Νέο φιάσκο με τις αιτήσεις αναπληρωτών

Ο Μπαλτάς και ο Γαβρόγλου ήταν γνωστοί στο ΕΜΠ σαν το δίδυμο της μπούρδας. Ανόητοι μαρξιστολόγοι που παρίσταναν τους ακαδημαϊκούς μπουρδολογώντας νεομαρξιστικές θεωρίες και παριστάνοντας τους ψαγμένους μπον-μπουρδέρ στις φοιτητριούλες.

Όταν η μπούρδα γίνει συνήθεια δύσκολα σε αφήνει στα γεράματα. Για να δείξει την προσήλωσή του στα νεανικά ιδεώδη, ο Μπαλτάς έβαλε τους υποψήφιους αναπληρωτές να κάνουν δύο φορές αίτηση, με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία μέσα στο κατακαλόκαιρο χιλιάδων υποψηφίων.

Αυτό το συμβάν μπορεί να ανάγκασε τους υπουργικούς διαδρομιστές να έρθουν με την ιδέα των ηλεκτρονικών αιτήσεων, όμως ο Γαβρόγλου δεν μπορούσε να μη συναγωνιστεί τον παλιό του σύντροφο με μία αντίστοιχη μπούρδα.

Η καινούρια εφεύρεση του Γαβρόγλου ήταν να γίνουν δύο φορές οι ηλεκτρονικές αιτήσεις των υποψηφίων αναπληρωτών, μία φορά τώρα για να εκδηλώσουν τη συμμετοχή τους στη διαδικασία, και μία φορά αργότερα για να δηλώσουν τις περιοχές που τους ενδιαφέρουν.

Με άλλα λόγια, οι υποψήφιοι πρέπει να κάθονται και να περιμένουν πότε θα (ξανα)βγάλει ανακοίνωση ο υπουργός της μπούρδας για να συμπληρώσουν μία αίτηση και πιθανόν παραπάνω από μία φορά.

Πίσω από αυτά υπάρχει ένα παρασκήνιο που σχετίζεται με τους αμέτρητους συνδικαληστάδες που έχουν προκύψει στο χώρο των αναπληρωτών. Στις αιτήσεις των ωρομισθίων έχουν καταφέρει να δηλώνονται ολόκληρες περιφέρειες αντί για συγκεκριμένες περιοχές. Για παράδειγμα, αντί να μπορεί κάποιος να δηλώσει ένα τμήμα ενός νομού είναι αναγκασμένος να δηλώνει ολόκληρη την περιφέρεια, που περιλαμβάνει αρκετούς νομούς.

Μπορεί αυτό να είναι ακατανόητο για τον μέσο άνθρωπο, καθώς είναι παράλογο να θεωρούμε πως θα βρούμε έναν ωρομίσθιο όχι από την ίδια πόλη ή έστω τον ίδιο νομό, αλλά από την άλλη άκρη ενός συνόλου 5-10 νομών. Όμως κάποιοι συνδικαλιζόμενοι αναπληρωτές το απαίτησαν προκειμένου να εξασφαλίσουν πως δε θα τους ξεφύγει κάποια πιθανή θέση ακόμα κι αν αυτή απέχει εκατοντάδες χιλιόμετρα από την κατοικία τους.

Τώρα η απαίτησή τους είναι να ισχύσει κάτι παρόμοιο και για τις αιτήσεις των αναπληρωτών. Οι παράγοντες του υπουργείου συνδιαλέγονται παρασκηνιακά με αυτά τα άτομα προκειμένου να βρεθεί κάποια φόρμουλα σύμφωνη με τις παράλογες απαιτήσεις τους.

Αντί να υπάρξει εξανθρωπισμός του θεσμού του αναπληρωτή μέσω της εισαγωγής του κριτηρίου της εντοπιότητας, γίνεται μία παρασκηνιακή διαπραγμάτευση προκειμένου να ικανοποιηθεί η απληστία και η συμφεροντολογία μερίδας υποψηφίων αναπληρωτών. Το αποτέλεσμα είναι να γίνονται δύο αιτήσεις αναπληρωτών, μία τώρα, και μία που θα ανακοινωθεί αρκετά αργότερα όταν κάποιοι θα μπορούν να έχουν πληροφόρηση για τα κενά ώστε να εξασφαλίσουν το μέγιστο δυνατό συμφέρον τους.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος στο σημείο αυτό γιατί οι (αν)εγκέφαλοι του υπουργείου δεν θεώρησαν σωστό να γίνει μία αίτηση αναπληρωτών αργότερα αντί να πρέπει τώρα να γίνει η “προαίτηση”. Η διαχρονική ανικανότητα των “στελεχών της εκπαίδευσης” παραμένει μνημειώδης και ο διαδρομισμός παραγοντίσκων και συνδικαληστάδων έξω από τα γραφεία των υπουργικών συμβούλων αποτελεί συνεχές φαινόμενο που γίνεται όλο και εντονότερο με το πέρασμα των χρόνων.

Αντί να κοιτάζουν πως θα ικανοποιήσουν τα προσωπικά συμφέροντα συνδικαληστάδων, οι υπουργικοί κηφήνες θα έπρεπε τόσα χρόνια να έχουν καταλήξει σε μία συγκεκριμένη διαδικασία και χρονική περίοδο που κάθε χρόνο θα γίνονται οι αιτήσεις με σταθερές παραμέτρους. Αυτό που κάνουν τώρα είναι να μαγειρεύουν με ψευδοσωματεία τις πιο απίθανες λεπτομέρειες αγνοώντας την ταλαιπωρία της μεγάλης μάζας των υποψηφίων αναπληρωτών.

Αυτό συμβαίνει γιατί διακομματικά έχει γίνει αποδεκτό πως ως “αναπληρωτές” λογίζονται όσοι έχουν εξασφαλίσει συγκεκριμένες προϋπηρεσίες και τους οποίους το σύστημα θέλει να πριμοδοτήσει και τελικά να μονιμοποιήσει αποθαρρύνοντας τους υπόλοιπους. Με τον τρόπο αυτό θα αυξηθεί η απόσταση ανάμεσα σε όσους θα έχουν σίγουρη (την κατάλληλη στιγμή) τη μονιμοποίηση και τους υπόλοιπους, που το σύστημα θεωρεί ασήμαντους και απλώς περιμένει μία αφορμή για να τους ξεφορτωθεί.

Εκείνοι που έχουν εξασφαλίσει τη θέση τους στην πρώτη κατηγορία προσπαθούν με κάθε τρόπο να μεγαλώσουν το χάσμα που τους χωρίζει από τους υπόλοιπους “συναδέλφους” τους.

Το Education in Greece παραμένει διαχρονικά το μόνο ιστολόγιο που λέει ξεκάθαρα αυτές τις αλήθειες και θα συνεχίσει να το κάνει όσο και αν βυσσοδομούν οι πουλημένοι συνδικαληστές!

Advertisements