Η ξενοδουλεία στον πατριωτικό χώρο

Η ξενοδουλεία όσων συμμετέχουν στα πολιτικά δρώμενα δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των συνειδητά προδοτών πολιτικών. Έχει εισχωρήσει βαθιά και στον πατριωτικό χώρο, εμποδίζοντάς τον να προχωρήσει χωρίς να διαιρείται από αναίτιες έριδες.

Για πολλά χρόνια, η έννοια του πατριωτισμού όφειλε να είναι φιλοαμερικανική. Από τη μία ο αγγλοσαξωνικός παράγοντας υποβοήθησε ενεργά το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα φρόντιζε για την παράταση της Αγγλικής κατοχής στην Κύπρο, και από την άλλη κάποιοι καλλιεργούσαν στον πληθυσμό την ιδέα ότι η Αμερική προστατεύει την Ελλάδα από τον κομμουνιστικό κίνδυνο και της οφείλουμε αιώνια ευγνωμοσύνη.

Στο πλαίσιο αυτό, η ακροδεξιά ιδεολογική επικράτηση θεώρησε φυσιολογική, αν όχι και επιβεβλημένη, την ουσιαστική παράδοση της χώρας στην Αμερική σε στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Με το πρόσχημα της αριστερής τρομοκρατίας, η πραγματική ιστορία της οποίας δεν έχει ακόμα διερευνηθεί, Αμερικανικές και Αγγλικές υπηρεσίες ανέλαβαν τον έλεγχο νευραλγικών τομέων και υπέδειξαν, ή μάλλον επέβαλλαν, νομοθετικές ρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές.

Με την αμέριστη στήριξη των δήθεν πατριωτών Ελληνοαμερικανών (στην πραγματικότητα πατριώτες Αμερικανοί με μερικά Ελληνικά φοκλορικά στοιχεία), η υποταγή στα Αμερικανικά συμφέροντα παρουσιάστηκε σαν πατριωτικό καθήκον. Πάντα με το αζημίωτο για κάποιους “πατριώτες”, οι οποίοι πουλούσαν πατριωτισμό ενώ οι ίδιοι απολάμβαναν την προστασία και την οικονομική “ενίσχυση” της Αμερικής.

Σε μία άλλη μερίδα του πατριωτικού χώρου, μία διαφορετική ζύμωση έλαβε χώρα. Έλληνες εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές αναζήτησαν τις απαντήσεις στην ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είδαν εγκαίρως πως το παγκόσμιο σχέδιο λαμβάνει αφετηρία από το “Ολοκαύτωμα” προκειμένου να επιβάλλει μία παγκόσμια Ιουδαϊκή απολυταρχία, μελέτησαν την πορεία των εθνικοσοσιαλιστικών κινημάτων του μεσοπολέμου.

Κάπου εδώ όμως μία στρέβλωση έλαβε χώρα. Κάποιοι, γοητευμένοι από την ισχύ της Γερμανικής στρατιωτικής μηχανής και από την άνοδο του NSDP στην εξουσία, υπέπεσαν σε μία τυφλή Γερμανολατρία, υιοθετώντας την Νορδική μυθολογία και θεωρώντας την πορεία του Χίτλερ σαν μοναδικό παράδειγμα προς μίμηση. Αγνοώντας την ριζική εκτροπή του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού που ακολούθησε την Νύκτα των Μεγάλων Μαχαιριών, αγνόησαν επίσης και πως ο κομμουνισμός μπορεί να είναι διεθνιστικός εκ της φύσεώς του, αλλά ο εθνικοσοσιαλισμός δεν μπορεί να είναι ο ίδιος (στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Γερμανικός) για όλα τα έθνη.

Αυτή η στρέβλωση οδήγησε κάποιους ακόμα και στο να δικαιολογούν τις Γερμανικές ωμότητες κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, να θεωρούν το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο ως επωφελή Γερμανική συμβολή στην Ελληνική οικονομία, και τα μωαμεθανικά τάγματα που αιματοκύλισαν χωριά στην Ελλάδα με απίστευτη βαρβαρότητα ως δείγμα του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της χιτλερικής ιδεολογίας!

Κατά τα τελευταία χρόνια παρουσιάστηκε και μία νέα τάση. Η άνοδος του Πούτιν στην εξουσία, η ριζική μεταβολή της Ρωσίας από ρημαγμένη από τον κομμουνισμό χώρα σε πρωταγωνιστή και ρυθμιστή των παγκόσμιων εξελίξεων, η επιτυχής εκδίωξη αμερικανοκίνητων ΜΚΟ και πρακτορικών οργανώσεων, γοήτευσαν αρκετούς. Πρώτα κάποιους που είχαν αριστερές καταβολές, οπότε και η Ρωσία σε οποιαδήποτε μορφή ασκούσε επάνω τους μία ακαταμάχητη γοητεία, αλλά στη συνέχεια και περισσότερους που είδαν στον Πούτιν τον σωτήρα της Ελλάδας και διαγωνίζονται στο ποιός θα χριστεί εκπρόσωπός του στην Ελλάδα.

Όλοι αυτοί αγνοούν πως η Ρωσία δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει την θέση της απέναντι στο διάστημα της κομμουνιστικής και εβραϊκής κυριαρχίας και πως αυτή τη στιγμή είναι αδύνατο να την δούμε σαν ολότελα ξεχωριστή οντότητα από την ΕΣΣΔ. Επίσης αγνοούν την ιστορία και η επανάληψη των Ορλωφικών δεν περνάει από το πεινασμένο για εξουσία μυαλό τους.

Η υπόθεση της Ρωσίας οδήγησε σε νέες διχόνοιες με αφορμή τα γεγονότα της Ουκρανίας. Κάποιοι θεώρησαν υποχρέωσή τους να στηρίξουν με θέρμη την Ρωσική πλευρά, ενώ άλλοι είδαν στην Ουκρανική πλευρά την ίδια την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.

Η πραγματικότητα διέψευσε και τα δύο μέρη. Η ιστορική παρουσία των Ρώσων στην περιοχή δεν μπορεί να παραγράψει τον λιμό της Ουκρανίας που ενορχηστρώθηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς προκειμένου να επιβληθεί (και) στην Ουκρανία. Μεγάλα τμήματα του Ουκρανικού πληθυσμού είδαν θετικά την είσοδο των Γερμανικών στρατευμάτων αλλά οι προσδοκίες των Ουκρανών πατριωτών μάλλον διαψεύστηκαν, καθώς ο Χίτλερ είχε τα δικά του σχέδια που περιελάμβαναν την εξάλειψη των άλλων εθνικών ταυτοτήτων. Επιπλέον, η Ουκρανία υπήρξε πεδίο ανενόχλητης δράσης της Ουνίας, δούρειου ίππου του παπισμού. Φτάνοντας στο σήμερα, οι ενορχηστρωμένες από τους Αμερικανούς “επαναστάσεις” και η εδραίωση Ιουδαίων και σαηεντολόγων ηγεμόνων πρόδωσαν τις ελπίδες των Ουκρανών εθνικοσοσιαλιστών που βρέθηκαν να αγωνίζονται (και) ενάντια στον εσωτερικό εχθρό. Την ίδια ώρα, αφελείς σπεύδουν να λάβουν θέση στην ρωσοουκρανική διαμάχη, αγνοώντας τον προβληματικό χαρακτήρα της περιοχής που δεν επιτρέπει την εύκολη εξαγωγή συμπερασμάτων, ενώ κάποιοι έχουν την εντύπωση ότι αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι έχουν υπό την προστασία τους κάποιο ανεξάρτητο εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς.

Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, κάποιοι θεώρησαν καλό να θέσουν και θρησκευτικό ζήτημα. Από την μία, άλλοι ακολουθούν αδιαμαρτύρητα τα κηρύγματα προβεβλημένων θεολόγων και ρασοφόρων οι οποίοι κηρύττουν ένα είδος εβραιοχριστιανισμού. Η παρεκτροπή αυτή δεν είναι καινούρια, τώρα όμως λαμβάνει πιο ξεκάθαρα τον φιλοεβραϊκό χαρακτήρα της, διαλαλώντας την άρνηση του εθνικισμού και την αποδοχή του λαθροεποικισμού, την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας ως φυσιολογική συμπεριφορά, την αναγνώριση των ιουδαϊκών και ισλαμικών δοξασιών ως έγκυρων και ισότιμων θρησκευτικών δογμάτων, και φυσικά την ένωση με τους παπικούς και προτεστάντες όχι δια της επιστροφής τους και της άρνησης της αίρεσης, αλλά διά της ένωσης των εκκλησιών. Οι επιτήδειοι αυτής της κατηγορίας παρουσιάζουν πολλά κοινά στοιχεία με τους αμερικανόφιλους που περιγράψαμε προηγουμένως και εκμεταλεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα του κόσμου προκειμένου να τον πείσουν να ασπαστεί δόγματα εβραϊκής προέλευσης και κομμουνιστικού χαρακτήρα. Φυσικά δεν παραλείπουν να συμβουλεύουν τον κόσμο να αποφεύγει τα “ακραία” κόμματα και ομάδες και να παραμένει στο μαντρί του αντισυνταγματικού τόξου. Σκοπός τους να παρασύρουν τους πιστούς Χριστιανούς και να τους εμποδίσουν από το να εξεγερθούν ενάντια στο καθεστώς, θεολογώντας μάλιστα και υπέρ της Κάρτας του Πολίτη και του ηλεκτρονικού φακελώματος. Είναι άραγε συμπτωματική η ομοιότητα με το κίνημα του Σιωνιστικού Χριστιανισμού(!) που δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ;

Στον αντίποδα, άλλοι αναζητούν την επιστροφή στην αρχαιοελληνική θρησκεία απαρνούμενοι πλήρως τον Χριστιανικό χαρακτήρα του Ελληνικού έθνους. Έχοντας ως έναυσμα ακρότητες και περίεργες επιλογές στην ιστορία του Χριστιανισμού που έχουν καταγραφεί στην ιστορία, αγνοούν ότι η καλλιέργεια αυτού του ρεύματος αποτελεί αγαπημένο παιχνίδι των τεκτονικών στοών και ότι οι πρωτεργάτες αυτού του κινήματος υπήρξαν γνωστοί τέκτονες. Με κάποιους να δυναμιτίζουν έντεχνα το σκηνικό, η γόνιμη μελέτη της ιστορικής αλήθειας δίνει την θέση της στην στείρα άρνηση.

Και δεν θα μπορούσε να τελειώνει εδώ το γαϊτανάκι. Κάποιοι, ορμώμενοι από επαίνους του Χίτλερ για την μωαμεθανική θρησκεία, που αν μη τι άλλο εμπεριείχαν και το στοιχείο της σκοπιμότητας, έφτασαν στο σημείο να προτείνουν τον μωαμεθανισμό ως θρησκεία των Αρίων!

Το πραγματικό νόημα αυτής της ξενοδουλείας δεν είναι αν η σωτηρία της Ελλάδας θα πραγματωθεί από τους Αμερικανούς, τους Γερμανούς ή τους Ρώσους, αλλά αν θα υποταχθούμε στους Αμερικανοεβραίους, τους Γερμανοεβραίους ή τους Ρωσοεβραίους. Μπροστά σε αυτές τις επιλογές που παρουσιάζονται ως μοναδικές δυνατότητες, ομάδες Ελλήνων νέων αναζητούν την αυτόνομη δράση και μελετούν την ιστορία προκειμένου να λάβουν από αυτήν διδάγματα και όχι να υιοθετήσουν τυφλά εύκολες εκδοχές και να γίνουν δέσμιοι παλαιών σφαλμάτων.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Advertisements