Η μαθητεία και το ταμπού της παιδικής εργασίας

Ο όρος “παιδική εργασία” έχει διαφορετικό νόημα για διαφορετικούς ανθρώπους. Κάποτε αφορούσε την εργασία παιδιών ηλικίας 8-9 ετών. Σήμερα, το εκπαιδευτικό συνδικαληταριό χαρακτηρίζει ως “παιδική εργασία” ακόμα και την μαθητεία και την φοίτηση στο τεχνικό λύκειο.

Το ζήτημα της “παιδικής εργασίας” είναι πλέον σε μεγάλο βαθμό μια ακόμα εμμονή των αριστερών που εναγωνίως προσπαθούν να επεκτείνουν τη σφαίρα επιρροής τους. Πλέον στοχεύει στην κατάργηση των τεχνικών λυκείων και της πρακτικής άσκησης και στην επιβολή του ενιαίου και υποχρεωτικού λυκείου.

Οι κλίσεις του παιδιού έχουν γίνει φανερές ήδη από την ηλικία των 12 ετών και τείνουν προς παγίωση στην ηλικία των 15 ετών. Από τις ηλικίες αυτές και μετά είναι απάνθρωπο να στερούμε τις επαγγελματικές προοπτικές του.

Σε μία ισορροπημένη κοινωνία, η εργασία του καθενός είναι ανάλογη των δυνατοτήτων του. Στην περίπτωση του μαθητή, η εργασία του είναι η μάθηση και ανάλογη των δυνατοτήτων του είναι η βαθμίδα της εκπαίδευσης στην οποία εισέρχεται. Προφανώς τα πανεπιστημιακά μαθήματα είναι (στη γενική περίπτωση) πέραν των δυνατοτήτων μάθησης του μέσου μαθητή, οπότε η εργασία του (σχολική ύλη) είναι ανάλογη των δυνατοτήτων του.

Όταν όμως ο μαθητής δεν διαθέτει την φυσική κλίση για μάθηση, θα πρέπει να βρει μία διαφορετική εργασία ανάλογη των φυσικών του κλίσεων. Δεν περίμένουμε να κάνει την εργασία ενός 25χρονου, όμως υπάρχει κατάλληλο εργασιακό πεδίο και μπορεί να έχει την ανάλογη εργασία στα πλαίσια της μαθητείας.

Όλα αυτά θεωρούνται ταμπού για το σύνολο της Αριστεράς (με τη Δεξιά να ακολουθεί συγκαταβατικά) και παρουσιάζονται σαν καταναγκαστικά έργα που αναβιώνουν σκηνές από τον Όλιβερ Τουΐστ. Η Αριστερά απαιτεί να αγνοούνται οι φυσικές κλίσεις και επιθυμίες κάθε παιδιού και να αναγκάζεται να πηγαίνει στο σχολείο και στη συνέχεια να του εξασφαλίζεται μία θέση στο πανεπιστήμιο, και φυσικά και αντίστοιχο πτυχίο. Το αποτέλεσμα είναι πλήθος νέων να ξοδεύουν την ενεργητικότητά τους σε μία σχολική τάξη παρακολουθώντας μαθήματα από τα οποία δεν μαθαίνουν τίποτα και δυσχεραίνοντας την μαθησιακή διαδικασία για τους μαθητές που όντως εργάζονται δια της μάθησης.

Σκληρή η “παιδική” εργασία, λένε οι αριστεροί

Εκεί λοιπόν που τα παιδιά αυτά θα μπορούσαν να ξεκινήσουν μία επαγγελματική ζωή, να αποκτήσουν δεξιότητες ανάλογες των φυσικών τους κλίσεων και να φτάσουν στην ενηλικίωση έχοντας ήδη αποκτήσει ένα εισόδημα και ένα κομπόδεμα, η απαίτηση της Αριστεράς είναι να πηγαίνουν στο σχολείο, και μάλιστα σε ένα ενιαίο γενικό σχολείο, όπου καταλήγουν να κάνουν την πλάκα τους. Και αυτά προκειμένου δήθεν να μην αισθάνονται μειονεκτικά σε σχέση με τα παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο.

Εκείνο που δεν λέει όμως κανένας είναι πως με την ίδια λογική θα αισθάνονται μειονεκτικά απέναντι στα παιδιά που εργάζονται δια της μάθησης, οπότε και θα καταλήγαμε στα ίδια. Και μπορεί να μη το λέει κανένας, αλλά η Αριστερά έχει ήδη τη λύση, απαιτώντας ένα σχολείο φτιαγμένο στα μέτρα των νοητικά υστερούντων.

Πολλές φορές οι μαθητές που δεν είναι ικανοί για μάθηση στην πραγματικότητα δεν έχουν την πρόθεση ούτε για κάποια άλλη εργασία, και η μοναδική κλίση που έχουν είναι στην αλητεία. Με την εξασφάλιση της παραμονής τους στο σχολείο το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η εισαγωγή της αλητείας στο σχολικό περιβάλλον και στην ευρύτερη κοινωνία.

Σε παλαιότερες εποχές, η μαθητεία αποτελούσε πεδίο στυγνής εκμετάλευσης. Στις ίδιες εποχές όμως αντίστοιχα νοσηρά φαινόμενα εμφανίζονταν και στον σχολικό και πανεπιστημιακό χώρο, φαινόμενα που σε μεγάλο βαθμό και σε διαφορετική μορφή εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα. Επιλεκτικά τα τελευταία αποσιωπώνται, ενώ τα πρώτα διογκώνονται και οι αριστεροί προπαγανδιστές οδύρονται για τη βαρβαρότητα της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης.

Αντί λοιπόν να προωθηθεί η ιδέα της μαθητείας και της ένταξης σε ένα εργασιακό περιβάλλον, έχει απαξιωθεί η λειτουργία του σχολείου μέσω του εξισωτισμού και της επιβολής του ενιαίου γενικού σχολείου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Advertisements