Κροκοδείλια δάκρυα για τις μεταθέσεις

Συσσωμος ο συνδικαληστρικός κόσμος έβγαλε ανακοινώσεις για το θέμα των μεταθέσεων και για το πόσο μικρός ήταν ο αριθμός των μεταθέσεων που ανακοινώθηκαν.

Φυσικά οι συνδικαληστές έχουν έτοιμη τη λύση προκειμένου να μπορέσουν να ικανοποιηθούν όλοι όσοι ζητούν μετάθεση, και δεν είναι παρά οι μαζικοί διορισμοί. Στο μυαλό των συνδικαληστών, οι “νέοι” θα θυσιαστούν προκειμένου να μπορέσουν οι “παλιοί” να πάρουν τη μετάθεση που θέλουν. Το τι θα γίνει με τους “νέους” που επίσης θα θέλουν να πετύχουν τη δική τους μετάθεση δεν απασχολεί τους συνδικαληστές, καθώς έχουν έτοιμη τη λύση, με περισσότερους “μαζικούς διορισμούς” και τη δημιουργία ενός πυραμιδικού σχήματος.

Για το πως θα δημιουργηθούν οι θέσεις στις οποίες θα μετατεθούν οι αιτούντες, πάλι οι συνδικαληστές έχουν τη λύση, και δεν είναι παρά η εισαγωγή μαθητών από τριτοκοσμικές χώρες.

Το αεροπλανάκι της εκπαίδευσης δεν καταλαβαίνει ούτε από μνημόνια ούτε από κρίση, καθώς οι συνδικαληστές (και οι δημόσιοι υπάλληλοι γενικότερα που ταΐζουν το τέρας του συνδικαλισμού) ζουν σε ένα δικό τους κόσμο με μικρή σχέση με την υπόλοιπη κοινωνία.

Αυτά τα προβλήματα δεν θα υπήρχαν αν είχε θεσπισθεί το κριτήριο της εντοπιότητας τόσο για τους αναπληρωτές όσο και για τους μόνιμους. Όμως κάτι τέτοιο θα ανέτρεπε τις πελατειακές σχέσεις και τις ομαδοποιήσεις που έχουν καθιερωθεί ως τώρα.

Το περίεργο είναι πως μπορεί οι συνδικαληστές να έσπευσαν να τοποθετηθούν συνδικαληστρικώς για τις μεταθέσεις, αλλά ξέχασαν να σχολιάσουν κάτι πολύ περίεργο:

Ανάμεσα στα όντως λίγα ονόματα όσων κατάφεραν να πάρουν μετάθεση βρίσκονται και αρκετοί συγγενείς πολιτικών και συνδικαληστών, καθώς και αρκετοί που είναι συγγενείς μεταξύ τους.

Αυτές οι περίεργες συμπτώσεις πως και διέφυγαν της προσοχής των συνδικαληστών και δεν σχολιάστηκαν από κανέναν;

Advertisements