Περί “φασισμού” και απολυταρχισμού

Μία συμπαιγνία του πολιτικού συστήματος έχει καταφέρει να αποδίδεται με ευκολία η κατηγορία του “φασισμού” σαν ένα είδος αυταπόδεικτης ενοχής. Ενώ η ρητορική περί “φασισμού” κατακλύζει τη δημόσια ζωή, ο πραγματικός απολυταρχισμός επελαύνει χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση καθώς το κεφάλαιο, άλλοτε με δεξιό και άλλοτε με αριστερό μανδύα, φροντίζει να αποχαυνώνει τις μάζες δια της δημοκρατίας:

“[…]Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αναρίθμητα παραδείγματα για τον σύγχρονο απολυταρχισμό του Κεφαλαίου και των Δημοκρατών, διαλέξαμε όμως τα πιο χαρακτηριστικά και εθνοδιαλυτικά. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που επιτρέπει σε όλους αυτούς να υπάρχουν και να νομοθετούν κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν είναι τίποτα άλλο παρά το ίδιο το σύστημα της Δημοκρατίας και τα μέσα επιβολής της. Η αστυνομία και τα ΜΜΕ.

Όπως, πριν λίγα χρόνια, έγραψαν «δημοκρατικά» εκεί που δεν πιάνει μελάνι την ψήφο του ελληνικού λαού ενάντια στα μνημόνια και την ΕΕ, έτσι «δημοκρατικά» και νόμιμα μας επιβάλουν αδιάκοπα την φορομπηχτική τους πολιτική.
Έτσι όπως προωθούν την φυλετική και πολιτισμική μας επιμειξία μέσω της κατευθυνόμενης λαθροεισβολής και την κατάρρευση της οικογενειακής δομής διαμέσου του φιλελεύθερου, υλιστικού και ομοφυλοφιλικού τρόπου ζωής.
Έτσι, όπως κάποτε επέβαλαν στους κυβερνήτες των μεγαλύτερων κρατών του κόσμου να ξεκινήσουν τους δυο πιο καταστροφικούς πολέμους της ευρωπαϊκής ιστορίας, έτσι και σήμερα, αδιάκοπα δικάζουν και διατάζουν για την υποχρεωτική είσπραξη του φόρου, του τόκου, του μεριδίου ζωής που κλέβουν καθημερινά απ’ όλους εμάς.”

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Advertisements