Πολυθεσία στα ΙΕΚ

Ανάμεσα στα πολλά θέματα που πρώτο στα χρονικά έθιξε το Education in Greece είναι και αυτό της πολυθεσίας.

Μόνιμοι εκπαιδευτικοί, διευθυντές σχολείων και εκπαιδευτικών υπηρεσιών, αλλά και πανεπιστημιακοί, δημόσιοι υπάλληλοι, “στελέχη” του κρατικού (και όχι μόνο) μηχανισμού, με κάποιον τρόπο καταφέρνουν να χωρέσουν στο υποτίθεται βεβαρυμένο πρόγραμμά τους και αρκετές ωρομισθίες, θέσεις σε επιτροπές, επιπλέον θέσεις. Φαινόμενο που απαντά σε όλες τις περιπτώσεις που υπάρχουν ωρομισθίες, αλλά αυτή τη φορά θα μας απασχολήσει ο χώρος των ΙΕΚ.

Η εκτεταμένη ανεργία στο χώρο των πτυχιούχων αποτελεί χρόνια παθογένεια της Ελληνικής κοινωνίας. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να πήρε καινούριες διαστάσεις, αλλά στην πραγματικότητα υφίσταται εδώ και δεκαετίες.

Οπότε είναι γελοίο το επιχείρημα ότι οι κάθε λογής μονίμως μισθοδοτούμενοι δικαιούνται τις ωρομισθίες γιατί δήθεν έχουν περισσότερα προσόντα. Στην πραγματικότητα, είναι εκείνοι που έχουν τα περισσότερα μέσα χάρη στα οποία κατάφεραν να διοριστούν και να ανελιχθούν. Πολλές φορές τα ίδια μέσα που τους διόρισαν φρόντισαν να τους εξασφαλίσουν και ωρομισθίες στο διπλανό ΙΕΚ για να εξασφαλίσουν ένα δεύτερο μηνιάτικο προκειμένου να κάνουν τη ζωή τους πιο άνετη και πολυτελή, προκαλώντας ακόμα περισσότερο το κοινωνικό σύνολο.

Είναι λοιπόν αστείο να ισχυρίζεται κάποιος ότι ανάμεσα σε τόσους άνεργους πτυχιούχους δεν υπάρχουν κάποιοι ικανοί να διδάξουν στα ΙΕΚ. Και ο ισχυρισμός αυτός γίνεται διπλά αστείος όταν είναι γνωστό το επίπεδο της εκπαίδευσης που “προσφέρεται” στα ΙΕΚ, με κύρια ευθύνη των μονίμων εκπαιδευτικών που κατέχουν τις διευθυντικές θέσεις των ΙΕΚ.

Αν οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί ήταν τόσο ικανοί ώστε να αναλαμβάνουν και τις ωρομισθίες των ΙΕΚ, τότε πολύ απλά δεν θα υπήρχε ανάγκη για ΙΕΚ: Θα επαρκούσε η φοίτηση σε ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ.

Έχει γίνει όμως κανόνας να μοιράζονται οι διαθέσιμες ωρομισθίες σε κλίκες μονίμων εκπαιδευτικών και σε συγγενείς, φίλους και “φίλους” σε βάρος του τεράστιου αριθμού ανέργων πτυχιούχων, πολλές φορές με σημαντική προϋπηρεσία και επαγγελματική εμπειρία. Και αυτό με τον ισχυρισμό ότι ο μόνιμος εκπαιδευτικός που όλη μέρα τριγυρνάει άσκοπα στο σχολεία συνδικαλιζόμενος και παριστάνοντας τον μαθητοπατέρα είναι ικανός να πηγαίνει και κάθε απόγευμα σε διάφορα ΙΕΚ προκειμένου να κάνει μάθημα που δεν θα ήταν σε θέση να κάνει ο άνεργος πτυχιούχος.

Στο σημείο αυτό πρέπει να προσθέσουμε ότι αυτά δεν ισχύουν για κάθε μόνιμο εκπαιδευτικό, αλλά για εκείνους που ανήκουν στις κατάλληλες κομματικές, συνδικαλιστικές ή συγγενικές κλίκες. Κάποιοι αφελείς μόνιμοι εκπαιδευτικοί που το προσπάθησαν χωρίς να διαθέτουν τα ανάλογα “προσόντα” έφαγαν πόρτα με τον χειρότερο τρόπο.

Υπάρχει όμως και μια άλλη κατηγορία πολυθεσιτών στα ΙΕΚ. Μπορεί να μην είναι μόνιμοι εκπαιδευτικοί, και τυπικά να θεωρούνται ωρομίσθιοι, στην πραγματικότητα όμως είναι προνομιούχοι πολυθεσίτες: Με κάποιον μαγικό τρόπο εξασφαλίζουν το μέγιστο ωράριο στα δημόσια ΙΕΚ, αλλά ταυτόχρονα και στα ΙΕΚ του ΟΑΕΔ και άλλων οργανισμών, αλλά και σε ιδιωτικά ΙΕΚ, καθώς και μερικές πρόσθετες ώρες σε ΣΔΕ και ΣΕΚ!

Και αυτό την ίδια στιγμή που άλλοι πασχίζουν να εξασφαλίσουν ελάχιστες ώρες και με διαρκείς πιέσεις από τις διευθύνσεις να αδειάσουν τη γωνιά για να εξασφαλιστούν ακόμα περισσότερο οι προνομιούχοι!

Το φαινόμενο αυτό πάλι επίσης δεν είναι καινούριο. Υπάρχουν κραυγαλέες περιπτώσεις λαμογιών της εκπαίδευσης που διέπρεψαν ως “ωρομίσθιοι” αυτής της κατηγορίας και στο μέλλον υποσχόμαστε να αναφερθούμε αναλυτικότερα σε τέτοια άτομα.

Έχουμε λοιπόν και “ωρομίσθιους” που έχουν ρεκόρ ωρών ανά εβδομάδα που κάνουν κάποιον να αναρωτιέται πότε τα προλαβαίνουν όλα αυτά. Όταν μάλιστα υποτίθεται ότι απαιτείται και κάποια προετοιμασία για το μάθημα της επόμενης ημέρας, καθώς, υποτίθεται πάλι, ότι τα ΙΕΚ “προσφέρουν” εξειδικευμένα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης.

Όπως όμως έχουμε τονίσει στο παρελθόν, το τι “υποτίθεται” στα ΙΕΚ ανήκει στη σφαίρα της υπόθεσης και μικρή σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Αν το κράτος ήθελε να δείξει στοιχειώδη κοινωνική ευαισθησία, θα είχε φροντίσει να εξαλειφθούν τέτοια φαινόμενα. Με δεδομένη την έκταση της οικονομικής κρίσης, θα μπορούσε να αναθέσει σε κάθε άνεργο εργασία μίας ή δύο ημερών σε ένα ΙΕΚ. Με τον τρόπο αυτό το κράτος:

  • Θα έδινε μια ευκαιρία απασχόλησης σε κάθε άνεργο, και για να βοηθηθεί οικονομικά και για να παραμένει και ο ίδιος σε επαφή με το αντικείμενό του.
  • Θα εξασφάλιζε ότι οι προσληφθέντες θα έχουν την ευχέρεια χρόνου να προετοιμάσουν ένα αξιοπρεπές μάθημα, κάτι που είναι απίθανο να συμβαίνει με κάποιον πολυθεσίτη που έχει όλες τις ώρες της ημέρας γεμάτες με τους τρόπους που αναφέραμε πριν.

Το κράτος όμως δεν πρόκειται ποτέ να το κάνει αυτό. Το κράτος και οι μηχανισμοί του γνωρίζουν πολύ καλά ποιά είναι η πραγματικότητα στα ΙΕΚ, και στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι το καθεστώς προσλήψεων είναι σαθρό από κάθε άποψη. Ότι έχει δημιουργηθεί μια καινούρια κατηγορία προνομιούχων “ωρομισθίων” στους οποίους διοχετεύεται μέρος των κονδυλίων ώστε να εξασφαλίζουν ικανοποιητικότατες μηνιαίες αποδοχές, απλά και μόνο με την τυπική τους παρουσία (και κάποιες φορές και χωρίς αυτή). Το ίδιο το κράτος άλλωστε είναι που παρασκηνιακά διαβουλεύεται με ψευδοσωματεία και λαμόγια συνδικαλιστές προκειμένου να ικανοποιήσει προνομιακά τα αιτήματά τους.

Οι “άνεργοι” πολυθεσίτες του σήμερα είναι οι αυριανοί μόνιμοι εκπαιδευτικοί που θα αξιώνουν την πολυθεσία τους αύριο. Το ίδιο γίνεται εδώ και χρόνια, με τους προνομιούχους να παραμένουν προνομιούχοι και να διαιωνίζεται η ίδια νοσηρή κατάσταση. Οι κομματικοί μηχανισμοί προστατεύουν διαχρονικά τα φυτώρια που θα βγάλουν τα αυριανά “στελέχη”. Όταν κάποιος έχει χρησιμοποιήσει τα μέσα του για να εξασφαλίσει τη θέση του μέσα σε αυτό το αμαρτωλό τοπίο, επωφελούμενος από τη συμμετοχή του στη διαπλοκή, τότε είναι κατάλληλες και οι προϋποθέσεις να στελεχώσει τους μηχανισμούς που διαιωνίζουν τη διαφθορά και την νοσηρότητα.

Το κράτος και οι μηχανισμοί του γνωρίζουν την πραγματικότητα στα ΙΕΚ γιατί απλούστατα την έχουν δημιουργήσει. Οι προνομιούχοι πολυθεσίτες εξασφαλίζουν ότι κανένας δε θα αμφισβητήσει την εντιμότητα και την ικανότητα των διαπλεκόμενων κηφήνων των υπουργικών γραφείων και οργανισμών τύπου ΕΚΕΠΙΣ, ΙΔΕΚΕ, ΙΝΕΔΙΒΙΜ.

Και η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη σειρά της γνωρίζει που καταλήγουν τα κονδύλια που διαθέτει για την φενάκη της επαγγελματικής κατάρτισης, αλλά για τους ίδιους λόγους κάνει τα στραβά μάτια. Πως άλλωστε θα διατηρηθούν στις θέσεις τους οι καρεκλοκένταυροι κομισάριοι της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας;

Advertisements