Η διοργάνωση τμημάτων ΙΕΚ από τα πανεπιστήμια

Τον τελευταίο καιρό διακινείται όλο και περισσότερο το σενάριο που θέλει τα πανεπιστήμια να οργανώνουν τμήματα ΙΕΚ. Όπως συμβαίνει συνήθως, το ζήτημα δεν είναι πως θα βελτιωθεί η παρεχόμενη επαγγελματική εκπαίδευση, αλλά το ποιοί θα μοιραστούν την πίτα των κονδυλίων.

Τα τελευταία χρόνια τα αμέτρητα ΑΕΙ και ΤΕΙ που έχουν φυτευτεί σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη διαμαρτύρονται όλο και περισσότερο για τους μειωμένους προϋπολογισμούς τους, οι οποίοι δεν φτάνουν για να φάνε όλοι. Αυτή η γκρίνια δεν είναι τωρινή, αλλά αποτελεί διαχρονικό αίτημα των καθηγητάδων εδώ και αμέτρητες δεκαετίες. Επειδή όμως τα τελευταία χρόνια έφεραν και κάποια μείωση των παχυλών μισθών τους, αντίστοιχα έγιναν εντονότερες και οι πιέσεις τους για αντισταθμιστικά οφέλη.

Κάπως έτσι έπεσε στο τραπέζι το θέμα της διοργάνωσης “σπουδών” ΙΕΚ στα πανεπιστήμια, και ο εκάστοτε υπουργός είναι υποχρεωμένος να κάνει παραχωρήσεις σε τέτοια αιτήματα αν δεν θέλει αναστάτωση.

Το πως θα μοιραστούν οι ωρομισθίες είναι ήδη κανονισμένο. Το μεγαλύτερο μερίδιο θα έχουν φυσικά οι μόνιμοι καθηγητάδες, οι οποίοι ήδη μοιράζονται ωρομισθίες σε πολλές σχολές και προγράμματα και είναι κοινό μυστικό πως θέλουν και άλλες.

Στη συνέχεια ένα μικρότερο μέρος θα μοιραστεί σε μεταπτυχιακούς και σε υποψήφιους διδάκτορες, όπου η επιλογή θα γίνεται από τα τσιράκια του καθηγητή και γενικώς όποιον έχει το καλύτερο μέσο. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με ότι γίνεται και τώρα με διάφορα προγράμματα στα οποία συμμετέχουν πανεπιστήμια.

Τέλος, θα μοιράζονται και κάποιες ωρομισθίες “ανάλογα με τις ανάγκες” σε τρίτους, όπου η επιλογή θα γίνεται φυσικά σύμφωνα με την βούληση των καθηγητάδων. Για τα κριτήρια με τα οποία θα γίνονται οι επιλογές αυτές δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε τι έγραφαν οι εφημερίδες πριν από αρκετά χρόνια για την περίπτωση του πρώην πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης Δημήτριου Σωτηρόπουλου, που βάφτισε μια φιλόλογο βοηθό εργαστηρίου Μηχανικής:

“[…]Παρακάμπτοντας τη νόμιμη διαδικασία προσέλαβε την Ελένη Μπαμπατσούλη, πτυχιούχο αγγλικής φιλολογίας, ως βοηθό εργαστηρίου Μηχανικής χωρίς να έχει την έγκριση της γενικής συνέλευσης. Παράλληλα την προσέλαβε με σύμβαση έργου στα δύο ΠΣΕ με αμοιβή 12.320.000 δρχ. χωρίς, βέβαια, η ίδια να έχει τα απαιτούμενα προσόντα.”

Αυτά σε ότι αφορά την καταλληλότητα του προσωπικού των ΑΕΙ να διοργανώσει τμήματα επαγγελματικής κατάρτισης.

Όσο για το υπάρχον προσωπικό των ΙΕΚ, το οποίο στην συντριπτική (αν όχι απόλυτη) πλειοψηφία του προήλθε από παρόμοιες μεθοδεύσεις, θα λάβει υποσχέσεις πως θα μπορεί να απασχοληθεί σε άλλες δομές εκπαίδευσης ενηλίκων όπως τα ΚΕΚ και τα ΚΔΒΜ, και αυτός που έχει το μεγαλύτερο μέσο και ικανότητα πολιτικής πίεσης (στη συγκεκριμένη περίπτωση οι πανεπιστημιακοί) θα κριθεί και “καταλληλότερος”, φυσικά για “το καλό της επαγγελματικής εκπαίδευσης και της νεολαίας”.

Αφού το κράτος απαξίωσε ολοκληρωτικά τα πανεπιστήμια και τα πολυτεχνεία, και αφού εξέθρεψε για δεκαετίες το εξαρχής διεφθαρμένο καθεστώς των ΙΕΚ, τελικά καταλήγει να μοιράζει κονδύλια.

Όλο αυτό το διεφθαρμένο σύστημα, που περιλαμβάνει το σύνολο των εκπαιδευτικών οργανισμών, μπορεί να διορθωθεί μόνο εάν καταστραφεί εκ βάθρων.

Advertisements