Ο αντιρατσιστικός νόμος και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια

Οι σκοπιμότητες πίσω από τον “αντιρατσιστικό νόμο” είναι γνωστές, εδώ όμως θα αναφερθούμε σε μία άλλη πτυχή του θέματος που δείχνει την άκρατη υποκρισία του “δημοκρατικού τόξου”. Σταχυολογούμε από την επικαιρότητα:

“Από την πλευρά του, ο υπουργός ενημέρωσε τα ηγετικά στελέχη της ΔΗΜΑΡ για το περιεχόμενο και τις ρυθμίσεις του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, το οποίο έχει καταρτίσει το υπουργείο Δικαιοσύνης και, επί του παρόντος, βρίσκεται σε φάση διαπραγματεύσης μεταξύ των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση.

Επιπλέον, η προώθηση του νομοσχεδίου κρίνεται επιβεβλημένη, αφού αποτελεί υποχρέωση της χώρας να εναρμονιστεί με τα όσα προβλέπει η σχετική ευρωπαϊκή οδηγία.”

Επίσης υποχρέωση της χώρας αποτελεί και η εναρμόνιση με τη σχετική Ευρωπαϊκή οδηγία για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αντί όμως για τη συμμόρφωση του κάθε Ρουπακιώτη με τις υποχρεώσεις της χώρας, βλέπουμε ένα πολιτικό κατεστημένο που για χρόνια αγνοεί τις υποχρεώσεις του απέναντι στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να διασύρεται και να πληρώνει πρόστιμα, και στη συνέχεια μία κουτοπόνηρη ρύθμιση που ξεκίνησε από τον ανεκδιήγητο Στυλιανίδη για να υλοποιηθεί πλήρως από τη Διαμαντοπούλου, και η οποία παρουσιάστηκε στην Ευρώπη ως δήθεν αναγνώριση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, φροντίζοντας ταυτόχρονα να παρεμβληθούν ανυπέρβλητα τείχη στους απόφοιτους των κολλεγίων.

Πώς λοιπόν εξηγείται η ιδιόρρυθμη ευαισθησία στα κελεύσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν πρόκειται για τη φίμωση του αυθόρμητου φρονήματος, αλλά η μαζική ανυπακοή των πολιτικών στα κελεύσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν πρόκειται για τη διάθεση σε όλους τους Έλληνες του αγαθού της τριτοβάθμιας ιδιωτικής εκπαίδευσης, το οποίο αυτή τη στιγμή ανήκει μόνο στους γόνους της ελίτ του Κολλεγίου;

Και γιατί άραγε το κομματικό κατεστημένο επιλεκτικά επαναστατεί εναντίον της τριτοβάθμιας ιδιωτικής εκπαίδευσης αλλά όχι και εναντίον της δευτεροβάθμιας, καθώς κάτι τέτοιο θα σταματούσε τα φαινόμενα τύπου Κολλεγίου Αθηνών;

Advertisements