Συριζώνυμος Λιάπης και όρκος – και μία αναδρομή στον Ισπανικό Εμφύλιο

Αν ένα γεγονός δημιούργησε αίσθηση κατά τις πρώτες ημέρες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (για συντομία ΣΑΝΕΛ), αυτό ήταν η άρνηση του Αλέξη Τσίπρα και των περισσότερων μελών της κυβέρνησής του να δώσουν τον καθιερωμένο θρησκευτικό όρκο.

tsipras-kamenos-orokomosia

Το συμβάν αυτό είχε μία ιδιαίτερη συμβολική σημασία που δεν διέφυγε της προσοχής των Χριστιανών ούτε στην Ελλάδα ούτε στις άλλες χώρες. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ο θρησκευτικός όρκος είναι συνυφασμένος με την ύπαρξη του Ελληνικού κράτους, αλλά και με τον αγώνα της εθνεγερσίας, ο οποίος είχε όχι μόνο εθνικό περιεχόμενο αλλά και θρησκευτικό. Κι αυτό γιατί ο Τουρκικός ζυγός ήταν ταυτόχρονα και μωαμεθανικός, σε σημείο που να μην υπάρχει διαφορά ανάμεσα στους δύο ζυγούς τόσο για τους Τούρκους όσο και για τους Έλληνες.

orkos_Serment_Tsokos

Οι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821 απευθύνονταν στο Θείο αναγνωρίζοντας τόσο τη θρησκευτική διάσταση του αγώνα τους, όσο και τις αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτός έλαβε χώρα. Ο όρκος είχε το χαρακτήρα της επίκλησης του Θείου σε αυτή την προσπάθεια, όπου η εθνική και θρησκευτική συνείδηση ταυτίστηκαν, σε πλήρη αντίθεση με όσα ισχυρίστηκαν πολύ αργότερα οι Αριστεροί προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον απώτερο στόχο της επιβολής της αθείας.

orkos-Epanastasi

Στα χρόνια που ακολούθησαν δε σταμάτησαν ούτε οι πολεμικές συρράξεις ούτε ο θρησκευτικός χαρακτήρας τους. Ακόμα κι όταν το Ελλαδικό κράτος αποφάσισε να επιλέξει την ηρεμία των πολιτικάντηδων από την προστασία του Ελληνικού στοιχείου σε Μικρά Ασία, Κωνσταντινούπολη, Κύπρο, Ανατολική Ρωμηλία και αλλού, οι διώξεις εναντίον των Ελλήνων ήταν ταυτόχρονα και διώξεις εναντίον της θρησκείας τους.

Στα χρόνια αυτά είναι γεγονός πως και ο θρησκευτικός όρκος άλλαξε χαρακτήρα και έγινε μία τυπική υπόθεση. Άλλωστε, τον έδωσαν με μεγάλη ευκολία πλήθος κρυπτοεβραίοι πολιτικοί, οι οποίοι και φυσικά δεν σκόπευαν να τον τηρήσουν. Σε μία εποχή συνεχώς διογκούμενης κρίσης, η οποία είναι πρωτίστως ηθική, η κεφαλή του Ελληνικού κράτους όφειλε να δείξει την επιστροφή στις αξίες που δημιούργησαν κάποτε το κράτος αυτό. Ο Τσίπρας επέλεξε να μην το κάνει, άλλωστε ήταν γνωστό από πριν πως ο ίδιος δήλωνε άθεος, έχοντας επιλέξει για τα παιδιά του τα πάρτυ ονοματοδοσίας αντί για της τελετής βάφτισης.

Ο ίδιος ο Τσίπρας έχει δείξει αρκετές φορές να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στις προσωπικές πεποιθήσεις του και την ιστορία του τόπου αυτού, και ίσως στο μέλλον δούμε να μεταβάλλεται η στάση του. Το θέμα όμως εδώ δεν είναι η στάση του Τσίπρα, που ως νέος άνθρωπος πιθανόν να έχει μία μακρά διαδρομή μπροστά του, αλλά η στάση της Εκκλησίας.

tsipras-jeronimo

Οι θέσεις της Αριστεράς για τη θρησκεία δεν είναι καθόλου άγνωστες. Ιστορικά η Αριστερά υπήρξε η βίαιη εμπροσθοφυλακή της επιβολής της αθείας σε όλα τα πλάτη και μήκη της Γης. Το περίεργο είναι ότι σημαντικό και σίγουρα θορυβώδες τμήμα της ιεραρχίας δεν έχει κρύψει τα τελευταία χρόνια την προσπάθειά του να φέρει την Αριστερά στην κυβέρνηση.

Ο Ιερώνυμος Λιάπης δεν έκρυψε ποτέ τα αριστερά του αισθήματα, ούτε τους στενούς δεσμούς του με την οικογένεια Τσίπρα. Όμως το 2013 αυτή η προσέγγιση πήρε μία πολύ πιο επίσημη μορφή, κι ενώ ήδη διάφοροι μητροπολίτες είχαν επιλέξει να ξιφουλκήσουν κατά της Χρυσής Αυγής προκειμένου να δείξουν τη συμπαράστασή τους στους λαθρομετανάστες. Η προσέγγιση αυτή πήρε τη μορφή ενός πρωτοφανούς συνεδρίου που έλαβε χώρα στο ΑΠΘ με το βαρύγδουπο τίτλο “Εκκλησία και Αριστερά”, για το οποίο διαβάζουμε σε άρθρο της εποχής:

“18/1/13
Ποια είναι η σκοπιμότητα του συνεδρίου “Εκκλησία και Αριστερά”;
«ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» – ΒΙΟΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ
Διήμερο συνέδριο με θέμα «Εκκλησία και Αριστερά», διοργανώνει το τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ, σε συνεργασία με την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, την επόμενη εβδομάδα (Τρίτη και Τετάρτη, 22-23 Ιανουαρίου).
Στο συνέδριο θα παραστεί και θα μιλήσει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυµος, αλλά κανένας από τους επικεφαλείς της «άλλης πλευράς», (Τσίπρας, Κουβέλης και Παπαρήγα). Θα παραστούν και θα μιλήσουν επίσης, οι μητροπολίτες Θεσσαλονίκης Άνθιµος, ο μητροπολίτης Δηµητριάδος Ιγνάτιος, ο μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστοµος και ο Σιατίστης Παύλος. Κατά… διαβολική σύμπτωση
πρόκειται για τους μητροπολίτες εκείνους που πριν από λίγο καιρό έκαναν πρωτοφανή στα χρονικά πολιτική παρέμβαση κατά της Χρυσής Αυγής. Κι όταν προκλήθηκαν, δήλωσαν πως προτιμούν τους αθέους από τους χρυσαυγίτες! Ήρθε, λοιπόν, η ώρα που το αποδεικνύουν κιόλας!

Από τα μαρξιστικά κόμματα θα παραστούν μόνο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τ. Κουράκης (ο οποίος προ μηνός περίπου είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο για τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους, με ακραίες αντιχριστιανικές προτάσεις…) και άλλα 2-3 στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ από το ΚΚΕ και την ΔΗΜΑΡ δε θα παρευρεθεί κανείς. Είναι φανερό, πως οι μαρξιστές σνομπάρουν την πρωτοβουλία κάποιων παραγόντων της Εκκλησίας. Αλγεινή εντύπωση στο πλήρωμα της Εκκλησίας, έχει προκαλέσει και το σύμβολο για το συνέδριο, που είναι μια υψωμένη αριστερή γροθιά που κρατάει έναν Σταυρό.

Μόνο, που οι υψωμένες αριστερές γροθιές δεν κρατούν, αλλά σπάζουν Σταυρούς, θέτουν εκτός νόμου την Ορθοδοξία και σκοτώνουν ιερείς και πιστούς, όπως δείχνει η ιστορική διαδρομή των αντιχρίστων οπαδών του Μαρξ, που χαρακτήριζε την θρησκεία «όπιο του λαού». Χαρακτηριστικά θα αναφέρουμε ένα μικρό μόνο απόσπασμα από τα πολύτιμα στοιχεία που παραθέτει στο εξαιρετικό βιβλίο του «Λένιν, ο εγγονός του Ισραήλ», ο Γ. Δημητρακόπουλος:

«Το 1922, σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, εξετελέσθησαν 28 Μητροπολίτες, 2.691 ιερείς, 1.962 καλόγεροι και 3.447 μοναχές. Όσοι ιερείς γλίτωσαν τα χειρότερα, χαρακτηρίσθησαν {«παρασιτικά στοιχεία που ζουν με εισοδήματα που δεν προέρχονται από μισθούς» και αφού δεν είχαν πόρους για τα προς το ζην, αναγκάσθηκαν να περιπλανώνται προς αναζήτηση στέγης και τροφής. Καθιστώντας τους ιερείς «περιπλανώμενους», ο σιωνισμός έπαιρνε εκδίκηση για τους περιπλανώμενους Ιουδαίους…»

Ποια είναι η σκοπιμότητα ενός τέτοιου συνεδρίου; Οι… κακές γλώσσες λένε πως είναι ιδέα της αμερικάνικης πρεσβείας, για τον εξωραϊσμό του ΣΥΡΙΖΑ στα μάτια των πιστών. Λέτε;”

Τα όσα έλαβαν χώρα στο συνέδριο αυτό έδειξαν μία πρωτοφανή προσπάθεια εκ μέρους εκκλησιαστικών παραγόντων να ποδηγετήσουν τους ψηφοφόρους, λαμβάνοντας φανερά πολιτική θέση:

“Σταθερή στις ιδεολογικές της καταβολές και τις πολιτικές της θέσεις, η Αριστερά διοργάνωσε συνέδριο υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Εκκλησία και Αριστερά». Βλέπετε οι μαρξιστογενείς ιερωμένοι είναι πολιτικά όντα, έχουν το δικαίωμα να ομιλούν πολιτικώς, δικαίωμα το οποίο η Αριστερά δεν αναγνωρίζει σε όλους τους υπολοίπους. Σε αυτό το συνέδριο-παρωδία και διαστρέβλωση της εκκλησιαστικής ιστορίας, παραχώρησε ομιλία ο μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος. Ο μητροπολίτης Σιατίστης, είναι αυτός που κατηγορούσε την Χρυσή Αυγή ως αντιχριστιανικό κόμμα, προβαίνοντας σε ευθεία συκοφαντική παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Οι δηλώσεις του, έτυχαν ευρείας αποδοχής από τα μαρξιστικά και τα φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης, στην προσπάθεια του επηρεασμού της κοινής γνώμης εναντίον του Κινήματος των Ελλήνων Εθνικιστών. Βεβαίως τότε, μας παρουσίαζαν έναν ακομμάτιστο μητροπολίτη, ο οποίος εξέφρασε πολιτική θέση, ως ουδέτερος παρατηρητής.

Στο συνέδριο όμως, το οποίο διοργανώνεται από το Σύριζα, έπεσαν οι μάσκες. Ο μητροπολίτης Παύλος, όχι μόνο επιτέθηκε στη Χρυσή Αυγή αλλά στηλίτευσε και τους μητροπολίτες οι οποίοι -όπως είπε- χαϊδεύουν τη Χρυσή Αυγή! Φαίνεται πως το κομματικό περιβάλλον του μητροπολίτη, έχει επηρεάσει και τον τρόπο δράσης του. Μιμούμενος την κόκκινη τρομοκρατία των κομματικών του φίλων, επιχειρεί να επιβάλλει στον ορθόδοξο κλήρο τις αντεθνικές και αντιχριστιανικές θέσεις του Σύριζα. Άλλωστε όπως ο ίδιος είχε ομολογήσει κατά το πρόσφατο παρελθόν, είναι προτιμότερο να είναι κανείς άθεος, παρά χρυσαυγίτης και χριστιανός ορθόδοξος.

Ο ίδιος αυτός ιεράρχης, είχε καταγγείλει παλαιότερα ότι δέχεται απειλές από την Χρυσή Αυγή. Είναι σύνηθες βλέπετε στο χώρο της Αριστεράς, να εμπλουτίζονται οι «αγωνιστικές» περγαμηνές των δειλών, μέσω μυθοπλασιών…Ο Λαϊκός Σύνδεσμος-Χρυσή Αυγή, ούτε άσκησε, ούτε θα ασκήσει ποτέ πολιτική δια του «χριστεμπορίου». Αναγνωρίζει και τιμά την Ορθόδοξη Εκκλησία ως βασικό συστατικό στοιχείο του Έθνους, στοιχείο που κράτησε άσβεστη τη φλόγα του Ελληνισμού, κυρίως στους δύσκολους αιώνες της οθωμανικής κατοχής. Αξίζει όμως να προτρέψουμε τον αντι-εθνικιστή ιεράρχη, να περιηγηθεί σε όλη την ελληνική επικράτεια, όπου το χώμα έχει βαφτεί από το αίμα των ιερωμένων, οι οποίοι γνώρισαν την «πολιτιστική συνεισφορά» του μπολσεβικισμού στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Εκείνος μπορεί να ξέχασε ή να θέλει σκοπίμως να αγνοήσει. Εμείς δε θα ξεχάσουμε ποτέ!”

Το ότι ο Τσίπρας επέλεξε τη συγκεκριμένη στάση απέναντι στο θρησκευτικό όρκο δεν ήταν λοιπόν αποτέλεσμα αποκλειστικά δικής του σκέψης, αλλά ενθαρρύνθηκε από μέρος της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Όχι μόνο μητροπολίτες έδειξαν ανοικτά τα αισθήματά τους υπέρ ή κατά διαφόρων πολιτικών κομμάτων, αλλά και με την υπόθεση του πολιτικού όρκου ξαφνικά κάποιοι μητροπολίτες επαίνεσαν την απόφασή του δικαιολογώντας την θεολογικά, αλλά τόσα χρόνια δεν είχαν διατυπώσει τέτοιες επιφυλάξεις όταν όρκιζαν ακόμα και κοινοτάρχες πρακτικά ανύπαρκτων οικισμών. Γιατί λοιπόν έκαναν την επιλογή της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής για να διατυπώσουν τις αντιρρήσεις τους, αν αυτές είχαν αποκλειστική θεολογική και όχι κομματική αφετηρία;

Αιώνες Βυζαντινής ιστορίας είδαν Πατριάρχες να πρωτοστατούν στην ενθρόνιση αυτοκρατόρων. Ανάμεσα σε αυτούς τους Πατριάρχες υπήρξαν και γίγαντες θεολογικής σκέψης. Κι όμως, δεν έχουμε δει να αναφέρεται η αντίθεσή τους στην τελετή. Άραγε οι τωρινοί μητροπολίτες διαθέτουν ανώτερη θεολογική κατάρτιση από τους Πατριάρχες αυτούς;

Όπως αναφέραμε, η τελετή αυτή είχε το χαρακτήρα της επίκλησης του Θείου, αναγνωρίζοντάς το ως απαραίτητο στοιχείο της διακυβέρνησης του λαού και της καθοδήγησης της ηγεσίας του. Κάποιοι θεώρησαν καλό, όχι μόνο πολιτικοί αλλά και ιερωμένοι, να αφαιρέσουν και αυτό το συνδετικό κρίκο με την παράδοση του Ελληνισμού, με τον ίδιο τρόπο που κάποτε θεώρησαν καλό να αφαιρεθεί η αναφορά του θρησκεύματος από τις ταυτότητες προκειμένου να μην ενοχλούνται οπαδοί συγκεκριμένης θρησκείας.

Ο Τσίπρας μπορεί να δηλώνει και να είναι άθεος, όμως η προεκλογική του επίσκεψη στο Άγιο Όρος δείχνει ότι με την κατάλληλη καθοδήγηση από τον Ιερώνυμο θα μπορούσε να καταλάβει πως πρέπει να σεβαστεί την παράδοση του Ελληνικού Έθνους. Άτολμος ο Ιερώνυμος προτίμησε να μην το κάνει. Διαβάζουμε σχόλιο του Γιώργου Παπαθανασόπουλου για το τι προηγήθηκε του επίμαχου συμβάντος:

“Τα όσα διέρρευσαν ότι αντάλλαξαν στη συνάντηση τους οι δύο άνδρες ήταν μια ερασιτεχνικού τύπου προσπάθεια να προστατευθεί ο κ. Τσίπρας από την αλγεινή εντύπωση και την βαθιά πικρία που προκάλεσε στο λαό η ενέργειά του. Συγκεκριμένα διοχετεύθηκε στον Τύπο ότι ο κ. Τσίπρας είπε στον Αρχιεπίσκοπο: « Ήρθα να πάρω την ευχή σας πριν αναλάβω το δύσκολο έργο. Έχουμε ανάγκη από δύναμη…». Πριν αρνηθεί δηλαδή τον θρησκευτικό όρκο εγράφη ότι ζήτησε την «ευχή» του Αρχιεπισκόπου για το έργο που αναλαμβάνει, ως να είναι πιστό τέκνο της Εκκλησίας… Στην εποχή του παραλογισμού όλα επιτρέπονται….
Εξίσου αμφισβητείται και το άλλο που φέρεται ότι είπε ο κ. Τσίπρας: «Ήρθα να σας διαβεβαιώσω ότι οι σχέσεις Εκκλησίας και Κράτους με τη νέα κυβέρνηση θα είναι ουσιαστικότερες και πιο αναβαθμισμένες από ποτέ..». Το αξιοπερίεργο είναι ότι τα όσα μπήκαν στο στόμα του κ. Τσίπρα είναι σε εισαγωγικά… Ο κ. Ιερώνυμος από την πλευρά του φέρεται ότι του απάντησε: « Κύριε πρόεδρε, πολύ ευχαριστούμε. Μας συγκινεί το ενδιαφέρον σας. Πρώτο μέλημα είναι να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν και σιγά σιγά τα άλλα προβλήματα και θέματα που με σύνεση και χωρίς βία θα τα μελετήσουμε…». Η αλήθεια είναι πως ο κ. Τσίπρας αντιμετωπίζει την Εκκλησία ως περιθωριοποιημένο και του χεριού του «κοινωνικό εταίρο» και έτσι βλέπει τη συνεργασία. Από την πλευρά του ο Αρχιεπίσκοπος δείχνει να συμφωνεί μαζί του.”

Το πως θα αναβαθμιστουν κατά τον Τσίπρα οι σχέσεις Εκκλησίας και Κράτους είναι προφανές: Θα συνεχιστούν τα σισίτια ώστε να μπορούν να κάνουν οικονομία οι λαθρομετανάστες, ενώ και κάποιοι πυλώνες διαφθοράς τύπου Σιβιτανιδείου θα παραμείνουν ανέγγιχτοι, καθώς και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν επωφεληθεί από την ύπαρξή τους. Όμως ένα άλλο σχόλιο ρίχνει περισσότερο φως στο παρασκήνιο:

“…Ως αντάλλαγμα πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα θέσει σήμερα θέμα διαχωρισμού Εκκλησίας και κράτους, αλλά θα δηλώσει τον αμέριστο σεβασμό στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου.”

Για τους μη μυημένους, το θέμα διαχωρισμού Εκκλησίας και Κράτους σημαίνει ότι δε θα τεθεί θέμα μισθοδοσίας των ιερωμένων από το κράτος. Δυστυχώς αυτό είναι το αντάλλαγμα με το οποίο οι πονηροί πολιτικοί εξασφαλίζουν την συνενοχή της Ιεραρχίας!

Ο Ιερώνυμος λοιπόν προτίμησε να εξασφαλίσει την αναβολή του διαχωρισμού Εκκλησίας και Κράτους από το να παρέμβει, και σαν Αρχιεπίσκοπος να νουθετήσει τον παλιό του γνώριμο Αλέξη Τσίπρα και να τον καθοδηγήσει στο σεβασμό της Ελληνικής παράδοσης! Και αρκέστηκε να φωτογραφηθεί χαριεντιζόμενος με τον Τσίπρα, που λίγες ημέρες αργότερα θα επισκεπτόταν και τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου για να τον προτρέψει σε διαθρησκευτικό διάλογο!

tsipras-ieronimos-synantisi

Αυτό που δεν είχε την τόλμη να πράξει ο Ιερώνυμος, το έκαναν δύο άλλοι εκκλησιαστικοί άνδρες. Ο ένας ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Μόσχας, ο οποίος έχει επίσης οδηγήσει το λαό του στην άρνηση της ηλεκτρονικής ταυτότητας, κάτι που επίσης ο Ιερώνυμος δεν είχε μέχρι τώρα την τόλμη να πράξει:

“Καμία πολιτική δύναμη στην Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να αγνοήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία και τις αξίες που διατηρεί, δήλωσε στο RIA Novosti την Τετάρτη ο αναπληρωτής πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων, πρωθιερέας Νικολάι Μπαλασόφ, σχολιάζοντας την απόφαση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να δώσει πολιτικό όρκο.

«Προσωπικά πιστεύω ότι σε μια χώρα με τόση ισχυρή ορθόδοξη παράδοση, η οποία διαμόρφωσε την ιστορία και την κοσμοθεωρία του λαού, δεν θα έχει μέλλον καμία πολιτική δύναμη, η οποία θα αγνοήσει την Εκκλησία και τις πνευματικές αξίες που διατηρεί και που είναι πολύτιμες για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Νομίζω ότι και ο Αλέξης Τσίπρας ο ίδιος το καταλαβαίνει, ανεξάρτητα από τις προσωπικές απόψεις και τις πεποιθήσεις του. Περιμένετε και θα δείτε» είπε ο εκπρόσωπος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Απαντώντας στο ερώτημα αν η άρνηση του Έλληνα Πρωθυπουργού από το θρησκευτικό όρκο σημαίνει ένα βήμα αποχριστιανισμού της Ευρώπης, ο πρωθιερέας Νικολάι Μπαλασόφ είπε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολύ ανομοιογενή κοινότητα, οι κύκλοι της έχουν διαφορετική στάση απέναντι στον Χριστιανισμό και την Εκκλησία».

Υπενθύμισε επίσης, ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σχηματιστεί χωρίς τη συμμετοχή του κόμματος των ΑΝ.ΕΛ. (Ανεξαρτητοι Ελληνες), οι οποίοι, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, «προσανατολίζονται ακριβώς στη διατήρηση των παραδοσιακών ορθόδοξων αξιών στην κοινωνία». «Αυτό μου είπε ο ηγέτης του κόμματος, Πάνος Καμμένος, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Μόσχα», τόνισε ο Μπαλασόφ.”

(Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε πως ο Καμμένος ακολουθεί την πεπατημένη πολλών πολιτικών που ισχυρίζονται πολλά, αλλά απομένει να δούμε τι θα κρατήσει από αυτά μέχρι τέλους)

Ο δεύτερος ήταν ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας Αμβρόσιος, ο οποίος έδωσε το στίγμα του με εκτενές άρθρο του:

” Η άλλοτε χριστιανική Ελλάδα και επισήμως πλέον αποβάλλει τήν χριστιανικήν της ταυτότητα, αποχριστιανίζεται! Αποχριστιανίζεται, δηλ. σταδιακά μεν, αλλά μεθοδικά και με σταθερά βήματα απομα- κρύνεται από τόν δρόμο του αληθινού Θεού! Αρνείται τον χριστιανικόν της χαρακτήρα, αποβάλλει τήν χριστιανικήν της ταυτότητα, αποκόπτει τον εαυτόν της από τον Ιησού Χριστό, τον Σωτήρα του Κόσμου και προβάλλει πλεόν σαν μια Χώρα της αθεΐας! Ναί, σιγά-σιγά οδηγείται πλέον στα μονοπάτια που οδηγούν στο άθεο Κράτος, ή έστω σε ένα θρησκευτικά αχρωμάτιστο Κράτος! Όλα αυτά συμ βαίνουν δυστυχώς, δυστυχέστατα, με την ψήφο και την συγκατάθεση του Ελληνικού Λαού! Απόδειξη; Το αποτέλεσμα των χθεσινών Βουλευτικών εκλογών. Οι Έλληνες εψήφισαν σαν Πρωθυπουργό της Ελλάδος τον κ. Αλέξη Τσίπρα, δηλ. ένα πολιτικό πρόσωπο, το οποίο α) ζει και συζεί με την “συντροφό του”, όπως έλεγαν χθές τα ΜΜΕ, καί όχι με τήν “σύζυγό του”, δηλ. με μια γυναίκα χωρίς να έχει προηγηθή θρησκευτικός γάμος, β) δέν έχει βαπτίσει τα παιδιά του με το χριστιανικό βάπτισμα καί γ) ως Πρωθυπουργός, με περισσή υπεροψία δε, αρνείται νά δώσει τόν θρησκευτικό Όρκο! Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά στην νεώτερη ιστορία της Ελλάδος! Επομένως μια νέα εποχή αρχίζει στην Ελλάδα μας! Η παραδοσιακά θρησκευόμενη αυτή Χώρα αποβάλλει τον θρησκευτικό της, τον Ορθόδοξο χριστιανικό, χαρακτήρα της!

1. Το πρώτο και μεγάλο βήμα πρός τήν κατεύθυνση αυτή συνετελέσθη από τον Εβραϊκής καταγωγής και προελεύσεως τέως Πρωθυπουργό κ. Κώστα Σημίτη. Είναι ο άνθρωπος, που αφαίρεσε την αναγραφή του θρησκεύματος από την αστυνομική μας ταυτότητα!

2. Το δεύτερο μεγάλο βήμα πρός την κατεύθυνση της αποβολής του χριστιανικού χαρακτήρα της Χώρας μας συνετελέσθη με την καταπάτηση των κανόνων της Χριστιανικής Ηθικής! Το βήμα αυτό έγινε από τον αλήστου μνήμης Ανδρέα Παπανδρέου! Είχε μεταβή στο Λονδίνο για την προστασία της υγείας του. Εκεί όμως δεν τον συνώδευσε η σύζυγός του κα Μαργαρίτα, δηλ. η νόμιμη Γυναίκα του, αλλά η ερωμένη του Δήμητρα! Από την Μαργαρίτα μέχρι τότε δεν είχε πάρει διαζύγιο! Μετέβη, λοιπόν, στο Λονδίνο, συνοδευόμενος από τήν Δήμητρα, τήν παλλακίδα και ερωτική του σύντροφο! Όταν λοιπόν, επέστρεψε στην Ελλάδα, κατερχόμενος την κλίμακα του αεροσκάφους,εντελώς ανερυθρίαστα εκάλεσε την ερωμένη του να “φανερωθή”, δηλ. νά εξέλθη μαζί του! Όσοι ενθυμούνται, ο ερωτύλος Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, ευρι σκόμενος στη μέση της σκάλας, εγύρισε πρός την πόρτα του αεροσκάφους και τότε με ένα προκλητικό νεύμα και με τήν πρόσκληση “έλα”, προσκάλεσε την ερωμένη του Δήμητρα να κατέβη μαζί του την κλίμακα του αεροσκάφους, όλα δε αυτά έγιναν μπροστά στα μάτια μυριάδων Ελλήνων, οι οποίοι παρακολουθούσαν την σκηνή από τούς δέκτες της τηλεοράσεως. Με τον τρόπο αυτό η Χριστιανική Ηθική πετάχθηκε στο καλάθι των αχρήστων! Εντελώς αδιάντροπα καταπατή- θηκε η Χριστιανική Ηθική!

3. Το τρίτο μεγάλο βήμα για το γκρέμισμα της χριστιανικής Ελλάδος συμπληρώνεται σήμερα με την προκλητική προβολή της αθεΐας! Ο νέος Πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας σήμερα αρνήθηκε να ορκισθή με τον καθιερωμένο τρόπο, με τον χριστιανικό Όρκο! Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, δυστυχώς, χωρίς να προβάλλη κάποια επιφύληξη, χωρίς κάποια αντίδραση, αποδέχθηκε την πρωτόγνωρη απαίτηση του νέου Πρωθ- υπουργού! Διερωτώμεθα, εάν ο κ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε το δικαίωμα αυτό, καθ΄όσον τό Σύνταγμα της Ελλάδος στο άρθρο 13 παράγραφ. 5 διαλαμβάνει τά εξής: “Ουδείς όρκος επιβάλλεται άνευ νόμου ορίζοντος και τον τύπον αυτού”. Ερωτάμε δημοσίως: Κύριε Πρόεδρε, υπάρχει Νόμος ο οποίος επιτρέπει στον Πρωθυπουργό της Ελλάδος να δίδει πολιτικό Όρκο;

Εν πάση περιπτώσει εμείς ταπεινά φρονούμε, ότι με τον τρόπο αυτό η έως χθές χριστιανική Ελλάδα, η οποία δια μέσο των αιώνων δοξάσθηκε με την ανάπτυξη του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού, σήμερα στο προσκήνιο της ιστορίας προβάλλει σαν μια Χώρα Αθέων! Κάποτε οι πρόγονοί μας αγωνίζονταν “υπέρ Πίστεως και Πατρίδος”! Σήμερα οι Έλληνες επώλησαν τήν πίστη τους “για ένα κομμάτι ψωμί”! Σε παλαιότερες εποχές οι Έλληνες, καλώς ή κακώς, εφώναζαν “ψωμί καί εληά καί Κώτσο Βασιληά!” Σήμερα παραδόξως φωνάζουν “ψωμί καί εληά καί Τσίπρα Βασιληά!”

Το έγκλημα της αποχριστιανοποιήσεως της Ορθοδόξου Ελλάδος συμπληρώνεται από την σύμπραξη και την συμμετοχή του Κόμματος των “Ανεξάρτητων Ελλήνων” με ένα δεδηλωμένα άθεο Πρωθυπουργό! Ο έως χθές αγωνιστής και ιδεολόγος πολιτικός Αρχηγός κ. Πάνος Καμμένος έκαψε πιά κάθε αγαθή διάθεση, που είχαμε για το πρόσωπό του στην καρδιά μας. Καθίσταται συνεργός στην απο-χριστιάνιση της χριστιανικής Ελλάδος.

**********************************

4. Το τέταρτο και τελευταίο βήμα θά είναι η τροποποίηση του Συντάγματος της Ελλάδος, οπότε θα αλλάξει οριστικά ο θρησκευτικός προσανατολισμός της Ελλάδος. Σήμερα και έως τώρα από της συστάσεως του Ελληνικού Κράτους το Σύνταγμα της Ελλάδος αρχίζει μέ τήν επίκληση: “Εις τό όνομα της Αγίας καί ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος”. Το 3ο άρθρο διαλαμβάνει τά εξής: “Επικρατούσα θρησκεία εν Ελλάδι είναι η της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας”. Το άρθρο 16 ορίζει, ότι η Παιδεία “σκοπόν έχει …την ανάπτυξιν της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως” των Ελλήνων. Πολύ σύντομα όλα αυτά θα τα πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων! Τα νέα ήθη, τα οποία όχι απλώς προβάλλονται, αλλά και επιβάλλονται ήδη με περισσήν θρασύτητα, θα καταστρέψουν τήν Ελληνο- χριστιανική Ταυτότητα της Χώρας μας!

________Αυτή, λοιπόν, είναι η ταπεινή μας γνώμη. Δεν προφητεύουμε! Απλώς στοχαζόμεθα! Στοχαζόμεθα, όπως και κάποιοι άλλοι, που δεν διστάζουν να εκφρασθούν με παρρησία. Επί παραδείγματι η εφημερίδα “Ορθόδοξος Τύπος” στο φ. της 16ης Ιανουαρίου έγραψε τα εξής: “Οι πρώτοι, δηλ. οι εκκλησιομάχοι, προεχώρησαν εις πολλάς παρεμβάσεις (Τέμενος, αναγνώρισης όλων των αιρέσεων και των παραθρησκειών, τμήμα Ισλαμικών Σπουδών, διαθρησκειακόν μάθημα των Θρησκευτικών (πιλοτικώς), σύμφωνον ελευθέρας συμβιώσεως κ.λ.π.), ενώ οι δεύτεροι δηλαδή οι Άθεοι της Αριστεράς, θα ολοκληρώσουν (ενδεχομένως) ότι δεν έπραξαν αι κεντροδεξιαί και κεντροαριστεραί κυβερνήσεις (αποκαθήλωσις ιερών εικόνων από τα δημόσια κτήρια και τα σχολεία, κατάργησις προσευχής εις τα σχολεία, κατάργησις μισθοδοσίας του ιερού κλήρου, ενοριακός φόρος δια τα λειτουργικά έξοδα των εκκλησιών, συρρίκνωσις του αριθμού των Μητροπόλεων, σύμφωνον ελευθέρας συμβιώσεως δια ομοφυλοφίλους κ.λ.π.). Από τη θέση αυτή καλούμε τον Εξοχώτατο Πρωθυπουργό της Ελλάδος κ. Αλέξη Τσίπρα να αναλογισθή, ότι οι Έλληνες εξ ορισμού είναι χριστιανοί Ορθόδοξοι, αυτό δε ήταν και είναι και το υπεροχικό στοιχείο της φυλής μας! Ας μη πολεμήσει την Χριστιανική Πίστη! Ας προστεθή και Αυτός στα Μέλη της! Τον προσκαλούμε να γίνει χριστιανός!”

tsipras-orkos

Όσο για τον όρκο που τελικά έδωσε ο Τσίπρας, αυτός ήταν στην τιμή και στη συνείδησή του. Αντικαθιστά το Θείο, δηλαδή μία οντότητα υπεράνω της υποκειμενικής ανθρώπινης κρίσεως, με ένα μέτρο όπως η τιμή και η συνείδηση ενός πολιτικού που εύλογα μπορεί να θεωρηθεί ατελές και αμφίβολο. Τουλάχιστον δεν έφτασε στο σημείο της Δούρου, που ο καθένας από τους συμβούλους του συνδυασμού της ορκιζόταν σε ότι έβρισκε πρόχειρο. Και στο σημείο αυτό θα θυμίσουμε ότι ο ίδιος ο Τσίπρας, αν και άθεος, έχει δηλώσει πως δεν έχει πρόβλημα να πάει και με τον διάβολο. Γιατί λοιπόν έχει πρόβλημα να πάει με τον Θεό; Η συνείδησή του ως άθεου του επιτρέπει να επικαλείται τον διάβολο αλλά όχι να επικαλείται τον Θεό;

Ισπανία, 1931

Μία αναδρομή στον Ισπανικό Εμφύλιο

Οι τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα βρήκαν την Ισπανία σε μεγάλη αναταραχή, καθώς τα κοινωνικά προβλήματα, η φτώχια μεγάλου μέρους του πληθυσμού και η γενικευμένη διαφθορά μάστιζαν τη χώρα. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε υιοθετήσει αριστερά δόγματα, ενώ και το κίνημα του Αναρχισμού γνώριζε μεγάλη άνθηση, κυρίως μέσω του αναρχοσυνδικαλισμού.

Οι εκλογές του 1931 ήταν ένα κομβικό σημείο. Η Αριστερά κατέκτησε την εξουσία μέσα σε ένα κλίμα προσμονής και ελπίδας. Όμως, παρά τη γενικευμένη υποστήριξη της Δημοκρατίας, μία σειρά από γεγονότα δημιούργησαν ένα ολοένα αυξανόμενο σχίσμα.

Τον Μάϊο του 1931, ένας ταξιτζής έπεσε θύμα επίθεσης έξω από ένα σύλλογο μοναρχικών. Αυτό το συμβάν πυροδότησε ένα αντιεκκλησιαστικό κύμα βίας όχι μόνο στη Μαδρίτη αλλά και σε μεγάλο τμήμα της επαρχίας. Η κυβέρνηση δεν έδειξε ιδιαίτερη προθυμία στον τερματισμό του, δείχνοντας πως στις προθέσεις της ήταν η καταδίωξη της Εκκλησίας. Ταυτόχρονα, το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα προχώρησε σε απεργίες που η πολιτοφυλακή των κυβερνητικών κατέστειλε άγρια σε συνεργασία με τους ένστολους. Αυτό έδωσε στους αναρχικούς να καταλάβουν ότι η Δημοκρατία ήταν το ίδιο καταπιεστική με τη μοναρχία και το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα θεώρησε πως η κυβέρνηση πρέπει να ανατραπεί μέσω επανάστασης.

Μέσα στη γενικευμένη αναταραχή, ένα δημοκρατικό και φιλελεύθερο σύνταγμα ψηφίστηκε, το οποίο προέβλεπε κοινωνικές ελευθερίες και δικαιώματα και αντιπροσωπευτικότητα. Εξαίρεση από τα δικαιώματα που προέβλεπε ήταν τα δικαιώματα των Καθολικών: το σύνταγμα περιελάμβανε στα άρθρα 26 και 27 μία σειρά μέτρων κατά της Εκκλησίας, όπως τη διάλυση των Ιησουιτών, την κρατικοποίηση του συνόλου της εκκλησιαστικής περιουσίας, την απαγόρευση της διδασκαλίας των Θρησκευτικών στα σχολεία, αλλά και την απαγόρευση των κατηχητικών και οποιασδήποτε πράξης κατήχησης από τον κλήρο. Θα έλεγε κανείς ότι το σύνταγμα υπαγόρευε και τις πράξεις της Εκκλησίας, δημιουργώντας αμφιβολίες ακόμα και στους θιασώτες του πλήρους διαχωρισμού Εκκλησίας και Κράτους.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Vicente Carcel Orti, μεγάλο ρόλο στις αντιεκκλησιαστικές κινήσεις της κυβέρνησης έπαιξαν οι Ελευθεροτέκτονες (Φραμασώνοι), οι οποίοι κατείχαν σημαντικές κυβερνητικές θέσεις και τουλάχιστον 183 έδρες στην Ισπανική βουλή. Με τον τρόπο αυτό έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ενορχήστρωση των αντιεκκλησιαστικών νόμων. Τον Μάρτιο του 1933 ο Abilia Arroyo de Roman είχε καταγγείλει ανοιχτά σε συγκέντρωση στη Σαλαμάγκα ότι η Ισπανία κυβερνιόταν από Μασωνικές Στοές που σκοπό είχαν την αποκαθολικοποίηση της Ισπανίας, ενώ και μαχητικοί δημοσιογράφοι απέδωσαν το νόμο για το διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους σε τεκτονικές δυνάμεις που είχαν βρει καταφύγιο στην Ισπανία προκειμένου να εκτελέσουν σε αυτή τα πειράματά τους.

Ταυτόχρονα, μία συστηματική δίωξη του κλήρου άρχισε να λαμβάνει χώρα, η οποία ξεκίνησε από τον Μάϊο του 1931, όταν περίπου 100 εκκλησίες πυρπολήθηκαν και οι πυροσβέστες αρνήθηκαν να κατασβέσουν τις φλόγες. Αυτό ήταν η απαρχή ενός κύματος βίας και διώξεων κατά του καθολικισμού που κράτησε μέχρι το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου. Το 1932 3.000 Ιησουίτες εξορίστηκαν, ενώ σε όλες τις μεγάλες πόλεις οι εκκλησίες πυρπολήθηκαν κάτω από τα αδιάφορα μάτια των Αρχών.

Κατά περίεργο τρόπο, σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί και η σφαγή στο Casas Viejas.

Το αναρχικό κίνημα που είχε εξαπλωθεί στην Ισπανία από τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν βασισμένο στην ιδέες του Μπακούνιν και είχε εδραιωθεί χάρη στον Giuseppi Fanelli. Η βασική αρχή του ήταν η ένωση των εργατών ενάντια στην πολιτεία, την εκκλησία και τους τσιφλικάδες και με τη δυναμική ανάπτυξη του αναρχοσυνδικαλισμού είχε επιτύχει κάποιες βελτιώσεις στις συνθήκες εργασίας και τα ημερομίσθια.

Το 1933, και μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης κοινωνικής αναταραχής, μια ομάδα αναρχικών οδήγησε μια αποτυχημένη εξέγερση στην επαρχία του Cadiz. Όταν οχυρώθηκαν σε μια αγροικία στο Casas Viejas προσπαθώντας να αποφύγουν τη σύλληψη, ένστολοι έκαψαν ολοσχερώς την αγροικία μαζί με τους αναρχικούς και τις οικογένειές τους. Στη συνέχεια, συνέλαβαν όλους τους χωρικούς που ήταν σε θέση να φέρουν όπλο, τους οδήγησαν σε πομπή στις στάχτες της αγροικίας και τα καμμένα πτώματα, και εκεί τους εκτέλεσαν πισώπλατα. Η σφαγή όχι μόνο εξαγρίωσε τον κόσμο της επαρχίας, αλλά και δημιούργησε ερωτηματικά για το αν ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας είχε διατάξει τη σφαγή. Αν και αυτό δεν αποδείχθηκε, συνέβαλε στην αποτυχία του στις επόμενες εκλογές.

Μεταξύ 1933 και 1934, μια μάχη για την επικράτηση είχε ξεκινήσει, καθώς οι αναρχικοί απέσυραν τη στήριξή τους από τους αριστερούς σχηματισμούς καταγγέλοντας τις εκλογές και μεγάλες μερίδες του πληθυσμού δυσανασχέτησαν με το ύφος της αριστερής διακυβέρνησης, αλλά και οι αριστεροί προσπαθούσαν να επιβάλλουν την εξουσία τους με κάθε τρόπο, κυρίως βάλοντας κατά του κλήρου.

Το 1934 θεωρείται ιστορικά η αρχή της περιόδου της Κόκκινης Τρομοκρατίας, όταν τον Οκτώβριο έλαβε χώρα η εξέγερση της επαρχίας της Αστούρια όπου μαζικοποιήθηκαν οι σφαγές κληρικών. Η Αστούρια ήταν κέντρο της Αριστεράς, όπου όμως λειτουργούσε και το σχολείο των αδελφών De La Salle. Επειδή το σχολείο αυτό αγνοούσε τις διατάξεις απαγόρευσης της διδασκαλίας των Θρησκευτικών, είχε τεθεί στο στόχαστρο των αριστεριστών οι οποίοι και είχαν τον έλεγχο της τοπικής κυβέρνησης. Στις 5 Οκτωβρίου του 1934, κυβερνητικοί πράκτορες εισέβαλαν στη σχολή με το πρόσχημα της αναζήτησης κρυφού οπλισμού, και εκεί συνέλαβαν τους 37 μοναχούς και κληρικούς την ώρα της λειτουργίας. Περίμεναν μέχρι τα μεσάνυχτα για να τους οδηγήσουν στο νεκροταφείο και εκεί τους εκτέλεσαν χωρίς δίκη.

Όταν έγινε το πραξικόπημα των Εθνικιστών μεταξύ 17 και 18 Ιουλίου του 1936, ο κλήρος πλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος της εκδικητικής μανίας των Αριστερών με 861 θύματα μέχρι το τέλος του Ιουλίου. 95 εκτελέστηκαν στις 25 Ιουλίου, ημέρα εορτής του πολιούχου της Ισπανίας. Άλλοι 2077 εκτελέστηκαν μέσα στον Αύγουστο, και τα θύματα των δύο πρώτων μηνών του Ισπανικού Εμφυλίου από τη μεριά του κλήρου ήταν 3400.

Η Κόκκινη Τρομοκρατία έχει χαρακτηριστεί ως ο βιαιότερος διωγμός του Καθολικισμού στο Δυτικό Κόσμο, ξεπερνώντας ακόμα και την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης. Ήταν αυτός ο διωγμός που οδήγησε την Καθολική Εκκλησία στη στήριξη των Εθνικιστών και το κομβικό σημείο που σηματοδότησε την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου.

Τα τάγματα θανάτου των αριστεριστών ήταν στελεχωμένα από μέλη της Σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας NKVD. Οι Σοβιετικοί ηγέτες Stalin, Yezhov και Beria δεν είχαν εμπιστοσύνη σε όσους συμμετείχαν στον πόλεμο, θεωρώντας ότι στρατιωτικοί σύμβουλοι όπως ο Vladimir Antonov-Ovseenko και ο πράκτορας και δημοσιογράφος Koltsov ήταν ύποπτοι για προσχώρηση στο στρατόπεδο του Trotsky. Οι εκτελεστές της NKVD είχαν ως αποστολή την απαγωγή και εκτέλεση όλων των πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αντισταλινικοί, καθώς ο Stalin θεωρούσε ως μεγαλύτερο κίνδυνο για την έκβαση του πολέμου όχι τους Εθνικιστές αλλά τους αιρετικούς του Trotsky. Οι εκκαθαρίσεις αυτές θα έπαιζαν τελικά μεγάλο ρόλο στην ήττα των Αριστερών, ενώ ο πιο διάσημος εκτελεστής των ταγμάτων θανάτου, ο Erich Mielke, θα αξιοποιούσε αργότερα την εμπειρία του στην Ανατολική Γερμανία σαν επικεφαλής της Στάζι. Τα τάγματα θανάτου δεν οδήγησαν στο θάνατο μόνο κληρικούς και μοναρχικούς, αλλά και οποιονδήποτε μπορούσε να θεωρηθεί ύποπτος.

Ήταν μέσα σε αυτές τις συνθήκες που έκανε την εμφάνισή της η Ισπανική Φάλαγγα.

Η Ισπανική Φάλαγγα ήταν ένας πολιτικός σχηματισμός που αρχικά συγκέντρωσε σημαντικό αριθμό επιφανών διανοούμενων. Το κίνημα ήταν δημοκρατικό και εκσυγχρονιστικό, αντίθετο τόσο στην ολιγαρχία όσο και στην Αριστερά και τον κομμουνισμό, και προωθούσε τα δίκαια των κατώτερων κοινωνικών τάξεων. Παρά τις αρχές αυτές, δε μπόρεσε να γνωρίσει την επιτυχία αντίστοιχων Φασιστικών κινημάτων σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ενώ στις εκλογές του 1936 πήρε μόνο το 0.7% των ψήφων και δεν κέρδισε ούτε μία βουλευτική έδρα, αν και σε κάποιες επαρχίες ξεπέρασε το 4%. Δεν ξεπέρασε το όριο των 10.000 μελών κατά τα πρώτα χρόνια της ταραγμένης δεκαετίας του 1930, και τα γεγονότα άφησαν το κίνημα αποδεκατισμένο από στελέχη στα χέρια μερικών νέων ακτιβιστών, με προέλευση κυρίως τη φοιτητική οργάνωση του κινήματος.

Αμέσως μετά τις εκλογές του 1936, η Αριστερή κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου εξόντωσε ή φυλάκισε την πρώτη γενιά των ηγετικών στελεχών του κινήματος, καταδίωξε τα μέλη του και στις 6 Ιουλίου του 1936 φυλάκισε τον ηγέτη του Primo de Rivera, εξωθώντας την Ισπανική Φάλαγγα να προσχωρήσει στο στρατιωτικό επαναστατικό κίνημα.

Την ηγεσία της Ισπανικής Φάλαγγας ανέλαβε ο Manuel Hedilla, ενώ ο φυλακισμένος Primo de Rivera αναφερόταν ανάμεσα στους ηγέτες της σαν “Ο Απών”. Καθώς στις εκλογές το κόμμα δεν είχε συγκεντρώσει αρκετές ψήφους, θεωρήθηκε ότι δεν είχε βουλευτική ασυλία, οπότε στις 18 Νοεμβρίου του 1936 καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε σε μία φυλακή των Αριστερών δύο ημέρες αργότερα, σε ηλικία 33 ετών, αποκτώντας τη θέση εθνομάρτυρα ανάμεσα στους Φαλαγγίτες.

Την ίδια ημέρα έλαβε χώρα και μία άλλη εκτέλεση, αυτή του πολιτικού αντιπάλου του Primo de Rivera, του ηγέτη του αναρχισμού και του αναρχοσυνδικαλισμού Buenaventura Durruti. Σε ηλικία 40 ετών, ο αρχηγός της Ιβηρικής Ένωσης Αναρχικών και της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργατών σκοτώθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες μέσα στο αυτοκίνητό του, από μακρινά πυρά σύμφωνα με μία εκδοχή, από το ίδιο του το όπλο που τυχαία εκπυρσοκρότησε μέσα στο αυτοκίνητό του σύμφωνα με μία άλλη. Η μαρτυρία του οδηγού του μάλλον συσκότισε περισσότερο τις συνθήκες του θανάτου του.

Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Απρίλιο του 1936, ο συντηρητικός πολιτικός José Calvo Sotelo κατήγγειλε μέσα στην Ισπανική βουλή την Αριστερή κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου ότι στο διάστημα από 15 Φεβρουαρίου μέχρι 2 Απριλίου του 1936 βρισκόταν πίσω από 199 επιθέσεις, εκ των οποίων 36 μέσα σε εκκλησίες, καθώς και πίσω από 136 εμπρησμούς και βομβιστικές επιθέσεις που είχαν σαν αποτέλεσμα την πυρπόληση 196 εκκλησιών και την καταστροφή άλλων 56. Κατήγγειλε επίσης 74 φόνους και 345 τραυματισμούς. Στις 12 Ιουλίου του 1936 μέλη της Ισπανικής Φάλαγγας εκτέλεσαν τον José Castillo, βαθμοφόρο της πολιτοφυλακής που εκτελούσε χρέη αστυνομίας του αριστερού καθεστώτος, και αυτό ήταν το πρόσχημα για την εκτέλεση την επόμενη ημέρα του José Calvo Sotelo σε αντίποινα χωρίς δίκη. Η δολοφονία του José Calvo Sotelo σε ηλικία 43 ετών έγινε με την ανάμειξη της αστυνομίας και οργανώθηκε από την αστυνομική φρουρά του καθεστώτος και αριστερούς ακτιβιστές μετά από μία σφοδρή αντιπαράθεση στη βουλή του José Calvo Sotelo με υπουργούς της κυβέρνησης συνασπισμού του Σοσιαλιστικού και του Κομμουνιστικού κόμματος. Κύριο ρόλο στη δολοφονία έπαιξε ο σωματοφύλακας του Indalecio Prieto, ηγέτη του κυβερνητικού συνασπισμού που φυσιογνωμικά θα λέγαμε πως έφερνε προς τον Δραγασάκη.

Ο José Calvo Sotelo, πρώτος Δούκας του Calvo Sotelo, είχε εξοριστεί από τους Δημοκρατικούς το 1931, αλλά επέστρεψε στην Ισπανία το 1934 με ένα πρόγραμμα αμνηστίας. Γρήγορα αναδείχθηκε σε ηγετική μορφή της Δεξιάς και το 1935 είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να πάρει τον έλεγχο της Ισπανικής Φάλαγγας. Το 1936 ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης όταν δολοφονήθηκε με δραματικό τρόπο.

Τις πρωινές ώρες της 13 Ιουλίου του 1936, ένας όχλος από μέλη της πολιτοφυλακής, της αστυνομίας και σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών οργανώσεων έφτασε στο σπίτι του José Calvo Sotelo, τον απήγαγε μπροστά στη σύζυγο και τα παιδιά του δείχνοντας ένα πλαστό ένταλμα σύλληψης, και τον οδήγησε σε ένα φορτηγό της αστυνομίας όπου τον δολοφόνησαν. Μετά από λίγο πέταξαν το πτώμα του στην είσοδο ενός νεκροταφίου. Ο εκτελεστής του ήταν ο Luis Cuenca, σωματοφύλακας του ηγέτη του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Indalecio Prieto.

Τη δολοφονία ακολούθησε μία έρευνα που διέταξε η Ισπανική Κυβέρνηση, και η οποία δεν κατέληξε σε κάποιο συμπέρασμα αφήνοντας τους δολοφόνους ατιμώρητους. Αυτή η δολοφονία ήταν που χαλύβδωσε την αποφασιστικότητα του Franco και των συνεργών του, και στις 17 Ιουλίου του 1936 οδήγησαν την Αφρικανική Στρατιά σε εξέγερση, σηματοδοτώντας και επίσημα την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου.

Πολλοί ιστορικοί θεωρούν τον Ισπανικό Εμφύλιο πρόβα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ταυτόχρονα όμως ήταν και πρόβα των γεγονότων που θα εκτυλίσσονταν στην Ελλάδα μία δεκαετία αργότερα.

Τα Ισπανικά αποθέματα χρυσού ήταν τα τέταρτα μεγαλύτερα στον κόσμο. Τα αποθέματα αυτά εξανεμίστηκαν καθώς οι Αριστεροί τα χρησιμοποίησαν για να αγοράσουν όπλα από τη Σοβιετική Ένωση. Οι αγορές αυτές δημιούργησαν ένα τεράστιο χρέος, μέρος του οποίου πληρώθηκε με 176 τόννους Ισπανικού χρυσού που μεταφέρθηκαν μέσω Γαλλίας το 1936.

Όμως δεν τελείωνε εδώ η Σοβιετική ανάμειξη. Κομισσάριοι της NKVD έδρασαν στις τάξεις των Δημοκρατικών, έχοντας τον έλεγχο της οπισθοφυλακής και εκτελώντας αντισταλινικούς αριστερούς, τροτσκιστές, αναρχικούς και ανεξάρτητους ακτιβιστές. Έργο τους ήταν και η συγκάλυψη της σφαγής του Paracuellos που έλαβε χώρα το χειμώνα του 1936 πριν από τη Μάχη της Μαδρίτης (αντίστοιχης της Μάχης του Μακρυγιάννη) με αδιευκρίνιστο αριθμό νεκρών.

Πριν από την έναρξη του πολέμου, χιλιάδες πολιτικών κρατουμένων και μη αριστερών στρατιωτικών είχαν φυλακιστεί στη Μαδρίτη, με τον αριθμό τους να υπολογίζεται σε 5.000. Αρκετοί από αυτούς είχαν αιχμαλωτιστεί κατά την αποτυχημένη εξέγερση των στρατώνων της Montana στη Δυτική Μαδρίτη. Πριν και κατά τη διάρκεια της Μάχης της Μαδρίτης, τον έλεγχο αυτών των φυλακισμένων ανέλαβε η Επιτροπή για την Άμυνα της Μαδρίτης.

Ο Σοβιετικός σύμβουλος Mikhail Koltsov έδωσε τη διαταγή να εκτελεστούν οι αιχμάλωτοι αυτοί, σύμφωνα με μαρτυρίες με τη σύμφωνη γνώμη του Ισπανού κομμουνιστή José Cazorla. Ο Mikhail Koltsov ήταν ο γιός ενός Εβραίου παπουτσή που συμμετείχε στη Ρωσική Επανάσταση του 1917, έγινε μέλος των Μπολσεβίκων το 1918 και στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, γράφοντας ευθυμογραφήματα όπου σατίριζε τη γραφειοκρατία. Αφού δημιούργησε κάποια δημοφιλή έντυπα, έγινε μέλος της συντακτικής ομάδας της Pravda και με το πρόσχημα του ανταποκριτή της Pravda βρέθηκε στην Ισπανία δήθεν για την κάλυψη του Ισπανικού Εμφυλίου, και ταυτόχρονα ως πράκτορας της NKVD και στρατιωτικός σύμβουλος των Δημοκρατικών. Οι φήμες έλεγαν πως είχε απευθείας τηλεφωνική σύνδεση από το ξενοδοχείο του στο Κρεμλίνο ώστε να ενημερώνει τον Joseph Stalin για την έκβαση του πολέμου. Τα ημερολόγιά του με τις εμπειρίες του εκδόθηκαν το 1938, μόνο που την ίδια χρονιά κλήθηκε πίσω στη Σοβιετική Ένωση, όπου καταδικάστηκε για αντισοβιετικές και τρομοκρατικές δραστηριότητες στα πλαίσια των μεγάλων εκκαθαρίσεων. Ακόμα και η ακριβής ημερομηνία της εκτέλεσης της θανατικής του καταδίκης παραμένει άγνωστη.

Με την υπόσχεση ότι θα αφεθούν ελεύθεροι, χιλιάδες αιχμαλώτων μεταφέρθηκαν με φορτηγά έξω από το Paracuellos del Jarama και το Torrejón de Ardoz, όπου εκτελέστηκαν και ρίχτηκαν σε ομαδικούς τάφους. Οι πρώτες εκτελέσεις έλαβαν χώρα τα ξημερώματα της 7ης Νοεμβρίου και συνεχίστηκαν με γρήγορους ρυθμούς μέχρι τις 10 Νοεμβρίου, όταν ο αναρχικός Melchor Rodríguez που ήταν αντίθετος στις εκτελέσεις ανέλαβε τη διοίκηση των φυλακών της Μαδρίτης.

Όταν τέσσερις ημέρες αργότερα ο Melchor Rodríguez παραιτήθηκε από τη θέση του, οι εκτελέσεις ξανάρχισαν, για να σταματήσουν πάλι όταν επέστρεψε στη θέση του στις 4 Δεκεμβρίου.

Στις 8 Δεκεμβρίου, ένα αεροπλάνο μετέφερε στη Γαλλία τον απεσταλμένο του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Georges Henny, μαζί με μία λεπτομερή αναφορά για τη σφαγή του Paracuellos και το ρόλο των πρακτόρων της NKVD που θα παρουσιαζόταν στη Συνέλευση των Εθνών στη Γενεύη. Το αεροπλάνο αυτό καταρρίφθηκε από Σοβιετικά αεροπλάνα με Σοβιετικούς πιλότους, και η προπαγάνδα απέδωσε την κατάρριψη στους Εθνικιστές.

Ο Georges Henny επέζησε και παρέμεινε τέσσερις μήνες στο νοσοκομείο, ενώ ο Γάλλος δημοσιογράφος Louis Delaprée που επέβαινε στο ίδιο αεροπλάνο και πέθανε αργότερα από τα τραύματά του πρόλαβε να κατονομάσει τον Στρατηγό Aleksandr Orlov, Σοβιετικό απεσταλμένο στην Ισπανία, σαν υπεύθυνο για την κατάρριψη.

Ανάμεσα στα θύματα της σφαγής του Paracuellos ήταν γνωστοί πολιτικοί, ποδοσφαιριστές, συγγραφείς, συνταξιούχοι στρατηγοί, νομικοί και ιστορικοί. Ο ακριβής αριθμός των νεκρών δεν έχει ακόμα προσδιοριστεί, αλλά υπολογίζεται σε χίλιους για τις πρώτες δύο ημέρες της σφαγής και μερικές χιλιάδες για το σύνολο.

Καταστηματάρχες και βιοτέχνες που δεν δήλωναν υποταγή στους Αριστερούς εκτελούνταν επί τόπου, ενώ τα θύματα ανάμεσα στον κλήρο υπολογίζονται σε 4.184 ιερείς, 2.365 μοναχούς, 283 καλόγριες και 13 επισκόπους. Υπολογίζεται ότι το 20% του κλήρου της Ισπανίας εκτελέστηκε, ενώ στις 7 Αυγούστου του 1936 κομμουνιστές άτακτοι φωτογραφήθηκαν να πυροβολούν το άγαλμα του Χριστού στο Cerro de los Ángeles έξω από τη Μαδρίτη.

SpanishLeftistsShootStatueOfChrist

Η ομοιότητα της δράσης των Αριστερών με όσα έλαβαν χώρα λίγα χρόνια αργότερα στην Ελλάδα δεν τελειώνει εδώ. Οι Αριστεροί φρόντισαν να εκπατριστούν χιλιάδες παιδιών, κυρίως από τις περιοχές των Βάσκων. Προορισμός των παιδιών αυτών ήταν κυρίως η Αγγλία και η Σοβιετική Ένωση. Ενώ τα παιδιά που βρέθηκαν στη Δυτική Ευρώπη επέστρεψαν στις οικογένειές τους με το τέλος του πολέμου, αυτά που βρέθηκαν στη Σοβιετική Ένωση παρέμειναν εκεί. Έζησαν σε Σοβιετικά ορφανοτροφεία και συχνά τα μετέφεραν από το ένα ορφανοτροφείο στο άλλο. Το 1956, τρία χρόνια μετά το θάνατο του Stalin, άρχισε ο επαναπατρισμός τους στην Ισπανία.

Όσο οι Εθνικιστές κέρδιζαν έδαφος, τόσο μεγάλωνε η παράνοια των Αριστερών, που προχωρούσαν σε μαζικές εκτελέσεις πολιτών. Τις εκτελέσεις οργάνωναν αντίπαλες ομάδες κομμουνιστών και αναρχικών, που το 1937 κατέληξαν σε ξεκαθάρισμα μεταξύ τους με τις εκκαθαρίσεις της Barcelona. Αρκετοί κατέφυγαν σε φιλικές πρεσβείες, καθώς πολλοί ήταν εθελοντές από άλλες χώρες που κατατάχτηκαν στο στρατό των Δημοκρατικών και μπλέχτηκαν στις εκκαθαρίσεις χωρίς να το καταλάβουν, όπως ο γνωστός συγγραφέας George Orwell.

Ο George Orwell αναγκάστηκε να διαφύγει για να γλυτώσει τη σύλληψη όταν ο στρατιωτικός σχηματισμός POUM στον οποίο συμμετείχε, ένα αντισταλινικό κομμουνιστικό κόμμα, κηρύχτηκε παράνομος τον Ιούνιο του 1937. Η ειρωνία της ιστορίας είναι ότι ο Orwell, όταν έφτασε στη Barcelona στις 26 Δεκεμβρίου του 1936 δήλωσε πως σκοπός του ήταν να βοηθήσει στην καταπολέμηση του Φασισμού, αλλά και να γράψει για την κατάσταση του πολέμου ώστε να δημιουργήσει ενδιαφέρον στην εργατική τάξη της Αγγλίας και της Γαλλίας. Δε γνώριζε όμως πως δύο μήνες πριν από την άφιξή του ο Σοβιετικός σύμβουλος Aleksandr Orlov είχε ήδη στείλει αναφορά στη NKVD ότι το σχέδιο για την εξουδετέρωση των Τροτσκιστών του POUM προχωρούσε κανονικά.

Όταν στις 16 Ιουνίου του 1937 το POUM κηρύχτηκε παράνομο, οι κομμουνιστές κατέλαβαν τα αρχηγεία του στη Barcelona και τα μετέτρεψαν σε φυλακές για τους τροτσκιστές. Οι ηγέτες του POUM παραδόθηκαν στους εκτελεστές της NKVD και μεταφέρθηκαν σε μυστικές φυλακές της Μαδρίτης, ενώ ο αρχηγός Andreu Nin μεταφέρθηκε στο Alcalá de Henares όπου βασανίστηκε από τις 18 μέχρι τις 21 Ιουνίου. Στη συνέχεια τον μετέφεραν σε μία εξοχική κατοικία που ανήκε στη σύζυγο του στρατηγού Ignacio Hidalgo de Cisneros, όπου βασανίστηκε εκ νέου μέχρι θανάτου. Τώρα πλέον οι αναρχικοί και οι τροτσκιστές κατάλαβαν ότι είτε κέρδιζε ο Juan Negrín (που στο μεταξύ είχε γίνει πρωθυπουργός με τη στήριξη των κομμουνιστών) είτε ο Franco με τη στήριξη των Ιταλικών και Γερμανικών όπλων, το αποτέλεσμα για εκείνους θα ήταν το ίδιο…

Ο στρατηγός Ignacio Hidalgo de Cisneros ήταν αριστοκράτης νυμφευμένος με την Constancia de la Mora, ανιψιά του συντηρητικού πολιτικού Miguel Maura. Πριν από τον πόλεμο προσκολλήθηκε στον Indalecio Prieto (που αναφέραμε νωρίτερα σε σχέση με τη δολοφονία του José Calvo Sotelo), και αυτός τον τοποθέτησε επικεφαλής της Πολεμικής Αεροπορίας των Δημοκρατικών. Μετείχε στις διαπραγματεύσεις για την αγορά Σοβιετικών όπλων και όταν φάνηκε ποιά θα ήταν η έκβαση του πολέμου δραπέτευσε στη Ρουμανία.

Στα πλαίσια των μαζικών εκκαθαρίσεων που σκοπό είχαν να επιβάλλουν τη Γραμμή της Μόσχας, πολλοί ήταν εκείνοι που εκτελέστηκαν ή φυλακίστηκαν σε άθλιες συνθήκες. Ανάμεσα στους τελευταίους ήταν και ο μαρξιστής πατέρας του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, που ήταν ανάμεσα στους εθελοντές και η υγεία του κλονίστηκε ανεπανόρθωτα από τη φυλάκισή του…

Στις εκαθαρρίσεις αυτές έλαβε μέρος και το ηγετικό στέλεχος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος André Marty, γνωστός και σαν Χασάπης του Albacete, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για το θάνατο περίπου 500 μελών των Διεθνών Ταξιαρχιών και πολλών επιφανών στελεχών του POUM και του ίδιου του Andreu Nin. Ο André Marty είχε προσπαθήσει να εισαχθεί στη διάσημη Γαλλική ναυτική ακαδημία École Navale μέσω ανοικτού διαγωνισμού, αλλά απέτυχε και έγινε βοηθός ενός γανωματή. Αυτό το απωθυμένο του δημιούργησε μία εμμονή στην πειθαρχία, και αρεσκόταν να εκτελεί τους άνδρες του με το πρόσχημα της έλλειψης αποφασιστικότητας ή ιδεολογικής καθαρότητας ενώ έβλεπε παντού πράκτορες του εχθρού. Μετά τον πόλεμο βρέθηκε πάλι στη Γαλλία όπου προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Εξίσου σημαντικός ήταν και ο αριθμός των πολιτών που θεωρήθηκαν ύποπτοι για συμπάθεια προς τους Εθνικιστές. Μόνο στην πόλη Ronda της Ανδαλουσία, 512 πολίτες εκτελέστηκαν τον πρώτο μήνα του πολέμου με την υποψία ότι ήταν Εθνικιστές. Χιλιάδες εκτελέστηκαν στις ελεγχόμενες από τους Δημοκρατικούς ζώνες, μέχρι που προς το τέλος του πολέμου οι Εθνικιστές έδειξαν την ίδια σκληρότητα, συνεχίζοντας τις εκκαθαρίσεις και μετά το τέλος του πολέμου…

Advertisements