Που οφείλεται το δημόσιο έλλειμα

October 27, 2017

Εδώ και δεκαετίες ο δημόσιος λόγος χαρακτηρίζεται από αναφορές στο δημόσιο έλλειμα. Όχι στο έλλειμα αξιών, που δε θα μπορούσε να απασχολεί τους πολιτικούς ή τους οργανωμένους οπαδούς τους, αλλά το οικονομικό έλλειμα, που τα τελευταία χρόνια διογκώνεται αλματωδώς έχοντας ξεκινήσει την ξέφρενη κούρσα του από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και της “γενιάς του Πολυτεχνείου”.

Προβεβλημένοι οικονομολόγοι έχουν έτοιμη τη λύση για το πρόβλημα του δημόσιου ελλείματος, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή κενολογία: “Η λύση είναι η ανάπτυξη!”. Η ανάπτυξη που συνεχώς έρχεται αλλά χωρίς να μειώνεται το δημόσιο έλλειμα, που παρά τις όποιες περικοπές δείχνει να θρέφεται όλο και περισσότερο, αποδεικνύοντας πως τα αίτιά του δεν έχουν ακόμα προσδιοριστεί στη σφαίρα του δημόσιου λόγου.

Το δημόσιο έλλειμα οφείλεται σε τρεις παράγοντες:

  • Το κόστος της διαφθοράς
  • Το κόστος των διορισμών
  • Το κόστος της λαθρομετανάστευσης και του λαθροεποικισμού

Το κόστος της διαφθοράς ήταν η πρώτη εστία δημιουργίας ελλείματος. Όταν ένα μεγάλο μέρος του κρατικού προϋπολογισμού, αλλά και του ιδιωτικού κεφαλαίου, καταλήγει σε μίζες και σε παροχές προς διεφθαρμένους που εξασφαλίζουν επαύλεις και πολυτελή ζωή χωρίς να αντιδρά κανείς, είναι φυσικό να δημιουργείται ένα κοινωνικό μοντέλο που αναπαράγεται συνεχώς και που όλο και περισσότεροι προσπαθούν να ακολουθήσουν. Η διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή Β’ έδειξε που οδηγεί αυτή η πραγματικότητα: Αμέτρητοι συγγενείς και κουμπάροι έπεσαν σαν ακρίδες στο σφαδάζον σαρκίο της χώρας προκειμένου να αρπάξουν όσα περισσότερα μπορούσαν, συνεργαζόμενοι με επαΐοντες του είδους από τον αντίπαλο πολιτικό χώρο που προηγουμένως κατηγορούσαν για διαφθορά. Μέσα σε ένα κλίμα σκανδάλων και ατιμωρησίας, η χώρα γλεντούσε με τις τελευταίες της δραχμές προτού καταφτάσουν οι δανειστές, προσθέτοντας σε έναν πακτωλό χρημάτων που εξαφανίστηκαν μέσα σε δεκαετίες διαφθοράς.

Στο κόστος της διαφθοράς ήρθε να προστεθεί το κόστος των διορισμών. Κάθε κόμμα έπρεπε να εξασφαλίσει αργόμισθες θέσεις στο δημόσιο τομέα για τα πιστά στελέχη του. Καθε παράγοντας εξασφάλιζε διορισμούς όχι μόνο για το κομματικό περιβάλλον, αλλά κυρίως για το οικογενειακό και αισθηματικό του περιβάλλον. Συγγενείς και κουμπάροι δημιούργησαν εστίες αργομισθίας που κανείς δεν τολμούσε να θίξει. Και επειδή ο δημόσιος τομέας δεν επαρκούσε για όλους, χρησιμοποιήθηκε και ο ιδιωτικός, όπου κάθε επιχειρηματίας εξασφάλιζε αργόμισθες θέσεις για κομματικά στελέχη ενώ στους απλούς υπαλλήλους γινόταν καθημερινά κήρυγμα για την ανάγκη αύξησης της παραγωγικότητας. Το αποτέλεσμα ήταν να διασαλευτεί η λειτουργία όλων των κρατικών δομών και να διαστρεβλωθεί ο σκοπός της ύπαρξής τους, αλλά και να αλλάξει ο χαρακτήρας του ιδιωτικού τομέα. Ο κομματισμός έγινε το μεγαλύτερο προσόν για πρόσβαση στην αγορά εργασίας, και προκειμένου να ικανοποιηθούν όσο γίνεται περισσότεροι δημιουργήθηκαν και αντίστοιχες θέσεις εργασίας χωρίς πραγματικό αντικείμενο, αλλά συχνά με πλουσιοπάροχες αμοιβές.

Αν τα προηγούμενα χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες για να τινάξουν στον αέρα την οικονομία του Ελληνικού κράτους, το κόστος της λαθρομετανάστευσης αρκούσε από μόνο του στο να την καταστρέψει. Δηλαδή ακόμα και αν δεν υπήρχαν τα προηγούμενα δύο προβλήματα, το δημοσιοοικονομικό έλλειμα θα ήταν στα ίδια επίπεδα λόγω του λαθροεποικισμού της χώρας. Τεράστια ποσά δαπανώνται για τη συντήρηση δημοσιουπαλληλικών δομών όπως το λιμενικό και ο στρατός που μοναδικό τους έργο είναι η υποδοχή και μεταφορά των λαθροεποίκων. Οι δήμοι χρησιμοποιούν τις κουζίνες των παιδικών σταθμών για να μαγειρεύουν καθημερινά τεράστιες ποσότητες φαγητού για τους λαθροεποίκους, ενώ ο στρατός εκτός από το μαγεριό φροντίζει και τη στέγαση και τη λάτζα. Τα δημόσια μαιευτήρια είναι υπερπλήρη από εισαγώμενες εγκυμονούσες που γεννοβολούν αδιάκοπα τους νέους Έλληνες πολίτες με δαπάνη του ιθαγενούς φορολογούμενου. Τα δημόσια νοσοκομεία δαπανούν τεράστιους πόρους για τη νοσηλεία και θεραπεία αναξιοπαθούντων λαθροεποίκων, οι οποίοι θεώρησαν βολικό να διασχίσουν τη μισή υδρόγειο για να βρεθούν στη γενναιόδωρη αγκαλιά του Ελληνικού δημοσίου.

Οι εκπαιδευτικοί αρέσκονται να λένε πως ο κλάδος τους δεν ευθύνεται για το δημόσιο έλλειμα. Κι όμως, όλα τα προηγούμενα ζητήματα σχετίζονται άμεσα με τον χώρο της εκπαίδευσης.

Η εκπαιδευτική διαφθορά υπήρξε βαθιά ριζωμένη στην Ελληνική κοινωνία. Αμέτρητα Ευρωπαϊκά κονδύλια δαπανήθηκαν για υποτιθέμενες δράσεις που θα βελτίωναν την εκπαίδευση, όμως το μόνο που βελτίωσαν ήταν την οικονομική κατάσταση των επιτήδειων. Εκτός από τα κονδύλια που εξαφανίστηκαν δήθεν για την Ενισχυτική Διδασκαλία και την Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη, ακόμα πιο ιλιγγιώδη ήταν τα κονδύλια που χάθηκαν μέσα στον ΟΕΕΚ και τους υπόλοιπους συναφείς οργανισμούς τυπου ΕΚΕΠΙΣ και ΙΔΕΚΕ. Τα Ευρωπαϊκά κονδύλια δαπανήθηκαν δήθεν για την επαγγελματική κατάρτιση όταν το αποτέλεσμα τόσων χρόνων λειτουργίας των ΙΕΚ και ΚΕΚ είναι μηδαμινό. Ομοίως και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με κονδύλια που διατέθηκαν για τη δημιουργία γραφείων διασύνδεσης με την αγορά εργασίας τα οποία ποτέ δεν λειτούργησαν. Σημαντικά κονδύλια δαπανήθηκαν για οργανωμένα ταξίδια στο εξωτερικό για όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με επίσης μηδενικά αποτελέσματα.

Και αν τα Ευρωπαϊκά κονδύλια δεν ήταν αρκετά, το Ελληνικό κράτος έριχνε κάθε χρόνο χρήμα προκειμένου να ικανοποιήσει την εκπαιδευτική διαφθορά. Μέσω των εκπαιδευτικών αδειών, αμέτρητα φιλόδοξα άτομα αποκτούσαν πτυχία μισθοδοτούμενα από τον κρατικό προϋπολογισμό προκειμένου μετά να έχουν μόρια για την περαιτέρω ανέλιξή τους σε “στελέχη της εκπαίδευσης”. Ολόκληρα σχολεία-φαντάσματα εξασφάλισαν σταθερό μισθό για εκπαιδευτικούς χωρίς πραγματικό αντικείμενο ενώ πλήθος πανεπιστημιακών αναμείχθηκε σε κάθε λογής ινστιτούτα και ΜΚΟ.

Μία άλλη διάσταση της εκπαιδευτικής διαφθοράς αφορά την αναξιοκρατία σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με σκοπό να εξασφαλίζονται ευκαιρίες για διάφορους γόνους. Η καθιερωμένη αυτή πρακτική υπέσκαψε το μέλλον της χώρας στερώντας τις ευκαιρίες ανέλιξης σε αυτούς που πραγματικά τις άξιζαν και προωθώντας τα τούβλα σε θέσεις που δεν άξιζαν. Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός ρεύματος μετανάστευσης για νέους επιστήμονες που συνεχώς αυξάνεται, καθώς πλέον κανένας δεν πιστεύει ότι στην Ελλάδα μπορεί να υπάρχουν ίσες ευκαιρίες.

Το θέμα των διορισμών στην εκπαίδευση ξεκίνησε από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ένα αόρατο χέρι φρόντισε να εξασφαλίζει θέσεις σε διάφορα ΑΕΙ και ΤΕΙ επάνω στα πλέον πιθανά και απίθανα αντικείμενα για άτομα που αργότερα θα εκτελούσαν μία συγκεκριμένη αποστολή. Με τον τρόπο αυτό ήταν εξασφαλισμένη η άνετη και ξεκούραστη διαβίωσή τους και η καλλιέργεια του προφίλ τους μέχρι να έρθει η στιγμή να “αξιοποιηθούν”.

Αργότερα ακολούθησε και η δευτεροβάθμια και η πρωτοβάθμια εκπαίδευση, όπου δημιουργήθηκε πληθώρα ειδικοτήτων προκειμένου οποιοσδήποτε είχε το κατάλληλο μέσο να μπορεί να διοριστεί στην εκπαίδευση. Η πρακτική αυτή έφτασε στο απώγειό της την περίοδο της διακυβέρνησης του Καραμανλή Β’ με υπουργό τον Προκόπη Παυλόπουλο. Τότε οι αριθμοί των διορισμών υπήρξαν τεράστιοι, με πολλούς να παρατούν τις δουλειές τους προκειμένου να γίνουν εκπαιδευτικοί για ευνόητους λόγους. Καραβιές γυμναστών και πληροφορικάριων βρέθηκαν στην εκπαίδευση χωρίς να έχουν αντικείμενο εργασίας, ενώ το ίδιο έγινε και με πολλές “ειδικότητες” ΤΕ, δηλαδή αποφοίτων τεχνικών λυκείων που βαφτίστηκαν “εκπαιδευτικοί”. Αρκετοί εξασφάλισαν βολικές αποσπάσεις για τα γραφεία των αμέτρητων διευθύνσεων και φορέων που εκείνη την εποχή βρίσκονταν σε πρωτοφανή ακμή.

Στο νοσηρό και διεφθαρμένο κλίμα της εκπαίδευσης ήρθε να προστεθεί και το κύμα λαθροεποικισμού της Ελλάδας. Βλέποντας μια ευκαιρία για καινούριους διορισμούς και περισσότερα κονδύλια, αμέτρητοι εκπαιδευτικοί επιδόθηκαν σε εκστρατεία υπέρ των λαθροεποίκων, με το γνωστό τροπάρι του “δημόσια παιδεία για όλα τα παιδιά”. Μόνο που η “δημόσια παιδεία” έχει ένα σημαντικό κόστος για τον ιδιώτη φορολογούμενο, που τώρα καλείται να πληρώσει (και) το κόστος της φοίτησης των λαθροεποικόπουλων στα Ελληνικά σχολεία προκειμένου να συνεχίζουν να πληρώνονται οι αμέτρητοι διορισμένοι εκπαιδευτικοί. Και μπορεί το δημόσιο σχολείο να μην παρέχει ιδιαίτερες υπηρεσίες για τα παιδιά των Ελλήνων, όμως τον τελευταίο καιρό δείχνει ιδιαίτερη κινητικότητα στην παροχή υπηρεσιών για τα παιδιά των λαθροεποίκων με διαρκώς αυξανόμενο κόστος.

Όσα δάνεια κι αν πέσουν στο τραπέζι, το δημόσιο έλλειμα δεν πρόκειται ποτέ να μειωθεί όσο συνεχίζουν να υφίστανται οι παραπάνω παράγοντες. Αυτό σημαίνει πως η μοναδική ελπίδα σωτηρίας από την οικονομική κρίση είναι η καταστροφή του υπάρχοντος συστήματος και η δημιουργία ενός νέου χωρίς τις παθογένειες του παρελθόντος.

Το πρόβλημα είναι πως όλοι εκείνοι που επωφελήθηκαν και συνεχίζουν να επωφελούνται από το υπάρχον σύστημα ξέρουν πως σε περίπτωση ανατροπής του θα καταλήξουν εκεί που ανήκουν, δηλαδή στιγματισμένοι ως μέτοχοι ενός διεφθαρμένου οικοδομήματος που θα πρέπει να ξεχάσουν όλα τα προνόμια στα οποία είχαν συνηθίσει. Πλήθος εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και της δευτοροβάθμιας που τώρα αναλώνεται στο συνδικαλισμό, την μαρξιστική προπαγάνδα και τον δωσιλογισμό και την δημόσια εξύμνηση του λαθροεποικισμού θα πρέπει να απολυθεί με συνοπτικές διαδικασίες. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τα σαθρά υλικά θα πρέπει να πεταχθούν ώστε να μη μείνει ούτε ίχνος νεποτισμού, κομματισμού και τεκτονισμού. Όλοι αυτοί φυσικά και προτιμούν να συνεχίζεται η πορεία προς την καταστροφή από το να αφήσουν την άνετη ζωή στην οποία έχουν συνηθίσει.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Advertisements

Ή στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβός ο γνώμων

October 20, 2017

Οι καιροί επιτάσσουν την αυτόνομη δράση και κινητοποίηση, πολλές φορές ξεκινώντας εκ του μηδενός.

Τα τελευταία χρόνια είδαμε διάφορες μορφές να αναφέρονται σαν πηγές έμπνευσης και σημεία αναφοράς. Η αρχή έγινε με διάφορους καθηγητάδες, οι οποίοι έβγαλαν μερικά λογίδρια που παραδόξως ερμηνεύτηκαν υπερβολικά αισιόδοξα από πολλούς. Η πραγματικότητα βέβαια διέψευσε όσους πίστεψαν, ευτυχώς πρόσκαιρα, στον κάλπικο λόγο τους. Οι καθηγητάδες αυτοί ήταν (και αρκετοί εξακολουθούν να είναι) τρόφιμοι τεκτονικών στοών, πρεσβευτές καβαλιστικών δοξασιών, εβραιοπροσκυνημένοι και βολεψάκηδες που απλώνουν όπου προλάβουν τα δίχτυα τους προκειμένου να ψαρέψουν οπαδούς και γιατί όχι να πουλήσουν και κανένα βιβλίο παραπάνω. Με μεγάλα γραμμάτια σε πολλούς δανειστές, ουδέποτε υπήρξε πιθανότητα να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για κάποιο σοβαρό κίνημα.

Αφού πέρασε η μόδα των καθηγητάδων και των ψευτοδιανοούμενων, ήρθε η μόδα των καταδρομέων που φιλοδοξούν να αποτελέσουν σημείο αναφοράς και εντέχνως καλλιεργούν την εικόνα τους εδώ και πολλά χρόνια. Εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο τραγικά, καθώς πρόκειται για ακόμα πιο τελειωμένες περιπτώσεις. Ας πούμε ο πλέον πολυπαρασημοφορημένος καταδρομέας, στον οποίο κάποιοι αναφέρονται με θαυμασμό, και ο οποίος εξαργύρωσε τις όποιες περγαμηνές του πρώτα κραυγάζοντας υπέρ της Εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως και αμέσως μετά επιδιδόμενος σε λόγους για την αξία της δημοκρατίας και του καραμανλισμού. Τώρα στην προχωρημένη ηλικία του συνεχίζει να αγωνίζεται για την προώθηση των υποψηφιοτήτων διαφόρων αστείων προσώπων της δεξιάς πολυκατοικίας και πρώην υπουργών παιδείας προκειμένου να εξασφαλίσει και το παράσημο της ανοικτής παλάμης. Και πως θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά όταν αγωνιά και για την τύχη της ανιψιάς του, που μπόρεσε για λίγα χρόνια να γνωρίσει τη χαρά του βουλευτικού εδράνου και τώρα προσπαθεί απεγνωσμένα να παραμείνει στο κομματικό προσκήνιο;

Άλλοι καταδρομείς προσπαθούν εδώ και χρόνια να εισέλθουν στην πολιτική αρένα προκειμένου να απολαύσουν τα προνόμια του κυνοβουλίου. Μεθοδεύουν προσεκτικά τις κινήσεις τους, αλλά επειδή γνωρίζουν τις αναποδιές της κάλπης προτιμούν να κινούνται εκ του ασφαλούς. Με βιβλιοπαρουσιάσεις και ομιλίες καλλιεργούν το ακαδημαϊκό προφίλ τους που δυστυχώς εξαπατά πολλούς.

Οι ήρωες κρίνονται μετά θάνατον και οι άγιοι δεν ανακηρύσσονται εν ζωή. Αν θέλουμε οπωσδήποτε να δούμε ζώντες ήρωες, αυτούς θα πρέπει να τους αναζητήσουμε στους νέους που αντιστέκονται στην αλλοτρίωση και αρνούνται τη συμμετοχή τους στο σύστημα σήψης. Τα ψεύτικα είδωλα βλέπουν από μεγάλη απόσταση τους αγώνες αυτούς, καθώς συχνάζουν στα roof garden και τα lounge room ακριβών ξενοδοχείων, στις εκδηλώσεις πολιτικών και στις τεκτονικές λέσχες, περνώντας τις ώρες τους συναναστρεφόμενοι με το πολιτικό μασωναριό. Έχοντας λύσει για τα καλά το βιοποριστικό τους πρόβλημα, προωθούν τους γόνους τους ως πολιτικούς παράγοντες που θα σώσουν την Ελλάδα παρέα με τους γόνους των πολιτικών.

Η παγίδα των ψεύτικων ειδώλων υποσκάπτει τα στεγανά και αφήνει ακάλυπτο το έδαφος για τον εισοδισμό και την καπήλευση.

Δεν έχουμε ανάγκη από αυτά τα βαρίδια. Ο δρόμος της αυτονομίας στέκει μπροστά μας, καλώντας μας σε εικονοκλαστική διάθεση μακριά από τις στρεβλώσεις του παρελθόντος.

Ποιοί θέλουν τους λαθροεποίκους

October 12, 2017

Από την εποχή της ανεξέλεγκτης εισβολής Αλβανών στην επικράτεια του Ελληνικού κράτους, μέχρι σήμερα που καραβιές ισλαμιστών αποβιβάζονται με κάθε άνεση σε οποιοδήποτε Ελληνικό νησί θέλουν, υπάρχουν κάποιοι που σπεύδουν να πανηγυρίσουν για κάθε νέο ρεύμα λαθροεποικισμού. Είναι σκόπιμο να εξετάσουμε τη γεωγραφία αυτών των συνεργατών του σχεδίου Kalergi.

Θα εξαιρέσουμε από αυτή την ανάλυση τους επαγγελματίες μισθοδοτούμενους του Soros και τους ανεγκέφαλους αναρχικούς που λόγω μισθού οι πρώτοι και λόγω βλακείας οι δεύτεροι έχουν κάνει καθημερινό βίωμα την υποστήριξη της πληθυσμιακής αλλοίωσης.

Η πρώτη κατηγορία που θα εξετάσουμε είναι αυτή των κεφαλαιοκρατών. Βιομήχανοι και εργολάβοι είδαν τη χρυσή ευκαιρία για να ρίξουν το εργατικό κόστος αυξάνοντας τα κέρδη τους. Είναι γνωστά τα όσα έχουν λεχθεί για τον πατέρα του Τσίπρα, μεγαλοεργολάβο της χούντας και προσωπικό φίλο του Συριζώνυμου Λιάπη και την εμπλοκή του στα πρώτα στάδια της λαθρομετανάστευσης και του αντιρατσιστικού κινήματος.

Μπορεί ο ίδιος ο Μαρξ να προσδιόρισε την εισαγωγή εργατών σαν πρακτική του κεφαλαίου για την εξαθλίωση των ντόπιων εργατών, όμως οι μαρξιστικές φυλλάδες και τα κανάλια των εργολάβουν προπαγανδίζουν αδιάκοπα υπέρ του λαθροεποικισμού. Καθώς τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης υπάρχουν για να προωθούν τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους, επιβάλλουν ένα καθεστώς λαθρολαγνείας για να μπορούν τα αφεντικά να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους. Καθώς τα ίδια άτομα βρίσκονται πίσω από κάθε βιομηχανικό και επιχειρηματικό κλάδο της χώρας, το σύμπλεγμα των μεγάλων συμφερόντων βλέπει τα πάντα σαν οικονομική συναλλαγή. Όπως έλεγε ο Μαρξ, το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, και οι μαρξιστές πρώην κνίτες και ρηγάδες μεγαλοκαρχαρίες δείχνουν να το γνωρίζουν καλά και να το εφαρμόζουν στην πράξη.

Το μικρό κεφάλαιο με τη σειρά του δείχνει πως δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το μεγάλο κεφάλαιο. Αμέτρητες μικρές επιχειρήσεις βρήκαν την ευκαιρία της ανάπτυξης μέσω των διαθέσιμων λαθρομεταναστών. Μικρές βιοτεχνίες είναι γεμάτες από αλλοδαπούς εργάτες, και σε αρκετές περιπτώσεις η διαφορά στα ημερομίσθια σε σχέση με τους γηγενείς εργάτες δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, όμως τα αφεντικά δε χάνουν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Αμέτρητοι επαγγελματίες απασχολούν τριτοκοσμικούς “βοηθούς” προκειμένου οι ίδιοι από επαγγελματίες να μετατραπούν σε “αφεντικά”. Αντί να εργάζονται οι ίδιοι, χρησιμοποιούν τους αλλοδαπούς με τον ίδιο τρόπο που πολλοί εκμεταλεύτηκαν την παρουσία των Αλβανών κάποτε ώστε να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση με την παρουσία μίας απαιτητικής Αλβανικής μειονότητας.

Ο “Έλληνας” αγρότης πέρασε από την περίοδο των επιδοτήσεων στην περίοδο της ανάπτυξης μέσω των Αλβανών. Με την ανεξέλεγκτη είσοδο Αλβανών λαθρομεταναστών, βρήκε την ευκαιρία να επιδοθεί στην ανάπτυξη αξιοποιώντας χωράφια και χτήματα που ο ίδιος είχε παραμελήσει. Προκειμένου να αισθανθεί κτηματίας που μπορούσε να ξοδεύει μεγάλα ποσά στις αλλοδαπές των κωλόμπαρων της Εθνικής Οδού, αδιαφόρησε για την κατακόρυφη άνοδο της εγκληματικότητας και τις νέες μορφές εγκλήματος που εμφανίστηκαν στην Ελληνικη επαρχία. Το αποτέλεσμα σήμερα είναι κάθε μέρα να έχουμε νέα θύματα φονικών επιδρομών αλλοδαπών σε αγροικίες και απομονωμένα σπίτια. Οι υποδομές της υπαίθρου, από αγροτικά μηχανήματα μέχρι καλώδια τηλεπικοινωνικών και ρευματοδότησης και ράγες σιδηροτροχιών, γίνονται αντικείμενο πλιάτσικου που άλλοτε κατέληγε στην Αλβανία προκειμένου να οικοδομηθεί η ανάπτυξή της και τώρα διοχετεύεται σε παράνομα χυτήρια.

Όμως ο “Έλληνας” αγροτοπαραγωγός δεν πήρε το μάθημά του. Τώρα συνεχίζει να επιθυμεί την παρουσία αλλοδαπών, έστω και μωαμεθανών Ασιατών, προκειμένου να συνεχίζει να ζει το όνειρο του “αφεντικού”. “Ποιός θα μαζέψει τις ελιές;” διερωτάται ρητορικά ο κάθε τοπικός αρχηγίσκος, χωρίς να του περνάει από το μυαλό πως θα μπορούσε να τις μαζέψει ο ίδιος. Ακόμα καλύτερα, αναθέτει την καλλιέργεια των κτημάτων του εξ’ολοκλήρου σε Αλβανούς προκειμένου εκείνος να έχει το κεφάλι του ήσυχο, ενώ οι καλλιέργειες είναι γεμάτες από μιλιούνια Πακιστανών και Αφγανών.

Κοντά στο μικρό και μεγάλο κεφάλαιο, μία άλλη κατηγορία πολιτών επιθυμεί τον λαθροεποικισμό. Σε κάθε ευκαιρία κραυγάζει πως θέλει να ζει με Αλβανούς, Αφρικανούς και Πακιστανούς. Ο λόγος είναι πως οι λαθρομετανάστες συνήθως αποτελούν τα κατακάθια των χωρών τους που τυχοδιωκτικά περιφέρονται από χώρα σε χώρα ψάχνοντας για την καλή. Τα εγχώρια εγκληματικά στοιχεία βρίσκουν εύκολα κοινά σημεία με τους πληθυσμούς αυτούς, οπότε οι συνεργασίες αναπτύσσονται εύκολα. Κλεφτρόνια, τοξικομανείς, απατεώνες, σωματέμποροι, γύφτοι, όλος ο ντόπιος υπόκοσμος έχει επιδοθεί στην ανάπτυξη σχέσεων και συνεργασιών με τους εισαγώμενους ομοίους του.

Από αυτό το παιχνίδι συμφερόντων δε θα μπορούσε να λείπει ο πολλαπλά διεφθαρμένος εκπαιδευτικός χώρος. Προκειμένου να εξασφαλίσουν οργανικές θέσεις και διορισμούς εκπαιδευτικών, προδότες εκπαιδευτικοί ακολουθούν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες τους που σύσσωμες επιδίδονται σε αισχρή προπαγάνδα για τη φοίτηση των λαθροεποικόπουλων στα Ελληνικά σχολεία. Και προκειμένου να γίνει αυτό, το εκπαιδευτικό αληταριό απαιτεί την απόδοση ιθαγένειας στα πλήθη των λαθρομωαμεθανών προσδοκώντας ραγδαία αύξηση του μαθητικού δυναμικού(!). Ταυτόχρονα, μαζί με το υπόλοιπο αντιρατσιστικό αδελφάτο, σημαντικός αριθμός εκπαιδευτικών όλων των φύλων εξασφαλίζει με ευκολία επιβήτορες ανάμεσα στους λαθροεποίκους. Η συγκεκριμένη κατηγορία αποτελεί μέσω διαφόρων αναγνωρισμένων ανώμαλων φορέων συνομιλητή των υπηρεσιών του υπουργείου αντεθνικής παιδείας για θέματα εισαγωγής της ομοφυλοφιλίας στην εκπαίδευση.

Κάτι άλλο που κανένας δεν τολμά να πει για τους λαθρολάγνους εκπαιδευτικούς έχει να κάνει με την ποιότητα της εκπαίδευσης.

Η ποιότητα της εκπαίδευσης συνεχώς φθίνει με ευθύνη των ίδιων των εκπαιδευτικών, οι οποίοι επιθυμούν να ανταποκρίνεται στη δική τους ποιότητα. Όταν άσχετοι διορίζονται στην εκπαίδευση και ακόμα και απόφοιτοι τεχνικού λυκείου παριστάνουν τους “εκπαιδευτικούς”, είναι επόμενο πως όλοι αυτοί επιθυμούν να μη φαίνεται η ανεπάρκειά τους. Η εισαγωγή μαθητών που όχι μόνο δε γνωρίζουν Ελληνικά αλλά μπορεί και να μην έχουν πάει ποτέ σχολείο, και σίγουρα προέρχονται από χώρες που η εκπαίδευση και η μόρφωση γενικότερα δεν αποτελεί προτεραιότητα, είναι μία σανίδα σωτηρίας για τους αγράμματους εκπαιδευτικούς. Γιατί για έναν “εκπαιδευτικό” που κυριολεκτικά είναι ανίδεος αλλά κάποια οικογενειακή ή κομματική συγκυρία του εξασφάλισε το διορισμό του η ύπαρξη μαθητών υψηλού επιπέδου αποτελεί πραγματική κόλαση. Αντίθετα, η ύπαρξη μαθητών χαμηλού επιπέδου είναι ιδανική και του εξασφαλίζει μία ξεκούραστη και ανέμελη καθημερινότητα.

Αυτό που προκύπτει από τα παραπάνω είναι πως οι ομάδες του πληθυσμού που επιθυμούν τον λαθροεποικισμό της χώρας αποτελούν ταυτόχρονα και τους παράγοντες που δημιουργούν την οπισθοδρόμηση και εμποδίζουν την όποια ανάπτυξη. Κεφαλαιοκράτες που θέλουν να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους χωρίς να τους ενδιαφέρει τίποτα και με τον ίδιο τρόπο θα οδηγούσαν σε μία περιβαλλοντική καταστροφή (Σκουριές Χαλκιδικής) ή θα μετέφερεραν τις δραστηριότητές τους σε άλλες χώρες αφήνοντας πίσω στρατιές ανέργων. Επαγγελματίες και κτηματίες που θέλουν να παραστήσουν τα αφεντικά ώστε να μη μείνουν πίσω στην κούρσα του καταναλωτισμού και του παρασιτισμού. Υπόκοσμος που θέλει τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να αναπτύσσει τις δραστηριότητές του. Εκπαιδευτικοί που όχι μόνο ενδιαφέρονται για την εξασφάλιση της θέσης τους, αλλά και για την καθιέρωση χαμηλού επιπέδου εκπαίδευσης.

Όλοι αυτοί αποτελούν οπισθοδρομικές δυνάμεις που υπό άλλες συνθήκες θα παρέμεναν περιορισμένες. Υπό το καθεστώς ανεξέλεγκτου καπιταλισμού και πολιτιστικού μαρξισμού, τώρα πλέον έχουν διογκωθεί επικίνδυνα και απολαμβάνουν τα οφέλη του λαθροεποικισμού που για τον υπόλοιπο πληθυσμό είναι ολέθριος και καταστροφικός.

Η ιδανική λύση είναι η αφαίρεση της ιθαγένειας από όλους αυτούς και η μετακίνησή τους σε χώρες προέλευσης λαθροεποίκων. Αφού έχουν ταυτίσει σε τέτοιο βαθμό την τύχη τους με την παρουσία μωαμεθανών, θα ήταν και για τους ίδιους καταπληκτικό να ζουν στις χώρες τους μεταφέροντας εκεί την όποια δραστηριότητά τους, ενώ στην Ελλάδα θα δίνεται η ευκαιρία απασχόλησης σε Έλληνες.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Οι περιπτώσεις Τάσου Θεοφίλου και Ηριάννας Βασιλειάδη-Λιναρδάκη

October 3, 2017

Σίγουρα οι δύο αυτές περιπτώσεις χρήζουν ιδιαίτερης ανάλυσης, όμως προς το παρόν θα κάνουμε μία σύντομη αναφορά.

Σε αντίθεση με ότι πιστεύουν τα πρόβατα του αντιφασισμού, οι εγκληματικές ενέργειες των κάθε λογής αντιφασιστικών ομάδων δεν γίνονται για άλλο λόγο αλλά επειδή οι δικαστικές και αστυνομικές αρχές το επιτρέπουν.

Εκτός αν κάποιος είναι τόσο αφελής (που στην περίπτωση των αριστεριστών μπορεί και να ισχύει) που να νομίζει πως διάφορες συμμορίες μπορούν να κυκλοφορούν ανενόχλητα σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων οπλισμένες και κάποιες φορές και με αστυνομική περιβολή και με αστυνομικά οχήματα(!) και να εγκληματούν με κάθε άνεση μέρα μεσημέρι και ακόμα και μπροστά στο Υπουργειο Προστασίας του Παρακράτους χωρίς ποτέ να υπάρχουν συλλήψεις ή αποδεικτικά στοιχεία.

Η αλήθεια είναι πως όλες αυτές οι ενέργειες είναι κατευθυνόμενες ή ελεγχόμενες. Η Κόκκινη Προβιά εξακολουθεί να δρα ανενόχλητα όπως έκανε τόσες δεκαετίες.

Το κράτος μπορεί να βρει ποιός γιαούρτωσε τον Αλαβάνο αλλά δεν μπορεί να βρει ποιοί σκότωσαν τον Γκιόλια ή ποιοί δολοφόνησαν τον Φουντούλη και τον Καπελώνη ή ποιοί έκαναν τις δολοφονικές επιθέσεις στο χώρο του Propatria ή στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στον Ασπρόπυργο ή στα κεντρικά γραφεία της Χρυσής Αυγής απέναντι από το Υπουργείο Προστασίας του Λαθροεποίκου;

Το παρακράτος γνωρίζει τους υπηρέτες του και τους προστατεύει ανάλογα. Κάποιες φορές όμως αποφασίζεται να “δοθεί” κάποιος για διάφορους λόγους. Το ποιοί είναι αυτοί ποικίλει ανάλογα με την περίπτωση. Μπορεί να πρέπει να δοθεί ένα μήνυμα στους ανυπάκοους ή να φορτωθεί σε κάποιον μια αστοχία ή και να δημιουργηθεί μια κατάσταση για να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη.

Όπως και να έχει, κάποιος από τους υπηρέτες του παρακράτους καταλήγει να συλλαμβάνεται. Μπορεί να είναι η “τυχαία” συνάντηση αστυνομικών με τον Μαζιώτη στο Μοναστηράκι, ή κάποια ασαφής “καταγγελία” για τον Θεοφίλου, ή το γενετικό υλικό της Βασιλειάδη-Λιναρδάκη σε κάποιο όπλο λες και το χρησιμοποιούσε ως φαλλικό υποκατάστατο.

Οι δικαιολογίες αυτές δεν είναι ιδιαίτερα πειστικές. Τι να κάνουν όμως και οι αρχές; Μπορούν να παραδεχθούν πως γνωρίζουν τα πάντα, οπότε έχουν τα απαραίτητα στοιχεία και αποδείξεις στην κατοχή τους; Φυσικά και όχι, καθώς αυτό θα απεκάλυπτε τα πάντα.

Οπότε και χρησιμοποιείται κάποια δικαιολογία σαν τις παραπάνω που όσο γελοία και αν είναι δεν παύει να προσφέρει κάποια κάλυψη σε σχέση με την πραγματικότητα. Και εκεί που η πραγματικότητα θα γκρέμιζε σαν χάρτινο πύργο το σαθρό οικοδόμημα κράτους και παρακράτους, είναι προτιμότερο να ξεφτιλίζονται με αστεία κατηγορητήρια.

Αυτή είναι η αλήθεια πίσω από τις υποθέσεις της υποτιθέμενης στρεψοδικίας γύρω από τα ονόματα αυτά. Μόνο που εκτός από τους “αθώους κατηγορούμενους”, θα έπρεπε να κριθούν ως ένοχοι και όσοι συμμετέχουν στο γαϊτανάκι της Κόκκινης Προβιάς.

Ηλεκτρονικό εισιτήριο και ακροδεξιά σύνδρομα

September 28, 2017

Το ηλεκτρονικό εισιτήριο αποτελεί μέρος του σχεδιασμού για την Κάρτα του Πολίτη και τον μαζικό έλεγχο του πληθυσμού. Το προδοτικό εβραιόδουλο κράτος σχεδιάζει να μετατρέψει τις συγκοινωνίες σε όργανο χειραγώγησης και παρακολούθησης ώστε να εξασφαλίση την υποταγή των πολιτών και την οικονομική και κοινωνική τους εξάρτηση από τις βουλές των κυβερνώντων.

Οι Χριστιανοί Εθνικοσοσιαλιστές βρίσκονται στο πλευρό όσων αντιστέκονται στους σχεδιασμούς της παγκόσμιας υπερκυβέρνησης και συμμετέχουν στους αγώνες για αφύπνιση ενάντια στην επερχόμενη τυρρανία.

Ενώ το σύνολο των αρχιερέων ασχολείται με την είσπραξη του μισθού και την όσμωση με έγχρωμους “πρόσφυγες”, οι πραγματικοί Χριστιανοί ορθώνουν το ανάστημά τους ενάντια στα σχέδια της εξουσίας, εισπράττοντας συχνά την χλεύη του πολιτικού κόσμου και σίγουρα του συνόλου της Αριστεράς.

Κάπου εδώ έλαβε χώρα ένα παράδοξο: Ενώ οι αριστεριστές χαρακτήριζαν αυτές τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και τις προσπάθειες για αφύπνιση του πληθυσμού ενάντια στην Κάρτα του Πολίτη, την Κάρτα του Φιλάθλου, το ηλεκτρονικό εισιτήριο και τα συναφή εφευρήματα σαν “φασιστικές”, φαίνεται πως τελικά το ξανασκέφτηκαν και αποφάσισαν να συμμετέχουν στην αντίδραση ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο καταστρέφοντας τα μηχανήματα που εγκαταστάθηκαν σε όλους τους σταθμούς και τα οχήματα των μέσων συγκοινωνίας.

Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί πως τα μηχανήματα αυτά εκτός από την ηλεκτρονική λειτουργία τους χρησιμεύουν για τον πλήρη εγκλωβισμό ή αποκλεισμό του κοινού από τους σταθμούς και αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού για τον περιορισμό της ελεύθερης μετακίνησης και τον εκμηδενισμό της έννοιας του ελεύθερου χώρου. Η νέα πραγματικότητα που η Νέα Τάξη Πραγμάτων επιφυλάσσει στους ανθρώπους με τις πόλεις-φυλακές έχει καταδειχθεί στα video του πατρός Κλεομένη, που επίσης συγκέντρωσαν τα πυρά αγανάκτησης των αριστεριστών προτού καταλήξουν να συμφωνήσουν με τις διαπιστώσεις του πατρός Κλεομένη.

Το γεγονός πως μας χωρίζει ιδεολογική άβυσσος από τους αριστεριστές δεν μας εμποδίζει να δούμε τις ενέργειες αυτές σαν συμβολή στον αγώνα ενάντια στην επερχόμενη επιβολή του μαζικού ελέγχου του πληθυσμού. Το ότι η ενέργεια αυτή προέρχεται από έναν χώρο που δεν χαρακτηρίζεται από υγιείς ιδέες αποτελεί όπως είπαμε ένα παράδοξο των καιρών.

Όμως ένα πλήθος “νοικοκυραίων” από όλο το αντισυνταγματικό τόξο έχει αντίθετη άποψη, κλαίγοντας για την καταστροφή των μηχανημάτων και ανησυχώντας για το ενδεχόμενο της μη είσπραξης του υπέρογκου εισιτηρίου. Άποψη που φυσικά ενστερνίζονται όλοι όσοι όχι μόνο θεωρούν εξασφαλισμένη την δική τους επιβίωση, αλλά και είναι αποφασισμένοι να υποταχθούν σε όλα τα προστάγματα της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Και εδώ δεν περνούν απαρατήρητα τα ακροδεξιά σύνδρομα που θέλουν τον πολίτη “νομοταγή” να αγωνιά για την “κρατική περιουσία” ακόμα και όταν αυτή χρησιμοποιείται για την υποδούλωσή του.

Η Χρυσή Αυγή έχει κάνει κατά καιρούς αναφορές στο θέμα της καταστροφής των μηχανημάτων. Σε μία από αυτές, με αφορμή την συμμετοχή στις ενέργειες αυτές αριστεριστών που επιπλέον προβαίνουν και σε επιθέσεις εναντίων “φασιστών”, σημειώνεται:

“…Δρουν ανενόχλητοι οι σεσημασμένοι παρακρατικοί: Γνωστός στις αρχές από επίθεση εναντίον της Χρυσής Αυγής ένας εκ των βανδάλων της Ομόνοιας

Ταυτοποιήθηκαν από την Υποδιεύθυνση Κρατικής Ασφάλειας τρεις από τους συμμετέχοντες παρακρατικούς στις φθορές ακυρωτικών και αυτόματων μηχανημάτων στον Σταθμό του Μετρό στην Ομόνοια, στις 2 Μαΐου. Τότε με τη χρήση βαριοπούλας έσπασαν γυάλινη πύλη, επτά ακυρωτικά μηχανήματα νέου τύπου, δύο αυτόματα μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίου και οθόνη ΑΤΜ.

Όπως αποκαλύφθηκε, λοιπόν, εις εκ των παρακρατικών είχε συλληφθεί μετά από επίθεση ροπαλοφόρων και κουκουλοφόρων στα γραφεία της Τ.Ο. Αθηνών.

Θυμίζουμε ότι τότε ομάδα από 40 – 50 αναρχικούς παρακρατικούς επιτέθηκαν στην Τοπική Οργάνωση Αθηνών στον σταθμό Λαρίσης με την προστασία και την κάλυψη της Αστυνομίας!

Συγκεκριμένα, οι παρακρατικοί είχαν έρθει με την συνοδεία αστυνομικών δυνάμεων, επιτέθηκαν με ρόπαλα και φορώντας κράνη στην Τ.Ο. Αθηνών, προκαλώντας υλικές ζημιές σε οχήματα και στα γύρω κτίρια. Ακολούθως, οι αστυνομικές δυνάμεις ακολούθησαν και προστάτευσαν την ομάδα των παρακρατικών και τους οδήγησαν με ασφάλεια ξανά στο μετρό του σταθμού Λαρίσης.

Οι άλλοι δύο που ταυτοποιήθηκαν είναι ένας 21χρονος που είχε συλληφθεί στις 17 Νοεμβρίου 2016 και κατηγορήθηκε για ρίψη μολότοφ και για εμπρησμό της ελληνικής σημαίας και ένας 22χρονος που είχε συλληφθεί στις 13 Απριλίου 2015 για συμμετοχή στην κατάληψη στο Πολυτεχνείο, ενώ έχει κατηγορηθεί και για φθορές σε τράπεζες, τις οποίες προκάλεσε μαζί με άλλα δύο άτομα.

Το συγκεκριμένο περιστατικό αποδεικνύει δύο πολύ σημαντικά πράγματα:

Α) Οι εχθροί της Χρυσής Αυγής είναι και εχθροί της κοινωνίας. Και μην ακουστούν τίποτα φανφάρες ότι δήθεν «έδωσαν χτύπημα στον καπιταλισμό» με το να σπάσουν ακυρωτικά μηχανήματα. Το μόνο που κατάφεραν είναι οι φορολογούμενοι να πληρώσουν ΚΑΙ εισιτήριο και τα σπασμένα.

…Αυτό σημαίνει ότι μόνο μία Εθνική Κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής μπορεί να λήξει την “βασιλεία” του ερυθρού παρακράτους. Επειδή όλους τους άλλους τους βολεύει η ύπαρξή του…”

Μεγάλος αριθμός βουλευτών της Χρυσής Αυγής παρίσταται στις συγκεντρώσεις ενάντια στην Κάρτα του Πολίτη και τις παραφυάδες της (όπως είναι το ηλεκτρονικό εισιτήριο). Στο παραπάνω κείμενο όμως βλέπουμε πως ταυτόχρονα η Χρυσή Αυγή θεωρεί τα μηχανήματα του ηλεκτρονικού εισιτηρίου “κρατική περιουσία” που πρέπει να προστατεύεται και καταδικάζει την καταστροφή τους.

Το δικό μας ερώτημα είναι, αν υποθέσουμε πως αύριο έρχεται με κάποιον τρόπο αυτή η “Εθνική Κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής”, ποιά θέση θα πάρει για τα συγκεκριμένα μηχανήματα και για το ηλεκτρονικό εισιτήριο; Θα τα καταργήσει άμεσα διατάζοντας το ξήλωμά τους και τη χρέωση του λογαριασμού στους πολιτικούς που τα έστησαν, ή θα τα θεωρήσει “κρατική περιουσία” και θα χαρακτηρίσει όποιον αντιδρά στην παρουσία τους σαν “εχθρό της κοινωνίας”; Γιατί εδώ βλέπουμε μία εμφανή αντίφαση: Από τη μία η Χρυσή Αυγή συμμετέχει στις διαμαρτυρίες ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο, και από την άλλη θεωρεί τις υποδομές του αξιοποίηση των φόρων που εισπράττει το κράτος και που πρέπει να προστατεύονται.

Εκείνο που διέφυγε της προσοχής της Χρυσής Αυγής στην ανακοίνωσή της είναι πως η αστυνομία μπορεί να δείχνει ανοχή, αν όχι και συμπαράσταση στις επιθέσεις εναντίον “φασιστών”, αλλά στην περίπτωση της επίθεσης στα μηχανήματα του ηλεκτρονικού εισιτηρίου προτίμησε να δείξει αστυνομικό ζήλο.

Ενώ λοιπόν τα ακροδεξιά σύνδρομα για την “κρατική περιουσία” μονοπωλούν την πολιτική σκέψη όχι μόνο της Χρυσής Αυγής αλλά και πολλών “νομοταγών πολιτών”, θα θυμίσουμε το παρακάτω:

Από τους “φασίστες” και τους “αναρχοάπλυτους” στην άνοδο των μπλε καπέλων

Από την αναρχία στην αναρχιδία

September 21, 2017

Γράφει ο Panzerfaust

Η αναρχία αποτελεί την άρνηση της κατεστημένης εξουσίας όταν αυτή παραβαίνει ανώτερες αξίες του ατόμου. Καθώς η εξουσία εύκολα παρασύρει τους κυβερνώντες στην τυραννία, οι αστικές δομές μετατρέπονται στα χέρια τους σε εργαλείο επιβολής και επιτήρησης. Κάποιοι όμως αναγνωρίζουν την ύπαρξη ανώτερων αρχών στις οποίες προτιμούν να παραμείνουν πιστοί, αρνούνται να πειθαρχήσουν στις αυθαίρετες κρατικές δομές και έρχονται σε σύγκρουση με το κατεστημένο.

Οι ίδιοι που αυτοαποκαλούνται σήμερα “αναρχικοί” πολλές φορές αναφέρονται στην Αντιγόνη του Σοφοκλή προκειμένου να δώσουν το στίγμα της απαρχής της ιδεολογίας τους. Η Αντιγόνη αγνοεί τα διατάγματα του Κρέοντα, που πιστεύει πως οι εντολές του μπορούν να θεωρηθούν ανώτερες των ηθικών επιταγών του ατόμου. Ο Κρέοντας θέτει τον εαυτό του υπεράνω της ηθικής, θεωρώντας πως το νόμιμο, που ο ίδιος βολικά ορίζει, είναι και ηθικό και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το αμφισβητήσει.

Καθώς δεν υπάρχει βιβλιοπρόταση στο χώρο των “αναρχικών” που να μην περιλαμβάνει το συγκεκριμένο έργο του Σοφοκλή, το ερώτημα είναι σήμερα ποιά πλευρά αντιπροσωπεύει τον Κρέοντα και ποιά την Αντιγόνη.

Το κράτος, κυβερνώμενο από μία μασσωνική μαφία επαγγελματιών της πολιτικής, επικουρούμενο από μία στρατιά δικαστικών, μανδαρίνων και πραιτωριανών, επιβάλλει την μεταβολή της πληθυσμιακής σύνθεσης της χώρας προκειμένου οι γηγενείς να καταστούν δούλοι που θα μειοψηφούν σε μία χώρα που δε θα τους ανήκει πλέον. Την ίδια στιγμή, μία σειρά από κρατικά διατάγματα επιχειρεί να ξεριζώσει αρχές ηθικής προκειμένου να μετατραπεί η ανωμαλία σε κατεστημένο και να δημιουργηθεί νέο πρότυπο ομοφυλοφιλικής οικογένειας. Οι δεσποτάδες συναγελάζονται με πολιτικούς και κλείνουν τα μάτια ώστε να ευχαριστήσουν την κοσμική εξουσία, η οποία επιχειρεί να αλλοιώσει τις συνειδήσεις των παιδιών με αφύσικες ανώμαλες διδασκαλίες που επιβάλλει δια της βίας μέσω παντοδύναμων συνδικαλιστών ΟΛΜΕδων. Ως επιστέγασμα των προθέσεων του κράτους, η Κάρτα του Πολίτη, το ηλεκτρονικό χρήμα και το ηλεκτρονικό εισιτήριο φιλοδοξούν να ολοκληρώσουν την υποδούλωση του ανθρώπου σε ένα κρατικό σύστημα απόλυτου ελέγχου και παρακολούθησης.

Από την άλλη μεριά, κάποιοι αρνούνται να υποκύψουν. Αντιστέκονται στην επιβολή της ιουδαιοκρατίας και της μωαμεθανοποίησης, στη μετατροπή τους σε Ινδιάνους του 21ου αιώνα μέσω του λαθροεποικισμού, στην καθιέρωση της ομοφυλοφιλίας ως φυσιολογικό πρότυπο, στο σαθρό πολιτικό κατεστημένο και την αναξιοκρατία. Απορρίπτουν τον έλεγχο της προσωπικότητας του ατόμου από το κράτος μέσω της Κάρτας του Πολίτη και την παρακολούθηση των συναλλαγών μέσω του ηλεκτρονικού χρήματος.

Απέναντί τους έχουν την κρατική καταστολή, με τα ένστολα σκυλιά του συστήματος να εφαρμόζουν ρατσιστικούς νόμους για εγκλήματα ιδεών. Ταυτόχρονα όμως έχουν να αντιμετωπίσουν και δολοφονικές επιθέσεις από ομάδες παρακρατικών, οι οποίες με τη βοήθεια των ένστολων προστατών τους στοχοποιούν με κάθε άνεση και πραγματοποιούν ενέδρες χωρίς ποτέ να διατρέχουν τον κίνδυνο της σύλληψης. Η “νόμιμη κρατική βία”, όπως θα την χαρακτήριζε ο Άδωνις-Σπυρίδων Γεωργιάδης, συμπράττει με αυτούς που υποτίθεται πως είναι “αναρχικοί” και “αντιεξουσιαστές”.

Ποιά είναι λοιπόν η πλευρά της αναρχίας; Αυτοί που αντιστέκονται στην κρατική επιβολή ανήθικων διαταγμάτων, ή αυτοί που με την ανοχή αν όχι και τη συνεργασία των πραιτωριανών και του βαθέος κράτους προχωρούν σε δολοφονικές επιθέσεις εναντίον τους;

Η Ιερά Μονή Εσφιγμένου αντιστάθηκε στα σχέδια της παγκοσμιοποίησης και της σχεδιαζόμενης ηλεκτρονικής φυλακής και το αποτέλεσμα ήταν πρωτοφανείς δικαστικές διώξεις. Το παράδοξο είναι πως αυτοί που αυτοαποκαλούνται “αναρχικοί” στοχοποιούν όσους συμπαρίστανται στη Μονή Εσφιγμένου και ταυτίζονται με το κράτος και την εξωνυμένη αστική δικαιοσύνη.

Ποιά μεριά λοιπόν ταυτίζεται με την Αντιγόνη και ποιά με τον Κρέοντα; Ποιοί είναι οι αναρχικοί και ποιοί είναι τα δεκανίκια του συστήματος;

Ο Guy Fawkes αποτελεί μία προσωπικότητα που συχνά αναφέρεται με θαυμασμό από τους “αναρχικούς”. Ο Guy Fawkes συνελήφθη κατά τη διάρκεια της Συνωμοσίας της Πυρίτιδας, που αν πετύχαινε θα τίναζε στον αέρα το Αγγλικό Κοινοβούλιο. Βασανίστηκε με ιδιαίτερα σκληρό τρόπο και εκτελέστηκε, όμως ακόμα και τότε δεν κατευνάστηκε η οργή του Βασιλιά, που έβαλε να τεμαχίσουν το πτώμα και να το διασκορπίσουν.

Ο Guy Fawkes προσπάθησε να ανατινάξει το κυνοβούλιο, διαχρονικά σύμβολο φαυλοκρατίας, καθώς αυτό επέβαλλε ένα νέο καθεστώς αντίθετο προς τα θρησκευτικά πιστεύω του. Στο καθολικό δόγμα, το οποίο μέχρι τότε επικρατούσε στην Αγγλία και στο οποίο πίστευε ο Guy Fawkes, δεν ήταν αποδεκτό το διαζύγιο. Προκειμένου ο Άγγλος βασιλιάς να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο, αποφάσισε πως η χώρα θα ακολουθήσει τον προτεσταντισμό, που στο εφεξής θα κατέληγε στην παραλλαγή του Αγγλικανισμού, και προχώρησε σε άγριες διώξεις όσων παρέμεναν πιστοί στον καθολικισμό. Οι περισσότεροι ευγενείς συμφώνησαν με ευκολία προκειμένου να είναι αρεστοί στη βασιλική αυλή, και ακολούθησαν οι κρατικοί λειτουργοί. Μπροστά στις κρατικές διώξεις, οι καθολικοί άρχισαν να οργανώνουν την άμυνά τους πυροδοτώντας μία σειρά από ιστορικά γεγονότα που φτάνουν μέχρι σήμερα με τις θρησκευτικές διαμάχες στην Ιρλανδία.

Πώς γίνεται άραγε ο Guy Fawkes να αποτελεί σήμερα εμβληματική μορφή για τους “αναρχικούς” όταν οι λόγοι της αντικαθεστωτικής δράσης του ήταν η προσβολή της θρησκευτικής παράδοσης από τους νεωτερισμούς που επέβαλλε για τους προσωπικούς του λόγους ο βασιλιάς; Ο Guy Fawkes συμμετείχε στο παράτολμο σχέδιο της Συνομωσίας της Πυρίτιδας, που αν πετύχαινε θα άλλαζε ολοκληρωτικά τη ροή της ιστορίας, αρνούμενος να δεχτεί πως μία βασιλική απόφαση είναι ανώτερη από τα θρησκευτικά πιστεύω του.

Ενώ μέχρι τότε η αναρχία ήταν συνυφασμένη με ανθρώπους που πίστευαν σε κάτι υπεράνω του κράτους και αμφισβητούσαν την αυθαίρετη κρατική εξουσία, τον 19ο αιώνα η κατάσταση άλλαξε, καθώς ο εβραϊσμός εισχώρησε στο αναρχικό κίνημα. Ο εισοδισμός αυτός οδήγησε στην οικειοποίηση της αναρχικής ιδέας από εγκληματικά στοιχεία, με αποτέλεσμα μία ριζική αλλοίωση. Με τον ίδιο τρόπο που ο σοσιαλισμός μετατράπηκε σε μαρξισμό, η αναρχία μετουσιώθηκε από την Εβραϊκή επίδραση σε τυφλή άρνηση.

Στη συνέχεια, τα αναρχικά ρεύματα, περνώντας από διάφορες ζυμώσεις, βρέθηκαν στο στόχαστρο του μπολσεβικισμού που θεώρησε πως αποτελούν αίρεση που αποδυναμώνει το κομμουνιστικό κόμμα και την κομματική γραμμή και σε κάθε ευκαιρία υπήρξαν εκτεταμένες εκκαθαρίσεις που δείχνουν πως μεταχειρίζεται ο κομμουνισμός όσους θεωρεί πως παύουν να του είναι χρήσιμοι.

Για να επικεντρωθούμε στην Ελλάδα, στα χρόνια της μεταπολίτευσης μέχρι και σήμερα οι λίγοι σκεπτόμενοι αναρχικοί πλαισιώθηκαν από σημαντικά υπέρτερους αλητήριους και ανεγκέφαλους που οικειοποιήθηκαν την έννοια της αναρχίας για να περιγράψουν την αλητεία που φέρει έναν μανδύα δήθεν πολιτικής στόχευσης και ταυτόχρονα συναλλάσσεται με το παρακράτος, την αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες. Αυτοί που σήμερα αυτοαποκαλούνται “αναρχικοί” δεν είναι παρά ένας συρφετός γόνων που εκτονώνονται μέχρι να ακολουθήσουν την καριέρα που τους ετοίμασαν οι γονείς τους και αμόρφωτων πνευματικά ανάπηρων που περιφέρουν άσκοπα το σαρκίο τους προσπαθώντας να υπερβούν τα όρια της περιορισμένης πνευματικής τους ικανότητας.

Μέσα στο μείγμα κυκλοφορούν και ένστολοι χωρίς στολή και κάθε λογής πράκτορες που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία και αρκετοί αλλοδαποί. Οι τελευταίοι, κυρίως Αλβανοί, με άνεση αναμασούν με επαναστατικό ζήλο διάφορα συνθήματα για κατάργηση των συνόρων και των πατρίδων και την ίδια στιγμή οι ίδιοι ζουν με το όνειρο της Μεγάλης Αλβανίας και βρίσκονται σε στενή επαφή με την Αλβανική μαφία και πυρήνες του UCK.

Όλο αυτό το θλιβερό παραμάζωμα που χαρακτηρίζεται από αλητεία, πρακτοριλίκι και κατανάλωση και εμπόριο ναρκωτικών έχει κάνει την παρουσία του τα τελευταία χρόνια με διάφορες άνανδρες επιθέσεις σε εκκλησίες και γραφεία πολιτικών φορέων, οργανωμένα επεισόδια που δρουν προβοκατόρικα για να διαλυθούν ενοχλητικές συγκεντρώσεις, και δολοφονικές απόπειρες εναντίον μεμονωμένων ατόμων. Με άλλα λόγια, κάνουν τη βρώμικη δουλειά της αστυνομίας και των κρατικών υπηρεσιών, που δείχνουν πρωτοφανή ανικανότητα στο να τους συλλάβουν.

Ειδικά στις περιπτώσεις δολοφονικών επιθέσεων εναντίον εθνικιστών, η αστυνομία δεν έχει συλλάβει ούτε έναν δράστη. Θα έλεγε κανείς πως φοβάται ότι μπορεί να συλλάβει κάποιον συνεργάτη της.

Και ενώ η αναρχία αποστρέφεται τη συναλλαγή, βλέπουμε κάθε λίγο μία μικρή περιουσία να μετατρέπεται σε αφίσσες, με την αστυνομία να καταφέρνει να συλλάβει για παράνομη αφισσοκόληση μόνο τον Δημήτρη Κολλάτο για την αφίσσα που κόλλησε εναντίον του Ερντογάν!

Αυτό λοιπόν που πρεσβεύουν οι υποτιθέμενοι “αναρχικοί” δεν είναι η αναρχία, αλλά η αναρχιδία, καθώς ως ανάρχιδοι αναλαμβάνουν τη βρώμικη δουλειά μυστικών υπηρεσιών προκειμένου να τρομοκρατήσουν όσους είναι πραγματικά αναρχικοί που δεν αναγνωρίζουν την αυθαίρετη κρατική εξουσία. Και ως ανάρχιδοι μπορούν να λειτουργούν μόνο σαν αγέλη προκειμένου να μην φανεί η μηδαμινή πολιτική σκέψη σε επίπεδο μπαμπουΐνου που τους χαρακτηρίζει.

Το να θεωρούν αυτοί οι ανάρχιδοι πως μπορεί να έχουν ως σημείο αναφοράς την Αντιγόνη και τον Guy Fawkes μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να θεωρηθεί. Οι πραγματικοί αναρχικοί βρίσκονται στο αντίπαλο στρατόπεδο και ξεκινούν έμπρακτα μία επανάσταση ενάντια στο παντοδύναμο κράτος, αρνούμενοι τα κρατικά έγγραφα και τις διαταγές του καθεστώτος. Οι ανάρχιδοι των Εξαρχείων βρίσκονται σε καθεστώς ενδοεπικοινωνίας με τις δυνάμεις καταστολής προκειμένου να λάβουν κατευθύνσεις και να τους υποδειχθούν οι στόχοι τους οποίους μπορούν να κτυπήσουν ατιμώρητα με κρατική κάλυψη.

Μπορεί να πιστεύουν όλοι αυτοί οι ανάρχιδοι πως ο Guy Fawkes θα τους θεωρούσε “συντρόφους” βλέποντάς τους να πανηγυρίζουν για την είσοδο λαθροεποίκων και να παθαίνουν κρίσεις για τον “αντισημιτισμό”;

Ή μήπως μπορεί να θεωρούν τους εαυτούς τους “αντιεξουσιαστές” όταν έχουν την κάλυψη της εξουσίας προκειμένου να επιτίθενται σε όσους ενοχλούν το κράτος;

Όλοι αυτοί οι ανάρχιδοι που με την προστασία, αν όχι την ενθάρρυνση, της αστυνομίας προσπαθούν να ξεμοναχιάσουν κάποιον που τους φαίνεται “φασίστας” και να του επιτεθούν σε αναλογία μερικών δεκάδων προς έναν αντιπροσωπεύουν την αναρχιδία που μέσα από ένα σύννεφο κάνναβης βαφτίζεται σε κάποιο ακαθόριστο αριστερόστροφο ιδεώδες. Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μόνο παρακρατική αλητεία.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Λεφτά υπάρχουν για το ΙΕΚ του Σιβιτανίδειου Πορνείου

September 15, 2017

Φαίνεται πως δεν υπάρχει όριο στην ξετσιπωσιά των σιβιτανιδιστών, καθώς τύπωσαν φυλλάδια για να διαφημίσουν ψευδώς την υποτιθέμενη ποιότητα των σπουδών στο Σιβιτανίδειο ΙΕΚ.

Εκτός από την ψευδή εικόνα που τα συγκεκριμένα φυλλάδια προβάλλουν κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας, το θέμα παρουσιάζει ένα ακόμα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Το κάθε ένα από αυτά τα φυλλάδια, μεγέθους Α4, κοστίζει 1,5 ευρώ το καθένα(!), τιμή που είναι εξωπραγματική ακόμα και αν τα τυπώνουν στον εκτυπωτή του ανιψιού τους.

Τα φυλλάδια αυτά ακολουθούν την ίδια τιμολόγηση με τα βουτήματα που καταναλώνονται στις διάφορες εκδηλώσεις της Σιβιτανιδείου που η αξία τους δείχνει να αγγίζει την τιμή μιας ολόκληρης φραντζόλας.

Και μιλώντας για το ΙΕΚ, η τιμή των φυλλαδίων δεν είναι η μοναδική πρωτοτυπία. Το ΙΕΚ της Σιβιτανιδείου εμφανίζεται να καταβάλλει αποζημίωση αδείας(!) για τους ωρομίσθιους, που συμπτωματικά πολλοί από αυτούς είναι στενοί συγγενείς και φίλοι των μονίμων της Σιβιτανιδείου.

Με άλλα λόγια, στη Σιβιτανίδειο εφηύραν πως οι συμβασιούχοι των ΙΕΚ δικαιούνται άδεια, οπότε και αποζημίωση αδείας. Αυτό φυσικά κατά παράβαση των όσων ισχύουν στα ΙΕΚ, όπου όταν απουσιάσει ο εκπαιδευτής δεν παίρνει άδεια, αλλά υποχρεούται να αναπληρώσει την ημέρα που έλειψε.

Αυτά τα εφευρήματα αποτελούν συνέχεια της σιβιτανιδικής παράδοσης που με διάφορους τρόπους εξασφαλίζει προκλητικά επιπλέον εισοδήματα στους σιβιτανιδιστές και στους συγγενείς τους.

Την ώρα που ο απλός κόσμος αυτοκτονεί από την ανέχεια, οι τρόφιμοι του Σιβιτανίδειου Υπονόμου συνεχίζουν να ζουν πλουσιοπάροχα εις βάρος της κοινωνίας!

Είναι ο Έλληνας γενετικά κατώτερος;

September 6, 2017

Γράφει ο Panzerfaust

Εάν δούμε σήμερα τον μέσο Έλληνα μέσα από μία ουδέτερη και ανεπηρέαστη θεώρηση, η εικόνα δεν θα είναι καθόλου κολακευτική.

Ο Έλληνας πλέον αποτελεί μία δακτυλοδειχτούμενη αποτυχία όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά ακόμα και για χώρες της τριτοκοσμικής Αφρικής. Ζει έχοντας σαν πρότυπο το δημοσιοϋπαλληλίκι, την κομπίνα και την ενασχόληση με κόμματα. Απορρίπτει την αντίδραση και την εξέγερση, ενώ αντίθετα συμπορεύεται με το ντοβλέτι σε βαθμό που προβεβλημένοι “νέοι” πολιτικοί διαγωνίζονται στο γλύψιμο των Εβραίων, έχοντας εξαντλήσει την υπόλοιπη ιεραρχία του γλυψίματος χωρίς οι ψηφοφόροι τους να ενοχλούνται στο ελάχιστο.

Ο Έλληνας απορρίπτει κάθε έννοια αριστείας σε οποιοδήποτε ενάρετο πεδίο. Ο ηθικός είναι κορόιδο, ο ευφυής σπασίκλας, ο αγωνιστής αφελής. Στη θέση τους βρίσκεται πλέον το λαμόγιο που καταφέρνει να εξαπατά τους γύρω του χωρίς να βασανίζεται από ντροπή, ο ηλίθιος και ο αμόρφωτος που καταφέρνει να αποκτά πτυχία μέσω των κομματικών παρατάξεων και των γνωριμιών του χωρίς να χρειάζεται να δώσει εξετάσεις, ο ενδοτιστής που δεν έχει ιερό και όσιο παρά μόνο προασπίζεται το προσωπικό του συμφέρον και εξασφαλίζει την ατομική του επίπλευση. Και φυσικά ο επιτήδειος που είναι λαμόγιο, αμόρφωτος και δεν πιστεύει σε καμία ανώτερη αξία αποτελεί πρότυπο και αντικείμενου σεβασμού και θαυμασμού.

Ο Έλληνας εμφανίζεται σαν ξερόλας που με στόμφο διατυπώνει θεωρίες πίνοντας ούζο, αδολέσχης και κομπορρήμων που αναλώνεται σε πυροτεχνηματικές εκρήξεις και πνίγει τους καημούς σπάζοντας πιάτα στα μπουζούκια ώστε το επόμενο πρωί να τον απασχολεί μόνο ο πονοκέφαλος καθώς οδηγεί αδιαφορώντας για τους γύρω του. Παρουσιάζεται ως πρότυπο γκαρσονιού που κάνει καμάκι στις τουρίστριες και χορεύει συρτάκι και με βεβαιότητα καταδικάζει τους ξενέρωτους λαούς που δεν ξέρουν να ζουν, αλλά και τους επιστήμονες που κάθονται και διαβάζουν αντί να χαίρονται τη ζωή όπως ο ίδιος, οπότε και αποτελούν είδος που πρέπει να αποφεύγεται και να διώκεται για να μη του χαλάει τη γενετική δεξαμενή.

Ο Γερμανός είναι ψυχρός που κάθεται και ασχολείται με λεπτομέρειες χάνοντας την ουσία, που είναι να ξενυχτάς στις λαϊκές πίστες κερνώντας τις τραγουδίστριες για να δείξεις πόσο κιμπάρης είσαι. Ο Κινέζος είναι ένα μηχάνημα που δουλεύει και έχει προσήλωση στην εργατικότητα χωρίς να επιδίδεται σε ταξικές ζυμώσεις, οπότε απορριπταίος για τη φιλόξενη χώρα του Ξένιου Δία. Αντίθετα, ο Αλβανός και ο Πακιστανός είναι καλοδεχούμενοι, φορείς πολυπολιτισμικότητας και εργατικής αλληλεγγύης, με πλούσια κουλτούρα στο πλιάτσικο και τη γυφτιά. Το ίδιο και οι Αφρικανοί, καθώς οι απελευθερωμένες αλλά πεινασμένες προοδευτικές γυναίκες χρειάζονται μία χρωματική ποικιλία, ενώ και ο διαρκώς αυξανόμενος πληθυσμός των ανδροπρεπών πολιτιστικών απογόνων του καραμανλισμού έχει ανάγκη από τη συναισθηματική κάλυψη που μόνο οι μαύροι μπορούν να τους προσφέρουν. Τα αρχαία νομοθετήματα και ο Ιουστινιανός κώδικας είναι πλέον παλιομοδίτικα απομεινάρια που δεν καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες, σε αντίθεση με το Οθωμανικό Δίκαιο που γνωρίζει νέα άνθηση.

Αν ο Αλβανός και ο Πακιστανός θεωρούνται πλέον Έλληνες, ή μάλλον οι Έλληνες θεωρούνται πλέον Αλβανοί και Πακιστανοί, μία ιδιαίτερη θέση κατέχεται από τους Εβραίους, που σχεδόν καθολικά αναγνωρίζονται ως μία ανώτερη φυλή που πρέπει να της αποδίδεται ο μεγαλύτερος σεβασμός και δικαιωματικά μπορεί να έχει λόγο σε όλες τις αποφάσεις σε πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και εκπαιδευτικό επίπεδο. Οι γιορτές των Εβραίων αποτελούν υπέρτατες στιγμές που μπροστά τους ο Έλληνας γονατίζει με ευλάβεια.

Οι επιστήμες θεωρούνται εισιτήριο για την ανεργία, η παραγωγή χαμένος χρόνος, ο εργαζόμενος παράδειγμα κοινωνικής αποτυχίας. Αντίθετα, ο δημόσιος υπάλληλος που κάθεται όλη μέρα και ο επιχειρηματίας που απασχολεί αλλοδαπούς ή εκμεταλεύεται χαμηλόμισθους αποτελούν την εικόνα της επιτυχίας. Ακόμα καλύτερα, τηλεπερσόνες, τραγουδιστές και τραγουδιάρες, ποδοσφαιριστές και μοντέλα με καλή πελατεία είναι το όνειρο που κάθε Έλληνας γονιός ονειρεύεται για το παιδί του. Ειδικά οι αθλητές ομαδικών αθλημάτων επισκιάζουν κάθε επιστήμονα, καθώς ο Έλληνας πιστεύει στο ομαδικό πνεύμα, στο μπουλούκι και τη συλλογικότητα, που πλέον αποτελούν και πρότυπη μορφή “κοινωνικού αγώνα” όταν μερικές δεκάδες “αντιεξουσιαστών” ξεμοναχιάζουν και κτυπούν με μανία έναν “φασίστα”.

Και φυσικά δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε την κορυφαία περίπτωση επιτυχημένου Έλληνα, που χάρη στις επιδόσεις του στο γήπεδο δόξασε την Ελλάδα και έκανε υπερήφανους τους συμπατριώτες του και ειδικά τους δημοκρατικούς εκπαιδευτικούς: Τον Γιάννη Αντετοκούμπο. Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος αλλά και πλήθη Ελλήνων επιδίδονται σε εκδηλώσεις λατρείας για τον κορυφαίο Έλληνα που έδειξε σε όλο τον κόσμο πως οι Έλληνες εξακολουθούν να είναι πρωταγωνιστές σε παγκόσμιο επίπεδο!

Αν αναρωτιέται κανείς τι απομένει από την αρχαία ιστορία σήμερα, αυτό είναι η δημοκρατία. Κάθε πτυχή της καθημερινής σκέψης του Έλληνα διαπνέεται πλέον από τη δημοκρατία. Τα πάντα πρέπει να επισφραγίζονται από τη θέληση της πλειοψηφίας, αλλά αυτό δεν είναι πάντα απαραίτητο: Όταν η πλειοψηφία δεν ποδηγετείται προς την απόφαση που πρέπει να πάρει, αρχίζει ένας μαραθώνιος φωνασκίας και συντονισμένης επίθεσης από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και τις ορδές των “αντιεξουσιαστών” ώστε να αναγκαστεί η πλειοψηφία να υποχωρήσει και να θριαμβεύσει η δημοκρατία.

Μέσα από όλα αυτά αβίαστα προκύπτει το ερώτημα: Είναι ο Έλληνας γενετικά κατώτερος και ανάξιος να διεκδικήσει τη θέση του στην αυριανή ιστορία;

Η Αίγυπτος υπήρξε κοιτίδα ενός μεγάλου πολιτισμού. Ακόμα και σήμερα, τα μνημεία των πυραμίδων και των αρχαίων ναών που παραμένουν για χιλιετίες στη θέση τους μαρτυρούν ένα υψηλό επίπεδο μαθηματικών και μηχανολογικών γνώσεων, με σημαντικές κατακτήσεις στην αστρονομία, την ιατρική και τη γεωργία.

Σήμερα δεν απομένουν πολλά από το μεγαλείο του παρελθόντος. Μετά από την είσοδο των Εβραίων στην Αίγυπτο και τη συνεχιζόμενη φθοροποιό επίδραση του Εβραϊκού παράγοντα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, την διάβρωση των αρχαίων ιερατείων και την συνεχή ανάμειξη του πληθυσμού που έφτασε στο αποκορύφωμά της με την επέλαση του Ισλάμ, σήμερα ο μέσος Αιγύπτιος δε θυμίζει σε τίποτα ότι κάποτε στη χώρα του ήκμασε ένας πολιτισμός σαν τον αιγυπτιακό.

Ακόμα πιο αντιπροσωπευτική η περίπτωση της Ινδίας. Κάποτε στην Ινδία υπήρξε ένας μοναδικός πολιτισμός που αποδίδεται στους Άριους, λευκούς πολεμιστές που δημιούργησαν τα επιτεύγματα που η Ινδία δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει αλλά σίγουρα έχει ξεχάσει. Στους αρχαίους χρόνους, στην Ινδία υπήρχε μία έντονη διαστρωμάτωση βασισμένη στις φυλές που εξακολουθεί να υφίσταται και σήμερα, όχι τόσο σαν υπαρκτός διαχωρισμός όσο σαν την ανάμνηση μίας ιερής παράδοσης. Ακόμα και σήμερα, οι σκουρότερες φυλές της Ινδίας θεωρούνται κατώτερες και δεν έχει κανείς παρά να δει ποιές είναι οι Ινδές σταρ του Bollywood και ποιές είναι οι μέσες καθημερινές Ινδές.

Καθώς οι κατώτερες αυτές φυλές διέθεταν το όπλο της συνεχούς αναπαραγωγής, σταδιακά απέκτησαν πληθυσμιακή ισχύ και υπερτερότητα με αποτέλεσμα η Ινδία να μετατραπεί στην τριτοκοσμική χώρα που γνωρίζουμε. Οι Άριοι αποτελούν πλέον μία αμυδρή ανάμνηση από ένα ξεχασμένο παρελθόν και κανένας δε μπορεί να φανταστεί ότι η σημερινή Ινδία υπήρξε μέρος όπου άνθησε ένας προχωρημένος πολιτισμός. Η καθημερινή ζωή στην Ινδία μοιάζει να είναι παρμένη από καταυλισμό γύφτων σε μία χώρα που το σήμα κατατεθέν της είναι ο Γάγγης ποταμός, όπου μέσα σε βοθρολύματα και επιπλέοντα αποκαΐδια πτωμάτων οι ινδουιστές κολυμπούν για να εξαγνιστούν. Οι νοσηρές ινδουιστικές αντιλήψεις, μαζί με διάφορες άλλες αρρωστημένες τοπικές θρησκευτικές πεποιθήσεις σταδιακά πέρασαν με διάφορους τρόπους στη Δύση, όπου υιοθετούνται από ομάδες με διαλυτική δράση στις παρηκμασμένες δυτικές κοινωνίες. Η Ινδία και οι όμορες συγγενείς χώρες αποτελούν πλέον χώρες εξαγωγής τριτοκοσμικών λαθροεποίκων που οδηγούν τη Δύση σε μία νέα κατάρρευση του λευκού ανθρώπου.

Στον Ελλαδικό χώρο, μία σειρά μακροχρόνιων πολεμικών συγκρούσεων οδήγησε διαχρονικά τους άριστους και τους ανδρείους στο θάνατο. Έμεναν πίσω οι πρόθυμοι να συνεργαστούν με τον κατακτητή, οι φυγόπονοι που τους ενδιέφερε πρωτίστως η προσωπική τους ευμάρεια, οι αδιάφοροι για τα ανώτερα ιδανικά και οι ρουφιάνοι. Γεννοβολώντας άνετα, κληρονόμησαν τα άθλια γονίδιά τους μαζί με τη νοσηρή τους στάση ζωής, μετατρέποντας έναν ένδοξο λαό σε μία μάζα από εξυπνάκηδες που έχουν μετατρέψει τη βλακεία σε επαινετή ιδιότητα, που δέχονται την καταστροφή τους από τους πολιτικούς που δημοκρατικά εξέλεξαν με αντάλλαγμα την πρόσβαση στο ρουσφέτι, που έχουν μετατρέψει τον παρασιτισμό σε επιστήμη φροντίζοντας να μην υπάρχει έδαφος για την προαγωγή ενός διαφορετικού τρόπου σκέψης.

Το Ελλαδικό κράτος κτίστηκε σύμφωνα με τις αρχές αυτές. Το μέσο είναι απαραίτητο προσόν που κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει, η διαφθορά και η γραφειοκρατία στραγγαλίζουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία κινείται έξω από τα πλαίσια της υπάρχουσας νοοτροπίας, η αναξιοκρατία θεωρείται απόλυτα φυσιολογική και αποδεκτή από τους πάντες, όποιος δεν αρπάζει το βάζο με το μέλι γελοιοποιείται στα μάτια της κοινωνίας, οι νόμοι για άλλους εφαρμόζονται με υπερβολική αυστηρότητα και για άλλους δεν υφίστανται. Όποιος αντιδρά στην κατάσταση αυτή θεωρείται γραφικός και αν ακολουθήσει την τύχη του Καποδίστρια θα θεωρηθεί πως πήγαινε γυρεύοντας. Θα έλεγε κανείς πως η Ελληνική πραγματικότητα έχει πολλά κοινά με την Ινδική, σαν να υπάρχει κάποια εγγενής γενετική συγγένεια.

Το αποτέλεσμα είναι ο μέσος Έλληνας να δέχεται με παθητικότητα την επίσημη μετατροπή της χώρας του και κοιτίδας του πολιτισμού του σε Ινδογραικία, ή μάλλον σε Γυφτογραικία. Και σε αρκετές περιπτώσεις να εκδηλώνει και τη χαρά του για τον λαθροεποικισμό της γης του και να δέχεται οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί του να κηρύττουν τη διασταύρωση των γηγενών με τους Ινδοπακιστανούς συγγενείς τους χωρίς να αντιδρά. Ακούει διάφορες τηλεπερσόνες να εκφράζουν τη λατρεία τους για τους έγχρωμους και συνεχίζει να παραμένει καρφωμένος στην τηλεόραση αντί να αγανακτεί. Αντί να βοηθήσει τους νέους να ορθοποδήσουν, σπεύδει να υιοθετήσει αραπάκια και να τους εξασφαλίσει Ελληνική ιθαγένεια.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι πως ναι, ο Έλληνας είναι γενετικά κατώτερος. Με τη συνεχή ανάδειξη ελλατωματικών προσωπικοτήτων, τη διαχρονική αναξιοκρατία, τον παραγκωνισμό των άξιων και ενάρετων, την απαξίωση της μητρότητας, την τυφλή υποταγή σε κομματικά ξόανα, την μακροχρόνια ενδογαμία και οικογενειοκρατία, την έκπτωση των αξιών και την οδήγηση των αρίστων στο περιθώριο, ο Έλληνας πέρασε από μία μακρά περίοδο δυσγονικής που τον κατέστησε έτοιμο να δεχθεί την παράδοση του ονόματός του σε ένα κατώτερο υβρίδιο. Και όπως προέβλεψε ο Kalergi, να παραδώσει την εξουσία σε μία καινούρια τάξη “ευγενών” που θα είναι οι Εβραίοι.

Ο ίδιος ο Kalergi αποτελεί ένα τυπικό παράδειγμα της ολίσθησης του Έλληνα προς τη γενετική κατωτερότητα. Γιός ενός Ευρωπαίου (Έλληνα) ευγενή και μίας Ιαπωνίδας αριστοκράτισσας, ο ίδιος προτίμησε να νυμφευθεί μία κατά πολύ μεγαλύτερή του Εβραία αρτίστα, αναγκάζοντας την αριστοκρατική μητέρα του να τον αποκηρύξει καθώς δε μπορούσε να δεχθεί ως νύφη της μία παρηκμασμένη Εβραία χαλαρών ηθών. Αυτό δεν φαίνεται να ενόχλησε ιδιαίτερα τον Kalergi, καθώς έκανε σκοπό της ζωής του να προωθήσει την κοπρανόχρωμη μεταβολή του Λευκού Ευρωπαίου και την γενετική του μετάλλαξη ώστε να μετατραπεί σε δούλο των Εβραίων.

Ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί ο συνεχιζόμενος και γεωμετρικά αυξανόμενος γενετικός κατήφορος είναι μέσω του διαφωτισμού των εναπομείναντων Ελλήνων, οι οποίοι θα αποκηρύξουν τις σαθρές ιδέες του καθεστώτος, θα αρνηθούν τις αρρωστημένες αντιλήψεις που έχουν εδραιωθεί στην νοσίζουσα Ελληνική κοινωνία, θα δημιουργήσουν οργανωμένες κοινότητες επιδιώκοντας την αυτονομία και το κυριότερο θα πολεμήσουν ώστε να μην αποτελέσουν μετά από μερικές γενεές μία ξεχασμένη μειονότητα που παρέδωσε την ιστορική της συνέχεια σε υπανθρώπους.

Διαφορετικά είναι υπαρκτός ο κίνδυνος της ανάδειξης ενός εθνικισμού που δεν θα διαφέρει σε τίποτα από τον Πακιστανικό ή Μαλαισιανό εθνικισμό, και που θα εκφράζει έναν παρηκμασμένο λαό χωρίς επίγνωση που μοναδική του επιδίωξη θα είναι η αυταρέσκεια και η οχλοκρατία.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

ΑΜΚΑ και εγγραφές στα ΕΠΑΛ

September 3, 2017

Τους τελευταίους μήνες είδαμε μία έντονη αντίδραση των συνδικαληστάδων αλλά και διαφόρων “στελεχών” της τεχνικής εκπαίδευσης στα σχέδια του υπουργείου παιδείας να απαιτείται αριθμός ΑΜΚΑ για την εγγραφή μαθητών στα ΕΠΑΛ. Με ιδιαίτερη επιθετικότητα μίλησαν για φακέλωμα των μαθητών και παραβίαση των δικαιωμάτων τους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι υπουργικές αποφάσεις κρύβουν σκοπιμότητα, όμως το ερώτημα είναι γιατί οι συνδικαληστές δεν αντέδρασαν με την ίδια σφοδρότητα για την απόφαση της κυβέρνησης να αντικατασταθεί το μαθητικό και φοιτητικό πάσο με ηλεκτρονική κάρτα, για την έκδοση της οποίας επίσης θα απαιτείται ο αριθμός ΑΜΚΑ.

Επίσης δεν είδαμε καμία αντίδραση των συνδικαληστών τα προηγούμενα χρόνια, όταν η κατοχή αριθμού ΑΜΚΑ επιβλήθηκε σαν προαπαιτούμενο για να μπορεί κάποιος να κάνει αίτηση στα ΙΕΚ. Και τότε σημειώναμε την επιδεικτική σιωπή των συνδικαληστών, οι οποίοι ήταν απασχολημένοι με παρασκηνιακές διαβουλεύσεις προκειμένου να εξασφαλίσουν τα συμφέροντά τους.

Το πραγματικό πρόβλημα των συνδικαληστών δεν είναι τα προσωπικά δεδομένα και το φακέλωμα των μαθητών ή των υποψήφιων συμβασιούχων, όπως ισχυρίζονται, διαφορετικά θα έδειχναν κάποια αντίδραση σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις. Το πρόβλημά τους είναι ότι αν η εγγραφή στα ΕΠΑΛ γίνει πιο γραφειοκρατική τότε μπορεί να αποθαρρυνθούν υποψήφιοι μαθητές και να κλείσουν κάποια τμήματα λόγω έλλειψης μαθητών.

Όλες οι αντιδράσεις των συνδικαληστών είναι επιλεκτικές και υποκριτικές και υπαγορεύονται από το συμφέρον. Ας μην προξενεί λοιπόν καμία κατάπληξη η συμπόρευσή τους με την εξουσία όταν δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα!

Μνημόσυνο οικογενειοκρατίας στο Σιβιτανίδειο πορνείο

August 28, 2017

Σε βαρύ κλίμα φέτος το ετήσιο μνημόσυνο των αδελφών Σιβιτανίδη, οι οποίοι δώρισαν την περιουσία τους για να δοθεί το όνομά τους σε ένα διεφθαρμένο ίδρυμα λαμογιάς και οικογενειοκρατίας.

Μετά από τις αποκαλύψεις μας για τον ανειδίκευτο “καθηγητή δημοσιογραφίας” Στέργιο Κοτονιά, οι επίσημοι προτίμησαν να μην επαναλάβουν την περσινή πανήγυρη που έφερε κοντά τους εν ΜΑΤΣ αδελφούς. Η φετινή φιέστα χαρακτηρίστηκε από την απουσία των επισήμων που τηρούν στάση αναμονής προκειμένου να δουν ποιά κατάληξη θα έχει η τύχη του σιβιτανιδικού αρχιλαμόγιου Γεώργιου Κοτονιά, ο οποίος εμφανίστηκε σαν τεθλιμένος καλικάντζαρος.

Ο πονηρός αρβανίτης Ιερώνυμος Λιάπης έκανε επίσης αισθητή την απουσία του, αφού αντί για τον ίδιο ή τον Βολιώτη προτίμησε να παραστεί ο Συμεών Βενετσιάνος, Διευθυντής του Γραφείου Νεότητας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, που μετέφερε και τα εμπιστευτικά μηνύματα του Σιβιτανιδώνυμου. Η σχέση του Βενετσιάνου με το σιβιτανιδικό καθεστώς δεν είναι καινούργια, όπως σημειώναμε και πριν λίγα χρόνια.

Προκειμένου να δοθεί το μήνυμα στους (παρόντες και απόντες) επίσημους πως πιθανή αποπομπή του Γεώργιου Κοτονιά μπορεί να έχει επιπτώσεις και στους ίδιους, για την ομιλία επιλέχθηκε η Παναγιώτα Βασιλείου, διευθύντρια του ΚΕΔΙΒΙΜ και υποδιευθύντρια του ΙΕΚ και ταυτόχρονα και ωρομίσθια της Σιβιτανιδείου(!), στην οποία αναφερθήκαμε στην υπόθεση του καφετζή “εκπαιδευτικού” Στέργιου Κοτονιά, που εμφανίστηκε προβάλλοντας το γερασμένο μπούστο της. Με νόημα σημείωσε:

“[…]οι διορατικοί και ευφυέστατοι ιδρυτές επιθυμούν διακαώς μια αυστηρή και δίκαιη διοίκηση του Ιδρύματος, η οποία θα είχε στραμμένο το βλέμμα και την προσοχή της πέραν του εκπαιδευτικού της χαρακτήρα και στο κοινωφελές έργο αυτής. Έτσι αποφασίζει και εναποθέτει την τύχη της Σχολής στα χέρια των εκπροσώπων του Θεού με θεσμικό Πρόεδρο τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών & Πάσης Ελλάδος, του Νόμου ήδη μετέχουν στο Δ.Σ ο Πρόεδρος και ένας Αντιπρόεδρος του Ν.Σ.Κ. και του Κράτους, μέλη επίλεκτους[…]”

Με άλλα λόγια, μετεφερε τις ευθύνες για τα όσα δύσωσμα και σκανδαλώδη συμβαίνουν στο Σιβιτανίδειο πορνείο στον αρχιεπίσκοπο και τους δικαστικούς που συμμετέχουν στο Διοικητικό Συμβούλιο, παραλείποντας να αναφερθεί στον Πρόεδρο της Εκτελεστικής Επιτροπής Γεώργιο Κοτονιά. Πράγμα περίεργο, γιατί μαζί του μηχανοραφεί για θέματα προσλήψεων και κονδυλίων και όχι με τους προηγούμενους.

Τα υπόλοιπα από όσα ανέφερε στο γραφικό λογίδριό της για το “έμψυχο δυναμικό του παρελθόντος, του παρόντος και φυσικά του μέλλοντος” και το πως η σιβιτανιδική διαφθορά “εξέλιξε την Ελληνική κοινωνία” ήταν οι τυπικές μπούρδες των λαμογιών του είδους, που προσπαθούν να παρουσιάσουν τους παράνομους και ιδιαίτερα ανήθικους διορισμούς συγγενών τους σαν δήθεν μέρος κάποιας υποτιθέμενης αναβάθμισης της ποιότητας του παρεχόμενου έργου. Αν φυσικά μπορεί να θεωρηθεί ως παρεχόμενο έργο η ανύπαρκτη εκπαίδευση και η παρότρυνση των μαθητών στη χασισοποτία προς μίμηση των ανειδίκευτων συγγενών που παριστάνουν τους “εκπαιδευτικούς”.

Το κλίμα μετά από τις αποκαλύψεις μας ήταν τόσο βαρύ που όπως αναφέραμε ήταν πολλοί αυτοί που απέφυγαν να παραστούν. Ένας από αυτούς ήταν και ο Δημήτριος Μιχαλολιάκος, ο οποίος πέρυσι είχε κάνει αισθητή την παρουσία του στην πολυκομματική συνάθροιση:

sivitanidios2016_episkepsi_fili_zervas_mihaloliakos

Υπήρξαν βέβαια και τολμηρότεροι, που επέλεξαν τις πρώτες θέσεις καθώς ελπίζουν πως η ενασχόλησή τους με τον πειραιώτικο τεκτονισμό θα τους προσφέρει στο μέλλον την καρέκλα του γενικού κουμανταδόρου του αμαρτωλού ιδρύματος.

Καθώς οι παράγοντες του υπουργείου και κάποιοι άλλοι επιτήδειοι απέφυγαν να παραστούν, υπήρχε κίνδυνος να μην παραστεί ούτε ένας “επίσημος”, οπότε και επιστρατεύτηκε ο δήμαρχος Καλλιθέας Δημήτρης Κάρναβος, ο οποίος με βαριά καρδιά κλήθηκε να καλύψει το κενό, χωρίς όμως να καταφέρει να κρύψει την ένταση που του προξένησε η αγγαρεία αυτή. Η δυσφορία του επιβάρρυνε περαιτέρω την ατμόσφαιρα, κάνοντας το γραφικό γερόντιο Γεώργιο Κοτονιά να σφίγγεται ακόμα περισσότερο.

Για όσους αναρωτιούνται για ποιό λόγο ο Δημήτριος Κάρναβος αναγκάστηκε να παίξει αυτό τον ρόλο, όταν μάλιστα έχει προηγηθεί και η ιστορία με τον Τάκη Σκανδαλάκη, η απάντηση είναι απλή. Ο Αντιδήμαρχος Οικονομικών του Κάρναβου και ο δεύτερος στην ιεραρχία της παράταξής του είναι ο Ευάγγελος Μπαρμπάκος, προκάτοχος της θέσης του Γεώργιου Κοτονιά. Ο Γιώργος Κοτονιάς εξασφάλισε για την κόρη του Ευάγγελου Μπαρμπάκου μία θέση στην οικογενειοκρατούμενη κόπρο του Σιβιτανίδη:

Μεγάλο σκάνδαλο στη Σιβιτανίδειο: Αθηνά Μπαρμπάκου ΔΕ Ψυχολογίας

Με τον Δημήτριο Κάρναβο θα ασχοληθούμε εκτενέστερα στο μέλλον, όμως προς το παρόν θα σημειώσουμε πως ο συνδυασμός του διαπλεκόμενου κομματόσκυλου περιλαμβάνει σωρεία τροφίμων της Σιβιτανιδείου.

Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, το μνημόσυνο στοίχισε μερικές χιλιάδες ευρώ στον αγρίως φορολογούμενο πολίτη για μερικά λουλούδια και κόλυβα, καθώς και για μερικά βουτήματα(!). Φαίνεται πως τα βουτήματα που προσφέρονται στη Σιβιτανίδειο είναι γκουρμέ από σπάνια ποικιλία σιτηρών, αλλιώς δεν εξηγείται η τιμή τους σε μία εποχή που με τα ίδια χρήματα μία μέση οικογένεια εξασφαλίζει τη διατροφή της για μήνες.

Υποσχόμαστε πως θα επανέλθουμε με ακόμα σκληρότερες αποκαλύψεις για την σιβιτανιδική διαφθορά, και δεν θα ασχοληθούμε με τα μικρά ψάρια αλλά με πρόσωπα που νομίζουν πως βρίσκονται καλά κρυμμένα και στο απυρόβλητο.

ΥΓ. Η αναφορά μας στο οικογενειοκρατούμενο πορνείο της Σιβιτανιδείου, σε συνδυασμό με την λατρεία που τρέφει ο γνωστός νεομαρξιστής αριβίστας Χρήστος Κάτσικας για “τα παιδιά των πίσω θρανίων” δεν θα μπορούσε παρά να συνοδεύεται από την παρακάτω φωτογραφία την οποία και του αφιερώνουμε: