Το κόστος της αποτείχισης

Ο αγώνας που γίνεται εναντίον της αίρεσης του οικουμενισμού συνοδεύεται τον τελευταίο καιρό από παλινωδίες ιερέων που προτιμούν να μετριάσουν τον θεολογικό τους λόγο και να επιστρέψουν στο γνώριμο μαντρί της δεσποτοκρατίας.

Η αποτείχιση δεν έχει μόνο το πιθανό κόστος της απώλειας του μισθού με το οποίο απειλούνται όσοι δεν συμμορφώνονται με το οικουμενιστικό κλίμα που διαμορφώνεται, αλλά και της απώλειας των προνομίων που επιφέρει η σύμπλευση με το σύστημα. Πως αλλιώς θα διορίσουν και θα εξασφαλίσουν τα παιδιά τους ή θα σιγουρέψουν την καλή θέση ή την προαγωγή τους όσοι αρνηθούν να υπακούσουν στα προφανή πλέον σχέδια των οικουμενιστών; Οπότε, αν και γνωρίζουν ποιό είναι το σωστό, προτιμούν να σιωπήσουν και να αλλάξουν γραμμή πλεύσης.

Μήπως το ίδιο σκηνικό δεν βλέπουμε εδώ και δεκαετίες, τόσο στα εκκλησιαστικά όσο και στα εκπαιδευτικά πράγματα; Ποιός θα τολμήσει να ρισκάρει την βόλεψή του και να μπει σε μπελάδες; Πιο εύκολο δεν είναι να πει ναι σε όλα, ή έστω στα περισσότερα, και να συνεχίσει να απολαμβάνει την κοινωνική και οικονομική βεβαιότητα; Μήπως και στην εκπαίδευση δεν υπήρχαν αμέτρητοι εκπαιδευτικοί που έκλειναν βολικά τα μάτια σε όσα έβλεπαν προκειμένου να παραμείνουν ανενόχλητοι στη θέση τους, ενώ την ίδια ώρα εκφωνούσαν υποκριτικά δεκαρικούς περί ηθικής;

Όταν άρχισε να κάνει την εμφάνισή της η αίρεση του οικουμενισμού, οι περισσότεροι έσπευσαν να συνταχτούν με τον Αθηναγόρα, που αργότερα απεδείχθη όργανο της μασωνίας που σήμερα τον συγκαταλέγει ανοιχτά στους εκλεκτούς της. Οι αιρετικές παραεκκλησιαστικές οργανώσεις που τότε ήταν στο απωγειο της κοσμικής τους δύναμης πρωτοστάτησαν στην υπεράσπιση του Αθηναγόρα κυνηγώντας όσους εξέθεταν την φθοροποιό του δράση, ενώ εκείνος φωτογραφιζόταν δίπλα σε ραββίνους και μέσα σε συναγωγές ή ποζάριζε για τα τεκτονικά περιοδικά.

Με παρόμοιο τρόπο κάποιοι ακόμα πιο πριν έκλειναν τα μάτια στην σεκταριστική δράση των οργανώσεων αυτών, οι οποίες αποτελούσαν ένα είδος εκπαιδευτικής μασωνίας που κανείς δεν τολμούσε να καταγγείλει. Ποιός θα ρισκάριζε την εκδίωξή του όταν μπορούσε να παραμείνει σιωπηλός και γιατί όχι να απολαμβάνει και αυτός την προστασία του υπόκοσμου των καλά δικτυωμένων παραεκκλησιαστικών οργανώσεων;

Σταδιακά φτάσαμε στο σήμερα, όπου πλέον έχουν γίνει αποδεκτές η ιουδαιολατρεία, η ανωμαλία, η σύμπλευση με την εξουσία. Όταν όλα αυτά έχουν γίνει αποδεκτά χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση, δεν είναι και τόσο δύσκολο να γίνει αποδεκτός και ο οικουμενισμός. Εκείνο που είναι δύσκολο είναι να καταγγείλεις τον οικουμενισμό χωρίς να καταγγείλεις και τα υπόλοιπα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και η διαπλοκή και η αναξιοκρατία και η γενικευμένη διαφθορά. Αυτό όμως απαιτεί σύγκρουση με ένα σύνολο καταστάσεων, οπότε μπροστά στον κίνδυνο της απομόνωσης εύκολα ξεχνιούνται τα υπόλοιπα.

Δεν θα είναι η πρώτη φορά που κάποιοι θα θεολογούν με στόμφο χωρίς να πιστεύουν πραγματικά αυτά που λένε, ή χωρίς να θέλουν να τα εφαρμόσουν.

Advertisements