Πληροφορική, 500.000 θέσεις εργασίας και ανάλατες ρέγγες

Παραθέτουμε ένα από τα πολλά βαρύγδουπα άρθρα σχετικά με τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας και τα επαγγέλματα με προοπτικές:

“Κενές πάνω από 500.000 θέσεις εργασίας λόγω έλλειψης δεξιοτήτων

Mιλώντας στην εφημερίδα Καθημερινή, ο πρόεδρος του συμβουλίου, Βύρων Νικολαΐδης, είπε ότι μέχρι τώρα στην Ευρώπη υφίστανται 500.000 θέσεις κενές λόγω απουσίας των σχετικών προσόντων και πρόσθεσε ότι μέχρι το 2020 αναμένεται να αυξηθούν, καθώς ο ρόλος των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ) θα διευρύνεται.

Πρόσφατη έρευνα της CEPIS σε 28 χώρες της Ευρώπης έδειξε ότι μόνο το 23% των συμμετεχόντων στην έρευνα, είχε τα αντίστοιχα προσόντα για τη θέση που κατείχε.

Από την έρευνα προέκυψε ότι η πιο δημοφιλής ειδίκευση στους επαγγελματίες ήταν το project management, αλλά όπως κατέδειξε η έρευνα, μόλις το 7% των αποκριθέντων σ’ αυτή την ειδίκευση είχαν τα κατάλληλα εφόδια και τις ικανότητες προκειμένου να ανταποκριθούν σε τέτοιου είδους ρόλους.

Ενα άλλο σημαντικό εύρημα είναι ότι οι ειδικοί στις ΤΠΕ μόλις κατά τα 2/3 διαθέτουν επίσημη κατάρτιση από σχετικές σχολές/πανεπιστήμια. Το άλλο 1/3 διαθέτει σπουδές σε γνωστικό αντικείμενο που δεν είναι σχετικό με τις ΤΠΕ.

Επίσης, μια σοβαρή αδυναμία του σχετικού κλάδου αφορά το γεγονός ότι είναι ανδροκρατούμενος κατά 85%, με μόλις το υπόλοιπο 15% να είναι γυναίκες. Τέλος, η ίδια έρευνα έδειξε ότι τα στελέχη πληροφορικής είναι σχετικά γερασμένα, με μέσους όρους που κυμαίνονται από 37 έως 50 έτη, με τα πιο νέα στελέχη του κλάδου ΤΠΕ να βρίσκονται στο Βέλγιο και τα πιο γερασμένα στην Ολλανδία.

Ο κ. Νικολαΐδης τόνισε ότι θα πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες, έτσι ώστε να σχεδιαστεί μια αποτελεσματική στρατηγική, όχι μόνο στην ελληνική επικράτεια αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.”

Εδώ και αρκετά χρόνια υπάρχουν αναρίθμητα τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ που υποτίθεται ότι καλύπτουν τις ανάγκες παραγωγής πτυχιούχων πληροφορικής. Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε και τους “πτυχιούχους” ΙΕΚ, ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ, τα οποία το Υπουργείο Παιδείας ισχυρίζεται πως παρέχουν εκπαίδευση υψηλού επιπέδου. Εδώ και αρκετά χρόνια ακούμε επίσης τους διάφορους εκπροσώπους των αποφοίτων πληροφορικής να διαμαρτύρονται για την ανεργία τους και να απαιτούν περισσότερες ώρες πληροφορικής στη δευτεροβάθμια, πρωτοβάθμια και νηπιακή εκπαίδευση προκειμένου να αποκατασταθούν επαγγελματικά.

Πώς γίνεται λοιπόν να υπάρχει τέτοια υπερπαραγωγή πτυχιούχων και ταυτόχρονα κάποιοι να ισχυρίζονται ότι η έλλειψη δεξιοτήτων αφήνει 500.000 θέσεις εργασίας κενές, ενώ αμέτρητες άλλες θέσεις εργασίας καλύπτονται από ανεπαρκείς υποψήφιους;

Και μάλιστα το 1/3 των ειδικών να διαθέτουν σπουδές σε άλλα αντικείμενα;

Άραγε η έρευνα είναι ψευδής; Ή μήπως αυτό δείχνει πως η υπερπαραγωγή πτυχιούχων πληροφορικής είναι χωρίς αντίκρυσμα γιατί τα αμέτρητα τμήματα που τους παράγουν είναι χαμηλής ποιότητας με το ίδιο να ισχύει και για τους πτυχιούχους τους;

Και πως γίνεται τα στελέχη πληροφορικής να είναι “σχετικά γερασμένα” όταν τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των αντίστοιχων πανεπιστημιακών τμημάτων, άρα και των αποφοίτων τους, αυξάνεται συνεχώς; Και μάλιστα όταν οι νεότεροι υποψήφιοι υποτίθεται ότι είναι καταρτισμένοι στις νεότερες τεχνολογίες, άρα και πιο απαραίτητοι;

Όλα αυτά δείχνουν ότι, αν δεχτούμε πως οι σχετικές έρευνες δεν είναι αμφίβολης αξιοπιστίας, οι σπουδές πληροφορικής που παρέχονται από διάφορους φορείς και ιδρύματα είναι αποκομμένες από την πραγματικότητα και χαμηλού επιπέδου, αλλά και ότι οι πτυχιούχοι που βγαίνουν είναι άσχετοι με το αντικείμενο των υποτιθέμενων σπουδών τους και κατάλληλοι μόνο για διορισμό σε δημοτικά και νηπιαγωγεία. Ακόμα και το γεγονός της κάλυψης των θέσεων από πτυχιούχους άλλων ειδικοτήτων δείχνει ότι ότι η πληροφορική δεν είναι αυτόνομη επιστήμη όπως ισχυρίζονται κάποιοι.

Εδώ και χρόνια κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι σπουδές πληροφορικής αποτελούν το εφαλτήριο για την ανάπτυξη της οικονομίας. Δημιουργήθηκαν αμέτρητες σχολές που έβγαλαν αμέτρητους πτυχιούχους. Οι εμπλεκόμενοι ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, συνδικαλιστές ισχυρίζονται ότι τα τμήματα πληροφορικής διαθέτουν άριστο επίπεδο σπουδών και οι πτυχιούχοι τους είναι αναντικατάστατοι. Κι όμως, σε μια εποχή ανεργίας, όλοι αυτοί δε μπορούν να καλύψουν τις αμέτρητες θέσεις εργασίας που υποτίθεται πως παραμένουν κενές;

Όλα αυτά θα πρέπει να προκαλέσουν προβληματισμό σχετικά με τη θέση της πληροφορικής στην εκπαίδευση αλλά και τη δομή και τον αριθμό των τμημάτων πληροφορικής που έχουν ξεφυτρώσει ανεξέλεγκτα.

Advertisements