Πως αντιμετωπίζεται η αριστερή επιθετικότητα

Γράφει ο Panzerfaust

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να παγιώνεται μία κατάσταση που έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά στο παρελθόν. Η αριστερή επιθετικότητα αυξάνεται συνεχώς, αξιώνοντας την καθολική υποταγή της κοινωνίας στα νεοσταλινικά οράματα, τα οποία έχουν λάβει πλέον μοντέρνα μορφή. Τα τσιτάτα για τα δίκαια της εργατιάς τώρα βρίσκονται δίπλα σε συνθήματα για την καθιέρωση των ανώμαλων σχέσεων σαν “νέες μορφές οικογένειας”, την ομοφυλοφιλική προπαγάνδα στα παιδιά, το δόγμα της απολιτισμικότητας και την θεσμοθέτηση του λαθροεποικισμού και την μεταβολή της πληθυσμιακής σύνθεσης της χώρας.

Αυτά τα αφύσικα και αρρωστημένα συνθήματα δεν αποτελούν αποκλειστικά προνόμιο της Αριστεράς. Η ευρύτερη Δεξιά έχει ακριβώς τις ίδιες ιδέες, τις οποίες προσπαθεί να αποκρύψει από τους ψηφοφόρους της για λόγους δημοσκοπικής σκοπιμότητας. Αυτό φαίνεται άλλωστε από τη στάση που κράτησε το καραμανλικό μόρφωμα στα θέματα του τζαμιού στο Βοτανικό, του συμφώνου ανώμαλης συμβίωσης και της εισαγωγής λαθρόπαιδων στα Ελληνικά σχολεία προκειμένου να αποκτούν Ελληνική ιθαγένεια.

Αυτή τη στιγμή βλέπουμε δύο φαινόμενα που έχουν επαναληφθεί στο παρελθόν. Από τη μία, η Αριστερά θέλει να καταλάβει ολοκληρωτικά την εξουσία ώστε στη συνέχεια να αρχίσει να εφαρμόζει τα πραγματικά της πιστεύω, όπως είδαμε να γίνεται στην ΕΣΣΔ. Δηλαδή την μαζική εξαθλίωση του πληθυσμού, την καθιέρωση κρατικής τρομοκρατίας και λογοκρισίας, τον διωγμό του κλήρου και των Χριστιανών, την εξόντωση των αντιφρονούντων και την ισοπέδωση. Από την άλλη, η Δεξιά φιλοδοξεί να χρησιμοποιήσει την Αριστερά σαν εμπροσθοφυλακή για την εξουδετέρωση της αντίστασης, όπως έπραξε το καραμανλικό μόρφωμα με τη θεσμοθέτηση της αριστερής αυταρχικότητας στα πανεπιστημιακά πράγματα αμέσως μετά τη μεταπολίτευση. Τότε που ανενόχλητες συμμορίες αριστεριστών και μαοϊκών βιαιοπραγούσαν με την κάλυψη του “ασύλου” προκειμένου ο καραμανλισμός να απαλλαγεί από όσους θεωρούσε “χουντικούς”.

Σήμερα, το αστικό κράτος το οποίο παραμένει συμπαγές με δεσμούς αλληλοσυμφέροντος και τεκτονική πειθαρχία, βλέποντας πως το κίνημα αντίστασης ενάντια στη σαθρή εξουσία συνεχώς δυναμώνει, και αφού διαπίστωσε πως οι μέθοδοι των δικαστικών και αστυνομικών διώξεων δεν επαρκούν, έβγαλε τις αριστερές εφεδρείες του προκειμένου να πράξουν αυτό που το ίδιο θα ήθελε να κάνει. Να χρησιμοποιήσει δηλαδή τη στοχοποίηση, τους βανδαλισμούς και τις δολοφονικές επιθέσεις ενάντια στους μαχόμενους εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές.

Αυτή η αγαστή συνεργασία δεξιού κράτους και αριστερού παρακράτους είναι κάτι παραπάνω από εμφανής τα τελευταία χρόνια, με την αριστερή επιθετικότητα να απολαμβάνει καθεστώς πλήρους ασυλίας αρκεί το θύμα κάθε φορά να στοχοποιείται σαν “φασίστας”. Σε μία εποχή που έχει πολλές ομοιότητες με τα “Χρόνια του Μολυβιού” στη γειτονική Ιταλία, ένοπλες συμμορίες αριστεριστών αλητών μεταφέρονται με κάθε άνεση και επισημότητα από τη μία περιοχή στην άλλη προκειμένου να εκφοβίσουν τους τοπικούς πληθυσμούς και να προβούν σε πρωτοφανείς αγριότητες υπό την προστασία των αστυνομικών αρχών, όπως έγινε χαρακτηριστικά στο Ωραιόκαστρο.

Επιπλέον, έχοντας αλώσει το χώρο της εκπαίδευσης χάρη στις συστηματικές προσπάθειες του καραμανλικού μορφώματος, αριστεριστές εκπαιδευτικοί μεταφέρουν το κλίμα αυτό μέσα στα σχολεία (στα πανεπιστήμια έχει εγκατασταθεί εδώ και πολλά χρόνια) και προκαλούν ανοιχτά με ξετσίπωτη προπαγάνδα ασκώντας κάθε είδους βία όχι μόνο στους μαθητές αλλά και σε όσους πραγματικούς εκπαιδευτικούς έχουν απομείνει.

Για όσους έχουν ξεχάσει πως πριν από τα Δεκεμβριανά κάποιοι νόμιζαν πως το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δεν θα αποπειραθεί την κατάληψη της εξουσίας με μπολσεβίκικα μέσα, οι συνθήκες δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για παρερμηνεία. Όταν ανεξέλεγκτες ομάδες αριστεριστών συνεχώς κραυγάζουν λυσσασμένα για πηγάδες και επανάληψη του εγκλήματος του Μελιγαλά και ονειρεύονται πως θα τσακίσουν κάθε “φασίστα”, κυκλοφορούν με κάθε άνεση οπλισμένοι με κάθε είδους όπλο χωρίς να κινδυνεύουν να συλληφθούν και ανακοινώνουν τις προθέσεις τους ακόμα και μέσα στη Βουλή χωρίς αντίδραση από το αστικό κράτος, είναι προφανές πως η αριστερή επιθετικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αστικά ή έστω ειρηνικά μέσα, καθώς απροκάλυπτος στόχος της είναι η αναβίωση σφαγών και ομαδικών εκτελέσεων. Αρκεί να δει κανείς τις εκδηλώσεις λατρείας για τον Πολ Ποτ από τους “αριστερούς ιδεολόγους” για να καταλάβει πως δεν υπάρχει έδαφος για επίκληση φιλειρηνικών αισθημάτων, αλλά αντίθετα πως πρόκειται για ζήτημα φυσικής επιβίωσης των αντιστεκόμενων στην τυραννία.

Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε ένα βήμα προτού δούμε αποσπάσματα θανάτου από τους νοσταλγούς της ΟΠΛΑ να πηγαίνουν σε σπίτια στοχοποιημένων από τις παρακρατικές γιάφκες indymedia και alfavita και να τους δολοφονούν ενώ αστυνομικές δυνάμεις θα σπεύδουν επί τόπου όχι για να συλλάβουν τους αριστερούς δολοφόνους, αλλά για να τους προστατέψουν από τη δίκαιη μανία των πολιτών.

Υπερβολή; Καθόλου. Στο Ωραιόκαστρο είδαμε τους παρακρατικούς δολοφόνους antifa να εφορμούν εντός του σχολικού χώρου με προφανή δολοφονική πρόθεση εναντίον ενός ατόμου που είδαν να διέρχεται μπροστά τους. Επιτέθηκαν μαζικά εναντίον του με δολοφονικά κτυπήματα με σίδερα, φτυάρια, αλυσίδες και μπουκάλια. Η πολυπληθής αστυνομική δύναμη αρκέστηκε στο να απειλεί τους πατριώτες κατοίκους και προχώρησε στη σύλληψη του θύματος(!) χωρίς να συλλάβει κανέναν από τους δολοφόνους.

Το συμβάν στο Ωραιόκαστρο έγινε γνωστό γιατί έτυχε να βρίσκονται εκεί τα κανάλια με πρόθεση να στρέψουν την κοινή γνώμη εναντίον των πατριωτών κατοίκων. Ενώ η άνωθεν εντολή ήταν να παρουσιάσουν τους διαμαρτυρόμενους κατοίκους σαν εγκληματίες, συμπτωματικά τη στιγμή εκείνη οι αριστεριστές δολοφόνοι προχώρησαν στην επίθεσή τους, για την οποία οι πουλημένοι δημοσιογράφοι βρήκαν ότι ευθύνονταν οι κάτοικοι γιατί ήταν δήθεν προκλητικοί(!). Η διαστρεβλωμένη παρουσίαση ενός γεγονότος που ελαβε χώρα σε σχολικό χώρο από την παρακρατική γιάφκα alfavita δεν προκαλεί καμία έκπληξη, καθώς αποτελεί τυπικό τρόπο δράσης των νεοσταλινικών.

Στην περίπτωση του Ωραιόκαστρου έτυχε η ώρα της επίθεσης να αποτυπωθεί σε video λόγω της συγκυρίας. Υπάρχουν όμως αμέτρητες άλλες επιθέσεις ακόμα μεγαλύτερης αγριότητας που λαμβάνουν χώρα τα τελευταία χρόνια με την ίδια κατάληξη, δηλαδή τους δράστες να παραμένουν ασύλληπτοι και να συνεχίζουν την παρακρατική τους δράση, με την πλήρη στήριξη των ένστολων σκυλιών που πιθανότατα φοβούνται μήπως κατά λάθος συλλάβουν και κανέναν δικό τους. Τα αποτελέσματα των επιθέσεων σπάνια βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τα καθεστωτικά μέσα, καθώς έχει επιβληθεί μία σιωπή σε ότι αφορά την δημοσιογραφική κάλυψη της αριστερής επιθετικότητας. Τις σπάνιες φορές που μεταδίδεται κάτι, η είδηση διαστρεβλώνεται και οι αριστεριστές δολοφόνοι παρουσιάζονται ως “τυχαίοι πολίτες” και “αθώα παιδιά” που απλώς “κτύπησαν λίγο κάποιο φασίστα”. Αυτό συμβαίνει ακόμα και όταν ο “φασίστας” είναι κάποιος τυχαίος περαστικός που για κάποιο λόγο οι παρακρατικές ομάδες εξέλαβαν σαν “φασίστα”.

Με άλλα λόγια, η επίθεση των αριστεριστών δολοφόνων στο Ωραιόκαστρο είναι η κορυφή του παγόβουνου, ενδεικτική μία κατάστασης που διαρκώς ενθαρρύνεται από το αστυνομικό κράτος: Όπου το επίσημο κράτος μέσω της ένστολης καταστολής και του φόβητρου των δικαστικών διώξεων και της φυλακής δεν τα καταφέρνει, αναλαμβάνουν δράση οι δολοφονικές συμμορίες των αριστεριστών και των αντιφασιστών. Προκειμένου να φέρουν εις πέρας την παρακρατική αποστολή τους χωρίς κίνδυνο, η γενιτσαρική αστυνομία φροντίζει να αφοπλίζει τους εθνικιστές και να επιβάλλει να παραμένουν απροστάτευτοι, διευκολύνοντας ταυτόχρονα με κάθε τρόπο τους δολοφόνους.

Μπροστά στην επερχόμενη σφαγή από τους νεομπολσεβίκους και τους ένστολους συνεργάτες τους, η ανάγκη για αυτοοργάνωση με εθνικοεπαναστατικούς όρους είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Δεν έχει μείνει περιθώριο παρερμηνείας των προθέσεων του καθεστώτος, το οποίο ελέγχει απόλυτα τα αστικά μέσα και κατευθύνει παρασκηνιακά τις δολοφονικές ομάδες των υποτιθέμενων “αντιεξουσιαστών”, στις οποίες ηγετικό ρόλο έχουν παιδιά υπουργών και βουλευτών.

Οι καιροί επιβάλλουν τη σύσταση ενός νέου κινήματος με δημιουργία πυρήνων αντίστασης μέσα σε σχολεία και πανεπιστήμια ώστε η αριστερή επιθετικότητα να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Οι πραγματικοί εκπαιδευτικοί οφείλουν να κατευθύνουν σωστά τους μαθητές ώστε να μην πεφτουν θύματα των αριστερών συμμοριών και ταυτόχρονα να τους προστατεύουν από τις μεθοδεύσεις των νεομαρξιστών εκπαιδευτικών και των συνδικαληστών τους. Τα “στελέχη της εκπαίδευσης” αποτελούν τους σύγχρονους κοτζαμπάσηδες και αν αυτή τη στιγμή δεν είναι δυνατό το ξήλωμά τους και η παραδειγματική τιμωρία τους από τις εθνικοαπελευθερωτικές δυνάμεις αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι δυνατή η ακύρωση των αντισυνταγματικών εντολών και ενεργειών τους στην πράξη.

Το διεφθαρμένο εκπαιδευτικό σύστημα επιδιώκει τη συναίνεση των εκπαιδευτικών, και την επιτυγχάνει μέσω της εμπλοκής τους σε συνδικαλιστικούς συλλόγους και ψευδοσωματεία και της διαπλοκής με κάθε λογής πολιτικούς, κοινωνικούς, θρησκευτικούς και συνδικαλιστικούς παράγοντες προκειμένου να τους έχει στο χέρι. Αν δεν μπορεί να έχει τη συναίνεσή τους, επιδιώκει τουλάχιστον να εξασφαλίσει τη σιωπή τους με το φόβητρο όχι μόνο των φανερών διώξεων, αλλά και βρώμικων μεθόδων και στοχοποίησης. Όλοι όσοι συμμετέχουν στο σύστημα αυτό πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν αυτό που είναι, δηλαδή διεφθαρμένα πιόνια που υπηρετούν το σύστημα για να εξασφαλίσουν το προσωπικό τους όφελος. Προκειμένου να αποφευχθεί η στοχοποίηση, οι πραγματικοί εκπαιδευτικοί πρέπει να συγκροτήσουν ανεξάρτητους τοπικούς πυρήνες και ομάδες με σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά που θα δράσουν συστηματικά και αποφασιστικά.

Οι αριστερές συμμορίες τύπου ΟΡΜΑ και ΚΕΕΡΦΑ δεν έχουν θέση μέσα στα σχολεία. Αν η συνεχής όχληση προς τις αστυνομικές αρχές να πράξουν το καθήκον τους δεν φέρνει αποτέλεσμα, τότε η μόνη λύση είναι η δυναμική εκδίωξή τους και η υπεράσπιση του εκπαιδευτικού χώρου από αυτά τα εγκληματικά στοιχεία.

Στον πανεπιστημιακό χώρο έχει θεσμοθετηθεί πλέον επίσημα η αριστερή τρομοκρατία. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως αυτό έγινε χάρη στη στήριξη και την κάλυψη από τον καραμανλισμό. Σε κάθε προσπάθεια αποτροπής της εγκληματικής δράσης των αριστεριστών στα πανεπιστήμια, εμφανίζονται ως δια μαγείας πανεπιστημιακοί ως ψευδομάρτυρες με φαντασιόπληκτες καταθέσεις. Είναι οι ίδιοι που τόσες δεκαετίες εξασφαλίζουν τίτλους σπουδών για φοιτητοπατέρες. Αυτό το δίκτυο των πανεπιστημιακών στήνεται εδώ και πολλές δεκαετίες και δείχνει πως το Ελληνικό πανεπιστήμιο είναι σαθρό εκ βάθρων και η μοναδική λύση στο πρόβλημα είναι το ολοκληρωτικό ξήλωμα και η δημιουργία από την αρχή. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο καταλαβαίνουν είναι αυτός με το οποίον καθιερώθηκαν, οπότε πρέπει να μελετηθεί η ιστορία του Ελληνικού πανεπιστημιακού χώρου ιδιαίτερα από το 1974 και μετά ώστε να αναζητηθεί ο καταλληλότερος τρόπος για να καταλάβουν πως ο φθοροποιός ρόλος τους δεν είναι πλέον αποδεκτός.

Η αριστερή επιθετικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε με ευχολόγια ούτε με επίκληση των αστικών κανόνων. Όσοι δεν μπορούν να συμμετάσχουν άμεσα στις δυναμικές ενέργειες αυτοπροστασίας ενάντια στις αντιφασιστικές συμμορίες μπορούν να συνεισφέρουν μέσω της δυναμικής τους στάσης ενάντια στην ιδεολογική τρομοκρατία, της σθεναρής υπεράσπισης όσων διώκονται για τις ιδέες τους και της έμπρακτης συμπαράστασης σε όσους στοχοποιούνται από το άνανδρο καθεστώς.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Advertisements