξε. Οι περισσότεροι Εβραίοι της Πελοποννήσου που έφυγαν, πήγαν στην Λάρισα, τη Σμύρνη, τα Επτάνησα, και την Ιταλία.”

Η ουσία είναι ότι οι μη Χριστιανοί συμμετείχαν στην κακομεταχείριση του Ελληνικού στοιχείου από τους Τούρκους, με αποτέλεσμα η Επανάσταση του 1821 να έχει και βαθιά θρησκευτικό χαρακτήρα, όπως δείχνει και το παρακάτω δημοτικό τραγούδι για τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’ :

“Ποιός είδε τέτοια συννεφιά, ποιός είδε τέτοια αντάρα, που τούτ΄ το χρόνο πλάκωσαν σ΄ Ανατολή και Δύση; Τον Πατριάρχη κρέμασαν, τον Άγιο τον Γρηγόρη, σαν νάτανε κατάδικος στης εκκλησιάς τη πόρτα. Εκεί που ελειτούργαε κι ευλόγαε το Γένος, πλακώνουν οι Γενίτσαροι, κ΄ οι Οβρηοί αντάμα. “- Κόπιασ΄ αφέντη Δέσποτα και διάβασ΄ τα φιρμάνια, που λεν να σε κρεμάσουνε στης εκκλησιάς τη πόρτα, δεν σ΄ άρεσε να κάθεσαι στο θρόνο θρονιασμένος, μα θέλησες Ρωμαίικο τη Πόλη να τη φκιάσης”

Για το ίδιο θέμα η ιστορία αναφέρει:

“Το πτώμα του Πατριάρχη έμεινε εκτεθειμένο τρεις ημέρες. ‘Έπειτα το δώσανε στους εβραίους να το σύρουν μέσα από τους δρόμους και να το ρίξουν στην θάλασσα. Αυτή η μυσαρή αποστολή ήτανε πηγή τρομερής ικανοποίησης για τον Ιουδαϊκό όχλο της Κωνσταντινούπολις, εξ’ αιτίας του μεγάλου μίσους που επικρατεί σε όλη την αναστολή μεταξύ Ελλήνων και Εβραίων”

Και επειδή υπήρξε ιδιαίτερη έπαρση εκ μέρους κυρίως της Αριστεράς για το θέαμα της περιφοράς της Ελληνικής σημαίας από Αφρικανούς μαθητές, τα λόγια του Κολοκοτρώνη είναι επίσης ιδιαίτερα επίκαιρα σε μία εποχή άλωσης της χώρας από λαθρομετανάστες:

“Αδέλφια μου, δεν περιμένουμε βοήθεια από κανέναν. Τρέχετε γρήγορα να διώξουμε τους αραπάδες από τον τόπο μας πριν μας τραβήξουν σκλάβους στην Μπαρμπαριά.”

Σημειώνεται ότι τα λόγια αυτά του Κολοκοτρώνη θα προξενούσαν φρίκη στο μέσο Αμερικάνο, δείχνοντας πόσο απέχει η Ελληνική ιστορία από τα ξένα πρότυπα που προσπαθούν κάποιοι να επιβάλλουν, και στα οποία υπάρχει μία παράξενη ταύτιση Αμερικανικής επιρροής και Αριστερής προπαγάνδας.

Αν κάτι απέδειξε το πομπώδες διάγγελμα του ΠΑΜΕ, αυτό είναι ο αταλάντευτα εθνοπροδοτικός χαρακτήρας του Κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα, και αν υπήρχε πραγματικά Ελληνικό κράτος αυτό θα είχε φροντίσει για την απομάκρυνση από τα σχολεία δήθεν “εκπαιδευτικών” αρνητών της ιστορίας.

Advertisements