Διορισμοί και αυξήσεις μισθών

Ιδιαίτερα μεγάλο ποσοστό εκπαιδευτικών δέχτηκε με αίσθημα λύτρωσης την εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, προσδοκώντας μαζικούς διορισμούς και αυξήσεις μισθών αλλά και επιπλέον προνόμια που συνήθως δε διαφημίζονται φανερά στα προεκλογικά φυλλάδια.

Κι αν παρόμοια αισθήματα πλημμύρησαν και άλλα στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας, στην περίπτωση των εκπαιδευτικών αποκτούν άλλη σημασία, καθώς οι εκπαιδευτικοί υποτίθεται πως είναι φορείς μόρφωσης με ευθύνη για τις μελλοντικές γενιές.

(Βέβαια ο ορισμός του “εκπαιδευτικού” έχει αλλάξει κάπως στις μέρες μας, καθώς κάποιοι φρόντισαν να βαφτίσουν “εκπαιδευτικούς” ακόμα και τους αυτοματιστές)

Νομίζουν λοιπόν οι εκπαιδευτικοί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα τους εξασφαλίσει οικονομικά και κοινωνικά, λες και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δε θα προχωρούσαν σε μαζικούς διορισμούς και αυξήσεις μισθών (τουλάχιστον στα “στελέχη της εκπαίδευσης”) αν περνούσε από το χέρι τους. Ξεχνούν οι εκπαιδευτικοί τις χιλιάδες διορισμών επί Καραμανλή του Β’ και του παντοδύναμου υπερυπουργού του Προκόπη Παυλόπουλου, όταν αμέτρητοι εργαζόμενοι άφηναν τις δουλειές τους για να εξασφαλίσουν στην εκπαίδευση μια άνετη ζωή χωρίς σκοτούρες και πολλή δουλειά, όταν απόφοιτοι γελοίων σχολών βαφτίστηκαν σε μια νύκτα “εκπαιδευτικοί” και διορίστηκαν χωρίς κανένα κριτήριο, όταν αμέτρητοι απόφοιτοι τεχνικών λυκείων έγιναν κι αυτοί “εκπαιδευτικοί” αμέσως μόλις πήραν το απολυτήριο και το σημείωμα της τοπικής στα χέρια, όταν οι αποσπάσεις και οι εκπαιδευτικές άδειες ήταν τόσο εύκολο να αποκτηθούν από όποιον είχε πρόσβαση στην εξουσία, όταν αμέτρητοι αχρείοι πόζαραν για επιβήτορες επειδή είχαν τη δύναμη να διορίζουν.

Οι ίδιοι εκπαιδευτικοί που τότε απολάμβαναν το καθεστώς τώρα έχουν την ψευδαίσθηση ότι τα κόμματα που το δημιούργησαν διακινδύνευσαν να κατολισθήσουν στις εκλογικές προτιμήσεις τους χωρίς λόγο, απλά για ένα καπρίτσιο και γιατί δεν είχαν άλλους συγγενείς, φίλους και φίλες να διορίσουν. Και τώρα ζητούν την επανάληψη του ίδιου κλίματος χωρίς να αναλογίζονται το βάρος των επιλογών τους.

“Έμετο προκαλούν όσα διαδραματίζονται στην ακυβέρνητη πατρίδα μας. Ένας λαός φαφλατάδων, μωρών, δειλών, καιροσκόπων χαβαλέδων ψηφοφόρων που προσκυνούν κατουρημένες χρωματιστές ποδιές κομμάτων κι αφεντικών υπό τον φόβο της απώλειας των μισθών και των συντάξεων. Οι τρισκατάρατοι κι ασυνείδητοι μικροαστοί δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τις αυτοκτονίες των συμπατριωτών τους, εν είδη της ιδιότυπης ‘ατομικής ευθύνης του καθενός για τις πράξεις του’, ενδιαφέρονται μονάχα για την ατομική βολή τους. Είναι πρόθυμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα αρκεί να συνεχίσουν να ζουν, έστω σαν δούλοι. Η αδιαφορία είναι χειρότερη της συνειδητής προδοσίας. Είναι απόρροια του ραγιαδισμού που έχει επιβληθεί χάρις στην συναίνεση. Περί αξιοπρέπειας ούτε καν λόγος.”

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο εδώ.

Advertisements