Ο Μπαλτάς και η φοίτηση σε άλλη πόλη

Τελικά είναι τόσο μεγάλη η διαστροφή που παραδοσιακά βασιλεύει στην Αριστερά, ώστε όταν ο Υπουργός Παιδείας αποφασίσει να πει κάτι σωστό δέχεται σφοδρή κριτική για προδοσία της Αριστεράς.

Αφορμή για αυτή τη διαπίστωση είναι η αντίδραση που προκάλεσε μια εύλογη τοποθέτηση του Μπαλτά σχετικά με τον προγραμματισμό που κάνουν οι γονείς για τις σπουδές των παιδιών τους:

“Ζητώ και από τους γονείς και τους μαθητές, όταν βάζουν στις επιλογές τους πανεπιστήμια που είναι μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, να φροντίσουν να έχουν κατ’ αρχήν τη δυνατότητα να φοιτήσουν τα παιδιά τους εκεί”

Σε κάποια άλλη χώρα θα υπήρχαν οι κατάλληλες υποδομές ώστε να δοθούν υποτροφίες με διαφανή κριτήρια και να λειτουργούν φοιτητικές εστίες που δε θα θυμίζουν κατάληψη “ρομά” ούτε θα είναι παραμάγαζα κομμάτων. Επειδή στην Ελλάδα είναι αδύνατο να λειτουργήσει ένα τέτοιο σύστημα, η πρόταση του Μπαλτά είναι λογική, και ενισχύεται από δύο δεδομένα της πραγματικότητας:

Το πρώτο είναι ότι πολλοί επιλέγουν μακρινές πόλεις στη λογική της ανέμελης φοιτητικής ζωής, ακόμα και σε τμήματα καταγέλαστα χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο, ή βάζουν στην τύχη όλες τις διαθέσιμες επιλογές μόνο και μόνο για να περάσουν τουλάχιστο σε ένα τμήμα που είναι στα αζήτητα. Είναι επόμενο ότι το κράτος δε μπορεί να χρηματοδοτεί τέτοιες αποφάσεις, που δυστυχώς αποτελούν συνηθισμένο φαινόμενο.

Το δεύτερο είναι ότι υπάρχουν αρκετοί που δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το πόσο μακριά είναι η πόλη που βάζουν στις επιλογές τους, με τη λογική ότι η οικογένειά τους θα εξασφαλίσει άνετα τη μετεγγραφή τους με κάποιο από τα πολλά παράθυρα “ειδικών κατηγοριών”, στα οποία περιλαμβάνονται και οι πολύτεκνοι. Με τον τρόπο αυτό έχουμε φοιτητές που πέτυχαν την εισαγωγή τους με έναν αστείο βαθμό να έρχονται γρήγορα στο σπίτι τους όταν άλλοι χρειάστηκε να πετύχουν πολύ μεγαλύτερη βαθμολογία.

Φυσικά δεν είναι όλες οι περιπτώσεις τέτοιες, αλλά αυτές οι δύο κατηγορίες περιγράφουν σε μεγάλο βαθμό αυτούς που δηλώνουν μακρινές πόλεις, και τους οποίους διαχρονικά η Αριστερά προσπαθεί να προσεταιριστεί. Επόμενο ήταν η προτροπή του Μπαλτά να ξεσηκώσει διαμαρτυρίες από τους υπόλοιπους συριζαίους.

Από τις διαμαρτυρίες αυτές όμως είδαμε να απουσιάζει η μομφή για όσους στέλνουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό για σπουδές, και θα περίμενε κανείς η Αριστερά να καταδίκαζε αυτό το φαινόμενο στα πλαίσια της επιβολής της απόλυτης κοινωνικής δικαιοσύνης. Όμως τότε θα έπρεπε να καταδικάσει και το σύνολο του υπουργικού συμβουλίου…

Advertisements