Η ιστορική αλήθεια για την Cable Street

Το τι συνέβη στην Cable Street πριν από 80 χρόνια απασχόλησε ιδιαίτερα την νεοαμαρξιστική γιάφκα του alfavita. Με δήθεν “ιστορικά” άρθρα, η χρηματοδοτούμενη από τον ΣΥΡΙΖΑ παραεκπαιδευτική σφηκοφωλιά ξερνά το διεθνιστικό της δηλητήριο με την προσφιλή στους σταλινικούς μέθοδο της ιστορικής παραχάραξης.

Φυσικά δε μπορούσε να είναι διαφορετικά, καθώς η παραχάραξη της ιστορίας πηγάζει από ένα σύμπλεγμα Εβραϊκών οργανώσεων, μωαμεθανών λαθροδημάρχων και αριστεριστών:

“”Ο Μύθος της “Μάχης της Cable Street”

Του Kevin Scott (Alternative Right) / ΚΟ

Οι λίμπεραλ και οι αριστεροί είναι κατενθουσιασμένοι για την ογδοηκοστή επέτειο της λεγόμενης «Μάχης της Οδού Cable» (‘Battle of Cable Street’), που συνέβη στις 4 Οκτωβρίου 1936, στους δρόμους του ανατολικού Λονδίνου.

Στις 9 Οκτωβρίου, αυτού του μήνα, ο μουσουλμάνος δήμαρχος του Λονδίνου, Sadiq Khan, και ο ηγέτης των Εργατικών Jeremy Corbyn, θα μιλήσουν σε συγκέντρωση που διοργανώνει το Εβραϊκό Φόρουμ του Λονδίνου, στην οποία θα συμμετέχει επίσης ο αρχιραβίνος Ephraim Mirvis, για να τιμήσει την εκδήλωση.

Σύμφωνα με την ψευδή αφήγηση τους*, μια αυθόρμητη συμμαχία Εβραίων, κομμουνιστών και «αντιφασιστών» εργατών από το ανατολικό Λονδίνο σχηματίστηκε για να σταματήσουν τον Sir Oswald Mosley της Βρετανικής Ένωσης Φασιστών (BUF), από το να κάνει πορεία μέσα στο πολυπολιτισμικό ανατολικό Λονδίνο, χάρη σε μια μαζική διαδήλωση στην οποία συμμετείχαν δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές, οι οποίοι αργότερα συγκρούστηκαν με πάνω από έξι χιλιάδες αστυνομικούς, που κάποιοι από αυτούς ήταν έφιπποι, τερματίζοντας έτσι την πολιτική έκκληση του κινήματος των Μελανοχιτώνων (Blackshirts), του πρώην βουλευτή των Εργατικών.
(Ο καταγόμενος από αριστοκρατική οικογένεια Mosley αποχώρισε το 1931, από την κυβέρνηση των Εργατικών, όταν αυτή απέρριψε τα σχέδια του για την καταπολέμηση της ανεργίας).

Στην πραγματικότητα, η «αντιφασιστική» σύγκρουση διοργανώθηκε από Εβραίους μετανάστες γκάνγκστερ, με επικεφαλής τον περιβόητο Jack “Spot” (Jacob Colmore, 1912 – 1996 – φώτο) και Εβραίους μέλη του κομμουνιστικού κόμματος, με πολλούς από αυτούς να έχουν καταφθάσει με λεωφορεία εκεί για να συγκρουστούν με την αστυνομία. Και ο ίδιος ο Mosley συμφώνησε με την αστυνομία να βαδίσει με τους τρεις χιλιάδες υποστηρικτές της BUF μακριά από τα οδοφράγματα που είχαν ανεγερθεί στην περιοχή γύρω από την Οδό Cable από εβραϊκά εγκληματικά στοιχεία, προκειμένου να σταματήσουν την απολύτως νόμιμη και νομοταγή πορεία των Μελανοχιτώνων.

Η μόνη σύγκρουση που αναφέρθηκε μεταξύ των υποστηρικτών της BUF και του όχλου των αριστερών αλλοδαπών συνέβη όταν ο πραγματικός ήρωας της Cable Street, ο γεννημένος στο Newcastle ακτιβιστής Tommy Moran (φώτο), δέχθηκε επίθεση ενώ οδηγούσε μια μικρή ομάδα Geordie Μελανοχιτώνων σε ένα σημείο που είχαν ραντεβού πριν από την προγραμματισμένη πορεία. Παρόλο που κατέφερε και εξουδετέρωσε αρκετούς από τον όχλο, με μερικές σκηνές από την μάχη να έχουν καταγραφεί από μια κάμερα επικαίρων, ο Moran τελικά κτυπήθηκε από πίσω στο κεφάλι, με μια καρέκλα τυλιγμένη σε συρματόπλεγμα, και χρειάστηκε ιατρική θεραπεία, άλλο ένα περιστατικό που κατέγραψαν οι κάμερες. Και στις αναφορές από τα επίκαιρα της εποχής αργότερα η είδηση μεταδόθηκε έτσι: «κομμουνιστές, Εργατικοί και Εβραίοι μπλόκαραν την φασιστική πορεία, αντιστεκόμενοι στις ειρηνικές προσπάθειες της μεγαλύτερης αριθμητικά αστυνομίας να ανοίξει το δρόμο», δείχνοντας νεαρούς Εβραίους να σφίγγουν τις γροθιές τους κάνοντας τον κομμουνιστικό χαιρετισμό και φωνάζοντας “One, two, three, four, five – we want Mosley, dead or alive” (“Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε – θέλουμε Mosley, νεκρό ή ζωντανό”). – Δες video στο τέλος.

Ωστόσο, κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν την ‘Μάχη’, η BUF οργάνωσε πολλές εκδηλώσεις σε όλο το ανατολικό Λονδίνο, με πάνω από δώδεκα χιλιάδες «προδήλως φιλο-φασίστες» ντόπιους να ακούν τον Mosley να μιλάει σε μία συνάντηση στο Bethnal Green στις 11 Οκτωβρίου, μια εβδομάδα μετά την μάχη, πριν οδηγήσει μια πορεία για το Limehouse, με ντόπιους να βγαίνουν από κάτω τα παράθυρα των σπιτιών τους προσπαθώντας να του σφίξουν το χέρι, φωνάζοντας “Good old Mosley!” Και στις εκλογές για τα Δημοτικά Συμβούλια του Λονδίνου τον Μάρτιο του 1937, οι υποψήφιοι της BUF έλαβαν περίπου το 20% των ψήφων σε τρεις εκλογικές περιφέρειες του ανατολικού Λονδίνου, αν και τους είχε παραχωρηθεί περιορισμένος χώρος.

Ως απάντηση στην «αντιφασιστική» βία, το πολιτικό κατεστημένο εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και γρήγορα πέρασε το Νόμο περί Δημόσιας Τάξης, ο οποίος εκτός του ότι έθεσε εκτός νόμου τις στολές από πολίτες («παραστρατιωτικές εμφανίσεις»), περιόρισε αυτό που θα μπορούσε να πει κανείς πολιτικές συναντήσεις, και έδωσε στον Υπουργό Εσωτερικών την εξουσία να απαγορεύει πορείες, αν και ισχυρίστηκε τότε ότι η νομοθεσία δεν στόχευε αποκλειστικά την BUF. […]

Πίσω στη δεκαετία του ’30, εξ αιτίας της μαζικής μετανάστευσης, κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη, ο πληθυσμός στην περιοχή γύρω από την Cable Street ήταν πάνω από το 50% εβραϊκός. Στα μεταπολεμικά χρόνια, οι Εβραίοι μετακόμισαν σε μεγάλο βαθμό βόρεια, στο Hackney, στο Stamford Hill και στο Golders Green, και πολύ λίγοι Εβραίοι ζουν τώρα στην περιοχή. Σήμερα, περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού του London Borough of Tower Hamlets, όπου βρίσκεται η Cable Street, είναι είτε μαύροι, είτε άλλων εθνοτικών μειονοτήτων, με το 32% να είναι μουσουλμάνοι Μπαγκλαντεσιανοί, μερικοί από τους οποίους είναι ακόμα πιο αντι-εβραίοι από τους αρχικούς ντόπιους του παλιού East End. Και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, οι Λευκοί Άγγλοι κάτοικοι αποτελούν πλέον μόνο το 30% του πληθυσμού, έναντι 80% που είναι σε εθνικό επίπεδο. […]”

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Advertisements