Αναπληρωτές και εντοπιότητα

Η συσχέτιση της αναπλήρωσης και της ωρομισθίας με τους διορισμούς στην εκπαίδευση έχει οδηγήσει σε μία στρέβλωση για την οποία κανείς δεν μιλάει.

Πρόκειται για την καταφανή καταστρατήγηση του κριτηρίου της εντοπιότητας.

Η εντοπιότητα όφειλε να αποτελεί κύριο κριτήριο στις προσλήψεις συμβασιούχων στην εκπαίδευση. Ένας υποψήφιος που κατοικεί σε έναν συγκεκριμένο νομό είναι λογικό πέραν κάθε αμφιβολίας να είναι προτιμότερος από έναν υποψήφιο που κατοικεί μόνιμα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Το ίδιο ισχύει και για τα μεγάλα αστικά κέντρα. Ένας υποψήφιος που κατοικεί στη Δραπετσώνα είναι λογικό να είναι προτιμότερος από έναν υποψήφιο που κατοικεί στον Άγιο Στέφανο.

Κι όμως, στο Ελληνικό κράτος θεωρείται πως ο υποψήφιος που χρειάζεται μία ή δύο ώρες για να μεταβεί στο χώρο εργασίας του και άλλες τόσες για να επιστρέψει στο σπίτι του μπορεί να αποδώσει καλύτερα στην εργασία του από έναν υποψήφιο που χρειάζεται 10′ για να πάει στο σχολείο και άλλα τόσα για να γυρίσει στο σπίτι του.

Με το Ελληνικής έμπνευσης σύστημα πρόσληψης συμβασιούχων της εκπαίδευσης, έχουμε αναπληρωτές που ταξιδεύουν καθημερινά διασχίζοντας ολόκληρους νομούς προκειμένου να φτάσουν στο σχολείο, και πολύ συχνά στα σχολεία, τα οποία μπορεί να βρίσκονται και σε γειτονικές επαρχίες του ίδιου νομού ή ακόμα και σε διαφορετικούς νομούς!

Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι αυτό γίνεται προκειμένου να βρεθούν κάποιοι που θα πάνε στις απομακρυσμένες περιοχές όπως στα νησιά. Στην πραγματικότητα, με το ισχύον σύστημα πολλοί υποψήφιοι από τα νησιά καταλήγουν να επιλέγονται για την ηπειρωτική Ελλάδα και αντίστροφα, και πολλοί υποψήφιοι από δυσπρόσιτες περιοχές δεν επιλέγονται προκειμένου να βρεθούν άλλοι που θα πάνε στις δυσπρόσιτες περιοχές για να μαζέψουν τα διπλά μόρια.

Με την καταστρατήγηση του κριτηρίου της εντοπιότητας μπόρεσε να δημιουργηθεί ένα σύστημα διαφθοράς, με κάποιους να βρίσκονται ως ωρομίσθιοι σε περιοχές πολύ μακρινές. Και είναι αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι δεν υπήρχε υποψήφιος ωρομίσθιος σε μια ακτίνα διακοσίων χιλιομέτρων και έπρεπε να φέρουν κάποιος από ακόμα πιο μακριά, πολλές φορές με τις γνωστές διαδικασίες επιλογής.

Αυτή η στρέβλωση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ, που προκειμένου να επιτύχουν τον διορισμό αμέτρητων συγγενών και φίλων πιέζουν εδώ και δεκαετίες για την πλήρη σύνδεση αναπλήρωσης-ωρομισθίας και διορισμού. Και φυσικά τη δέχτηκαν και οι πολιτικοί που πέρασαν από το υπουργείο παιδείας.

Η αποσύνδεση της αναπλήρωσης από τους διορισμούς και η επαναφορά της επετηρίδας με βάση το έτος αποφοίτησης είναι η μόνη λογική διέξοδος από τις συνθήκες που έχουν δημιουργήσει οι συνδικαλιστάδες. Μόνο με τον τρόπο αυτό θα εξανθρωπιστούν οι συνθήκες αναπλήρωσης και ωρομισθίας, που τώρα παραμένουν απάνθρωπες και ταλαιπωρούν κάθε χρόνο χιλιάδες υποψήφιους.

Advertisements