Αιτήσεις στα ΙΕΚ και ΙΝΕΔΙΒΙΜ: Μία τραγική ιστορία γελοιότητας

Τόσο η αυξανόμενη ανεργία, όσο και άλλοι παράγοντες, έφεραν τα τελευταία χρόνια όχι μόνο μία τρομακτική αύξηση του αριθμού των αιτήσεων για ωρομίσθιους στα ΙΕΚ, αλλά και μία άνευ προηγουμένου διόγκωση της οργής για το καθεστώς λειτουργίας των ΙΕΚ. Οι επαίοντες της λαμογιάς διευθυντές μάταια προσπαθούσαν να καλύψουν τη διαφθορά κάτω από το χαλί της σοβαροφάνειας και των νομικίστικων διαλέξεων.

Αυτό φυσικά δεν ήταν ιδιαίτερο πρόβλημα, καθώς όλοι οι διευθυντές ΙΕΚ, όπως και άλλες κατηγορίες “στελεχών της εκπαίδευσης” είναι εξασκημένοι στο να δέχονται με στωικότητα το ξεσκέπασμα της ποταπότητάς τους. Όμως κατα το προηγούμενο έτος υπήρξε μία σειρά συγκυριών που ανάγκασαν το ΙΕΔΙΒΙΜ, δηλαδή το υβρίδιο που αντικατέστησε το διεφθαρμένο ΟΕΕΚ, σε μία υποτυπώδη αλλαγή της διαδικασίας που υποτίθεται πως θα την έκανε πλήρως διαφανή. (Στο ΙΝΕΔΙΒΙΜ αγαπούν και το κακό χιούμορ)

Η πρώτη συγκυρία ήταν οι συνεχείς οχλήσεις τόσο προς τη διοίκηση του ΙΝΕΔΙΒΙΜ όσο και προς άλλες κατευθύνσεις όπως ο Συνήγορος του Πολίτη. Το θέμα των ενστάσεων που έφτασαν στο ΙΝΕΔΙΒΙΜ θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα σε άλλο άρθρο, όμως θα αναφέρουμε πως για πρώτη φορά υπήρξε τέτοια καταγγελτική διάθεση εκ μέρους των υποψηφίων ωρομισθίων, γεγονός που όπως και να έχει θορύβησε το ΙΝΕΔΙΒΙΜ, που δε θα ήθελε να δοθεί ευρεία δημοσιότητα στο θέμα.

Η δεύτερη συγκυρία ήταν η πίεση ορισμένων συντεχνιών, που κάθε μία για τους δικούς της λόγους θέλησε να πιέσει προς την αυστηροποίηση της υποτιθέμενης μοριοδότησης (για την οποία θα μιλήσουμε στη συνέχεια) προκειμένου να προωθηθούν τα συμφέροντά της.

Οι συντεχνίες αυτές ήταν οι εξής τρεις:

* Οι καθηγητές Αγγλικής, οι οποίοι θεωρούσαν πως η πρόσληψη κατόχων επάρκειας ήταν καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. Είναι γεγονός πως αρκετές φορές απόφοιτοι, ή συνηθέστερα απόφοιτες, Λυκείου βρέθηκαν να “διδάσκουν” Αγγλικά σε ΙΕΚ, από την άλλη είναι επίσης γεγονός πως πολλοί απόφοιτοι Αγγλικής Φιλολογίας επιζητούν να διδάξουν ορολογία που δε γνωρίζουν ούτε στα Ελληνικά και καταλήγουν να αναζητούν σχετικό υλικό σε διάφορα fora. Ακόμα πιο σημαντικό γεγονός είναι βέβαια το ότι οι σπουδαστές των ΙΕΚ συνήθως δε γνωρίζουν ούτε Ελληνικά, οπότε η σχετική συζήτηση πρακτικά δεν έχει νόημα.

* Οι πληροφορικάριοι, οι οποίοι επίσης θεωρούσαν πως έπρεπε να καταλαμβάνουν ακόμα και τις θέσεις των Οικονομολόγων. Η γραφικότητα του κλάδου είναι γνωστή και ξεπερνά ακόμα και τη γραφικότητα κλάδων που άφησαν εποχή δεκαετίες πριν.

* Τέλος, η συντεχνία των αναπληρωτών, που είδαν τις θέσεις των αναπληρωτών στα σχολεία να μειώνονται κάθετα, οπότε θεώρησαν πως έπρεπε δικαιωματικά να καταλάβουν όλες τις θέσεις των ωρομισθίων στα ΙΕΚ.

Το ΙΝΕΔΙΒΙΜ έδωσε σε όλους τους παραπάνω τη χαρά να πανηγυρίζουν για την κατοχύρωση των συντεχνιακών απαιτήσεών τους, στην πραγματικότητα όμως οι διάφοροι διευθυντές ΙΕΚ και τα αστεία “στελέχη της κατάρτισης” ενδιαφέρονται κυρίως για την προάσπιση της συντεχνίας των μονίμων, οι οποίοι με τους γνωστούς τρόπους παίρνουν εδώ και χρόνια τη μερίδα του λέοντος από την πίτα των ωρομισθιών, αλλά και για κάποιους “εκλεκτούς” που για χρόνια επίσης ήταν οι ευνοημένοι κάποιων “στελεχών”.

Μαγειρεύτηκε λοιπόν ένα σύστημα μοριοδότησης το οποίο υποτίθεται θα αποστόμωνε όποιους μιλούσαν για αδιαφάνεια. Το σύστημα αυτό ουσιαστικά μοριοδοτεί τους μόνιμους οι οποίοι έχουν προϋπηρεσία στα ΙΕΚ και σε παρόμοιες δομές καθώς και διάφορα χαρτιά από ΠΕΚ, αλλά δεν αφήνει παραπονεμένους και τους αναπληρωτές προηγουμένων ετών, καθώς μοριοδοτείται γενναία η προϋπηρεσία ακόμα και στην πρωτοβάθμια(!) εκπαίδευση. Ουσιαστικά το σύστημα μοριοδοτεί εκείνους που είχαν ευνοηθεί από το σύστημα τα προηγούμενα χρόνια.

Ενδεικτικό των προθέσεων του συστήματος είναι και η προνομιακή μοριοδότηση διαφόρων τίτλων στην Εκπαίδευση Ενηλίκων, για τους οποίους όλοι γνωρίζουν πως πρακτικά εξυπηρετούν μόνο τέτοιες μοριοδοτήσεις, αλλά όχι επιστημονικών δημοσιεύσεων σε θέματα σχετικά με τις προκηρυσσόμενες ειδικότητες, που παλαιότερα υπήρχαν μέσα στα (υποτιθέμενα) κριτήρια.

Για να υλοποιηθεί η υποτιθέμενη “διαφανής διαδικασία”, το ΙΝΕΔΙΒΙΜ θέσπισε την ηλεκτρονική υποβολή της αίτησης, όπου φάνηκε όλη η τραγική γύμνια του συστήματος, καθώς αυτό όχι μόνο υπολειτουργούσε σοβαρά εξαναγκάζοντας το ΙΝΕΔΙΒΙΜ σε συνεχείς παρατάσεις, αλλά και παρουσίαζε σοβαρές λογικές και λειτουργικές ανωμαλίες, αναγκάζοντας τους υποψήφιους να ξενυκτούν(!) προσπαθώντας να καταθέσουν την αίτησή τους.

Ως επιστέγασμα της γελοιότητας, τόσο οι σχετικές σελίδες όσο και οι οδηγίες έβριθαν απίστευτης ποσότητας σημαντικών ορθογραφικών και συντακτικών λαθών(!), δημιουργώντας την υποψία πως για λόγους οικονομίας το ΙΝΕΔΙΒΙΜ ανέθεσε τη συγγραφή τους σε αλλοδαπούς προερχούμενους εκ της συμπαθούς χώρας του Πακιστάν.

Το άμεσο ερώτημα που προκύπτει είναι πως αν το ΙΝΕΔΙΒΙΜ προσέλαβε, υποτίθεται με διαφάνεια και αξιοκρατία, τέτοιους “ειδικούς” ώστε να παρουσιάζει αυτή την εικόνα, τότε ποιά διαφάνεια και αξιοκρατία μπορεί να εγγυηθεί για τις προσλήψεις των ωρομισθίων στα ΙΕΚ;

Η παρουσίαση των σχετικών πινάκων στο κοινό επιβεβαίωσε τις αρχικές προθέσεις του μηχανισμού πίσω από το σαθρό οικοδόμημα των ΙΕΚ, καθώς οι σχετικές “μοριοδοτήσεις” όχι μόνο διέφεραν από μάθημα σε μάθημα και από ΙΕΚ σε ΙΕΚ, αλλά φαίνεται πως το κάθε ΙΕΚ προέβη σε “διορθώσεις” όπου κρίθηκε απαραίτητο, ενώ κάποιοι βρέθηκαν “τυχαία” με πολλά μόρια και άλλοι με λίγα.

Σε άλλες περιπτώσεις οι πρώτοι του πίνακα περίμεναν μάταια να τους καλέσουν για την ανάθεση μαθήματος, ή πήραν κάποιο δίωρο μάθημα για να μοιραστούν οι περισσότερες ώρες στους επόμενους.

Εκείνο που η μεγάλη μάζα των υποψηφίων αγνοεί είναι πως τέτοιοι πίνακες υποτιθέμενης μοριοδότησης υπήρχαν από ανέκαθεν στα ΙΕΚ, χωρίς να εμποδίζουν το διαρκές όργιο αδιαφάνειας. Και τους σχετικούς πίνακες κατήρτιζαν οι διευθυντές σε αγαστή συνεργασία με τα στελέχη του ΟΕΕΚ και αργότερα του ΙΔΕΚΕ/ΙΝΕΔΙΒΙΜ. Στην πραγματικότητα, οι πίνακες αυτοί ήταν πίνακες προτίμησης του εκάστοτε διευθυντή, καθώς δεν υπήρχε, και ούτε υπάρχει, τρόπος να ελεγχθεί η ακρίβειά τους.

Φυσικά, η ύπαρξη πινάκων μοριοδότησης ποτέ δεν εμπόδισε οποιαδήποποτε αδικία, και είναι το ίδιο αμφίβολο αν θα εμποδίσει και τώρα. Μπορεί ακόμα ο οποιοσδήποτε διευθυντής να επικαλεστεί διάφορα ασαφή “κοινωνικά κριτήρια” ή κάποια παλαιότερη “ευδόκιμη προϋπηρεσία” ή “τις ιδιαίτερες ανάγκες του μαθήματος”, ή ακόμα και “τις ιδιαίτερες συνθήκες του χώρου όπου διεξάγεται το μάθημα”.

Χαριτωμένη λεπτομέρεια το ότι στο ΙΕΚ της Σιβιτανιδείου προτίμησαν να μειώσουν τεχνητά τον αριθμό των υποψηφίων προκηρύσσοντας αιφνιδιαστικά τις αιτήσεις αμέσως μετά την πρωτοχρονιά.

Η μόνη πραγματική λύση στο χρόνιο πρόβλημα του διεφθαρμένου και αδιαφανούς καθεστώτος λειτουργίας των ΙΕΚ είναι η οριστική κατάργησή τους. Αυτό το αναγνωρίζουν ακόμα και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του θλιβερού αυτού κεφαλαίου της εκπαίδευσης, ακόμα και αν δημόσια επιδίδονται σε λογίδρια περί νομιμότητας και κατάρτισης. Όμως, για κάποιο περίεργο λόγο καμία εξουσία δε θέλει να θέσει το ζήτημα αυτό, και όποιος θίξει δημόσια το θέμα της διαφθοράς στα ΙΕΚ βλέπει σύντομα το δρόμο της εξόδου ακόμα και από υπουργικά γραφεία.

Advertisements