“Εγγόνια προσφύγων” στην Ελλάδα

Από τότε που ξεκίνησε το κύμα οργανωμένου λαθροεποικισμού της Ελλάδας, κάποιοι ορμώμενοι από προσφυγικές περιοχές άρχισαν να επαναλαμβάνουν με μανία ένα περίεργο σύνθημα: “Οι παππούδες μας πρόσφυγες, εμείς ρατσιστές;”.

Το σύνθημα αυτό έχει δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά για το πως κάποιος θα μπορούσε να το εκστομίσει. Γιατί πέρα από τους γνωστούς μισθοφόρους των αμέτρητων ΜΚΟ του Soros, ποιός θα τολμούσε να καταλήξει σε μία τόσο ανίερη σκέψη;

Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας κατέληξαν πρόσφυγες εξαιτίας της Ελληνικής τους ταυτότητας και της Χριστιανικής τους θρησκείας, σφαγμένοι από οργανωμένους ισλαμιστές με Εβραϊκή υποκίνηση και Γερμανική καθοδήγηση. Άφησαν πίσω τους τη γη όπου κατοικούσαν για χιλιετίες και αναζήτησαν την προστασία του Ελληνικού κράτους, όντας Έλληνες οι ίδιοι.

Σήμερα, βλέπουμε τους οργανωμένους ισλαμιστές της ευρύτερης περιοχής της Συρίας να εισέρχονται στην Ελλάδα με τη συνεργασία των προδοτικών δυνάμεων του λιμενικού, της αστυνομίας και του στρατού προκειμένου να μην υποστούν τις συνέπειες για τα εγκλήματά τους στη Συρία. Το μεγαλύτερο ποσοστό των δήθεν “προσφύγων” πήγαν με το μέρος των ισλαμιστών, και όταν άρχισε η ανακατάληψη της Συρίας από τον επίσημο Συριακό στρατό κάποιος τους υπέδειξε να παραστήσουν τους “πρόσφυγες” και να εξασφαλίσουν μία νέα και άνετη ζωή στην αυτοκτονική και παρηκμασμένη Ευρώπη.

Η σύγκριση με τους Έλληνες πρόσφυγες του περασμένου αιώνα είναι όχι απλώς ανιστόρητη, αλλά και κάθετα ασεβής. Το ερώτημα όμως παραμένει: Πώς γίνεται και κάποιοι απόγονοι προσφύγων εκφέρουν ξεδιάντροπα τέτοια συνθήματα;

Όταν ξεκίνησε η σφαγή των Χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα, τα πρώτα θύματα ήταν οι Αρμένιοι και η Τουρκία ήταν ακόμα σουλτανάτο. Σταδιακά και καθώς οι πληθυσμοί των Αρμένιων άρχισαν να εξαφανίζονται, ήρθε και η σειρά των Ελλήνων. Θα έλεγε κανείς πως οι Έλληνες θα είχαν καταλάβει τι θα συνέβαινε στη συνέχεια και θα είχαν προετοιμαστεί ανάλογα.

Όμως η πραγματικότητα ήταν πως ο Ελληνικός πληθυσμός, οικονομικά ακμαίος και υλικά ανθηρός, δεν έβλεπε το λόγο να αφήσει τις ανέσεις του προκειμένου να πολεμήσει, ή έστω να διαταράξει τις σχέσεις του με το κράτος και τους Τούρκους “γείτονες”. Αρκετοί ήταν αυτοί που οι τελευταίες τους σκέψεις πριν τον μαρτυρικό θάνατο αφορούσαν τα αμπέλια τους και τα περιβόλια τους. Οι πρόκριτοι της Τραπεζούντας οδηγήθηκαν στην αγχόνη βγάζοντας λόγους, νομίζοντας πως συνέχιζαν να βρίσκονται σε ένα αστικό καθεστώς. Πολλοί ήταν εκείνοι που θεωρούσαν πως όπως ζούσαν στο παρελθόν θα συνέχιζαν να ζουν και στη συνέχεια, επιδιδόμενοι στις εμπορικές τους δραστηριότητες και διαφεντεύοντας τα χωράφια τους.

Όταν οι διωγμοί έφτασαν στο αποκορύφωμά τους, σε κάποιες περιοχές σχηματίστηκε ένοπλο αντάρτικο προκειμένου να αντισταθεί. Στις περιοχές αυτές υπήρξαν και οι περισσότεροι επιζώντες της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Σε κάποιες άλλες όμως περιοχές υπήρξε μία διαφορετική τροπή. Επιφανείς πολίτες Ελληνικών περιοχών εμπόδισαν με όλες τους τις δυνάμεις τη δημιουργία αντάρτικων ομάδων και ένοπλης αντίστασης. Με ιδιαίτερη θέρμη και ανυπέρβλητο ζήλο απέτρεψαν κάθε πιθανότητα αυτοοργάνωσης, με επιχειρήματα που ηχούν γνώριμα στη σημερινή εποχή: “Είστε στα καλά σας που θα τα βάλετε με τους γείτονές σας τους Τούρκους που τόσα χρόνια ζούμε μαζί; Θα πάτε να σκοτώσετε τους συμπολίτες σας; Δε βλέπετε πως τόσα χρόνια ζούμε ειρηνικά μαζί τους; Υπάρχει κράτος, δε μπορεί ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει!”.

Αρκετοί από αυτούς τους πεμπτοφαλαγγίτες έφτασαν στην Ελλάδα σώοι και αβλαβείς, όπου έζησαν ατιμώρητοι για τη συμβολή τους στη σφαγή των Ελλήνων. Αμετανόητοι, συνέχισαν σε συνεντεύξεις τους να κατηγορούν ως “αλήτες”(!) όσους πήραν τα όπλα, να περιγράφουν με νοσταλγία τη συμβίωση με τους αγαπημένους τους μωαμεθανούς και να εμμένουν στις αρρωστημένες εμμονές τους, αποτελώντας τη μήτρα του αριστερισμού.

Εκείνοι που σήμερα ισχυρίζονται πως σαν απόγονοι προσφύγων της Μικράς Ασίας απαιτούν τη μετατροπή της Ελλάδας σε μωαμεθανική αποικία μέσω του λαθροεποικισμού είναι οι απόγονοι των “προσφύγων” που περιγράψαμε προηγουμένως. Η πραγματική τους θέση δεν είναι στην Ελλάδα, ούτε διαθέτουν εθνική συνείδηση. Στην οικογενειακή τους ιστορία υπάρχει παράδοση ενδοτισμού και ταύτισης με τους μωαμεθανούς, σχέσης δουλικότητας με το αστικό κράτος και αριστερισμού. Με τον ίδιο τρόπο που οι παππούδες τους συνέβαλλαν στη σφαγή των Ελλήνων προκειμένου να ικανοποιήσουν τις αρρωστημένες εμμονές τους, αυτοί τώρα υφαίνουν έναν μανδύα ψευτοσυναισθηματισμού προκειμένου να επαναλάβουν την ίδια προδοσία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της συνομοταξίας αποτελεί η Πόπη Τσαπανίδου, που ισχυρίστηκε πως αισθάνεται πως απειλείται από τους “φασίστες” επειδή είναι Πόντια. Στη συνέχεια έφτασε μέχρι το σημείο να εξαπολύει τρέμοντας σύγκορμη μύδρους κατά της Λεπέν επειδή αρνήθηκε να φορέσει την ισλαμική μαντίλα, κάτι που κατά την μωαμεθανολάγνα “Πόντια” αποτελεί δείγμα τρομερού ρατσισμού και φασισμού, ενώ το αντίθετο, δηλαδή οι μωαμεθανές να σέβονται τις Ευρωπαϊκές παραδόσεις και να μη φορούν μπούργκα, ούτε που της περνάει από το μυαλό.

Με τον ίδιο τρόπο παρόμοιοι “απόγονοι προσφύγων”, στην πραγματικότητα απόγονοι προσκολλημένων στη μωαμεθανική εξουσία και νοσταλγών του σουλτανάτου, επιδίδονται σε προπαγάνδα ταυτίζοντας τους πρόσφυγες με τους λαθροεισβολείς, με τη διαφορά πως όταν αυτοί ομιλούν περί “προσφύγων παππούδων” τους εννοούν αυτούς που συνέβαλλαν στη σφαγή των συγχωριανών τους με ειρηνιστικά κηρύγματα και μωαμεθανόφιλα τσιτάτα.

Η απάντηση σε αυτή την πρόκληση μπορεί να είναι μόνο μία: Όσοι “απόγονοι προσφύγων” ταυτίζονται με τους μωαμεθανούς λαθροεποίκους είναι ευκαιρία να πληρώσουν για τα εγκλήματα των παππούδων τους με την αφαίρεση της Ελληνικής ιθαγένειας και τη μεταφορά τους σε μωαμεθανικές χώρες.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Advertisements