Η αλήθεια για τις απολύσεις εκπαιδευτικών: Πόλεμος ρουσφετιών

Από τη στιγμή που βγήκε η είδηση για τις απολύσεις στην τεχνική εκπαίδευση, όλες οι πλευρές έχουν αποδυθεί σε έναν πόλεμο προπαγάνδας όπου καμία αλήθεια δεν ακούγεται.

Και τα μεγαλύτερη ψεύδη ακούγονται από τη μεριά των εκπαιδευτικών, οι οποίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την αξιοκρατία με την οποία δήθεν προσλήφθηκαν στην εκπαίδευση και για το εκπαιδευτικό έργο που δήθεν προσέφεραν. Στο διαγωνισμό του ψεύδους και οι πολιτικοί, οι οποίοι ισχυρίζονται πως όλα γίνονται για τη δήθεν θωράκιση της εκπαίδευσης(!).

Η τεχνική εκπαίδευση υπήρξε από την αρχή πεδίο ευκαιριακής πολιτικής και διορισμών, αλλά και εκτόνωσης προσωπικών συμπλεγμάτων πολιτικών τύπου Κακλαμάνη. Γιατί από την αρχή ο σκοπός δεν ήταν η παροχή τεχνικής εκπαίδευσης.

Τα πρώτα χρόνια της Αλλαγής είδαν την άνθιση των ΚΑΠΗ. Σε αντιστοιχία με τα ΚΑΠΗ, οι πράσινοι σοσιαληστές σκέφτηκαν τη δημιουργία χώρων για τη νεολαία, όπου οι κουμπούρες θα πήγαιναν και θα περνούσαν την ώρα τους, λαμβάνοντας ταυτόχρονα και “πτυχίο”, ενώ και διάφοροι επιτήδειοι θα μπορούσαν να διοριστούν ως “εκπαιδευτικοί”. Ένα όραμα απόλυτα ταιριαστό με τα ιδανικά των πρωτεργατών της “Αλλαγής”.

Αυτή άλλωστε ήταν και η κυνική παραδοχή του βρυκόλακα της εκπαίδευσης Απόστολου Κακλαμάνη, ο οποίος στα χρόνια της παντοδυναμίας του θεμελίωσε το έκτρωμα της τεχνικής εκπαίδευσης.

Στο σημείο αυτό θα κάνουμε μία διευκρίνιση για όσους δυσανασχετούν με τη χρήση του όρου “κουμπούρες”. Τεχνική εκπαίδευση υπήρχε και πριν από το σημερινό έκτρωμα. Αυτή ήταν στα χέρια διαφόρων σχολών ιδιωτικού ή δημόσιου χαρακτήρα, απλά ο δημόσιος χαρακτήρας δεν είχε τη μαζική μορφή που έχει σήμερα. Θα μπορούσαμε να θέσουμε την αρχή της κατρακύλας σε αυτές τις σχολές δημόσιου χαρακτήρα, αλλά αυτό αποτελεί από μόνο του θέμα για ένα άλλο άρθρο. Η μαζικοποίηση της τεχνικής εκπαίδευσης με τα χαρακτηριστικά που η πολιτική βούληση της έδωσε είχε ως αποτέλεσμα τις στρεβλώσεις που βλέπουμε σήμερα.

Σίγουρα υπήρξαν και κάποιοι που διορίστηκαν στο νέο αυτό σύστημα ως εκπαιδευτικοί έχοντας σημαντική προϋπηρεσία και γνώσεις επάνω στα τεχνικά επαγγέλματα. Όμως η παρουσία τους σταδιακά υποβαθμίστηκε από μία σειρά από παράγοντες:

– Την επικράτηση της νοοτροπίας της δήθεν αποφυγής της σχολικής διαρροής, που είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή εισροή μαθητών όχι μόνο ολοκληρωτικά αδιάφορων, αλλά πολλές φορές και ανίκανων για τεχνική εργασία, ενίοτε δε και εγκληματικών στοιχείων.
– Τη συνεχή δημιουργία νέων ειδικοτήτων, πολλές φορές σε αντικείμενα αστεία και χωρίς καμία σχέση με την πραγματικότητα.
– Τη μετατροπή της έννοιας της τεχνικής κατάρτισης και μαθητείας σε σχολική διαδικασία, ώστε οι απόφοιτοι των τεχνικών λυκείων να μη θεωρούνται κατώτεροι εκείνων των γενικών λυκείων.
– Το κυριότερο, το συνεχή διορισμό άσχετων ως εκπαιδευτικούς, όπου από ένα σημείο και μετά όλοι οι διορισμένοι ήταν είτε γόνοι εκπαιδευτικών είτε σφουγκοκωλάριοι πολιτικών.

Υπό το φως της σημερινής συγκυρίας, θα μείνουμε αναγκαστικά στο τελευταίο σημείο.

Είναι δύσκολο να βρεθεί σημερινός “εκπαιδευτικός” της τεχνικής εκπαίδευσης ο οποίος να μην έχει διοριστεί με τρόπο πλάγιο, παράτυπο και ανήθικο. Αυτό ισχύει ολοκληρωτικά για τους ΤΕ και ΔΕ, οι οποίοι με μοναδικό προσόν το απολυτήριο της τεχνικής εκπαίδευσης(!) έγιναν εκπαιδευτικοί, χωρίς καμία επαγγελματική προϋπηρεσία ή άλλες σπουδές. Κάποιοι από αυτούς κατάφεραν στη συνέχεια και πολλές φορές με εξίσου περίεργους τρόπους να αποκτήσουν και πανεπιστημιακά πτυχία, ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών αποφοίτων της Σιβιτανιδείου και σημερινών γνωστών πολιτικών.

Με ποιά λογική θα μπορούσε ένας μαθητής της τεχνικής εκπαίδευσης να πάρει το απολυτήριο και τον επόμενο χρόνο να βρεθεί καθηγητής και εκπαιδευτικός, πολλές φορές στο ίδιο σχολείο από το οποίο αποφοίτησε, και πολλές φορές συνυπηρετώντας με τον πατέρα του, τη μητέρα του, τα ξαδέλφια του και τη γκόμενα ή το γκόμενό του;

Με ποιό κριτήριο έγινε η επιλογή των συγκεκριμένων αντί των συμμαθητών τους για να παραστήσουν τους ψευτοκαθηγητές;

Άραγε πόσοι από όσους φοιτούσαν στις ίδιες τάξεις γνώριζαν έστω ότι υπάρχει αυτή η δυνατότητα επαγγελματικής εξέλιξης;

Και όσοι αμφιβάλλουν ότι όντως έτσι έχουν τα πράγματα δεν έχουν παρά να κοιτάξουν τη Σιβιτανίδειο, όπου ολόκληρες οικογένειες και στρατιές από γκόμενες και γκόμενους εξακολουθούν να σιτίζονται από το δημόσιο παριστάνοντας τους εκπαιδευτικούς!

Αν αυτό ισχύει ολοκληρωτικά για τους ΤΕ, ισχύει σε πραγματικά μεγάλο βαθμό και για τους αποφοίτους ΤΕΙ και ΑΕΙ που βρήκαν θέση στην τεχνική εκπαίδευση. Και αυτό γιατί η πόρτα της τεχνικής εκπαίδευσης ήταν καλά φυλαγμένη ώστε να εισέρχονται μόνο όσοι είχαν τις κατάλληλες διασυνδέσεις. Και πολλές φορές οι μάχες ανάμεσα στις αντιμαχόμενες φατρίες για το ποιός θα βάλει τους δικούς του ήταν λυσσαλέες, με φαρμακερές ανακοινώσεις και τρομερές καταγγελίες.

Όλοι αυτοί σήμερα ισχυρίζονται πως κατέλαβαν τις θέσεις τους με αξιοκρατία και απαιτούν τη συμπαράσταση του μαστιζόμενου από τη φτώχεια και την ανεργία Ελληνικού λαού.

Η πραγματικότητα λοιπόν ήταν πως η τεχνική εκπαίδευση έπρεπε να έχει διαλυθεί εδώ και πολύ καιρό, και όχι μόνο εξαιτίας των αστείων και κοινωνικά επικίνδυνων ψευτοκαθηγητών της, αλλά και επειδή οι μαθητές σπαταλούσαν τα χρόνια της νεότητάς τους μέσα σε ένα νοσηρό περιβάλλον που είχε δημιουργηθεί ώστε να βολεύει τους υποτιθέμενους “εκπαιδευτικούς”.

Φυσικά οι ευθύνες των πολιτικών είναι τεράστιες. Όχι μόνο συντήρησαν το αισχρό αυτό καθεστώς, αλλά και το βοήθησαν να αναπτυχθεί και να πολλαπλασιαστεί, έχοντας ως αντάλλαγμα μερίδιο στις προσλήψεις.

Τα απανωτά μνημόνια έφεραν το τέλος της ανεμελιάς, και οι πολιτικοί αναγκάστηκαν υπό την πίεση της τρόικας να προβούν σε κάποιες θυσίες, φτάνοντας κάποια στιγμή και στους εκπαιδευτικούς. Η τρόικα δικαίως έθεσε το ερώτημα της σκοπιμότητας της συντήρησης τέτοιων διεφθαρμένων και σίγουρα αντιπαραγωγικών δομών, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να απαρνηθεί κάποια από τα πολλά ρουσφέτια του παρελθόντος και του παρόντος.

Αν και ο Αρβανιτόπουλος ισχυρίστηκε ότι όλα έγιναν γιατί τα ίδια αντικείμενα που υπήρχαν στα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ υπήρχαν και σε άλλες δομές της εκπαίδευσης, από τη σφαγή εξαιρέθηκαν κάποιοι τομείς που μόνο ως αστείο θα έπρεπε να υπάρχουν, όπως αυτός της Πληροφορικής, και αυτό λόγω της πολιτικής ισχύος των πληροφορικάριων που επίσης σε τεράστιο ποσοστό εξασφάλισαν το διορισμό τους με τους γνωστούς τρόπους.

Τελείως συμπτωματικά, την ίδια χρονική περίοδο ήρθε στην επιφάνεια και το πρόβλημα ενός άλλου πόλου βαθιάς εκπαιδευτικής διαφθοράς, αυτού των δημοσίων ΙΕΚ, τα οποία υποτίθεται ότι στο τέλος του Ιουνίου θα περνούσαν στον έλεγχο της περιφέρειας, αναγκάζοντας τους διευθυντές τους να εξασφαλίσουν τις θέσεις τους. Στην αρχή τα λαμόγια που παριστάνουν τους διευθυντές στα δημόσια ΙΕΚ διαμαρτυρήθηκαν ότι δήθεν δεν ακούγεται η άποψή τους. Στη συνέχεια όμως άρχισαν οι συναντήσεις τους με διάφορα πολιτικά πρόσωπα, με τα οποία οι εν λόγω διεθυντές πάντοτε είχαν αγαστή συνεργασία και στην αυλή των οποίων χαριεντιζόντουσαν σα χαδιάρικα σκυλάκια. Όπως είχαμε αναφέρει, οι διευθυντές των ΙΕΚ έχουν έρθει σε πολύ στενή επαφή με διάφορους πόλους εξουσίας, οπότε η κάθε κυβέρνηση δεν υπήρχε περίπτωση να αγνοήσει τις απαιτήσεις τους.

Όπως είχαμε γράψει, το λογικό θα ήταν να καταργηθούν τα ΙΕΚ και οι σπουδαστές τους να φοιτούν δωρεάν στα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, όπου έτσι κι αλλιώς θα είχαν τους ίδιους “εκπαιδευτές”, τα ίδια “εργαστήρια” και το ίδιο “μάθημα” στα ίδια κτίρια με τα ΙΕΚ. Όμως, επειδή οι διευθυντές των ΙΕΚ είναι καλύτερα ρουσφέτια, η κυβέρνηση προτίμησε να θυσιάσει τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ για να διαιωνίσει το όνειδος των ΙΕΚ.

Ως απόδειξη του γεγονότος αυτού, ήρθαν πολύ γρήγορα οι δηλώσεις του Γκιουλέκα:

“Μέσω της κινητικότητας θα ενισχύσουμε και να θωρακίσουμε τα ΙΕΚ με κάλυψη κενών οργανικών θέσεων από εκπαιδευτικούς οι οποίοι πλέον θα υπηρετούν μονίμως τα ΙΕΚ, ανακοίνωσε σήμερα στη Βουλή ο υφυπουργός Παιδείας Κ. Γκιουλέκας, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του Χρήστου Μαντά, σχετικά με την λειτουργία των Δ.Ι.Ε.Κ.
«Έτσι, είπε ο κ. υφυπουργός, δεν θα παίζουμε συνέχεια αυτό το κρυφτούλι με τις ανάγκες, με τις ώρες, δεν θα λέμε ότι δεν έχουμε εκεί αυτή την ειδικότητα, δεν έχουμε αλλού αυτή την ειδικότητα, πρέπει να την καλύψουμε κ.λπ.»
Ο κ. Γκιουλέκας ανακοίνωσε επίσης ότι Τα Δημόσια Ι.Ε.Κ, θα παραμείνουν στο υπουργείο Παιδείας και θα λειτουργήσουν ως περιφερειακές αποκεντρωμένες υπηρεσίες της Γενικής Γραμματείας Δια Βίου Μάθησης.
Ο κ. υφυπουργός ανέφερε χαρακτηριστικά ότι επειδή θέλουμε να θωρακίσουμε την τεχνολογική εκπαίδευση, μελετήσαμε τα συστήματα που υπάρχουν σε άλλα κράτη και γι αυτό τα Δ.Ι.Ε.Κ θα παραμείνουν «ως αποκεντρωμένες περιφερειακές υπηρεσίες, όσο το δυνατόν πιο αυτόνομες και αυτοτελείς και πάντα μέσα στο πλαίσιο της Γενικής Γραμματείας Δια Βίου Μάθησης».”

Όλα όσα ανέφερε ο καταγέλαστος Γκιουλέκας για τα δημόσια ΙΕΚ αποτελούν εικονική πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι φρόντισε, ή καλύτερα πήρε εντολή, να ικανοποιηθούν οι διευθυντές των ΙΕΚ και να παραμείνουν στις θέσεις τους. Όμως για να ικανοποιηθούν και οι διάφοροι ψευτοεκπαιδευτικοί της τεχνικής εκπαίδευσης, που επίσης αποτελούν αξιόλογα ρουσφέτια, φρόντισε να εξασφαλίσει ότι μερικοί θα μεταταγούν στα ΙΕΚ.

Η ειρωνία είναι ότι πολλοί από τους ΤΕ είχαν για χρόνια εξασφαλισμένη θέση στα ΙΕΚ, από όπου έπαιρναν έναν δεύτερο μισθό. Την ώρα που άνεργοι και απολυμένοι επιστήμονες έκαναν ουρές έξω από τις γραμματείες των ΙΕΚ, κάποιοι ΤΕ εξασφάλιζαν τις ωρομισθίες από την πίσω πόρτα. Ένα ιδιαίτερα νοσηρό φαινόμενο που μόνο το Education in Greece έχει καταγγείλει επανειλημένα με αδιάσειστα στοιχεία, και που τα “εκπαιδευτικά portal” με τις αμέτρητες διαφημίσεις επιμελώς αποκρύπτουν.

Το επόμενο βήμα θα είναι η μάχη ανάμεσα στους ΤΕ και τους υπόλοιπους της τεχνικής εκπαίδευσης για το ποιός θα καταλάβει αυτές τις θέσεις μετάταξης που θα δημιουργηθούν στα ΙΕΚ. Όπως έχουμε προβλέψει και άλλοτε, οι αντιδράσεις απέναντι στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς θα είναι ανύπαρκτες, γιατί οι ενδιαφερόμενοι θα είναι απασχολημένοι στο να εξασφαλίσουν το ατομικό τους συμφέρον.

Όσο για τις εξαγγελίες των άσχετων της κυβέρνησης, απλώς θα κάνουν τα πράγματα χειρότερα, όχι μόνο για την κοινωνία που βλέπει να διαιωνίζεται το καθεστώς της παράδοσης των εκπαιδευτικών δομών σε αγράμματα λαμόγια, αλλά κυρίως για τους νέους που οι προοπτικές τους θα θυσιάζονται για να βολεύονται δήθεν “εκπαιδευτικοί”.

Advertisements