Πουλημένος συνδικαλισμός

Κανένας δεν αρνείται την ανάγκη αντιπροσώπευσης των εργαζομένων, ώστε να εκφράζονται, στο μέτρο που πρέπει, τα αιτήματά τους.

Όπως όμως συμβαίνει πολλές φορές, ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Η θεσμοθέτηση του συνδικαλισμού συνοδεύτηκε από μια σειρά προνομίων για τους συνδικαλιστές, αλλά και νέες δυνατότητες διαπλοκής.

Στο χώρο της εκπαίδευσης υπάρχει έντονος συνδικαλισμός. Αναρίθμητοι ΟΛΜΕδες, αιρετοί και περιφερόμενα τσιράκια μαζεύουν ψήφους από τους κάθε λογής μονίμους και συμβασιούχους προκειμένου να εξασφαλιστεί η αντιπροσώπευση των εκπαιδευτικών στα ανώτερα κλιμάκια.

Τελικά τι προσφέρει όλος αυτός ο συνδικαλιστικός συρφετός;

Αιρετοί συμμετέχουν σε πλήθος ΠΥΣΠΕ και ΠΥΣΔΕ, υποτίθεται για να εξασφαλίζουν τη δικαιότερη ικανοποίηση των αιτημάτων. Το αποτέλεσμα είναι μήπως η πλήρης διαφάνεια και η ανθρώπινη αντιμετώπιση των προβλημάτων των αιτούντων; Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει είναι η πλήρης διαπλοκή, με τους αιρετούς να προωθούν απαιτητικά τα αιτήματα συγγενών και φίλων, ερωτικών συντρόφων και κομματικών εγκάθετων. Για κάθε έναν αιρετό που πιθανό να μην ενεργεί έτσι, υπάρχουν δεκάδες αν όχι εκατοντάδες άλλοι που ενεργούν με τον πλέον διεφθαρμένο τρόπο.

Ή μήπως πρέπει να θυμηθούμε τα όργια με τις εκπαιδευτικές άδειες και τις αποσπάσεις σε φορείς και γραφεία; Το μαγείρεμα των εικονικών τοποθετήσεων σε δυσπρόσιτα; Τις επιλογές διευθυντών; Τους γόνους των συνδικαληστών ΟΛΜΕδων να προσλαμβάνονται σε Σιβιτανίδειο, Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη και Ενισχυτική Διδασκαλία;

Αλλά γιατί να μείνουμε μόνο σε αυτά και να μη θυμηθούμε το πλήθος των αιρετών που προσπαθεί να κάνει πολιτική καριέρα, με κάποιους να φτάνουν μέχρι την καρέκλα του υφυπουργού, ή τα σκάνδαλα απατεώνα προέδρου της ΔΟΕ;

Και γιατί να αρκεστούμε μόνο στους συνδικαληστές της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ; Αμέτρητοι σύλλογοι και ψευδοσωματεία υποτίθεται πως εκπροσωπούν κάθε λογής συμβασιούχους της εκπαίδευσης, ενώ στην πραγματικότητα εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους και φροντίζουν αποκλειστικά για τα προσωπικά τους συμφέροντα. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε τα προεδρεία της ΠΕΑ και των σωματείων των σχολών του ΟΑΕΔ.

Καποιος μπορεί να ισχυριστεί πως οι συνδικαληστές είναι αναγκαίο κακό, γιατί μπορεί να φροντίζουν τα προσωπικά τους συμφέροντα και ρουσφέτια αλλά προωθούν και τα αιτήματα του κλάδου των εκπαιδευτικών.

Και αυτό με τη σειρά του είναι αναληθές. Αμέτρητα συνδικαληστρικά σωματεία βγάζουν αναρίθμητες ανακοινώσεις με ξεκάθαρα πολιτικό περιεχόμενο, που καταφέρονται κατά της Χρυσής Αυγής, υμνούν τον μπολσεβικισμό και εκδηλώνουν λατρεία προς τους λαθρόπαιδες.

Από πότε άραγε αυτά αποτελούν κλαδικά αιτήματα για τους εκπαιδευτικούς; Η Χρυσή Αυγή αποτελεί το τρίτο κόμμα, οπότε όσοι λένε πως πιστεύουν στη δημοκρατία (την οποία εμείς απορρίπτουμε) οφείλουν να το σεβαστούν αυτό. Ο μπολσεβικισμός αποτελεί μια μισητή ιδεολογία την οποία μπορεί να ακολουθούν κάποιοι αρρωστημένοι εκπαιδευτικοί, πλην όμως δεν μπορεί να αποτελεί κλαδικό αίτημα.

Όσο για την εισαγωγή λαθρόπαιδων στα Ελληνικά σχολεία, μπορεί για κάποιους εκπαιδευτικούς χαμηλού πνευματικού και νοητικού επιπέδου να αποτελεί δέλεαρ η πιθανότητα μαζικών διορισμών και εξασφάλισης οργανικής θέσης, όμως για άλλους είναι γνωστές οι συνέπειες της μαζικής εισαγωγής αλλοδαπών μαθητών, που οδηγεί σε περαιτέρω υποβάθμιση του σχολείου και αύξηση της εγκληματικότητας μέσα στους εκπαιδευτικούς χώρους. Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει κάποιο αμερόληπτο δημοψήφισμα ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς για να γνωρίζουμε κατά πόσον αυτό αποτελεί κλαδικό αίτημα.

Αντίθετα, η διατύπωση των αιτημάτων των συνδικαληστών που υποτίθεται πως θα βελτίωνε την εκπαίδευση μέχρι τώρα δεν έχει οδηγήσει σε κάποια βελτίωση. Εκείνο που βλέπουμε είναι το επίπεδο της εκπαίδευσης να πέφτει όλο και περισσότερο, σε απόλυτη αντιστοιχία με την αύξηση της συνδικαληστρικής δραστηριότητας.

Το ίδιο ισχύει και για το βιοτικό επίπεδο του εκπαιδευτικού, το οποίο πέφτει συνεχώς. Βλέπουμε εκπαιδευτικούς να ταλαιπωρούνται τρέχοντας καθημερινά από το ένα σχολείο στο άλλο και διανύοντας τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις, να τοποθετούνται σε σχολεία πολύ μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, να μένουν σε αποθήκες και καλύβες ή στο αυτοκίνητο, να αντιμετωπίζουν δύσκολες συνθήκες εργασίας λόγω της αυξανόμενης παραβατικότητας, να είναι έρμαια των ορέξεων διαφόρων πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων. Οι αμέτρητοι συνδικαληστές δεν έχουν κάνει τίποτα για όλα αυτά, για τα οποία στην πραγματικότητα είναι άμεσα υπεύθυνοι.

Και όμως, αυτό το αποτυχημένο συνδικαληταριό συνεχίζει να απασχολεί την επικαιρότητα με αμέτρητες ανακοινώσεις που αναμασούν τα ίδια και τα ίδια γύρω από τις εμμονές των συνδικαληστών, οι οποίοι ψάχνουν εναγωνίως για κάποια ευκαιρία που θα τους επιτρέψει να εισέλθουν στο κλαμπ της πολιτικής. Με ένα τηλέφωνο συνέχεια στο χέρι, διαπλέκονται από το πρωί μέχρι το βράδυ μαγειρεύοντας καταστάσεις και θάβοντας τους αντιπάλους τους, μοιράζοντας καρέκλες και υπολογίζοντας ψήφους.

Οι πουλημένοι συνδικαληστές χαλούν τον κόσμο για τα δίκαια του συνδικαλισμού, υψώνουν πανό και οργανώνουν τραμπουκισμούς, πάντα στο όνομα του συνδικαλισμού, και φυσικά εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους προνόμια και θέσεις. Τότε θεωρούν πως ο σκοπός του συνδικαληστρισμού εκπληρώθηκε και είναι οι ίδιοι που αρνούνται βάναυσα το δικαίωμα σε άλλους να οργανωθούν συνδικαλιστικά από το φόβο πως τα δικά τους προνόμια θα κινδυνεύσουν.

Επειδή ο συνδικαλισμός των εκπαιδευτικών δεν κρίθηκε αρκετός, θεωρήθηκε πως πρέπει να υπάρχει και συνδικαλισμός των φοιτητών και των μαθητών.

Στην περίπτωση των φοιτητών, αυτό που βλέπουμε είναι να ανθούν τα φυτώρια των κομματικών νεολαιών και να αντλούνται “στελέχη” για τις κομματικές οργανώσεις. Φιλόδοξοι αλήτες συμμετέχουν σε εγκληματικές οργανώσεις τύπου ΔΑΠ και ΕΑΑΚ προκειμένου να μπορέσουν να προβληθούν και να εξασφαλίσουν θέσεις σε μεταπτυχιακά, διδακτορικά και καλές δουλειές. Γόνοι πολιτικών και πανεπιστημιακών εξασφαλίζουν την προεδρία διαφόρων φοιτητικών συλλόγων και παρατάξεων ως πρώτο βήμα για τη μετέπειτα καριέρα τους. Κακοποιά στοιχεία εξασφαλίζουν την αποφοίτησή τους χάρη στα κομματικά ένσημα. Μέσα σε όλα αυτά, κάποιοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν πως ο φοιτητικός συνδικαλισμός εκφράζει ένα ανύπαρκτο φοιτητικό κίνημα και πως προσφέρει κάτι στους φοιτητές. Εκείνο που βλέπουμε είναι η καθημερινότητα του φοιτητή να γίνεται χειρότερη εξαιτίας της συνδικαλιστικής δραστηριότητας, που έχει υποβαθμίσει περαιτέρω τον πανεπιστημιακό χώρο.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον συνδικαλισμό των πανεπιστημιακών, που προσφέρει κάλυψη στην καθηγητική αυθαιρεσία και την ίδια ώρα διαπλέκεται με διάφορες φοιτητικές παρατάξεις δήθεν για το καλό των φοιτητών.

Η μεταπολίτευση έφερε την ιδέα πως για να εδραιωθεί καλύτερα η ιδέα της “δημοκρατίας” πρέπει να υπάρχουν παντού διαδικασίες ψηφοφορίας και συνδικαλισμού. Καθιερώθηκαν τα πενταμελή και τα δεκαπενταμελή, προκειμένου ο νταής του σχολείου και ο γιός του τοπικού παράγοντα να αποκτούν ένα αξίωμα και να παριστάνουν τους προέδρους. Δημιουργήθηκε η παράδοση των καταλήψεων, ώστε τα πενταμελή και τα δεκαπενταμελή να αισθανθούν πως έχουν εξουσία και καλλιεργήθηκε η εικόνα του “δημοκρατικού καταληψία” ώστε να αναδειχθούν τα σημερινά καθάρματα του πολιτικάντικου στερεώματος.

Όσο τα αιτήματα των καταληψιών ήταν τραγικά και γελοία αλλά “δημοκρατικά”, το κατεστημένο χαμογελούσε καμαρώνοντας τα μπάσταρδα βλαστάρια του. Όταν κάποια στιγμή άρχισαν να διατυπώνονται αιτήματα που ενόχλησαν το κατεστημένο, τότε ξαφνικά το σύστημα θορυβήθηκε για τον φόβο έκφρασης “φασιστικών αντιλήψεων” μέσα στις καταλήψεις.

Όπως συνέβη και στις προηγούμενες περιπτώσεις, ο μαθητικός συνδικαλισμός δεν ωφέλησε σε τίποτα το σχολείο, το οποίο συνεχίζει να υποβαθμίζεται. Ωφέλησε μόνο τους φιλόδοξους συνδικαληστές που έβαλαν με καμάρι στο βιογραφικό τους τη συμμετοχή στο πενταμελές προκειμένου να καλλιεργήσουν το πολιτικό προφίλ τους.

Όλος αυτός ο συνδικαληστρικός συρφετός δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στην κοινωνία. Αποτελεί ένα ακομα επίπεδο διαπλοκής που αναγκάζει όποιον θέλει να ικανοποιήσει κάποιο αίτημά του να μπει στο μαντρί και να γίνεται δέσμιος της διαπλοκής.

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι πραγματικοί εκπαιδευτικοί είναι να γυρίσουν την πλάτη στα διεφθαρμένα σωματεία και να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στο σαθρό σύστημα. Διαφορετικά θα εμπλακούν σε ένα σύστημα διαπλοκής στο οποίο θα αναγκαστούν να γίνουν ίδιοι με τους συνδικαληστές.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Advertisements