Παντού υπάρχει ένας …Μιχαλολιάκος

Την ίδια ώρα που τα ΜΜΕ ασχολούνται με το Νικόλαο Μιχαλολιάκο που εκτίει ποινή φυλάκισης για το βαρύτατο έγκλημα της υφαρπαγής ψήφων από το μαντρί του φτωχού Αντωνάκη Μπεναχίμ, ένας άλλος Μιχαλολιάκος δείχνει να περνά απαρατήρητος, παρά το τεράστιο έργο του. Ίσως λόγω της τέχνης του επί κεφαλής καμουφλάζ που κατέχει απταίστως.

Η τοποθέτηση του Δημήτριου Μιχαλολιάκου στη θέση του διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Υπουργού Παιδείας Δημήτριου Αρβανιτόπουλου προξένησε όχι μόνο κατάπληξη, αλλά και έντονα σχόλια για τη σχέση που μπορεί να έχει ένας συνταξιούχος της Αεροπορίας με την εκπαίδευση. Θυμίζουμε:

“…Πολλοί ήταν αυτοί που έδειξαν δυσαρέσκεια για την επιλογή των προσώπων αυτών, και τα περισσότερα πυρά συγκέντρωσε ο “ξάδερφος του δημάρχου Πειραιά”, με κύρια αιχμή της κριτικής το ότι όλοι αυτοί δε δείχνουν να έχουν και μεγάλη σχέση με την παιδεία…”

Εκείνο που πέρασε απαρατήρητο ήταν το ότι ο Μιχαλολιάκος κάποια στιγμή παραιτήθηκε από τη θέση αυτή, προκειμένου να τοποθετηθεί στη θέση του Γενικού Διευθυντή της γνωστής για την αξιοκρατία της Σιβιτανιδείου Σχολής.

Όπως έχουμε επισημάνει και στο παρελθόν, η θέση αυτή υποτίθεται πως έχει κάποια προαπαιτούμενα, τα οποία κανένας από τους γενικούς διευθυντές της Σιβιτανιδείου δεν πληρεί.

Εκείνο όμως που κάνει τον Δημήτρη να ξεχωρίζει είναι η τέχνη με την οποία βάφει την κόμη, και μάλιστα σε διάφορες αποχρώσεις, άλλοτε του νεανικού κορακί, άλλοτε ενός ευθαλούς κομοδινί, και άλλοτε ενός παιχνιδιάρικου βαθύ βοθρουλί.

Όμως ο Δημήτρης είναι και θύμα αυτής της καταραμένης κρίσης. Αυτής της κρίσης που έχει καταρημάξει τον τόπο, αναγκάζοντας άξιους άντρες όπως ο Δημήτρης να παραμελούν τη βαφή τους. Και κάτω από το βάρος της φτώχιας να μη το βάφουν συνεχώς, αλλά να εμφανίζονται με το πένθιμο γκρι της παρακμής, μιας παρακμής που δίχως άλλο συνταιριάζει με την παρακμή του μνημονίου και ατσαλώνει συνεχώς τη βούληση του επίσης φίλου της βαφής Αντώνιου να το σκίσει ώστε όλοι οι Έλληνες να μπορούν να απολαμβάνουν τη βαφή τους χωρίς την έγνοια του οικονομικού κόστους.

Θύμα του μνημονίου λοιπόν και ο Δημήτρης, δε μπορεί να βάφει συνεχώς το μαλλί, και πολλές φορές εμφανίζεται δημόσια με το γκρίζο της δυστυχίας. Χαρακτηριστική ήταν η βραδιά του δεύτερου γύρου των δημοτικών εκλογών, όταν ο στενός συγγενής του Βασίλης Μιχαλολιάκος έχανε τη δημαρχία που τόσο πολύ είχε αγαπήσει. Εκεί είδαν κάποιοι Πειραιώτες και το Δημήτρη, να συμπαραστέκεται με αξιοπρέπεια στο δράμα του Sport Billy, κλαίγοντας τόσο για το οικογενειακό δράμα της οικογένειας Μιχαλολιάκου όσο και για το ότι δεν είχε μπορέσει να βάψει την κόμη ώστε να εμφανιστεί αξιοπρεπής στην κοινωνία.

Μεγαλόθυμη όμως και η Πειραιώτική κοινωνία, αυτή η γνήσια λαϊκιά κοινωνία, έδειξε κατανόηση στο δράμα αυτό. Κάποιοι το θεώρησαν και δείγμα συμπαράστασης στο πένθος του δημάρχου, που τα συμφέροντα έριξαν χωρίς να μπορέσει να ολοκληρώσει.

Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν και οι στυλιστικές επιλογές του Δημήτρη, που προτιμά πάντα τις σκούρες αποχρώσεις του μαύρου, με κίνδυνο μάλιστα να κακοχαρακτηριστεί για ιδεολογική σύμπνοια με το φυλακισμένο Νίκο. Όμως πρόκειται για παρεξήγηση, καθώς η στυλιστική εμμονή με το μαύρο δεν οφείλεται στο ότι ο Δημήτρης συμπλέει ιδεολογικά με τους Μανιάτες μελανοχιτώνες του γνωστού χρυσαυγίτη. Μακριά από το Δημήτρη κάθε έννοια ρατσισμού και φασισμού. Αντίθετα, αποτελεί ενδυματολογική επιλογή σύμφωνα με τις διαχρονικές αξίες της μόδας, αν βέβαια η μόδα μπορεί να είναι διαχρονική, που στην περίπτωση τέτοιων προσωπικοτήτων σίγουρα μπορεί. Το μαύρο λοιπόν αδυνατίζει τη γεματούλα σιλουέτα του μοδάτου Δημήτρη, που προτιμά τετράγωνα σακάκια, εφαρμοστά μπλουζάκια και στενά μανιάτικα πουκάμισα, παντελόνια με διακριτικό καβάλο, και φυσικά στρογγυλά παπούτσια επίσης σε σκούρες αποχρώσεις. Όλα δένουν αρμονικά με τη βαφή, που δυστυχώς λόγω της κρίσης πολλές φορές ο Δημήτρης αναγκάζεται να παραλείπει.

Όταν όμως πρόκειται για επίσημες εμφανίσεις, ο Δημήτρης δεν παραλείπει ποτέ να προβεί σε μία περιποιημένη μπιζαμπλί, ώστε να εμφανιστεί μπροστά στους επίσημους νεανικός και μοντέρνος. Θα πρέπει να δώσουν τη δέουσα προσοχή οι κομμώτριες εκπαιδευτικοί, ώστε να περιποιούνται -φυσικά δωρεάν- σε καθημερινή βάση την κόμη του γενικού, για να μπορεί να εμφανίζεται καθημερινά με το ίδιο νεανικό σφρίγος.

Σύμβολο του αντιμνημονιακού αγώνα λοιπόν ο Μιχαλολιάκος. Αλλά σύμβολο πραγματικό. Όχι σαν το φυλακισμένο συνονόματό του, που υπέπεσε στην παρεκτροπή του φασισμού. Ο Δημήτρης παραμένει πιστός στο δημοκρατικό μετερίζι, πιστός φύλακας του μαντριού του Άρβι, υπερασπιζόμενος με νεανικό πάθος το μεγαλείο του φιλελευθερισμού ακόμα και στις μαύρες μέρες του μνημονίου και του γκρίζου μαλιού, ιπτάμενος και gentleman.

Άλλωστε και οι αγνοί Πειραιώτες προσβλέπουν πολλά στην εξέλιξη αυτού του κομψευόμενου και νεανίζοντα τιμονιέρη της εκπαίδευσης:

“Ο Γενικός Διευθυντής της Σιβιτανιδείου ∆ηµοσίας Σχολής Δημήτρης Μιχαλολιάκος, αποδεικνύει κάθε μέρα, με την διακριτική παρουσία του σε εξαιρετικές εκδηλώσεις και ημερίδες, ότι είναι ένας άνθρωπος που συνεχώς εξελίσσεται προς το καλύτερο.”

Άξιος!, αναφωνούν με ολυμπιακή έξαψη οι Πειραιώτες, που δίχως άλλο προσβλέπουν πολλά και σπουδαία από τον ιπτάμενο που είναι φανερό πως γεννήθηκε για να γλιστρά με χάρη στο κόπκιτ και να αναπτύσσει ταχύτητα πύρκαυλος.

ΥΓ. Εκτός από το γραφικό βαψομαλέα της Σιβιτανιδείου υπάρχουν και άλλοι Μιχαλολιάκοι που θα μας απασχολήσουν!

Advertisements