Η αίρεση του αριστερού ιουδαιοχριστιανισμού

Γράφει ο Panzerfaust

Για πολλούς, το συνέδριο Εκκλησία και Αριστερά που διοργανώθηκε τον Ιανουάριο του 2013 στη Θεσσαλονίκη υπό την αιγίδα της Πρυτανείας του ΑΠΘ και της Εκκλησίας της Ελλάδος απετέλεσε μία έκπληξη, καθώς είναι γνωστά τα αντικληρικά και αντιχριστιανικά αισθήματα που τρέφει ο κομμουνισμός για την Εκκλησία. Όλοι οι διακεκριμένοι μπολσεβίκοι, συμπτωματικά Εβραϊκής καταγωγής, διακρίθηκαν για το διωγμό της Εκκλησίας. Η Αριστερά διαχρονικά απαιτεί την καθιέρωση της αθεΐας, ενώ όπου επικράτησε ο κομμουνισμός γρήγορα ακολούθησαν διατάξεις εναντίον του Χριστιανικού φρονήματος του πληθυσμού.

Το παρασκήνιο πίσω από το συγκεκριμένο συνέδριο είναι γνωστό. Το αντίχριστο παπαδαριό θέλησε να δώσει ένα μήνυμα ενάντια στην άνοδο του εθνικισμού στην Ελλάδα και να δείξει πως προτιμά μία Αριστερή κυβέρνηση προκειμένου να διατηρήσει τα φιλοεβραϊκά και αντιρατσιστικά του χαρακτηριστικά.

Μία τέτοια αυτοκτονική συμπεριφορά μπορεί να προξενεί κατάπληξη, όμως εάν πάμε πίσω στην ιστορία θα δούμε αρκετές στιγμές τέτοιας σύμπλευσης με τον αριστερισμό.

Ο αριστερισμός δεν αποτελεί απλώς μία πολιτική ετικέτα, αλλά μία αρρωστημένη ψυχοπαθολογική κατάσταση που έχει περιγραφεί πλήρως στο μανιφέστο του Ted Kaczynski. Αποτελεί διαστροφή που προσβάλλει εύκολα υπάρχοντα δόγματα και αντιλήψεις.

Για παράδειγμα, η έννοια του πλησίον έχει κεντρική σημασία για τον Χριστιανισμό. Όμως η έννοια αυτή δεν περιλαμβάνει τον εισβολέα που έρχεται να κατακτήσει τη χώρα σου, να βεβηλώσει τους ναούς σου, να αντικαταστήσει τον πληθυσμό σου με τον δικό του και να σε μετατρέψει σε σκλάβο. Διαφορετικά θα φτάναμε στο σημείο να θεωρούμε ως “πλησίον” τους Οθωμανούς κατακτητές και να ελεεινολογούμε τους επαναστατημένους Έλληνες του 1821 γιατί δεν έδειξαν την πρέπουσα πρόνοια για τον “πλησίον” Οθωμανό αλλά προτίμησαν να τον εκδιώξουν δια των όπλων.

Κι όμως, σήμερα η επικρατούσα αντίληψη των εκκλησιαστικών αρχόντων είναι πως οι λαθροέποικοι που έρχονται για να αντικαταστήσουν τον γηγενή πληθυσμό της Ελλάδας και να αλλοιώσουν τον πολιτισμικό, φυλετικό και θρησκευτικό χαρακτήρα της χώρας προκειμένου να υλοποιηθεί το σχέδιο Kalergi αποτελούν τον “πλησίον”. Είναι γνωστή άλλωστε η έκφραση του Τουρκαλβανού οικουμενιστή αριστεριστή Ιερώνυμου Λιάπη πως οι λαθροέποικοι αποτελούν “περιφερόμενους Χριστούς”.

Συμπτωματικά, η αντίληψη αυτή ταυτίζεται με την αντίληψη της Αριστεράς για τους λαθροεποίκους: Για να ικανοποιηθούν τα υποτιθέμενα φιλάνθρωπα αισθήματα των αριστεριστών, οι λαθροέποικοι θεωρούνται “καλοδεχούμενοι” και ευπρόσδεκτοι να γεμίσουν τη χώρα με τζαμιά και να καταλάβουν ελεύθερα σπίτια και χωράφια.

Παρόμοιες αντιλήψεις με χαρακτήρα αριστερισμού εμφανίστηκαν στην Εκκλησιαστική ιστορία από τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους, και σε μεγάλο βαθμό σχετίζονται με την προσπάθεια για εισαγωγή ιουδαϊκών στοιχείων στη Χριστιανική θρησκεία.

Η αρχή του Χριστιανισμού συμπίπτει χρονικά με το απώγειο της πλήρους άρνησης των Εβραίων να δεχτούν πως δεν προορίζονται για δυνάστες των υπολοίπων λαών. Οι αντιλήψεις τους είναι καταγεγραμμένες με σαφήνεια στα Ευαγγέλια. Από εκεί και μετά όμως ξεκινά ένα παράδοξο. Κατά τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους, αρκετοί Εβραίοι έθεσαν ζήτημα συνέχισης του Εβραϊσμού μέσα από τη νέα θρησκεία θεωρώντας πως μόνο οι περιτμημένοι θα πρέπει να γίνονται δεκτοί. Στους αιώνες που ακολούθησαν, κάποιο χέρι κατάφερε να περιληφθούν βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης με μικρή αν όχι μηδαμινή σχέση με το Χριστιανισμό, ενώ παράλληλα η αρχαιοελληνική παρακαταθήκη θεωρήθηκε ασύμβατη με το Χριστιανικό πνεύμα με αποτέλεσμα έκτροπα και καταστροφές που υποκινήθηκαν εξυπηρετώντας ουσιαστικά τις Εβραϊκές επιδιώξεις. Καταλήγοντας στο σήμερα, η εκκλησιαστική ιεραρχία δεν χάνει ευκαιρία να προβάλλει τα φιλοεβραϊκά της αισθήματα, να παρίσταται σε εκδηλώσεις για το “ολοκαύτωμα” όπου αναλώνεται σε πομπώδεις καταδίκες του αντισημιτισμού, να εκδίδει αποφάσεις πως οι Εβραίοι δεν είναι υπεύθυνοι για τη Σταύρωση του Χριστού. Συμπτωματικά, αυτές οι αντιλήψεις είναι ταυτόσημες με αυτές της Αριστεράς.

Μιλώντας για Αριστερά, η αριστερίστικη διαστρέβλωση Χριστιανικών αρχών δεν αποτελεί πρόσφατο φαινόμενο. Για παράδειγμα, η εχθρότητα της Αριστεράς για την αριστεία: Η αντίληψη πως η αριστεία παραβιάζει κάποιες υποτίθεται Χριστιανικές αρχές περί ισότητας καλλιεργήθηκε επί μακρόν από παραεκκλησιαστικές οργανώσεις με μεγάλη επιρροή στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, που αντικαταστάθηκε μόνο από την αντίστοιχη επιρροή του αριστερισμού, που συμπτωματικά έχει την ίδια ακριβώς προσέγγιση ενάντια στην αριστεία.

Εξεγέρσεις λαών υπό κατοχή ενάντια στις επιρροές των δυναστών τους χαρακτηρίστηκαν από εκκλησιαστικούς κύκλους ως “ξενοφοβικές” πολύ προτού καθιερωθεί η χρήση του όρου από την Αριστερά. Το ρεύμα του “αντιρατσισμού” καλλιεργήθηκε πρώτα από την Εκκλησία και ύστερα υιοθετήθηκε από την Αριστερά, που κάποτε παρουσίαζε τους μαύρους σαν πιθηκοειδή που θα βιάσουν τις ντόπιες γυναίκες.

Ενώ “μοντέρνες” εκκλησιαστικές απόψεις καταδικάζουν τους ψυχικά ασθενείς με γνήσια φαρισαϊκό πνεύμα, την ίδια στιγμή ανοίγουν παράθυρο για την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας σαν φυσιολογική κατάσταση προκειμένου να επέλθει η εναρμόνιση με τις επιταγές της νέας πολιτικής ορθότητας. Και αντί να προβάλλεται η αντίσταση στη σήψη, όσοι αντιστέκονται καταδικάζονται σαν “φασίστες” με τις καταδίκες να συνοδεύονται απο εκδηλώσεις στήριξης του αντίχριστου πολιτικού κατεστημένου.

Ο συγκριτισμός έχει πλέον καθιερωθεί ως κρατούσα εκκλησιαστική αντίληψη, με συμπροσευχές και κοινούς λατρευτικούς χώρους με κάθε πιθανή θρησκεία και δόγμα. Ο Ιουδαϊσμός αναγνωρίζεται ως ισότιμη θρησκεία, με το οικουμενιστικό πνεύμα να συγκλίνει προς την αντίληψη της ανωτερότητάς του κατά παράβαση κάθε Χριστιανικού κανόνα που απαγορεύει την συμπόρευση με Εβραίους.

Φτάνοντας στο σήμερα, βλέπουμε την οριστικοποίηση αυτής της αίρεσης που ξεκινάει από πολύ παλιά. Άλλοτε έντεχνα διαμορφωμένη από τα Εβραϊκά συμφέροντα και άλλοτε πυροδοτούμενη από τη διαστροφή του αριστερισμού, η αίρεση αυτή φτάνει σήμερα να έχει καταλάβει την εκκλησιαστική ηγεσία και να γίνονται προσπάθειες να επιβληθεί σαν επίσημο δόγμα. Εκφράζεται μέσα από τη σιωπή της εκκλησιαστικής ηγεσίας για όσα επιβάλλονται σήμερα στην κοινωνία από τη σύμπραξη Εβραϊσμού και Αριστερισμού και τη φανερή συμπόρευση άλλοτε με άθεα αριστερά κόμματα, και άλλοτε με δεξιά σιωνιστικά μορφώματα.

Το σύνολο αυτής της εκτροπής συνιστά αίρεση, την αίρεση του αριστερού ιουδαιοχριστιανισμού που εξυπηρετεί Ιουδαϊκά συμφέροντα και ασπάζεται αριστερίστικες διαστροφικές αντιλήψεις. Με τον ίδιο τρόπο που κάποτε τερματίστηκε το ζήτημα της εικονομαχίας και εικονολατρείας, σήμερα αποτελεί επιτακτική ανάγκη να σταματήσει ο κατήφορος προς την αίρεση αυτή η οποία καθοδηγείται από το πνεύμα του οικουμενισμού και του πολιτιστικού μαρξισμού.

Η αίρεση αυτή οδηγεί στον νέο Πύργο της Βαβέλ, που συμπτωματικά αποτελεί κεντρική ιδέα της ταλμουδικής Ιουδαϊκής θεώρησης. Η κατάργηση της ηθικής και η αντικατάστασή της από την πολιτική ορθότητα, η εξάλειψη των γηγενών πληθυσμών και η αντικατάστασή τους από ανάμεικτους πληθυσμούς ακαθόριστης προέλευσης, η επιβολή ενός κεκαλυμμένου Ιουδαϊσμού με τον μανδύα ενός διευρυμένου συγκριτισμού, η κατάργηση της κρατούσας θρησκείας μέσω της λατρείας ενός ακαθόριστου όντος που θα είναι συμβατό με όλες τις θρησκείες, η ισοπέδωση ως έμπρακτος “αντιρατσισμός”, όλα αυτά αποτελούν εκτροπή που σε άλλες εποχές θα είχε αποτελέσει την αιτία σχίσματος και αφορισμών.

Το ότι οι εκκλησιαστικές αρχές φοβούνται να αντιδράσουν στις επιταγές της πολιτικής εξουσίας και αποδέχονται τυφλά το υπερμνημόνιο, έχοντας προηγουμένως αποδεχτεί αιρετικές παραεκκλησιαστικές οργανώσεις που προετοίμασαν το έδαφος για τη σημερινή κατάντια, δε σημαίνει πως όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να ακολουθήσουν τυφλά στον κατήφορο. Αντίθετα, είναι καιρός για την αποβολή των ιουδαιόφιλων και αριστερίστικων στοιχείων.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Advertisements