Ενισχυτική Διδασκαλία: Άλλο ένα φιάσκο των μανατζαραίων του Υπουργείου Παιδείας

Η υπουργία του Αρβανιτόπουλου και των δύο βοηθών του Γκιουλέκα και Κεδίκογλου, αλλά και του αναπληρωτή του Λάσκαρη, χαρακτηρίστηκε από πολλές αποτυχίες, όμως η λειτουργία της Ενισχυτικής Διδασκαλίας των Γυμνασίων ήταν ακόμα και για τα μέτρα τους ένα μεγαλειώδες φιάσκο.

Μετά την περσινή λειτουργία του προγράμματος, που είχε διάρκεια περίπου μισού μήνα(!), οι αρμόδιοι υπουργοί διαβεβαίωναν ότι θα φρόντιζαν να ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Πρώτα όμως έπρεπε να ικανοποιήσουν τα αιτήματα διαφόρων συντεχνιών, οπότε οι σχετικές διαβουλεύσεις κράτησαν αρκετό καιρό.

Το αποτέλεσμα ήταν η εξαγγελία του προγράμματος να διαρκέσει περισσότερο από το ίδιο το πρόγραμμα. Διάφοροι νεόκοποι σύλλογοι και σωματεία απαιτούσαν συγκεκριμένες ρυθμίσεις, και κυρίως:

– να δοθεί συγκεκριμένος αριθμός ωρών σε κάθε καθηγητή

– να μπορεί να κάνει κάποιος αίτηση όχι για συγκεκριμένα κέντρα αλλά για ολόκληρους νομούς

Το αίτιο πίσω από αυτές τις απαιτήσεις δεν ήταν παρά η απληστία κάποιων που ήθελαν να εξασφαλίσουν τους εαυτούς τους και επειδή διέθεταν το καθεστώς του προνομιακού συνομιλητή με τους γνωστούς παράγοντες δε μπορούσαν παρά να εισακουστούν. Άλλωστε, στη συντριπτική τους πλειοψηφία όσοι βρίσκονται στον πίνακα των αναπληρωτών, και ιδιαίτερα στις ψηλότερες θέσεις του, δε βρίσκονται εκεί τυχαία και αξιοκρατικά αλλά επειδή διέθεταν τις κατάλληλες προσβάσεις.

Προκειμένου λοιπόν όλοι αυτοί να εξασφαλίσουν το μεγαλύτερο αριθμό ωρών για τους εαυτούς τους πίεσαν προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις, με αποτέλεσμα:

– να πρέπει κάποιος να συμπληρώσει συγκεκριμένο αριθμό ωρών, ανεξαρτήτως αριθμού ΣΚΕΔ

– να καταστρατηγηθεί το ευνόητο κριτήριο της εντοπιότητας

Από τη στιγμή που μπορούσε κάποιος να κάνει παραπάνω από μία αιτήσεις, και μάλιστα σε γειτονικούς νομούς ή στην περίπτωση της Αττικής πρακτικά σε όλες τις διευθύνσεις της Αττικής, πολλοί ήταν εκείνοι που εκμεταλεύτηκαν το γεγονός αυτό και πέτυχαν να βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των σχετικών πινάκων σε παραπάνω από μία διευθύνσεις. Το περίεργο όμως ήταν ότι, όταν ήρθε η ώρα να επιλέξουν μία μόνο διεύθυνση, δεν προτίμησαν εκείνη του τόπου κατοικίας τους, αλλά κάποια άλλη που μπορεί να απείχε και σημαντική απόσταση από το σπίτι τους.

Ο λόγος ήταν ότι προτίμησαν τη διεύθυνση και το σχολείο όπου διέθεταν το σχετικό μέσο, ώστε σε περίπτωση μικρού αριθμού μαθητών ή άλλου “ατυχήματος” το μέσο τους να αναλάβει να τους καλύψει.

Με τον τρόπο που διανεμήθηκαν οι ώρες, για να συμπληρώσει κάποιος το ωράριο θα έπρεπε να ταξιδεύει ακόμα και σε τρία ή τέσσερα ΣΚΕΔ, με ότι αυτό συνεπάγεται, ιδιαίτερα για την επαρχία. Το αποτέλεσμα ήταν όχι μόνο η ταλαιπωρία των δύστυχων καθηγητών της Ενισχυτικής Διδασκαλίας, αλλά και τα σημαντικά έξοδα για βενζίνη και διόδια.

Επιπλέον, προκειμένου να εξυπηρετηθεί το σύστημα επιλογής οι διευθύνσεις απαίτησαν επανειλημμένες επισκέψεις των επιλεγέντων για να υπογράψουν διάφορες υπεύθυνες δηλώσεις και να διευθετηθεί το θέμα της διανομής των ΣΚΕΔ. Και πάλι αυτό οδήγησε σε απίστευτη ταλαιπωρία των καθηγητών, που έπρεπε να ταξιδέψουν ακόμα και χιλιόμετρα ολόκληρα για γραφειοκρατικές εργασίες.

Το μέγεθος αυτής της ταλαιπωρίας φαίνεται στην παρακάτω εικόνα που αφορά τη Διεύθυνση της Δυτικής Θεσσαλονίκης και απαριθμεί το πλήθος των εγγράφων, και μάλιστα επικυρωμένων(!) που ήταν υποχρεωμένοι να προσκομίσουν οι συμβασιούχοι. Πέρα από το παράνομο της απαίτησης επικυρωμένων αντιγράφων, που υποτίθεται πως έχει καταργηθεί, βλέπουμε το κράτος να ζητά έγγραφα που υποτίθεται πως ήδη έχει, όπως αντίγραφα πτυχίου, αλλά και πιστοποιητικό υγείας.

Στο θέμα του αναχρονιστικού πιστοποιητικού υγείας, όχι μόνο στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αλλά και της τριτοβάθμιας, έχουμε αναφερθεί πολλές φορές. Στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έγιναν από τον Πανάρετο κινήσεις εξορθολογισμού, που δεν είδαν όμως καμία συνέχεια μετά από την αποχώρησή του, αποδεικνύοντας πόσο άσχετοι με την πραγματικότητα ήταν όσοι ακολούθησαν. Το κράτος θα έπρεπε να προσφέρει στους συμβασιούχους τη δυνατότητα δωρεάν εξετάσεων μετά τη λήξη της υπηρεσίας τους, καθώς κινδυνεύουν να κολλήσουν διάφορες ασθένειες μέσα στο σχολείο παρά να τις μεταφέρουν οι ίδιοι σε αυτό.

Στην περίπτωση των συμβασιούχων της Ενισχυτικής Διδασκαλίας, η απαίτηση για ένα τέτοιο πιστοποιητικό για τον ελάχιστο χρόνο εργασίας τους είναι παράλογη και αναχρονιστική και δείχνει πόσο ξεκομμένοι από την πραγματικότητα είναι όχι μόνο οι πολιτικοί αλλά και οι εκλεκτοί τους που έχουν τοποθετηθεί στις διάφορες διευθύνσεις.

Στη συνέχεια, όταν τα τμήματα άρχισαν να λειτουργούν το Υπουργείο Παιδείας έδωσε εντολή για ελέγχους των αριθμών των μαθητών ώστε να αποφευχθούν τα εικονικά τμήματα. Από τη στιγμή που δόθηκε η δυνατότητα να επιλέγει κάποιος ένα σχολείο πολύ μακριά από τον τόπο κατοικίας του επειδή εκεί γνωρίζει το διευθυντή, η ευαισθησία αυτή του Υπουργείου Παιδείας είναι μάλλον υποκριτική. Επιπλέον δεν λαμβάνει υπ’όψη την πραγματικότητα: Η Ενισχυτική Διδασκαλία δεν κάνει διαχωρισμό των μαθητών ανάλογα με τις ανάγκες τους, καθώς άλλοι μαθητές προσβλέπουν σε μία βελτίωση των γνώσεων και επιδόσεών τους, και άλλοι στην κάλυψη κενών στην ανάγνωση(!). Το αποτέλεσμα είναι να μη μπορούν να ικανοποιηθούν όλες οι ανάγκες, και το περίεργο είναι πως θα περίμενε κανείς τους διάφορους συνδικαλιστάδες να θίγουν το ζήτημα αντί να παραμένουν αδιάφοροι.

Ο μόνος λόγος για τον οποίο πραγματικά έγινε η Ενισχυτική Διδασκαλία ήταν οι εκλογικές αναμετρήσεις που ακολούθησαν, καθώς η απροθυμία των εμπλεκόμενων ήταν φανερή σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Και δε μπορούσε να είναι διαφορετικά. Ο θεσμός της Ενισχυτικής Διδασκαλίας έχει αποτύχει όπως και κάθως άλλος θεσμός που το κράτος προσπάθησε να δημιουργήσει. Ή μήπως έχει κανείς την εντύπωση ότι ο καθηγητής που διασχίζει έναν ολόκληρο νομό για να πάει σε διαφορετικό σχολείο κάθε μέρα, και ταυτόχρονα να τρέξει να κάνει εξέταση ούρων για το πιστοποιητικό υγείας και γνωρίζοντας πως θα κάνει μήνες για να πληρωθεί θα έχει τη διάθεση και το κουράγιο να κάνει φροντιστηριακό μάθημα;

Όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν βελτιωθεί αν οι καρεκλοκένταυροι του Υπουργείου Παιδείας είχαν καθήσει να ασχοληθούν με τη βελτίωση του προγράμματος αντί να κοιτάζουν να ικανοποιήσουν τα διάφορα συντεχνιακά συμφέροντα. Και το κυριότερο που θα μπορούσε να γίνει είναι η εξασφάλιση ότι κάποιος θα μπορεί να κάνει αίτηση μόνο για μία συγκεκριμένη περιοχή γύρω από την περιοχή κατοικίας του.

Δε θα μπορούσαμε όμως να μην αναφέρουμε και μία θετική πλευρά στη διοργάνωση της Ενισχυτικής Διδασκαλίας, τη διοργάνωσή της από τις διευθύνσεις και όχι από τα κατά τόπους σχολεία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εξαλειφθούν πολλά από τα κρούσματα διαφθοράς του παρελθόντος.

Advertisements