Ή στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβός ο γνώμων

Οι καιροί επιτάσσουν την αυτόνομη δράση και κινητοποίηση, πολλές φορές ξεκινώντας εκ του μηδενός.

Τα τελευταία χρόνια είδαμε διάφορες μορφές να αναφέρονται σαν πηγές έμπνευσης και σημεία αναφοράς. Η αρχή έγινε με διάφορους καθηγητάδες, οι οποίοι έβγαλαν μερικά λογίδρια που παραδόξως ερμηνεύτηκαν υπερβολικά αισιόδοξα από πολλούς. Η πραγματικότητα βέβαια διέψευσε όσους πίστεψαν, ευτυχώς πρόσκαιρα, στον κάλπικο λόγο τους. Οι καθηγητάδες αυτοί ήταν (και αρκετοί εξακολουθούν να είναι) τρόφιμοι τεκτονικών στοών, πρεσβευτές καβαλιστικών δοξασιών, εβραιοπροσκυνημένοι και βολεψάκηδες που απλώνουν όπου προλάβουν τα δίχτυα τους προκειμένου να ψαρέψουν οπαδούς και γιατί όχι να πουλήσουν και κανένα βιβλίο παραπάνω. Με μεγάλα γραμμάτια σε πολλούς δανειστές, ουδέποτε υπήρξε πιθανότητα να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για κάποιο σοβαρό κίνημα.

Αφού πέρασε η μόδα των καθηγητάδων και των ψευτοδιανοούμενων, ήρθε η μόδα των καταδρομέων που φιλοδοξούν να αποτελέσουν σημείο αναφοράς και εντέχνως καλλιεργούν την εικόνα τους εδώ και πολλά χρόνια. Εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο τραγικά, καθώς πρόκειται για ακόμα πιο τελειωμένες περιπτώσεις. Ας πούμε ο πλέον πολυπαρασημοφορημένος καταδρομέας, στον οποίο κάποιοι αναφέρονται με θαυμασμό, και ο οποίος εξαργύρωσε τις όποιες περγαμηνές του πρώτα κραυγάζοντας υπέρ της Εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως και αμέσως μετά επιδιδόμενος σε λόγους για την αξία της δημοκρατίας και του καραμανλισμού. Τώρα στην προχωρημένη ηλικία του συνεχίζει να αγωνίζεται για την προώθηση των υποψηφιοτήτων διαφόρων αστείων προσώπων της δεξιάς πολυκατοικίας και πρώην υπουργών παιδείας προκειμένου να εξασφαλίσει και το παράσημο της ανοικτής παλάμης. Και πως θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά όταν αγωνιά και για την τύχη της ανιψιάς του, που μπόρεσε για λίγα χρόνια να γνωρίσει τη χαρά του βουλευτικού εδράνου και τώρα προσπαθεί απεγνωσμένα να παραμείνει στο κομματικό προσκήνιο;

Άλλοι καταδρομείς προσπαθούν εδώ και χρόνια να εισέλθουν στην πολιτική αρένα προκειμένου να απολαύσουν τα προνόμια του κυνοβουλίου. Μεθοδεύουν προσεκτικά τις κινήσεις τους, αλλά επειδή γνωρίζουν τις αναποδιές της κάλπης προτιμούν να κινούνται εκ του ασφαλούς. Με βιβλιοπαρουσιάσεις και ομιλίες καλλιεργούν το ακαδημαϊκό προφίλ τους που δυστυχώς εξαπατά πολλούς.

Οι ήρωες κρίνονται μετά θάνατον και οι άγιοι δεν ανακηρύσσονται εν ζωή. Αν θέλουμε οπωσδήποτε να δούμε ζώντες ήρωες, αυτούς θα πρέπει να τους αναζητήσουμε στους νέους που αντιστέκονται στην αλλοτρίωση και αρνούνται τη συμμετοχή τους στο σύστημα σήψης. Τα ψεύτικα είδωλα βλέπουν από μεγάλη απόσταση τους αγώνες αυτούς, καθώς συχνάζουν στα roof garden και τα lounge room ακριβών ξενοδοχείων, στις εκδηλώσεις πολιτικών και στις τεκτονικές λέσχες, περνώντας τις ώρες τους συναναστρεφόμενοι με το πολιτικό μασωναριό. Έχοντας λύσει για τα καλά το βιοποριστικό τους πρόβλημα, προωθούν τους γόνους τους ως πολιτικούς παράγοντες που θα σώσουν την Ελλάδα παρέα με τους γόνους των πολιτικών.

Η παγίδα των ψεύτικων ειδώλων υποσκάπτει τα στεγανά και αφήνει ακάλυπτο το έδαφος για τον εισοδισμό και την καπήλευση.

Δεν έχουμε ανάγκη από αυτά τα βαρίδια. Ο δρόμος της αυτονομίας στέκει μπροστά μας, καλώντας μας σε εικονοκλαστική διάθεση μακριά από τις στρεβλώσεις του παρελθόντος.

Advertisements