Η απάτη με τους “επιτυχόντες ΑΣΕΠ”

Όπως συμβαίνει συνήθως, κάθε μεθόδευση του συστήματος συνοδεύεται από ένα μπαράζ επικοινωνιακών επιθέσεων προκειμένου να καλλιεργηθεί στον αδαή πληθυσμό η εντύπωση πως το σύστημα ενεργεί με βάση το δίκαιο και την ηθική. Κάτι που απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Τον τελευταίο χρόνο, εκτός από τις αναφορές στους “αναπληρωτές” βλέπουμε να πυκνώνουν και οι αναφορές στους “επιτυχόντες ΑΣΕΠ”. Το αποκορύφωμα ήταν όταν ο αστείος υπουργίσκος παραπαιδείας Γαβρόγλου δήλωσε πως πρέπει να κινηθούν οι διαδικασίες για την μονιμοποίησή τους, που σε πρώτη φάση θα αφορά περίπου 600 “επιτυχόντες”.

Όταν θεσμοθετήθηκε ο διαγωνισμός ΑΣΕΠ για τους εκπαιδευτικούς, η δικαιολογία ήταν πως το σύστημα της επετηρίδας ήταν ξεπερασμένο και πως έτσι θα δινόταν ευκαιρία και στους νέους να διοριστούν. Αντικαταστάθηκε δηλαδή ένα σύστημα που τουλάχιστον εξασφάλιζε κάποια σχετική διαφάνεια με ένα άλλο, το οποίο υποτίθεται πως θα εξασφάλιζε την καλύτερη επιλογή των διοριστέων.

Στην πράξη βέβαια αυτό δεν έγινε, καθώς ο διαγωνισμός ήταν άλλη μια νεοελληνική πατέντα βολέματος ημετέρων. Τελείως συμπτωματικά, ολόκληρες οικογένειες βρέθηκαν να διορίζονται μέσω ενός διαβλητού διαγωνισμού. Επειδή όμως αυτό δεν ήταν αρκετό, εφευρέθηκαν και οι “επιτυχόντες”.

Το κράτος ισχυρίστηκε πως με το εφεύρημα του αρχιμασώνου Αρσένη για το ΑΣΕΠ δεν θα υπήρχε ανάγκη για επετηρίδα, καθώς κάθε δύο χρόνια το κράτος θα διεξήγαγε διαγωνισμό από τα αποτελέσματα του οποίου θα κάλυπτε τις όποιες ανάγκες για διορισμούς για την επόμενη διετία.

(Στην πραγματικότητα, δημιουργήθηκαν αρκετές άλλες επετηρίδες με τα γνωστά κριτήρια…)

Με άλλα λόγια, αν το κράτος αποφάσιζε να διορίσει 100 μαθηματικούς, θα διόριζε τους 100 πρώτους από τα αποτελέσματα του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, με την προϋπόθεση πως αυτοί θα είχαν επιτύχει την βαθμολογική βάση που θα έθετε το ΑΣΕΠ. Οι υπόλοιποι θα ξαναέδιναν εξετάσεις μετά από δύο χρόνια.

Γύρω από τον ΑΣΕΠ στήθηκε μια ολόκληρη βιομηχανία ρουσφετιών. Εκτός από τους διοριστέους, που σε συντριπτικό ποσοστό ήταν άτομα του συστήματος που εξασφάλισαν άμεσα μεταθέσεις, αποσπάσεις και διευθυντικές θέσεις, δημιουργήθηκε και η τάξη των επιτυχόντων, στους οποίους βρέθηκαν άτομα πέραν κάθε φαντασίας. Δηλαδή άτομα που κυριολεκτικά δεν ήξεραν να γράψουν ή είχαν κάψει τον εγκέφαλό τους από πειραματισμούς με διάφορες ουσίες, είχαν όμως τις κατάλληλες προσβάσεις, βρέθηκαν να χαρακτηρίζονται σαν “επιτυχόντες” και δημιουργήθηκε μια ευνοϊκή ρύθμιση και για αυτούς. Δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, αφού επρόκειτο για άτομα με συγγενικά πρόσωπα πχ. στην ΑΣΠΑΙΤΕ και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ή στους κομματικούς μηχανισμούς.

Με διάφορες αλχημείες, οι “επιτυχόντες” αναγνωρίστηκαν σαν ιδιαίτερη κατηγορία, με πρώτο βήμα την μοριοδότησή τους προκειμένου να ενταχθούν στους πίνακες των αναπληρωτών. Αυτό χρησιμοποιείται τώρα σαν δικαιολογία από τους “επιτυχόντες” για να προωθήσουν τις απαιτήσεις τους, ότι δηλαδή μπήκαν στους πίνακες των αναπληρωτών “αξιοκρατικά”. Όμως εκείνο που δεν λένε είναι πως πολλοί από αυτούς έχουν εξασφαλίσει την προϋπηρεσία μέσω της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης ή της Σιβιτανιδείου ή της Ριζαρείου ή παρεμφερών μεθόδων.

Όταν διάφορα τυχάρπαστα άτομα βρίσκονταν να καμαρώνουν στις λίστες των “επιτυχόντων”, η δικαιολογία του συστήματος ήταν πως δεν υπήρχε λόγος να ασχοληθεί κανένας με το ζήτημα γιατί δεν ήταν διοριστέοι. Με το πέρασμα του χρόνου, το σύστημα θεώρησε πως μπορεί να προχωρήσει στην επόμενη φάση με την δημιουργία του κατάλληλου κλίματος μέσα από δημοσιεύματα του τύπου όπως έγινε και με την υπόθεση των “αναπληρωτών”.

Με διάφορες νομικίστικες αλχημείες, οι “επιτυχόντες” αναβαθμίστηκαν στη θέση των διοριστέων και τώρα αναμένουν την μονιμοποίησή τους, με τους συνδικαλήτες ΟΛΜΕ και ΔΟΕ να περιμένουν να πάρουν σειρά και οι “αναπληρωτές”. Αυτά όταν το ίδιο το κράτος αθέτησε τους δικούς του ισχυρισμούς, πως κάθε δύο χρόνια θα διόριζε μέσω εξετάσεων έναν συγκεκριμένο κάθε φορά αριθμό. Αυτά όμως συμβαίνουν όταν υπάρχουν πολλοί ενδιαφερόμενοι με πρόσβαση στην εξουσία που πιέζουν και για την τακτοποίηση του δικού τους ρουσφετιού.

Η ιστορία με τους “επιτυχόντες” είναι άλλη μια απάτη του συστήματος. Με την ίδια λογική, δεν θα είχαμε εισακτέους σε κάθε πανεπιστημιακή σχολή, αλλά “επιτυχόντες” που σε μελλοντικό χρόνο θα απαιτούσαν την εισαγωγή τους πχ. στην Ιατρική. Το ίδιο και για τους υπόλοιπους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, όπου προς το παρόν δεν υφίσταται η έννοια των “επιτυχόντων”.

Εκείνο που επιζητά το σύστημα είναι να εισέρχονται σε αυτό όσο το δυνατό πιο δοκιμασμένα “στελέχη” που θα το στηρίξουν αντί να το υποσκάψουν. Προκειμένου να το επιτύχει αυτό, χρησιμοποιεί κάθε διαθέσιμη δεξαμενή ώστε να μην χρειάζεται να ρισκάρει προσφέροντας θέσεις σε “αγνώστους”.

Το αποτέλεσμα τόσων ετών μεθοδεύσεων στους διορισμούς είναι να έχει διαβρωθεί πλήρως η εκπαίδευση και να είναι ένας τελείως αναξιόπιστος θεσμός. Η μόνη δυνατή θεραπεία είναι η εκρίζωση του κακού με μαζικές απολύσεις όλων των πιονιών της κομματοκρατίας.

Advertisements