Τεκτονικές γραφικότητες

Φαίνεται πως όταν το σοβαροφανές προσωπείο του τεκτονισμού συναντά το αντίστοιχο σοβαροφανές προσωπείο του ακαδημαϊσμού το αποτέλεσμα είναι μία γραφικότητα που δε μπορεί παρά να κάνει αισθητή την παρουσία της.

Πως αλλιώς να εξηγηθεί η περίπτωση μερικών πανεπιστημιακών που αποφάσισαν να ξεχάσουν(;) τις τεκτονικές τους ενασχολήσεις και να εμφανιστούν με ένα διαφορετικό πρόσωπο στην κοινωνία;

Θα ξεκινήσουμε με τον πρώτο. Αφού έκανε καριέρα στο πανεπιστήμιο χάρη στην τεκτονική του ιδιότητα, κλέβοντας τις εργασίες άλλων και προωθώντας άλλους μασώνους, αποφάσισε με τη λήξη της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας να αφωσιωθεί στη συγγραφή πνευματικών βιβλίων για το Άγιο Όρος. Επειδή όμως αυτό δεν του φάνηκε αρκετό, εμφανίζεται συχνά με παρεμβάσεις στον τύπο να ζητά την ηθική αναμόρφωση του τόπου, την επιστροφή στις ηθικές αξίες και την πάταξη όλων των νοσηρών φαινομένων που ταλαιπωρούν την νεοελληνική κοινωνία. Για την πάταξη όσων φλερτάρισαν με τη μασωνία για την εξασφάλιση μιας έδρας δεν έχει ακουστεί να πει τίποτα.

Στη συνέχεια ο δεύτερος. Αφού κι αυτός φλερτάρισε όχι μόνο με τη μασωνία αλλά και με το εβραϊκό στοιχείο -οπότε ίσως στην περίπτωσή του θα ήταν ακριβέστερο να μιλάμε περί εβραιομασωνίας– και πέρασε από διάφορους κομματικούς σχηματισμούς, αποφάσισε να καταλήξει στον εθνικιστικό χώρο. Όπως και να έχει, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει -καλοπροαίρετα- πως ο καθένας μπορεί κάποια στιγμή να αλλάξει στάση ζωής. Όμως έχει ενδιαφέρον το τι απάντησε ο συγκεκριμένος στην κριτική για τη σχέση του με τη μασωνία. “Μήπως κι άλλοι δεν ήταν τέκτονες;” Ναι, μπορεί και άλλοι να ήταν, το θέμα όμως είναι ότι υπάρχουν και άλλοι που δεν ήταν και χάρη σε αυτό δε μπόρεσαν να ανέβουν σε καθηγητικές έδρες. Το ζήτημα λοιπόν είναι όσοι δεν άντεξαν στις σειρήνες του τεκτονισμού να δείχνουν τουλάχιστον μία μεταμέλεια για την επιλογή τους και όχι να απαντούν με το γνωστό επιχείρημα ότι όλοι στην πιάτσα περνούσαν κι από τη στοά.

Δίνοντας συνέχεια στο θέμα, ο συμπαθής πανεπιστημιακός απάντησε και για το θέμα των θερμών του σχέσεων με τους Εβραίους, λέγοντας πως το πρόβλημά του είναι μόνο οι Εβραίοι που είναι διεθνείς τοκογλύφοι. Άραγε στους Εβραϊκούς κύκλους που συναντούσε υπήρχαν μόνο Εβραίοι μεροκαματιάρηδες;

Και καταλήγουμε στο γραφικό ντουέτο που έγινε γνωστό όταν τα βιβλία του προωθήθηκαν με περίεργο τρόπο από συγκεκριμένα βιβλιοπωλεία στα οποία συχνάζουν μεγαλόσχημοι. Τα βιβλία αυτά, υποτίθεται εκλαϊκευμένης επιστήμης, ξεκινούσαν από το αν η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο για να καταλήγουν σε πλήρη παράθεση μυστικιστικών τεκτονικών δοξασιών, που οι σοβαροφανείς χρονογράφοι έδειχναν να γνωρίζουν καλά. Περίεργες διαδρομές, που πάντως οδήγησαν στην -εφήμερη- δόξα των κατά τα άλλα ασήμαντων πανεπιστημιακών. Πιθανότατα και στο χρήμα, σίγουρα όμως στην έντονη διαφήμιση μέσα από σελίδες εφημερίδων που άφησαν εποχή για τη δολιότητά τους. Κάποια στιγμή φαίνεται πως απόκτησαν και άλλες πνευματικές ανησυχίες, οπότε και βγήκαν να κάνουν δηλώσεις για την υπέρτατη διάσταση της Ορθοδοξίας, που ενθουσίασαν κάποιους εύπιστους και σίγουρα όχι καλά πληροφορημένους. Τελικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι τήρησαν τη γνωστή στάση των τεκτόνων, που ισχυρίζονται πως δεν υπάρχει διάσταση μεταξύ Χριστιανισμού και τεκτονισμού, ίσως αποδεικνύοντας έμπρακτα την προσύλωσή τους στο τεκτονικό ιδεώδες.

Άραγε όλοι αυτοί να αποφάσισαν να μετανοήσουν για τις επιλογές τους; Μάλλον όχι καθώς φαίνεται. Όμως τα καμώματά τους δείχνουν καθαρά τι επικρατεί στον πανεπιστημιακό χώρο και γιατί κάποτε θα πρέπει αυτός να αναμορφωθεί με τελείως καινούρια πρόσωπα και σε καινούριες, υγιείς βάσεις.

Advertisements