Η υποκρισία των συνδικαληστών για το διδακτικό ωράριο

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε μία μαζική αντίδραση των συνδικαληστών στην προοπτική αύξησης του διδακτικού ωραρίου, το οποίο πονηρά με τη σειρά του ο Γαβρόγλου παρουσιάζει σαν ωράριο απασχόλησης. Το θέμα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται, και υποσχόμαστε πως θα υπάρξει εκτενής ανάλυση στο άμεσο μέλλον.

Προς το παρόν όμως θα αρκεστούμε να καταδείξουμε την απύθμενη υποκρισία των συνδικαληστών για το ζήτημα του ωραρίου. Την ώρα που αντιδρούν στην προοπτική αύξησης του ωραρίου, ταυτόχρονα απαιτούν να τους επιτραπεί να επιδίδονται σε “ιδιωτικό έργο” για παραπάνω από 10 ώρες εβδομαδιαίως. Και βέβαια σχεδόν ποτέ δεν πρόκειται για ιδιωτικό έργο, αλλά για απασχόληση σε άλλες δομές του δημοσίου όπως ΙΕΚ, ΚΕΚ, ΤΕΙ, και όχι μόνο.

Έτσι λοιπόν, ο γνωστός συνδικαληστής Μάριος Παπαδόπουλος μας πληροφορεί με άψογη ορθογραφία πως δεν μπορεί να περιορίζεται η πολυθεσία των μονίμων εκπαιδευτικών σε “μόλις” 10 ώρες εβδομαδιαίως:

“Παράνομος ο περιορισμός των 10 ωρών / εβδομάδα στην άσκηση ιδιωτικού έργου.

19 Οκτωβρίου 2017

Δείτε το έγγραφο που απέστειλε το Β ΤΜΗΜΑ προσωπικού του ΥΠΑΙΘ στο ΠΥΣΠΕ Α ΑΘΗΝΑΣ και επικαλείτε γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.”

Ο επιτήδειος συνδικαληστής Μάριος Παπαδόπουλος

Ο πολυπράγμων του συνδικαλισμού και προσωπικότητα αναρίθμητων συνδικαληστρικών σωματείων, ο οποίος εδώ και χρόνια μπαινοβγαίνει στο Υπουργείο Παιδείας για παρασκηνιακές διαβουλεύσεις με τους υπουργικούς μανδαρίνους, ενδεχομένως να αγωνιά πως οι 10 ώρες δεν του επαρκούν για την απασχόλησή του στην επιμόρφωση των ΤΕ01 και ΔΕ01 για τη λήψη Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας που μαγειρεύεται τελευταία, καθώς έχει ήδη συμπληρώσει 10 ώρες στα ΙΕΚ Αιγάλεω και Σαλαμίνας. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι ότι ο ισχυρισμός των συνδικαληστών πως είναι αδύνατη η αύξηση του διδακτικού ωραρίου έρχεται σε λογική αντίθεση με την προσπάθειά τους να μπορούν επίσημα (γιατί ανεπίσημα ισχύουν άλλα) να απολαμβάνουν επιπλέον ωρομισθίες, τη στιγμή που αμέτρητοι επιστήμονες αντιμετωπίζουν το φάντασμα της ανεργίας και εκλιπαρούν για λίγες ώρες απασχόλησης σε ένα υποβαθμισμένο ΙΕΚ.

Όλοι αυτοί οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί, προϊόντα ενός αμαρτωλού συστήματος που συνεχώς διαιωνίζεται, παρουσιάζονται ταυτόχρονα και σαν “ωρομίσθιοι” και “συμβασιούχοι” με την κάλυψη του πολιτικού συστήματος που τους εξέθρεψε. Το σύστημα αυτό, αντί να προβεί έστω και τώρα σε μία κίνηση στοιχειώδους κοινωνικής ευαισθησίας, εξακολουθεί να φροντίζει για την αύξηση των εισοδημάτων των μονίμων εκπαιδευτικών σαν αποτέλεσμα υπόγειων συναλλαγών και ταυτόχρονα προσπαθεί να συσκοτίζει την ενημέρωση του απλού κόσμου με βαρύγδουπες ανακοινώσεις για μοριοδοτήσεις και αντικειμενικά κριτήρια.

Περιμένουμε να ακούσουμε από τους λαλίστατους ΟΛΜΕδες αν θεωρούν πως το διδακτικό ωράριο είναι αδύνατο να αυξηθεί και άλλο, την ίδια ώρα που οι ίδιοι απαιτούν να αυξηθεί η δυνατότητά τους να αρπάζουν ωρομισθίες!

Advertisements