Σιβιτανίδειος Σχολή Ρουφιανολογίας και Γραφικών Συνταξιούχων

Υπάρχει άραγε κάποιο όριο γραφικότητας που οι αγράμματοι και γελοίοι σιβιτανιδιστές δεν έχουν ξεπεράσει;

Κι όμως, για άλλη μια φορά οι σιβιτανιδιστές κατάφεραν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους.

Εδώ και πολλούς μήνες στη Σιβιτανίδειο Σχολή εμφανίζεται ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται σε καθημερινή βάση.

Τις πρωινές ώρες παρατηρείται η συνηθισμένη δραστηριότητα του ζεύγους των συνταξιούχων που αμοίβονται πλουσιοπάροχα για να ενορχηστρώνουν τη σιβιτανιδική διαπλοκή. Μόλις όμως πλησιάζει το μεσημέρι η εικόνα αλλάζει.

Το μεσημέρι ο Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής Γιώργος Κοτονιάς πηγαίνει για μεσημεριανή σιέστα, οπότε ο Γενικός Διευθυντής Δημήτρης Μιχαλολιάκος δέχεται τους ρουφιάνους στο ιδιαίτερο γραφείο του χωρίς να σηκώνεται καθόλου από την καρέκλα. Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη του για την καρέκλα αυτή, που μόλις ο Αρβανιτόπουλος τον τοποθέτησε στη θέση αυτή έκοψε ειδικό κονδύλι από τον προϋπολογισμό της Σιβιτανιδείου για να την επισκευάσει, γιατί από το πολύ βάρος του κομψευόμενου αεροπόρου(!) κλατάρησε.

Οι ρουφιάνοι του γενικού δίνουν την αναφορά τους με κάθε λεπτομέρεια στις ιδιαίτερες αυτές συναντήσεις, πάντα κατά μόνας και χωρίς την παρουσία τρίτων. Άλλωστε και οι διάφορες γραμματείς είναι όλες από το χωριό του άλλου συνταξιούχου οπότε οι υπηρεσίες τους δεν είναι απαραίτητες σε τέτοιες λεπτές στιγμές.

Στη συνέχεια ο συνταξιούχος αεροπόρος αποχωρεί, και μετά από λίγο καταφτάνει ο απόφοιτος της Σιβιτανιδείου προκειμένου να συνουσιασθεί (με την αρχαιοελληνική έννοια) με τους δικούς του ρουφιάνους. Εδώ το στυλ της συνέντευξης είναι διαφορετικό, καθώς ο συνταξιούχος τους προσεγγίζει με κουτσαβάκικο ύφος και κραδαίνοντας κομπολόγιον, με νευρικές ερωτήσεις που επαναλαμβάνονται αταβιστικά. Όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες, στήνει και αυτί πίσω από καμιά πόρτα για να αρπάξει κανέναν ψίθυρο που τις επόμενες ημέρες θα διασταυρώσει με άλλους ρουφιάνους.

Προκειμένου να μη διαταρραχτεί η αρμονία, οι δυο συνταξιούχοι έχουν κανονίσει προσεκτικά τις ώρες ώστε να μη συμπίπτουν και προκαλέσουν αμηχανία. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται καθημερινά με ρυθμικότητα. Θέμα με τους μαθητές δεν υπάρχει, καθώς κάθε χρόνο λιγοστεύουν οπότε και οι πιθανότητες να παρατηρήσουν το σκηνικό είναι μικρές. Αλλά ούτε και με τους καθηγητές υπάρχει θέμα, αφού με χαρά συμμετέχουν στη διαδικασία, και μάλιστα συνήθως αποχωρούν από αυτή φουσκωμένοι από υπερηφάνια.

Τέτοιες προσωπικότητες διορίζουν οι εκάστοτε υπουργοί στις θέσεις αυτές, αγράμματους αργόμισθους ή συνταξιούχους που έχουν κάνει τη ρουφιανιά επιστήμη!

Advertisements