Οι προθέσεις των Υπουργών Παιδείας

Πολλά είπαν ο Μπαλτάς και ο Κουράκης, κυριευμένοι από φιλοσοφική διάθεση ο πρώτος και ποιητικό οίστρο ο δεύτερος. Το αριστερό όραμα για την παιδεία είναι βέβαια γνωστό, όσο κι αν προσπαθούν να το διανθίσουν με βαρύγδουπες εξαγγελίες.

Ο Μπαλτάς επανέλαβε τη γνωστή εμμονή του για το “δημοκρατικό σχολείο”, όπου σαν τέτοιο εννοεί το σχολείο από το οποίο θα απουσιάζει οποιαδήποτε μορφή αριστείας και θα επικρατεί ισοπέδωση ώστε να μη θίγονται οι κουμπούρες, που άλλωστε αποτελούν και τους καλύτερους οπαδούς της Αριστεράς. Ο Κουράκης με τη σειρά του έκανε μια αναφορά στο Γληνό που οι γραφικότητες των φυλλαδίων του αποτελούν αφετηρία των ιδεολογημάτων των αριστερών εκπαιδευτικών, για να καταλήξει στο ότι κύριο μέριμνα της υπουργείας του θα είναι “τα παιδιά των πίσω θρανίων”, που δεν είναι παρά ένας ευφημισμός της Αριστεράς για τους κουμπούρες.

Πάνω σε αυτές τις βασικές αρχές στηρίζονται όλα όσα εξαγγέλουν με μεγάλη άνεση οι δυο πανεπιστημιακοί. Δηλαδή κατάργηση των αμιγώς τεχνικών σχολών (που άλλωστε ποτέ δε λειτούργησαν σωστά) για να μη νοιώθουν μειονεκτικά οι σπουδαστές τους, πιστοποιητικά ξένης γλώσσας και ECDL “για όλα τα παιδιά”, πρόσβαση στο πανεπιστήμιο “για όλα τα παιδιά”, και κάποια στιγμή θα δούμε να καταργούνται και οι εξετάσεις και η βαθμολόγηση “για να μην αισθάνονται άσχημα τα παιδιά των πίσω θρανίων”.

Θα ήμασταν άδικοι προς τους γραφικούς υπουργίσκους αν δεν αναφέραμε και ότι όλοι οι προηγούμενοι υπουργοί, και κυρίως αυτοί της Νέας Δημοκρατίας, στην πραγματικότητα εφάρμοσαν αριστερή πολιτική και επέβαλλαν αυτά τα ιδεολογήματα προωθώντας ταυτόχρονα και αριστερούς σε θέσεις-κλειδιά στην εκπαίδευση. Απλώς τώρα η ατζέντα αυτή θα επιβληθεί με μεγαλύτερη βιαιότητα και χωρίς τις αναστολές των προηγούμενων κυβερνήσεων, που ήθελαν να εφαρμόσουν την αριστερή πολιτική αλλά χωρίς να τους καταλάβει ο κόσμος.

Advertisements