Για τους αλλοεθνείς σημαιοφόρους

Το ζήτημα των αλλοδαπών και της σημαίας απασχολεί την κοινή γνώμη κάθε χρόνο και περισσότερο με το αντισυνταγματικό τόξο να προσπαθεί να μας πείσει πως πρέπει να αποδεχτούμε την ανωμαλία αυτή.

Η απάντηση σε αυτό είναι προφανής:

“Προς τους μαλάκες κατσαπλιάδες και νεογενίτσαρους διεθνιστές σχετικά με την Ελληνική Σημαία και ποιοι μπορούν να τη σηκώνουν στις Εθνικές Επετείους.

Η Ελληνική σημαία δεν είναι έπαθλο ούτε μαθητικό αριστείο για να τη σηκώνουν αλλοδαποί, ειδικά στις εθνικές μας επετείους προς τιμήν των προγόνων μας που έχυσαν τον αίμα τους για μας και την Πατρίδα. Η σημαία είναι για κάθε χώρα ότι πιο ιερό και σεβαστό και αποτελεί Εθνικό και Θρησκευτικό σύμβολο (θρησκευτικό όταν φέρει πάνω της πχ το σταυρό) συνεπώς μόνο Έλληνας και χριστιανός μπορεί να σηκώνει την Ελληνική σημαία. Τις παρελάσεις τις χαρακτηρίζει μάλιστα η ομοιογένεια. Δεν μπορεί ένας παρελαύνων να παρελαύνει με μπούργκα, άλλος με ινδιάνικα φτερά, άλλος με μαντήλα, άλλος με ράσα Χάρε Κρίσνα, άλλος ξεβράκωτος ως Παπούα κλπ Αυτό δεν θα ήταν παρέλαση αλλά καρναβάλι. Αυτό θα έπρεπε να έχει θεσπιστεί από την πρώτη στιγμή και όποιος μαθητής δεν συμμορφώνεται να αποκλείεται από την παρέλαση. Οι Εθνικές Επέτειοι επίσης δεν είναι ποδοσφαιρικοί αγώνες να σηκώνουμε ότι σημαιάκι και κασκόλ θέλουμε.Εάν αλλοδαπός, την ώρα της μάχης αποδείξει πως πολέμησε και έδωσε αγώνα για αυτή τη χώρα, τότε με χαρά να του τη δώσουμε να τη σηκώσει. Μέχρι να αποδειχθεί όμως κάτι τέτοιο, μακριά τα χέρια των αλλοδαπών από τη σημαία μας.”

Εμείς θα προσθέσουμε πως η απαξίωση της σημαίας και η μετατροπή της σε έπαθλο δεν αποτελεί θλιβερό προνόμιο των τελευταίων ετών. Οι εκπαιδευτικοί είχαν φροντίσει οι ίδιοι γι’αυτό από πολύ καιρό (από την εποχή του δασκάλου πατέρα του Καραμανλή Α’ του Κίναιδου), καθώς αξίωναν η σημαία να δίδεται αξιωματικά στα παιδιά τους. Με διάφορα προσχήματα και με μαγειρέματα βαθμολογιών και (παρ)ερμηνείες εγκυκλίων, επέβαλαν τα παιδιά τους ως σημαιοφόρους, ώστε οι ίδιοι και οι γόνοι τους να καμαρώνουν σαν γύφτοι. Τούβλα που είχαν το προνόμιο να είναι παιδιά εκπαιδευτικών βαφτίζονταν αριστούχοι, καμάρια του σχολείου και υπέρτεροι των άλλων λόγω κληρονομικού χαρίσματος και αλίμονο σε όποιον ευσυνείδητο εκπαιδευτικό διαφωνούσε. Οι ευτυχείς εκπαιδευτικοί γονείς οδηγούσαν την παρέλαση με την φωτογραφική μηχανή στα χέρια ενώ ο μπουμπούνας γόνος φούσκωνε από υπερηφάνεια και οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί αισθάνονταν δικαίωση για την εκδίκησή τους απέναντι στα παιδιά της πλέμπας.

Όταν μπήκαν και οι αλλοδαποί στην εικόνα, οι λαθρολάγνοι εκπαιδευτικοί επέκτειναν τις προηγούμενες πρακτικές τους ώστε να περιλαμβάνουν διάφορους αλλοεθνείς και να επιβάλλουν τον νοσηρό αντιρατσισμό τους. Επειδή η όλη διαδικασία ήταν γνωστό πως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια, δεν υπήρξαν ιδιαίτερες αντιδράσεις μέσα στους κύκλους των αιωνίως πουλημένων εκπαιδευτικών με τα γνωστά αποτελέσματα.

Είναι καιρός λοιπόν να αλλάξουν τα κριτήρια για τους σημαιοφόρους ώστε τη σημαία να κρατάει Έλληνας και Χριστιανός και με την ευκαιρία να δοθεί ένα τέλος στα αναίσχυντα τερτίπια της εκπαιδευτικής συντεχνίας.

Advertisements