Η ανυπαρξία της τεχνικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα

Από την εποχή του γελοίου Απόστολου Κακλαμάνη που έθεσε τα θεμέλια για το σημερινό χάλι της τεχνικής εκπαίδευσης, κάθε τόσο κάποιος υπουργός εξαγγέλει την αναβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης.

Παρά τις συνεχείς μεταρρυθμίσεις, μετά από τόσες αναβαθμίσεις τίποτα δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Η καλλιέργεια τεχνικής κουλτούρας απέτυχε πλήρως, με αποτέλεσμα πολλά τεχνικά επαγγέλματα να κινδυνεύουν να χαθούν οριστικά για τους Έλληνες που θα μπορούσαν να τα ασκήσουν.

Οι συνδικαλιστάδες απαίτησαν και πέτυχαν να καθιερωθεί μια νοοτροπία που θέλει τα τεχνικά επαγγέλματα να “διδάσκονται” μέσα σε μια τάξη, με τον βαριεστημένο “καθηγητή” που διορίστηκε με τους γνωστούς τρόπους που έχουμε αναλύσει πολλές φορές να γεμίζει την ώρα με καθησιό περιμένοντας πότε θα σχολάσει για να πάει να τα πιεί με την ησυχία του στο γραφείο των καθηγητών.

Η πίεση των αριστερών απαξίωσε πλήρως τη μαθητεία. Μπορεί κάποτε η μαθητεία να ήταν συνώνυμη της εκμετάλευσης, ειδικά σε παλαιότερες εποχές που πηγαίνουν πίσω ακόμα και έναν αιώνα, τώρα όμως περάσαμε στο αντίθετο φαινόμενο, οι μπασμένοι στο νόημα των καιρών “μαθητές” να πηγαίνουν λίγη ώρα στο χώρο “εργασίας”, να χαζεύουν λίγο και μετά να φεύγουν απαιτώντας την πληρωμή της μαθητείας.

Αυτή η χώρα ποτέ δε μπόρεσε να βρει ένα σημείο λογικής ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα. Η συνεχώς επαναλαμβανόμενη επωδός του ΚΚΕ ότι η μαθητεία είναι εκμετάλευση και ουσιαστικά πρέπει να μην υφίσταται εξασφάλισε την επιτυχία της στρατολόγησης προβάτων για το κόκκινο μαντρί. Είναι γνωστή η τακτική του κομμουνισμού για να ελκύσει τις μάζες: Υπάρχουν μόνο δικαιώματα αλλά όχι υποχρεώσεις.

Τα κομμουνιστικά κόμπλεξ απέναντι στη μάθηση και την εκπαίδευση θέλουν διαχρονικά να παρουσιάσουν τους πάντες πνευματικά ισότιμους. Οπότε γιατί να μην κάθονται σε ένα θρανίο και οι μαθητευόμενοι τεχνίτες; Εφευρέθηκαν “προγράμματα σπουδών” που θέλουν τους μαθητές των τεχνικών σχολών να κάθονται μέσα σε μια τάξη και να ακούν ένα μάθημα στα πλαίσια του σχολικού ωραρίου, αγνοώντας τελείως τις φυσικές τους κλίσεις προκειμένου να τους χορηγηθούν “ακαδημαϊκοί” τίτλοι σπουδών. Τα εργαστήρια, συχνά υποτυπώδη ή ανύπαρκτα, στελεχώνονται από ανίδεους “εκπαιδευτικούς” που διορίστηκαν με υπόγειες διαδικασίες.

Κάποιοι τολμούν να διαμαρτυρηθούν για τις διαπιστώσεις αυτές. Τότε πώς εξηγείται σε πολλές τεχνικές σχολές, και του Υπουργείου Παιδείας και του ΟΑΕΔ, κάποιοι να αποφοιτούν από αυτές τη μια χρονιά και την επόμενη να είναι καθηγητές στις ίδιες σχολές; Πώς εξηγείται η βιομηχανία διορισμών γόνων της Σιβιτανιδείου, όπου ολόκληρες οικογένειες διορίζονται με τον τρόπο αυτό;

Οι μαθητές των τεχνικών σχολών στερούνται αυτό που τους χρειάζεται, πραγματική εμπειρία σε πραγματικές συνθήκες εργασίας με κάποιον που θα τους δείξει στην πράξη αυτά που χρειάζεται να γνωρίζουν. Κι όχι θεωρητικολογίες από αστοιχείωτους που τις περισσότερες φορές δεν έχουν εργαστεί ούτε μια ημέρα στο αντικείμενο που διδάσκουν.

Ακόμα και σε αυτές τις συνθήκες, κάποιες προσπάθειες εκσυγχρονισμού σαμποτάρονται συστηματικά από την Αριστερά. Καινούρια υλικά και εργαλεία παρουσιάζονται, νέες τεχνικές βασισμένες σε αυτά αναπτύσσονται. Αυτά δε δημιουργούνται σε κάποια δημόσια υπηρεσία, αλλά από εταιρίες οι οποίες ξοδεύουν τμήμα του προϋπολογισμού τους για την έρευνα και ανάπτυξη νέων προϊόντων και διοργανώνουν σεμινάρια για τη χρήση τους.

Κάθε φορά που γίνεται κάτι τέτοιο έχουμε τις λυσσαλέες αντιδράσεις της Αριστεράς με τη δικαιολογία ότι οι εταιρίες θα μπουν στην εκπαίδευση, όπου οι κομμουνιστικές οργανώσεις θεωρούν ότι μόνο αυτές έχουν δικαίωμα να αλωνίζουν ανενόχλητες. Φυσικά καμιά καινούρια τεχνολογία δεν αναπτύχθηκε ποτέ από τις αριστερές οργανώσεις, οι οποίες αναμασσούν συνέχεια τα μυθεύματα του σταχανοβισμού.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό ακριβώς που θέλει η Αριστερά: Να παραμένουν οι μαθητευόμενοι αστοιχείωτοι και ανεκπαίδευτοι, οπότε αντί για αυτάρκεια βασισμένοι στις γνώσεις τους και τις ικανότητές τους να έχουν ανάγκη το μάντρωμα στις κομμουνιστικές οργανώσεις και να μετατρέπονται σε στρατιωτάκια του ΠΑΜΕ ή των οργανώσεων του Soros.

Ενώ γίνονται όλα αυτά, τα τεχνικά επαγγέλματα μονοπωλούνται πλέον από τους Αλβανούς, οι οποίοι δε δείχνουν την ίδια αποστροφή για την έννοια της μαθητείας. Τα τεχνικά επαγγέλματα χάνονται μέρα με τη μέρα για τους Έλληνες, οι οποίοι επηρεασμένοι από τα αριστερά ιδεολογήματα έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα.

Τα τεχνικά σχολεία δεν είναι φυτώρια των μελλοντικών τεχνικών, αλλά εφαλτήριο μαθητών χαμηλού πνευματικού επιπέδου για την απόκτηση του “πτυχίου” σύμφωνα με όσα ευαγγελίζεται διαχρονικά η αριστερά και όσα υιοθετεί επίσης διαχρονικά το δεξιό κράτος. Αυτό ακριβώς ήταν και το όραμα του Απόστολου Κακλαμάνη, εκείνο το ποσοστό της νεολαίας που για διάφορους λόγους ήταν βυθισμένο στην αλητεία να εξασφαλίζει ένα “πτυχίο” προκειμένου να μην αισθάνεται μειονεκτικά απέναντι σε εκείνους που την ίδια ώρα στρώνονταν στο διάβασμα ή εργάζονταν.

Τις συνέπειες αυτής της πολιτικής βλέπουμε σήμερα με την καταστροφή των τεχνικών επαγγελμάτων για τους Έλληνες. Γιατί οι τεχνικές σχολές υποβαθμίστηκαν τόσο πολύ που το να πάει κάποιος να σπουδάσει σε αυτές αποτελεί τραυματική εμπειρία για τους συνειδητοποιημένους νέους, αλλά και τραγική εργασιακή πραγματικότητα για τους λιγοστούς πραγματικούς εκπαιδευτικούς που προσπαθούν να επιτελέσουν το λειτούργημά τους μέσα σε αυτές τις αποτυχημένες δομές.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Advertisements