Η επίθεση στον Τζήμερο και η δημ(ι)οκρατία

Μπορεί να διαφωνούμε πολιτικά με τον Τζήμερο, αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να συμφωνήσουμε μαζί του πως πρέπει να δοθεί ένα τέλος στην αλητεία που κυριαρχεί στη δημόσια ζωή εδώ και πολλές δεκαετίες.

Με την έλευση του καραμανλικού μορφώματος στην εξουσία το 1974, ξεκίνησε μια εποχή ασυδοσίας με το δεξιό κράτος να καλύπτει την αυθαιρεσία του αριστερού παρακράτους. Στα πλαίσια αυτά, οι τοίχοι των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων καλύφθηκαν από αφίσες διαφόρων παρατάξεων, οι οποίες έκτοτε θεωρούν δικαίωμά τους να τοιχοκολούν οπουδήποτε προκειμένου να επιβάλλουν τις μιαρές απόψεις τους στους υπόλοιπους.

Πολύ ορθά ο Θάνος Τζήμερος έφερε το θέμα αυτό στην επικαιρότητα, απαιτώντας να σταματήσει αυτή η σταλινική πρακτική και σκίζοντας τις αφίσες που καλύπτουν τοίχους δημοσίων κτιρίων.

Σε μια τέτοια ακτιβιστική ενέργεια, δέχθηκε τη λυσσαλέα επίθεση των σταλινικών αποβρασμάτων, τα οποία στη συνέχεια ισχυρίστηκαν ψευδώς πως ο Τζήμερος ήταν που τους χτύπησε, ενώ όλα τα στοιχεία δείχνουν ακριβώς το αντίθετο!

Περιγράφει τα γεγονότα το θύμα της σταλινικής επίθεσης:

“Μιλώντας στο enikos.gr, o Τζήμερος σημείωσε ότι «όπως έχω δηλώσει και άλλη φορά ο δημόσιος χώρος πρέπει να είναι δημόσιος χώρος. Αρνούμαι ένας δημόσιος χώρος να είναι μόνιμο σημείο κομματικών ανακοινώσεων και χώρος αφισοκόλλησης. Σήμερα το απόγευμα, προσερχόμενος στο περιφερειακό Συμβούλιο διαπίστωσα ότι το ΠΑΜΕ είχε κολλήσει και πάλι αφίσες. Όπως και την προηγούμενη φορά έτσι και σήμερα τις ξεκόλλησα και τις πέταξα. Μετά από είκοσι λεπτά ενώ καθόμουν στη θέση μου, παρακολουθώντας τη συνεδρίαση ήρθε κάποιος, δεν τον γνωρίζω, και άρχισε να με προπηλακίζει με ύβρεις και χειρονομίες. Στη συνέχεια, ο ένας έγιναν πολλοί και το μπουλούκι από την πλευρά του ΚΚΕ άρχισε να χειρονομεί , να υβρίζει , να σπρώχνει , να απειλεί και να προπηλακίζει».

Προσέθεσε, δε, ότι «προσπάθησα να αμυνθώ σπρώχνοντας τους και απωθώντας τους. Δεν ξέρω από πού προκύπτει ότι γρονθοκόπησα κάποια κυρία του ΚΚΕ. Στη συνέχεια σκίζοντάς μου το πουκάμισο και σηκωτό με έσυραν στην έξοδο»…”

Τα ντοκουμέντα από το συμβάν πιστοποιούν το αληθές των λεγομένων του Τζήμερου. Το πρώτο βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα υποτίθεται πως απεικονίζει τη στιγμή της επίθεσης του Τζήμερου στη σταλινική μαινάδα Αλεξάνδρα Μπαλού, και μάλιστα οι σταλινικοί του έδωσαν τίτλο “Ο ΤΖΗΜΕΡΟΣ ΧΤΥΠΑ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΛΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ”. Όπως όμως φαίνεται πολύ καθαρά, δεν απεικονίζεται πουθενά τέτοιο γεγονός. Αντίθετα, η Μπαλού δεν δείχνει καθόλου χτυπημένη:

Δε μπορούμε όμως να πούμε το ίδιο για τον Τζήμερο, καθώς το επόμενο βίντεο δείχνει την άνανδρη επίθεση της σταλινικής συμμορίας εναντίον του:

Στο βίντεο αυτό οι αριστεροί συμμορίτες έχουν πετάξει κάτω τον Τζήμερο χτυπώντας τον και βρίζοντάς τον προκειμένου να τον βγάλουν με τη βία έξω.

Αυτό που συνέβη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι σημαίνει “δημοκρατία του δεκαπενταμελούς: Μια συμμορία φωνασκούντων κακοποιών στοιχείων ισχυρίζεται πως στα πλαίσια της “δημοκρατίας” έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να εκφέρει δημόσιο λόγο, αποκλείοντας όλους τους άλλους. Όταν κάποιος αμφισβητεί αυτό το κατεστημένο, βαφτίζεται “εχθρός του λαού” και γίνεται στόχος τυφλής βίας που όχι απλώς παραμένει ατιμώρητη, αλλά ακολουθεί η διαστρέβλωση της αλήθειας ώστε το θύμα να παρουσιαστεί ως υπεύθυνο της βίας που του ασκήθηκε.

Τα παραπάνω φαίνονται και από τις δηλώσεις που έκανε αργότερα η Αλεξάνδρα Μπαλού τρέμοντας από σταλινικό μίσος:

“Ο κ. Τζήμερος είναι ένα υστερικό φασιστοειδές. Εσκισε τις αφίσες, υπερασπιστήκαμε το δικαίωμά μας να κολλάμε τις αφίσες. Εσπρωξε τον συνάδελφο και εμένα με χτύπησε κανονικά δύο φορές. Είναι και δειλία να μην το παραδέχεται”

Δηλαδή σύμφωνα με την Μπαλού η βία που ασκήθηκε από τη συμμορία ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν στα πλαίσια του δικαιώματός τους να κολλούν αφίσες όπου θέλουν, και η προσπάθεια του Τζήμερου να τους απωθήσει ήταν “υστερική” και συνιστά “αντεπαναστατική βία”, σύμφωνα με τις γνωστές πρακτικές των σταλινικών εγκληματιών.

Σε ένα στοιχειωδώς ευνομούμενο κράτος, η επίθεση ενάντια στον Τζήμερο θα προκαλούσε άμεσα την σύλληψη των δραστών και την καθαίρεσή τους. Όμως στο κρατίδιο της Γυφτογραικίας οι δράστες παρουσιάστηκαν ως λαϊκοί ήρωες που επιτέθηκαν σε αναλογία 10-20 προς 1 και εκδίωξαν από τη “δημοκρατική διαδικασία” τον παρείσακτο που τους χάλαγε την αυθαίρετη κατάσταση που είχαν επιβάλλει.

Στα δημοκρατικά αυτά πλαίσια είδαμε όλο το δημοκρατικό συρφετό να σπεύδει να δηλώσει την υποστήριξή του στον αριστερό όχλο διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα και σπεύδοντας να επιδοθεί σε ουρλιαχτά. Την αρχή έκανε το γνωστό λαμόγιο των δημοσίων έργων, αντιπεριφερειάρχης και σφουγκοκωλάριος της Δούρου Γιώργος Καραμέρος, ο οποίος χαρακτήρισε τον Τζήμερο “επικίνδυνο“. Φυσικά και όποιος δε συμφωνεί με την αυθαίρετη αφισοκόλληση είναι επικίνδυνος για το κατεστημένο, οπότε και ο Καραμέρος ανακοίνωσε την αποβολή του Τζήμερου από το Περιφερειακό Συμβούλιο. Το πως αποφασίστηκε και υλοποιήθηκε η αποβολή αυτή το είδαμε στο προηγούμενο βίντεο, τυπικό δείγμα “δημοκρατικών διαδικασιών”.

Η άλλοτε προστατευόμενη του Τζοχατζόπουλου Ρένα Δούρου, η δασκαλίτσα που έγινε αναλύτρια αμυντικών θεμάτων προτού προωθηθεί στις καρέκλες του ΣΥΡΙΖΑ, έσπευσε να δηλώσει πως το σκίσιμο των αφισών συνιστά “συνειδητή προσπάθεια καταβαράθρωσης του κύρους του κορυφαίου συλλογικού δημοκρατικού οργάνου της Περιφέρειας, του Περιφερειακού Συμβουλίου και ενέργεια εκφασισμού της δημόσιας ζωής”. Δηλαδή η κορυφαία δημοκρατικότητα εκφράζεται με το να παίρνουν έναν κουβά οι αφισοκολλητές των κομμάτων, να εισβάλουν στα δημόσια κτίρια και να τα γεμίζουν με προπαγανδιστικές αφίσες, και αν κάποιος αντιδρά να χαρακτηρίζεται ως “φασίστας”. Άλλωστε αν δεν είχαν αυτό το δικαίωμα οι αφισοκολλητές των κομμάτων πως θα είχαν βολευτεί τώρα η Δούρου και ο υπέργηρος γκόμενός της;

Με τις ίδιες κατηγορίες περί “φασισμού” εμφανίστηκε στα κανάλια η πέτρα του σκανδάλου Αλεξάνδρα Μπαλού, τρέμοντας από σταλινική μανία και δηλώνοντας για τη συμμετοχή της στο λυντσάρισμα του Τζήμερου πως το έκανε “για να υπερασπιστεί το δικαίωμά της να κολλάει το κόμμα αφίσες”. Μίλησε και για δειλία, όταν τα σχετικά βίντεο τη δείχνουν ολοκάθαρα να συμμετέχει σε μαζική επίθεση του κόκκινου όχλου εναντίον ενός ατόμου.

Η Μπαλού δεν είναι ένα τυχαίο άτομο. Το 2013 βολιδοσκοπούσε να αναρριχηθεί στην καρέκλα του Γενικού Γραμματέα του ΚΚ μετά την αποχώρηση της Παπαρήγα, και έκτοτε περιμένει υπομονετικά τη σειρά της για κάποιο καλύτερο αξίωμα βολεμένη προς το παρόν στην περιφέρεια. Αφού διορίστηκε με το γνωστό τρόπο στην Αγροτική Τράπεζα, το έριξε στον συνδικαλισμό και στην καριέρα κομματικής γλάστρας στις τηλεοπτικές εκπομπές, όπου πάντα προσπαθεί να αποπροσανατολίσει επαναλαμβάνοντας νευρικά κουκουέδικα τσιτάτα. Αν ήταν στη θέση της Κανέλλη στο γνωστό επεισόδιο με τον Κασιδιάρη, οι ίδιοι οι “σύντροφοί” της θα πανηγύριζαν αναλογιζόμενοι την απαίσια προσωπικότητά της.

Το ΠΑΜΕ με τη σειρά του έβγαλε ανακοίνωση χαρακτηριστική της κομμουνιστικής νοοτροπίας:

“Το εργατικό-λαικό κίνημα έχει πλούσια πείρα για να αντιμετωπίζει κάθε είδους εχθρούς των λαϊκών αγώνων, τους ψευτονταήδες και τους θρασύδειλους, τους χρυσαυγίτες και τις μεταλλάξεις τους.”

Αυτό αποτελεί διαχρονικά τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η κομμουνιστική κτηνωδία. Όποιος δε συμφωνεί με το κώμα βαφτίζεται “εχθρός του λαού” και η τραμπούκικη και, σε άλλες περιπτώσεις που δεν υπάρχουν κάμερες, δολοφονική επίθεση εναντίον του βαφτίζεται αποτέλεσμα “της πλούσιας πείρας του εργατικού κινήματος”, το δε θύμα χαρακτηρίζεται και ως ψευτονταής και θρασύδειλος από εκείνους που περίμεναν 20′ για να οργανωθούν και να του επιτεθούν όλοι μαζί.

Αυτός είναι διαχρονικά ο τρόπος δράσης του εγκληματικού κομμουνιστικού κόμματος, το οποίο έχει σαν βασικό δόγμα του την ηθική και σωματική εξόντωση όσων δεν του είναι αρεστοί. Σίγουρα οι αριστεροί έχουν “πλούσια πείρα” σε τέτοιες εγκληματικές ενέργειες, καθώς ιστορικά τα θύματά τους ανέρχονται σε εκατομμύρια σφαγιασθέντων. Αυτές είναι και οι πραγματικές “δημοκρατικές διαδικασίες”, όπως επιβεβαιώνει και στη δική του ανακοίνωση το ΚΚΕ:

“Πρόκειται για έναν σεσημασμένο, υστερικό εχθρό των αγώνων του λαού, ο οποίος κατ’ επανάληψη προκαλεί, δημιουργεί επεισόδια και εκφράζει το μίσος του απέναντι στο εργατικό – λαϊκό κίνημα.

Οι περιφερειακοί σύμβουλοι της Λαϊκής Συσπείρωσης μαζί με άλλους συμβούλους καταδίκασαν το γεγονός και ζήτησαν την αποβολή του Τζήμερου από τη συνεδρίαση, όπως και έγινε.”

Το βίντεο είναι αδιάψευστος μάρτυρας του τρόπου με τον οποίο “ζήτησαν την αποβολή του Τζήμερου”. Μόνοι τους αποφάσισαν πως αφού αμφισβητεί το δικαίωμά τους στην αφισοκόλληση είναι “εχθρός του λαού” και τον χτύπησαν ομαδικά. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί πως ο χώρος και οι συνεδριάσεις του περιφερειακού συμβουλίου βιντεοσκοπούνται, οπότε και όλοι οι προηγούμενοι που ισχυρίστηκαν πως έπεσαν θύματα επίθεσης του Τζήμερου θα μπορούσαν να παρουσιάσουν ως πειστήρια της επίθεσης τα σχετικά βίντεο. Όμως προτίμησαν να αποσιωπήσουν την ύπαρξή τους, και αντίθετα να επιδοθούν σε εκστρατεία σπίλωσης του θύματός τους κατά τα σταλινικά πρότυπα.

Και επειδή δεν έδειξαν όλα τα κόμματα την ίδια προθυμία καταδίκης του Τζήμερου προκειμένου να ικανοποιηθεί “το εργατικό συναίσθημα”, ο ΤΣΥΡΙΖΑ και η Ράνια Σβίγκου απαίτησαν να επιβεβαιώσουν όλα τα κόμματα πως δε θα υπάρξει αμφισβήτηση του δικαιώματος στην αφισοκόλληση.

Φυσικά η Σβίγκου έχει κάθε λόγο να υπερασπίζεται τον τραμπουκισμό της Αριστεράς, καθώς η στράτευσή της στην Αριστερά της επέτρεψε να βρει γκόμενο και μέσω του διορισμού του να εξασφαλίσει πως δε θα την εγκαταλείψει:

Το γαϊτανάκι των δηλώσεων συμπληρώθηκε από την Δήμητρα Κουτσούμπα, εκπρόσωπο του εγκληματικού μορφώματος ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Στο σημείο αυτό θα θυμίσουμε πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε χαρακτηρίσει τη Δήμητρα Κουτσούμπα και τον σύζυγό της Παναγιώτη Σωτήρη (γνωστό συνδικαληστή και προπαγανδιστή της εγκληματικής δράσης του ΑΝΤΑΡCIA) “λαμόγια της Αριστεράς” και την ίδια τη Δήμητρα Κουτσούμπα “δημόσιο υπάλληλο που διακινεί μαύρο χρήμα”. Η Κουτσούμπα επιδόθηκε στον αριστερισμό από τα μαθητικά της χρόνια μέσω του δεκαπενταμελούς για να φτάσει αργότερα στην ΑΔΕΔΥ. Και όπως ο Τσίπρας “βάφτισε”, ή μάλλον ονομάτισε τον γιό του Ερνέστο για να παραστήσει τον επαναστάτη, η Κουτσούμπα ονομάτισε την κόρη της Ερνεστίνα προκειμένου να φτάσει στα ύψη της αριστερής γραφικότητας.

Τη σκυτάλη πήραν τα παπαγαλάκια της ενημέρωσης. Οι Λυριτζής και Οικονόμου αρνήθηκαν το λόγο στον Τζήμερο, με την αιτιολογία πως η Δούρου έβγαλε ανακοίνωση που τον λέει “φασίστα που αποβλήθηκε από το περιφερειακό συμβούλιο”. Δηλαδή μία ανακοίνωση διαγράφει τα πραγματικά γεγονότα που αποτυπώνονται στα σχετικά βίντεο, και το θύμα της επίθεσης θεωρείται πως δε μπορεί παρά να είναι ένοχο αφού η κόρη του μπασκίνα του έδωσε τον χαρακτηρισμό του “φασίστα”. Όσο για την “αποβολή” του Τζήμερου, δηλαδή την τραμπούκικη επίθεση εναντίον του, η εκ των υστέρων ανακοίνωση των νεομπολσεβίκων θεωρείται όχι απλώς επαρκής αιτιολόγηση της κομμουνιστικής κτηνωδίας, αλλά και μομφή κατά του θύματος.

Σύμφωνα δηλαδή με τον δημ(ι)οκρατικό παραλογισμό, το ότι ο Τζήμερος έγινε στόχος του αριστερού όχλου θεωρείται πως δικαιολογεί την επίθεση εναντίον του, με άλλα λόγια η τέλεση του εγκλήματος θεωρείται πως ενοχοποιεί το θύμα του εγκλήματος.

Ενδεικτικό της νοσηρότητας του “αντιφασισμού” είναι πως οι Λυριτζής και Οικονόμου είναι απόγονοι δωσίλογων της κατοχής, δηλαδή οι ίδιοι που σήμερα θίγονται από τον υποτιθέμενο “εκφασισμό της κοινωνίας” είναι μεταφορικώς και κυριολεκτικώς φασίστες.

Ο Τζήμερος ήταν τυχερός, γιατί υπήρξαν βιντεοσκοπήσεις που δείχνουν ποιός ήταν πραγματικά το θύμα βίαιης επίθεσης. Σε άλλες περιπτώσεις, που δεν υπήρχαν κάμερες και το θύμα δεν ήταν επώνυμο, οι αριστερές συμμορίες μπόρεσαν να επιδοθούν με κάθε άνεση στη σπίλωση του θύματός τους, με ισχυρισμούς του τύπου “αυτός μας επιτέθηκε και μας έκανε φασιστική χρυσαυγίτικη επίθεση”.

Η επίθεση στον Τζήμερο δείχνει πως οι τακτικές της Αριστεράς παραμένουν διαχρονικά αναλλοίωτες: Όποιος δεν δεχθεί αδιαμαρτύρητα να διαφεντεύεται από το κώμα γίνεται στόχος επιθέσεων που στη συνέχεια θα εξωραϊστούν και θα ονομαστούν “λαϊκοί αγώνες” και “υπεράσπιση των εργατών”. Η βίαιη επιβολή της σαθρής ιδεολογίας του κομμουνισμού μέσω του αιμοσταγούς μπολσεβίκικου όχλου ονομάζεται “αντιφασισμός” και αν το θύμα δεν κάτσει να τις φάει αδιαμαρτύρητα διαπράττει θανάσιμο έγκλημα που επιβαρρύνει τη θέση του.

Η επίθεση στον Τζήμερο δείχνει επίσης πως λειτουργούν στην πραγματικότητα οι δημ(ι)οκρατικοί θεσμοί: Όταν κάποιος αμφισβητήσει την ομερτά και τους σικέ κανόνες, οι υπόλοιποι θεωρούν “δημοκρατικό καθήκον” να τον υβρίσουν, να τον χτυπήσουν και να τον σύρουν έξω και να τον αποκλείσουν παρά το γεγονός πως είναι εκλεγμένος εκπρόσωπος. Δε χρειάζονται επίσημες διαδικασίες, καθώς η κτηνώδης βούληση του κομμουνιστικού όχλου θεωρείται αυτομάτως επίσημη θέση που η άρνηση υιοθέτησής της οδηγεί στον χαρακτηρισμό του “φασίστα” και του “εχθρού του λαού”. Και όταν ο λαός αποφασίζει να αντισταθεί στην τραμπούκικη ιδεολογία του μπολσεβικισμού, όπως έγινε κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, τότε αρχίζει η συνεχής προπαγάνδα που αποσιωπά τα κομμουνιστικά εγκλήματα και ψέγει ως “αντιδραστικούς” όσους αντιστάθηκαν στην σταλινοποίηση.

Ενδεικτικό της μανίας των αριστερών για διαστρέβλωση της αλήθειας είναι η αφιέρωση αναρίθμητων αναρτήσεων στοχοποίησης του Τζήμερου από το νεομαρξιστικό ερπετό Χρήστο Κάτσικα. Είναι γνωστό άλλωστε πως στο χώρο της εκπαίδευσης τέτοια άθλια υποκείμενα συστηματικά προσπαθούν να αλώσουν το φρόνημα της νεολαίας χύνοντας το μαρξιστικό δηλητήριό τους στις καρδιές των παιδιών.

Όσο για την Φυλλάδα των Συντακτών, όπου σιτίζεται ο σπιούνος Χρήστος Κάτσικας, σωστά αναφέρει πως το διεφθαρμένο οχλοκρατικό σύστημα πρέπει να ανησυχεί περισσότερο για όσους υπερασπίστηκαν τον Τζήμερο αψηφώντας τη σταλινική τρομοκρατία. Γιατί σε αντίθεση με τον Τζήμερο δεν έχουν όλοι την ψευδαίσθηση πως η αστική δημοκρατία και οι διαπλεκόμενες δομές τους εφαρμόζουν τους νόμους τους εξίσου για όλους. Διαφορετικά, οι δράστες της κόκκινης συμμορίας που επιτέθηκε στον Τζήμερο θα ήταν τώρα στη φυλακή και τα παπαγαλάκια της ενημέρωσης θα ήταν υπόλογα για τη συμμετοχή τους στη δολοφονία της προσωπικότητας του θύματος.

Θα περίμενε κανείς πως στα πλαίσια της “δημοκρατίας” αυτός ο εσμός θα αναγνώριζε το “δικαίωμα στην αφισοκόλληση” σε όλους, και όχι μόνο στον εαυτό τους. Άραγε αν πήγαιναν εθνικιστές να κολλήσουν δικές τους αφίσες θα έλεγαν τα ίδια οι δημοκρατικοί επικριτές του Τζήμερου; Ή τότε θα άλλαζαν πάλι οι κανόνες της “δημοκρατίας” και θα είχαμε φονικές επιθέσεις αριστερών δολοφόνων και παρακρατικών που θα έμεναν ατιμώρητες όπως γίνεται μέχρι τώρα;

Όλα αυτά αποδεικνύουν για άλλη μια φορά πως ο αριστερισμός είναι μια αρρώστια που πρέπει να εξαλειφθεί από την κοινωνία. Φορείς αυτής της αρρώστιας τύπου Κάτσικα δεν έχουν θέση ούτε στην εκπαίδευση ούτε στη χώρα. Διαφορετικά θα βλέπουμε να πολλαπλασιάζονται τα κρούσματα κομματικής βίας και σταλινικών διώξεων.

Όλα αυτά αποδεικνύουν επίσης πως η μάστιγα του αριστερισμού δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια. Τα εγκληματικά στοιχεία που αποτελούν την αριστερά δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα προκειμένου να επιτύχουν τη διολίσθηση της κοινωνίας στα πρότυπα του αγαπημένου τους Πολ Ποτ.

Advertisements