Η δημοκρατία, οι εκλογές και το Κίνημα Δικαιοσύνης

June 7, 2019

Ενώ η επίσημη αφήγηση είναι πως οι εκλογές δίνουν την ευκαιρία εκπροσώπησης σε όλους, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Το σύστημα έχει φροντίσει να υπάρχουν τα αναγκαία εμπόδια ώστε οι ανεπιθύμητοι είτε να αναγκάζονται να απέχουν, είτε να γίνονται υποχείρια παρασκηνιακών παραγόντων με κοινό σημείο αναφοράς διάφορες λέσχες και στοές.

Το Κίνημα Δικαιοσύνης αποτελεί μία προσπάθεια να δοθεί φωνή σε όσους αντιστέκονται στο καθεστώς ηλεκτρονικής παρακολούθησης που ξεκίνησε από την ηλεκτρονική ταυτότητα και την Κάρτα του Πολίτη, επεκτάθηκε στο ηλεκτρονικό εισιτήριο και τα ηλεκτρονικά διόδια, και στο μέλλον θα επεκταθεί ακόμα περισσότερο με την υποχρεωτική χρήση ηλεκτρονικών εμφυτευμάτων. Δείτε ένα σχετικό βίντεο με τις θέσεις του κινήματος:

Θυμίζουμε κάποιες από τις αναφορές μας στο ζήτημα του επερχόμενου ηλεκτρονικού ελέγχου:

Το τσιπάρισμα των μαθητών έρχεται

Το ηλεκτρονικό εισιτήριο και τα βολεμένα πρόβατα

Όμως η συμμετοχή του Κινήματος Δικαιοσύνης στις ευρωεκλογές δεν στάθηκε δυνατή για λόγους που εξηγεί ο Αθανάσιος Τσακάλης:

“[…]Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι η πολιτική κίνηση ¨Κίνημα ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ» , που το τελευταίο καιρό έχετε αντιληφθεί από τις αναρτήσεις μου ότι υποστηρίζω, ΔΕΝ θα λάβει μέρος στις ευρωεκλογές 2019……Δυστυχώς για όλους εμάς που είμαστε ενάντια στην ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ και λέω δυστυχώς διοτι είναι ο μόνος πολιτικός φορέας που εναντιώνεται πραγματικά στην ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ /ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ……

Ο λόγος που δεν θα λάβει μέρος στις ευρωεκλογές 2019, είναι πολύ απλός ….δεν έγινε εφικτό να συγκεντρωθεί το χρηματικό ποσό για τα έξοδα των ευρωεκλογών ……

Βλέπετε έμεινε σταθερό στις αρχές του, να μην έχει χορηγούς τύπου NOVARTIS ή SIEMENS κ.α…

Προσφέρθηκαν να βοηθήσουν ‘γνωστοί –άγνωστοι’ …αλλά βλέπετε με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο …ανακαλύφθηκε ότι δεν είχαν αφήσει εκδήλωση για εκδήλωση των γνωστών «λεσχών» …

Βλέπετε δεν είχε διορίσει κόρες και γυναίκες γραμματείς, ώστε να εξασφαλίσει τα χρηματικά ποσά των εκλογών …..

.Το είχα πει και το είχα γράψει …είναι ένας πολιτικός φορέας που αποτελείται από ανθρώπους του καθημερινού μόχθου που έχει την πίστη να προτάξει τα στήθη του, ενάντια σε αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα, αλλά σε αυτή την φάση δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει το χρηματικό ποσό για να λάβει μέρος, σκεπτόμενο ότι σε λίγο καιρό θα υπάρξουν και οι βουλευτικές…..

Η μάχη για τις ευρωεκλογές χάθηκε …..η μάχη όμως για τις αξίες μας, ηθική και αξιοκρατία κερδήθηκε …”

Τέτοια συμβάντα δείχνουν πως η διεκδίκηση μέσα από τις διαδικασίες που έχει καθιερώσει το σύστημα κρύβει πολλές παγίδες. Αν το Κίνημα Δικαιοσύνης επέλεξε να αντισταθεί στις παγίδες αυτές, καλό είναι να αναλογιστούμε πόσοι άλλοι ενέδωσαν μέχρι τώρα προκειμένου να εξασφαλίσουν πολιτικές καριέρες και πόσοι ξεπούλησαν τα πάντα χωρίς αξιοπρέπεια μέσα σε στοές ώστε να αναδειχθούν στο πολιτικό στερέωμα και να προβάλονται νυχθημερόν από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης.

Όσο το σύστημα περιχαρακώνει τις δομές του, τόσο πρέπει να επιζητούμε την δημιουργία νέων μη ελεγχόμενων δομών με βασικό άξονα την αμφισβήτηση του κατεστημένου.

Advertisements

Η ουσία της υπόθεσης Κυμπουρόπουλου

June 5, 2019

Πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν για την επίθεση του ξεμωραμένου αλκοολικού κνίτη Πολάκη στον υποψήφιο της ΝΔ και άτομο με σοβαρή σωματική αναπηρία Στέλιο Κυμπουρόπουλο. Και όπως συμβαίνει συνήθως, η ουσία της αντιπαράθεσης χάθηκε ηθελημένα ώστε να μην αναδειχθούν τα πραγματικά ζητήματα.

Η θέση της Αριστεράς απέναντι στα ΑΜΕΑ δεν είναι άγνωστη, και οι κάθε λογής αριστεροί δεν χάνουν ευκαιρία να την δείξουν έμπρακτα:

Αντιρατσισμός και ΑΜΕΑ

Οπότε το μίσος με το οποίο αντιμετώπισε ο Πολάκης τον Κυμπουρόπουλο ήταν αναμενόμενο, όπως και η αποστροφή του Τσίπρα που ακολούθησε, που χαρακτήρισε τον Κυμπουρόπουλο σαν “γλάστρα του Μητσοτάκη”. Ας μην υπάρχει καμία αμφιβολία πως, αν μπορούσε, ο Πολάκης θα πήγαινε μαζί με άλλους αριστερούς και θα έδερνε αλύπητα τον Κυμπουρόπουλο και στη συνέχεια θα φούσκωνε από υπερηφάνεια για την πράξη του δηλώνοντας πως “τσάκισε την αντίδραση”.

Αυτά φυσικά δεν απασχολούσαν το νεοδημοκρατικό μόρφωμα τόσες δεκαετίες που προέβαινε σε παρασκηνιακές συναλλαγές με αντιπροσωπείες κνιτών και παράδοξες παραχωρήσεις σε άτομα τύπου Πολάκη, τα οποία συστηματικά προωθήθηκαν σε όλες τις θέσεις του κρατικού μηχανισμού από την ΝΔ. Και σε αρκετές περιπτώσεις έφτασαν και να αποτελούν σήμερα σημαντικά στελέχη των νεοδημοκρατικών μηχανισμών.

Όμως και ο Κυμπουρόπουλος πιθανότατα δεν θα απολάμβανε την στήριξη του νεοδημοκρατικού μορφώματος αν δεν υπήρχε και η αποδοχή από τους ροταριανούς κύκλους. Και επειδή οι νεοδημοκράτες δεν φημίζονται για τα φιλάνθρωπα αισθήματά τους, η στήριξη αυτή δεν είναι χωρίς ανταλλάγματα, αλλά έχει σκοπό να εκμεταλευτεί στο έπακρο το πρόσωπο του Κυμπουρόπουλου για όσο διάστημα κριθεί απαραίτητο. Καλό είναι να θυμόμαστε πως ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν η ΝΔ έδειξε ανάλγητο πρόσωπο στα άτομα με αναπηρίες, και μάλιστα επί υπουργίας της Παπακώστα, που η υποτιθέμενη ευαισθησία της στα προβλήματα των ΑΜΕΑ περιορίστηκε στην ανάδειξη της καριέρας του γιού της και της υποψηφιότητάς του.

Αυτή την στιγμή υπάρχουν αμέτρητοι νέοι με αναπηρίες που προσπαθούν να διεκδικήσουν τα στοιχειώδη δικαιώματά τους, όμως αυτή η διεκδίκηση γίνεται δεκτή με ειρωνία από τα καθεστωτικά κόμματα που δείχνουν επιλεκτικά την ευαισθησία τους. Και σε κάποιες περιπτώσεις γνωστές στον εκπαιδευτικό χώρο, καπηλεύτηκε η ιδιότητα των ΑΜΕΑ για να βολευτούν σαν δήθεν ανάπηροι παρατρεχάμενοι του κομματικού συστήματος.

Και για να φανεί ακόμα περισσότερο η ιδεολογική γύμνια της ΝΔ, παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα από συνέντευξη του Κυμπουρόπουλου στα Παραπολιτικά:

“Όταν πέρασα στην Ιατρική Σχολή η προσβασιμότητα των κτιρίων ήταν ένα 15%, έτρεχα σε τεχνικές υπηρεσίες, στον πρόεδρο της σχολής για να μπορέσω να κάνω πιο προσβάσιμη τη σχολή. Όταν έφυγα από τη σχολή, η σχολή είχε γίνει με δικιά μου παρέμβαση ένα 85% προσβάσιμη.”

Ενώ συνέβαιναν -και εξακολουθούν να συμβαίνουν- αυτά, ο Στυλιανίδης χρησιμοποιούσε ως πρόσχημα την δυνατότητα πρόσβασης σε ΑΜΕΑ προκειμένου να μην επιτρέψει την λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, αναγκάζοντας πολλά από αυτά να μετακινηθούν σε άλλα κτίρια. Δηλαδή αυτό που το κομματικό κράτος αγνόησε στην περίπτωση των δημοσίων πανεπιστημίων χρησιμοποιήθηκε σαν πρόσχημα για την δημιουργία εμποδίων στην λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αλλά και πιο πρόσφατα, από την πλευρά της Αριστεράς, η γνωστής πολιτικής στράτευσης ΟΙΕΛΕ απαιτούσε τα ιδιωτικά σχολεία να δημιουργήσουν κατάλληλες συνθήκες προσβασιμότητας για ΑΜΕΑ, όταν τέτοιες συνθήκες απουσιάζουν από τα περισσότερα δημόσια σχολεία.

Όλα αυτά δείχνουν πως Δεξιά και Αριστερά θυμούνται τα ΑΜΕΑ μόνο όταν αυτό βολεύει τις σκοπιμότητές τους και τα χρησιμοποιούν ως εργαλεία επικοινωνιακής τακτικής και μοχλό πίεσης και όχι γιατί πραγματικά επιθυμούν να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσής τους.

Σήμερα τα ΑΜΕΑ βρίσκονται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες. Από τη μία την Δεξιά που τα συνθλίβει μέσω του ανάλγητου κράτους που έχει οικοδομήσει, και από την άλλη την Αριστερά που δεν διστάζει να τα ξυλοκοπήσει και να τα στοχοποιήσει.

Νίκη Κεραμέως, μασωνία και Λέσχη Bilderberg

June 3, 2019

Πριν από δύο χρόνια γράφαμε για την επικείμενη άνοδο της Κεραμέως στο πολιτικό στερέωμα και τη σχέση της με τον τεκτονισμό. Είχαμε τονίσει πως το πρόσωπο της Νίκης Κεραμέως θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα στο μέλλον και πως η αφανής για τον πολύ κόσμο διαμάχη για την μελλοντική καρέκλα του υπουργού παιδείας στην πραγματικότητα αποτελεί ενδοτεκτονική διαμάχη:

Συντροφικά μαχαιρώματα στο νεοδημοκρατικό μόρφωμα

Όταν τα γράφαμε αυτά, κάποιοι προέβαλαν τον ισχυρισμό πως αυτά είναι υπερβολές, και πως δεν μπορεί να υπάρχει παντού τεκτονική ανάμειξη. Το πέρασμα του χρόνου απέδειξε πως όχι μόνο δεν είναι υπερβολές, αλλά αντίθετα αποτελούν μία πραγματικότητα που κάποιοι δεν θέλουν να αποκαλύπτεται, οπότε προσπαθούν να πείσουν τους αφελείς πως δεν πρόκειται παρά για “συνωμοσιολογίες”.

Στη φετινή σύνοδο της Λέσχης Bilderberg, το όνομα της Νίκης Κεραμέως φιγουράρει ανάμεσα στα λιγοστά ονόματα της Ελληνικής συμμετοχής, που περιλαμβάνουν επίσης τον Γιώργο Παγουλάτο από το ΕΛΙΑΜΕΠ και τον Δημήτρη Παπαλεξόπουλο της τσιμεντοβιομηχανίας ΤΙΤΑΝ.

Μαζί τους παρευρίσκονται, μεταξύ άλλων, ο Εβραίος γαμπρός του Donald Trump, Jared Kushner, και ο Εβραίος πίσω από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο Henry Kissinger.

Σύμφωνα με όσα έχουν ανακοινωθεί επίσημα, το φετινό αντίκείμενο του διεθνούς σιωνιστικού και μασωνικού ενδιαφέροντος αποτελούν “η παγκόσμια σταθερότητα, το μέλλον της Ευρώπης και το Brexit, η κλιματική αλλαγή, οι κυβερνοαπειλές, το bitcoin, η Κίνα, η Ρωσία, το μέλλον του καπιταλισμού και η ηθική της τεχνητής νοημοσύνης”.

Πολλά από αυτά τα θέματα μπορεί να έχουν κυρίως οικονομικό ενδιαφέρον, όμως πίσω από τους παραπειστικούς όρους των κυβερνοαπειλών και της ηθικής της τεχνητής νοημοσύνης κρύβεται η προσπάθεια για τον παγκόσμιο περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης και της πληροφορίας στο διαδίκτυο. Η επιδίωξη των κύκλων αυτών είναι να θεσμοθετηθεί ένα παγκόσμιο καθεστώς απαγόρευσης των ιδεών που ενοχλούν τους Εβραίους, και αυτό να γίνεται αυτόματα μέσω της χρήσης τεχνητής νοημοσύνης. Ταυτόχρονα, ο έλεγχος κάθε πιθανού εναλλακτικού συστήματος πληρωμών θα κάνει εφικτό τον οικονομικό αποκλεισμό κάθε ανεπιθύμητου.

Για τον σκοπό αυτό, ήδη η Google αναπτύσσει την σχετική τεχνολογία τεχνητής νοημοσύνης χρησιμοποιώντας δειγματοληπτικά δεδομένα που της παρέχονται από την ρατσιστική Εβραϊκή οργάνωση SPLC, που είναι αντίστοιχη του ΚΕΕΡΦΑ και του Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι. Η προσπάθεια συντονίζεται από τον Εβραίο Jared Cohen, που φέρεται να έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην Αραβική Άνοιξη.

Αυτό το σύστημα λογοκρισίας προετοιμάζεται για να χρησιμοποιηθεί από όλες τις πλατφόρμες όπου συμμετέχει το κοινό, ανάμεσά τους και το Wikimedia Foundation.

Συμπτωματικά, στη φετινή σύνοδο της Λέσχης Bilderberg συμμετέχει και η υπουργός άμυνας της Γερμανίας Ursula von der Leyen, η οποία ξεκίνησε την πολιτική της καριέρα προσπαθώντας να επιβάλει νομικό καθεστώς λογοκρισίας στο διαδίκτυο με πρόσχημα “την προστασία των παιδιών”.

Η παρουσία της Κεραμέως στην σύνοδο της Λέσχης Bilderberg δείχνει επίσης και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της διεθνούς εβραιομασωνίας για την εκπαίδευση.

Ας θυμηθούμε πως στο παρελθόν άλλη μία υπουργός παιδείας, η Άννα Διαμαντοπούλου, πέρασε από τη Λέσχη Bilderberg. Παρά την παταγώδη εκλογική αποτυχία της και τη γραφική παρουσία της, κάποιοι φροντίζουν να την διατηρούν στο προσκήνιο σαν δήθεν σημαντική προσωπικότητα προκειμένου την κατάλληλη στιγμή να την χρησιμοποιήσουν ξανά.

Επιστρέφοντας στην Κεραμέως, το σύστημα την προετοίμασε ώστε από το Κολέγιο Αθηνών και τις καθιερωμένες σπουδές σε γνωστά πανεπιστήμια της Αμερικανικής ελίτ να βρεθεί ξαφνικά στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του μασωνικού μορφώματος της ΝΔ και να φωτογραφίζεται με τον έτερο προσκεκλημένο της Λέσχης Bilderberg κάτω από τα μασωνικά σύμβολα του κόμματος.

Ο χώρος της παιδείας αποτελεί πλέον τον πρωταρχικό στόχο της αφανούς παγκόσμιας διακυβέρνησης. Τα πρόσωπα που θα ολοκληρώσουν την υλοποίηση του υπερμνημονίου έχουν προετοιμαστεί για τον ρόλο που θα παίξουν εδώ και χρόνια. Σε λίγο καιρό θα δούμε μία νέα παγκόσμια εκστρατεία καταστολής που θα έχει σκοπό να εκμηδενίσει την δυνατότητα ιδεολογικής αφύπνισης και στο επίκεντρό της θα έχει την πλύση εγκεφάλου στις νέες γενιές. Αν αυτά είναι εφικτά, είναι γιατί υπάρχει μία μάζα προβάτων που ακολουθεί πιστά τις εντολές ενός προδοτικού μασωνικού μορφώματος και τρέχει να ζητωκραυγάσει άτομα που προέκυψαν από τα εκτρωματικα πειράματα του κομματικού σωλήνα.

Σήμερα είναι η τελευταία ημέρα που μπορείς να σώσεις την Αθήνα με πολιτικά μέσα

May 26, 2019

Στο διάστημα των τελευταίων ετών, έχουν δοθεί πολλοί αγώνες ενάντια στην μεθοδευμένη άλωση του λίγου που απέμεινε από την Ελλάδα. Κάποιοι αγωνίστηκαν, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, ενώ οι πολλοί παρέμειναν απαθείς να περιχαρακώνονται στα κομματικά μαντριά στα οποία έμαθαν να σιτίζονται.

Στο κλίμα τρομοκρατίας που καθιερώθηκε στη συνέχεια από το κράτος και το παρακράτος Δεξιάς και Αριστεράς, πολλοί βρήκαν μία επιπλέον δικαιολογία για να μην αντιδράσουν: τον φόβο και την δειλία τους.

Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε περάσει πλέον σε μία χωρίς προσχήματα προσπάθεια του καθοδηγούμενου πολιτικού συρφετού για την οριστικοποίηση της κατάληψης της Ελλάδας από ορδές λαθροεποίκων οι οποίοι θα αντικαταστήσουν τους γηγενείς πληθυσμούς και το πληθυσμιακό μόρφωμα που θα προκύψει θα διοικείται ανενόχλητα από τους εκλεκτούς του διεθνούς Εβραϊσμού που θα αναδεικνύονται μέσα από τεκτονικές στοές σύμφωνα με το δόγμα Kalergi.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ολόκληρες περιοχές της Αθήνας οι οποίες έχουν μετατραπεί σε τριτοκοσμικούς απόπατους και οι λιγοστοί εναπομείναντες Έλληνες διώκονται και δολοφονούνται με μεθοδικότητα. Και αν κάποτε η πραγματικότητα αυτή αφορούσε μόνο τους Έλληνες του Αγίου Παντελεήμονα, τώρα πλέον αφορά όλο και περισσότερες περιοχές που κατακλύζονται από πρεζοκαταλήψεις και έγχρωμους μωαμεθανούς υπανθρώπους.

Μπορεί πολλοί να διαφωνούν σε καίρια σημεία με την Χρυσή Αυγή και τις επιλογές του Μιχαλολιάκου, και όχι άδικα, όμως η πραγματικότητα είναι πως η μοναδική δυνατότητα για αντίσταση στην κατοχή με πολιτικά μέσα είναι η εκλογή εθνικιστή δημάρχου στην Αθήνα. Αυτή τη στιγμή, η μόνη επιλογή για να γίνει αυτό είναι η ψήφος στον Κασιδιάρη.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, από τους συστημικούς γόνους Μπακογιάννη και Γερουλάνο μέχρι τους θαμώνες πρεζοφωλιών Κωνσταντίνου και Ηλιόπουλο, συμφωνεί απόλυτα πως δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, αλλά το μοναδικό πρόβλημα που τους απασχολεί είναι η Χρυσή Αυγή και η πιθανότητα να γίνει ο Κασιδιάρης δήμαρχος της Αθήνας.

Δηλαδή οι υποτιθέμενοι αντίπαλοι δεν ανταλλάσσουν ούτε μία αψιμαχία μεταξύ τους, αντίθετα εμφανίζονται ενωμένοι απέναντι σε έναν υποψήφιο που έχει αποκλειστεί από κάθε δυνατότητα προβολής των θέσεών του και που διώκεται συστηματικά από τους κρατικούς μηχανισμούς προκειμένου να αποσιωπηθεί η παρουσία του.

Οι υποψήφιοι του αντισυνταγματικού τόξου εμφανίζονται να έχουν απόλυτη ταύτιση θέσεων και επιδιώξεων: Επιβολή του λαθροεποικισμού και της ριζικής αλλοίωσης της πληθυσμιακής σύνθεσης της Αθήνας, και ταυτόχρονα ιδιαίτερη σπουδή στην ανάδειξη της ανωμαλίας, ώστε να δημιουργηθεί μία πρωτεύουσα όπου θα συνυπάρχουν μωαμεθανοί και τραβεστί. Το γιατί οι ομοφυλόφιλοι επιμένουν σε κάτι τέτοιο αποτελεί ένα παράδοξο, καθώς η συνύπαρξη αυτή έχει ήδη δοκιμαστεί με όχι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα.

Η αγωνία του συστήματος είναι τόσο εμφανής, που επιστρατεύτηκε ακόμα και ο γραφικός Καραμπελιάς που έβαλε και αυτός υποψηφιότητα, όχι γιατί περιμένει πως θα τον ψηφίσει κάποιος, αλλά, όπως δήλωσε, για να κάνει και αυτός αντιφασιστικό αγώνα.

Η ουσία είναι πως σήμερα έχει ο καθένας την δυνατότητα να συνεισφέρει στην αποτροπή του ζοφερού μέλλοντος με απόλυτη ασφάλεια, χωρίς να κινδυνεύσει από κρατικές διώξεις και παρακρατικές επιθέσεις, ρίχνοντας την ψήφο του στον Κασιδιάρη πίσω από το παραβάν. Αν κάποιος δεν είναι σε θέση να κάνει ούτε και αυτό, τότε δεν έχει κανένα δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί στο μέλλον για όσα θα ακολουθήσουν.

Στα πλαίσια του δόγματος της απολιτισμικότητας, το Λονδίνο εξέλεξε έναν Πακιστανό δήμαρχο. Το αποτέλεσμα ήταν το Λονδίνο να παρουσιάζει πλέον την εικόνα που φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία.

Αν λοιπόν δεν θέλεις να ακολουθήσει και η Αθήνα το παράδειγμα του Λονδονιστάν, σήμερα έχεις ακόμα μία ευκαιρία για να προσπαθήσεις να αποτρέψεις αυτή την εξέλιξη με πολιτικά μέσα. Γιατί αν χαθεί και αυτή η ευκαιρία, τότε δεν θα σου απομείνουν πολλές δυνατότητες αντίδρασης απέναντι στις περιφερόμενες συμμορίες λαθροεισβολέων και αριστεριστών, που με την προστασία της κρατικής μηχανής όχι μόνο θα καταλαμβάνουν τα σπίτια των Ελλήνων αλλά και θα σκοτώνουν και θα ληστεύουν τους κατοίκους τους.

Ή μήπως νομίζεις πως τότε θα σου συμπαρασταθεί η τετράδα Μπακογιάννη-Γερουλάνου-Ηλιόπουλου-Κωνσταντίνου, που θα προτιμά να ασχολείται με την παραχώρηση όλο και περισσότερων συνοικιών στους λαθροεισβολείς και με συναντήσεις με προσωπικότητες της σεξουαλικής ανωμαλίας;

Αν και σήμερα οι κάτοικοι της Αθήνας προτιμήσουν να ακολουθήσουν τις υποδείξεις του αντισυνταγματικού τόξου, τότε αυτό θα πρέπει να δώσει και άλλο ένα μήνυμα στους εναπομείναντες Έλληνες: Πως στην κατάσταση που θα ακολουθήσει οι προδότες θα πρέπει να αφεθούν μόνοι τους στην τύχη τους και οι πατριώτες να αφιερώσουν τις δυνάμεις τους στη δημιουργία δικών τους δικτύων αλληλοβοήθειας.

Η παράνοια των παιδικών σταθμών

April 14, 2019

Η παρακάτω είδηση προξένησε προφανώς παγκόσμια αίσθηση, χωρίς όμως κανείς να μπει στον κόπο να μπει στην ουσία του θέματος:

“Σε τραγωδία κατέληξε σχολική εκδρομή- 3χρονο αγόρι έχασε τη ζωή του από υπερβολική ζέστη

Ένα αγόρι τριών χρόνων έχασε τη ζωή του από υπερβολική ζέστη, καθώς έμεινε για ώρες μέσα σε σχολικό λεωφορείο.

Το τραγικό περιστατικό συνέβη την Πέμπτη 19 Ιουλίου, έπειτα από εκδρομή που είχε διοργανώσει παιδικός σταθμός της Κομητείας Χάρις. Το άτυχο αγόρι ήταν μεταξύ των 28 παιδιών που έλαβαν μέρος στην εκδρομή, αλλά δυστυχώς δεν κατέβηκε ποτέ από το σχολικό.

Οι αστυνομικές αρχές το εντόπισαν χωρίς αισθήσεις στο όχημα όταν ο πατέρας του πήγε να το παραλάβει από τον παιδικό σταθμό. Μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο αλλά ήταν πολύ αργά.

Σύμφωνα με την αστυνομία, το παιδί είχε μείνει για τουλάχιστον τέσσερις ώρες στο λεωφορείο σε συνθήκες αποπνικτικές, με τη θερμοκρασία να ξεπερνά τους 45 βαθμούς Κελσίου.

Ο οδηγός του λεωφορείου και η συνοδός ανακρίνονται από την αστυνομία προκειμένου να διαπιστωθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το τραγικό αυτό περιστατικό.

Ο επικεφαλής του αστυνομικού τμήματος του Χάρις, Άλαν Ρόουζεν, δήλωσε σχετικά: «Κατά την άποψή μου πρόκειται για σοβαρή αμέλεια. Είναι τραγικό αυτό που συνέβη».

Ο συγκεκριμένος παιδικός σταθμός έχει υποπέσει σε αρκετές παραβάσεις στο παρελθόν. Το 2015, μάλιστα, το σχολικό του είχε διαπιστωθεί πως δεν έφερε το ηλεκτρονικό σύστημα προστασίας παιδιών το οποίο ενημερώνει τον οδηγό σε περίπτωση που κάποιο παιδί έχει μείνει εντός του οχήματος…”

Το ερώτημα είναι με ποιά λογική ένας παιδικός σταθμός παίρνει παιδιά τριών (3) ετών και τα πηγαίνει εκδρομή;

Αυτο το συμβάν δεν είναι παρά αποτέλεσμα της γενικότερης τάσης που κυριαρχεί όλο και περισσότερο, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να υπόκεινται σε έναν διαρκή βομβαρδισμό ερεθισμάτων που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει ακόμα και εκδρομές(!).

Ποιός λογικός άνθρωπος θα έβρισκε φυσιολογικό να τραβιούνται παιδιά τέτοιας ηλικίας σε εκδρομές;

Όταν ένας οδηγός και μία συνοδός έχουν την ευθύνη για 28 τρίχρονα παιδιά, είναι επόμενο πως θα γίνει κάποιο λάθος. Γιατί ούτε το τρίχρονο παιδί έχει την ικανότητα της αυτοπροστασίας και της λογικής σκέψης, ούτε είναι δυνατό για οποιονδήποτε άνθρωπο να έχει 28 τρίχρονα παιδιά που πρέπει να τα πάει εκδρομή χωρίς κάποια στιγμή να ξεφύγει η προσοχή του.

Το αστυνομικό κράτος έχει βέβαια έτοιμη τη λύση, που δεν είναι παρά η ηλεκτρονική παρακολούθηση των παιδιών. Και για να γίνει ποιό εύκολη και χωρίς πιθανότητα λάθους, η ιδανική λύση που σταδιακά προωθείται είναι το τσιπάρισμα των παιδιών για να ακολουθήσει και το τσιπάρισμα των ενηλίκων.

Η πραγματική ουσία είναι πως η μητρική φροντίδα αντικαταστάθηκε από τον παιδικό σταθμό, ο οποίος για να γίνει πιο ανταγωνιστικός προσφέρει πακέτα εκδρομών(!). Και για να γίνει δυνατή η μαζικοποίηση των παιδικών σταθμών, η λύση που επιδέξια προτείνεται είναι ο αυτοματισμός του ελέγχου των βρεφών και των νηπίων με ηλεκτρονικά μέσα.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα δεκαετιών κοινωνικής μηχανικής, που από τη μία ενθαρρύνουν τις γυναίκες να απεμπολούν τα μητρικά τους καθήκοντα και από την άλλη δημιουργούν μια μόδα που βλέπει τα παιδιά όχι σαν παιδιά αλλά σαν άτομα που είναι σε θέση να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις.

Το πρόβλημα του πολέμου στα ναρκωτικά

April 5, 2019

Το πρόβλημα των ναρκωτικών έρχεται να συμπληρωθεί από ένα άλλο πρόβλημα, το πρόβλημα του πολέμου στα ναρκωτικά.

Διεθνώς, ο πόλεμος αυτός έχει λάβει τεράστιες οικονομικές διαστάσεις, καθώς δαπανώνται τεράστια ποσά για την καταπολέμηση των ναρκωτικών, ενώ η κρατική μηχανή επιβαρρύνεται με τη δίωξη και σπανιότερα τη θεραπεία των χρηστών. Το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως η χρήση ναρκωτικών δεν δείχνει να μειώνεται δείχνει πως κάτι είναι λάθος στην προσέγγιση αυτή.

Η δυσάρεστη αλήθεια είναι πως πάντα ένα μέρος του πληθυσμού έχει μια ροπή προς τη χρήση ναρκωτικών, με τον ίδιο τρόπο που ένα μέρος του πληθυσμού έχει μια ροπή προς την ομοφυλοφιλία, την παιδεραστία και παρόμοιες διαστροφές. Ό,τι και να κάνει η πολιτεία, αυτό το ποσοστό του πληθυσμού θα βρει έναν τρόπο για να επιδοθεί σε παρόμοιες συμπεριφορές.

Άρα, σε σημαντικό βαθμό, το πρόβλημα των ναρκωτικών δεν βρίσκεται στη χρήση τους, αλλά στο ότι διαχρονικά ένα ποσοστό του πληθυσμού έχει μια έμφυτη τάση στις εξαρτήσεις (ενώ ταυτόχρονα ένα άλλο, μικρότερο μέρος, ωθείται στην εξάρτηση από τις κοινωνικές συνθήκες). Μελέτες έχουν δείξει πως πιθανότατα η τάση αυτή έχει γενετική βάση, πάντως αυτό που έχει σημασία είναι πως το ποσοστό αυτό δεν μπορεί να εκμηδενιστεί.

Ακούγεται υπερβολική αυτή η διαπίστωση; Ας πάρουμε για παράδειγμα την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών. Πολύς κόσμος τα καταναλώνει, αλλά μόνο ένα συγκεκριμένο τμήμα του πληθυσμού καταλήγει στην απερίσκεπτη κατανάλωση και τον αλκοολισμό. Οι συνέπειες για την υγεία αυτών των ατόμων είναι δυσάρεστες, το ίδιο και για την οικογένειά τους, την απόδοσή τους στην εργασία τους και την κοινωνική παρουσία τους. Όμως κανένας δεν είπε μέχρι τώρα πως πρέπει να αντιμετωπιστούν με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται ένας χρήστης ναρκωτικών, και επιπλέον το κράτος εισπράττει σημαντικά έσοδα από την φορολόγηση του αλκοόλ.

Και για να γίνουμε περισσότερο ακριβείς, βλέπουμε πλήθος περιπτώσεων αλκοολικών να καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης χωρίς να υπάρχει κάποια παρέμβαση της δικαιοσύνης, όπως διευθυντές εκπαιδευτικών μονάδων και οργανισμών που εμφανίζονται στην εργασία τους μεθυσμένοι, ή πανεπιστημιακούς που κυκλοφορούν τύφλα στο μεθύσι και καμιά φορά καταλήγουν και στο ύπατο αξίωμα της χώρας.

Στο μεθύσι της εβραιομασωνίας

Ενώ λοιπόν ο αλκοολικός αφήνεται ανενόχλητος, ο χρήστης ναρκωτικών γίνεται αντικείμενο ενασχόλησης της κρατικής μηχανής, με την φρούδα ελπίδα πως αυτό θα τον σταματήσει από το να κάνει χρήση ναρκωτικών, κάτι που μάλλον σπάνια αποδίδει.

Όσο για την προσπάθεια του κράτους να θεσμοθετήσει την απεξάρτηση, και πάλι είδαμε μια παταγώδη αποτυχία. Οι διάφορες μονάδες του ΟΚΑΝΑ γρήγορα οδήγησαν στην υποβάθμιση των περιοχών όπου δημιουργήθηκαν, και το κόστος λειτουργίας τους συντηρεί δομές με μικρό πρακτικό αντίκρυσμα.

Ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών όπως έχει υιοθετηθεί σε πολλές χώρες έχει οδηγήσει σε αμέτρητες στρεβλώσεις που στην πραγματικότητα διογκώνουν το πρόβλημα της διάδοσής τους. Ενώ βλέπουμε να συλλαμβάνονται χρήστες που επιδίδονται σε χρήση στην ασφάλεια του σπιτιού τους, την ίδια ώρα γίνεται δημόσια χρήση ουσιών σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας χωρίς κανείς να ενοχλείται, ιδιαίτερα όταν οι χρήστες είναι λαθρομετανάστες που εκτός από χρήστες είναι και διακινητές και βαποράκια. Οι γύφτοι πρεζέμποροι του Μενιδίου και άλλων περιοχών θα παρέμεναν ανενόχλητοι αν δεν ήταν οι δυναμικές ενέργειες αυτόνομων εθνικιστών. Οι υπαινιγμοί για τον υπέρμετρο πλουτισμό μεγαλοεπιχειρηματιών και εφοπλιστών μέσω εμπορίου τεραστίων ποσοτήτων ναρκωτικών είναι πλέον κοινός τόπος, με την εμφανή και απροκάλυπτη εμπλοκή πολιτικών προσώπων και κομμάτων.

Το βαθύ κράτος εκμεταλεύεται το ζήτημα των ναρκωτικών με δύο τρόπους. Από τη μία, το χρησιμοποιεί σαν πρόσχημα δημιουργίας κατασταλτικών μηχανισμών και από την άλλη προβάλλει τη ναρκωκουλτούρα και την εκμεταλεύεται ως μέσο μαζικού ελέγχου συνειδήσεων.

Όσο κι αν αυτό ακούγεται υπερβολικό, το βλέπουμε μπροστά μας περισσότερο συχνά από όσο νομίζουμε. Ολόκληρα σχολικά συγκροτήματα έχουν ταυτιστεί με τη χρήση ναρκωτικών χωρίς κανένας να έχει κάνει κάτι για αυτό εδώ και δεκαετίες. Πρόκειται για τα ίδια σχολικά συγκροτήματα που διαχρονικά τροφοδοτούν το περιθώριο με ανεγκέφαλα πιόνια που χρησιμοποιούνται για παρακρατικά παιχνίδια και για τη στελέχωση διαφόρων συμμοριών με δήθεν αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα.

Ενώ οι ένστολοι μισθοφόροι του συστήματος αγωνιούν να συλλάβουν κάποιον χρήστη που ενδεχομένως να μην ενόχλησε ποτέ κανέναν προκειμένου να προσθέσουν επιτυχίες στο βιογραφικό τους, μεγαθήρια της εγχώριας οικονομίας προβάλλουν τη ναρκωκουλτούρα του χειρίστου είδους μέσω διαφημίσεων που βρίσκονται παντού ώστε να εισβάλλουν στο υποσυνείδητο των νέων.

Με άλλα λόγια, η κρατική καταστολή των ναρκωτικών μπορεί να απορροφά τεράστια κονδύλια και να λαμβάνει συνεχώς νέες διαστάσεις, αλλά ταυτόχρονα το ίδιο το κράτος μέσω των ευρύτερων μηχανισμών του φροντίζει για την απάλειψη της αρνητικής εικόνας της ναρκωμανίας.

Ο μαστουρωμένος πρωθυπουργός

Εκτός των κρατικών κονδυλίων, το αστυνομικό κράτος έχει και άλλους λόγους να διαιωνίζει την υπάρχουσα κατάσταση. Μόνο στην δεκαετία 2007-2016, η κύρια υπηρεσία δίωξης ναρκωτικών στις ΗΠΑ (DEA) εξασφάλισε πάνω από 4 δισεκατομμύρια δολλάρια σε μετρητά από κατασχέσεις με πρόσχημα την ανάμειξη σε υποθέσεις ναρκωτικών, αλλά και αμέτρητα είδη όπως οχήματα, ρούχα, τηλεοράσεις και λοιπές ηλεκτρονικές συσκευές. Επισήμως, οι ιθύνοντες ισχυρίζονται πως η πρακτική των κατασχέσεων επιτρέπει την κατάσχεση χρημάτων και ειδών που προέρχονται από το εμπόριο ναρκωτικών. Στην πραγματικότητα, στο 81% των κατασχέσεων κατασχέθηκαν 3,2 δισεκατομμύρια δολλάρια χωρίς να απαγγελθεί οποιαδήποτε κατηγορία. Και παρά το ότι αυτά είναι γνωστά στο Αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, αυτό αρνείται να δημιουργήσει μηχανισμούς ελέγχου του ανεξέλεγκτου πλέον φαινομένου. Με την δικαιολογία πως αυτή η πρακτική είναι απαραίτητη σαν μέρος του πολέμου ενάντια στα ναρκωτικά, η κοινή γνώμη εθίζεται στην αποδοχή της και το αστυνομικό κράτος συνεχώς εδραιώνει την εξουσία του.

Η διακαής επιδίωξη του κράτους, που με τη σειρά της συμπλέει με τη βούληση των διεθνών εξουσιαστικών κύκλων, είναι η μείωση του πνευματικού επιπέδου και του μέσου δείκτη νοημοσύνης του πληθυσμού, ο οποίος θα καλύπτει τις όποιες αναζητήσεις του μέσω εξαρτήσεων που θα τον κρατούν απασχολημένο. Στο τέλος, αφού η κρατική μηχανή έχει εξαντλήσει τους πόρους της και την αυστηρότητά της σε μεμονωμένους χρήστες, καταλήγει να προωθεί όχι απλώς την αποποινικοποίηση της χρήσης αλλά την ίδια τη χρήση σαν μέσο μαζικού αποκλεισμού του πληθυσμού από άλλες ατραπούς σκέψης και δράσης που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αντίδραση και την εξέγερση.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Πουλημένος συνδικαλισμός

January 26, 2019

Κανένας δεν αρνείται την ανάγκη αντιπροσώπευσης των εργαζομένων, ώστε να εκφράζονται, στο μέτρο που πρέπει, τα αιτήματά τους.

Όπως όμως συμβαίνει πολλές φορές, ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Η θεσμοθέτηση του συνδικαλισμού συνοδεύτηκε από μια σειρά προνομίων για τους συνδικαλιστές, αλλά και νέες δυνατότητες διαπλοκής.

Στο χώρο της εκπαίδευσης υπάρχει έντονος συνδικαλισμός. Αναρίθμητοι ΟΛΜΕδες, αιρετοί και περιφερόμενα τσιράκια μαζεύουν ψήφους από τους κάθε λογής μονίμους και συμβασιούχους προκειμένου να εξασφαλιστεί η αντιπροσώπευση των εκπαιδευτικών στα ανώτερα κλιμάκια.

Τελικά τι προσφέρει όλος αυτός ο συνδικαλιστικός συρφετός;

Αιρετοί συμμετέχουν σε πλήθος ΠΥΣΠΕ και ΠΥΣΔΕ, υποτίθεται για να εξασφαλίζουν τη δικαιότερη ικανοποίηση των αιτημάτων. Το αποτέλεσμα είναι μήπως η πλήρης διαφάνεια και η ανθρώπινη αντιμετώπιση των προβλημάτων των αιτούντων; Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει είναι η πλήρης διαπλοκή, με τους αιρετούς να προωθούν απαιτητικά τα αιτήματα συγγενών και φίλων, ερωτικών συντρόφων και κομματικών εγκάθετων. Για κάθε έναν αιρετό που πιθανό να μην ενεργεί έτσι, υπάρχουν δεκάδες αν όχι εκατοντάδες άλλοι που ενεργούν με τον πλέον διεφθαρμένο τρόπο.

Ή μήπως πρέπει να θυμηθούμε τα όργια με τις εκπαιδευτικές άδειες και τις αποσπάσεις σε φορείς και γραφεία; Το μαγείρεμα των εικονικών τοποθετήσεων σε δυσπρόσιτα; Τις επιλογές διευθυντών; Τους γόνους των συνδικαληστών ΟΛΜΕδων να προσλαμβάνονται σε Σιβιτανίδειο, Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη και Ενισχυτική Διδασκαλία;

Αλλά γιατί να μείνουμε μόνο σε αυτά και να μη θυμηθούμε το πλήθος των αιρετών που προσπαθεί να κάνει πολιτική καριέρα, με κάποιους να φτάνουν μέχρι την καρέκλα του υφυπουργού, ή τα σκάνδαλα απατεώνα προέδρου της ΔΟΕ;

Και γιατί να αρκεστούμε μόνο στους συνδικαληστές της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ; Αμέτρητοι σύλλογοι και ψευδοσωματεία υποτίθεται πως εκπροσωπούν κάθε λογής συμβασιούχους της εκπαίδευσης, ενώ στην πραγματικότητα εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους και φροντίζουν αποκλειστικά για τα προσωπικά τους συμφέροντα. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε τα προεδρεία της ΠΕΑ και των σωματείων των σχολών του ΟΑΕΔ.

Καποιος μπορεί να ισχυριστεί πως οι συνδικαληστές είναι αναγκαίο κακό, γιατί μπορεί να φροντίζουν τα προσωπικά τους συμφέροντα και ρουσφέτια αλλά προωθούν και τα αιτήματα του κλάδου των εκπαιδευτικών.

Και αυτό με τη σειρά του είναι αναληθές. Αμέτρητα συνδικαληστρικά σωματεία βγάζουν αναρίθμητες ανακοινώσεις με ξεκάθαρα πολιτικό περιεχόμενο, που καταφέρονται κατά της Χρυσής Αυγής, υμνούν τον μπολσεβικισμό και εκδηλώνουν λατρεία προς τους λαθρόπαιδες.

Από πότε άραγε αυτά αποτελούν κλαδικά αιτήματα για τους εκπαιδευτικούς; Η Χρυσή Αυγή αποτελεί το τρίτο κόμμα, οπότε όσοι λένε πως πιστεύουν στη δημοκρατία (την οποία εμείς απορρίπτουμε) οφείλουν να το σεβαστούν αυτό. Ο μπολσεβικισμός αποτελεί μια μισητή ιδεολογία την οποία μπορεί να ακολουθούν κάποιοι αρρωστημένοι εκπαιδευτικοί, πλην όμως δεν μπορεί να αποτελεί κλαδικό αίτημα.

Όσο για την εισαγωγή λαθρόπαιδων στα Ελληνικά σχολεία, μπορεί για κάποιους εκπαιδευτικούς χαμηλού πνευματικού και νοητικού επιπέδου να αποτελεί δέλεαρ η πιθανότητα μαζικών διορισμών και εξασφάλισης οργανικής θέσης, όμως για άλλους είναι γνωστές οι συνέπειες της μαζικής εισαγωγής αλλοδαπών μαθητών, που οδηγεί σε περαιτέρω υποβάθμιση του σχολείου και αύξηση της εγκληματικότητας μέσα στους εκπαιδευτικούς χώρους. Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει κάποιο αμερόληπτο δημοψήφισμα ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς για να γνωρίζουμε κατά πόσον αυτό αποτελεί κλαδικό αίτημα.

Αντίθετα, η διατύπωση των αιτημάτων των συνδικαληστών που υποτίθεται πως θα βελτίωνε την εκπαίδευση μέχρι τώρα δεν έχει οδηγήσει σε κάποια βελτίωση. Εκείνο που βλέπουμε είναι το επίπεδο της εκπαίδευσης να πέφτει όλο και περισσότερο, σε απόλυτη αντιστοιχία με την αύξηση της συνδικαληστρικής δραστηριότητας.

Το ίδιο ισχύει και για το βιοτικό επίπεδο του εκπαιδευτικού, το οποίο πέφτει συνεχώς. Βλέπουμε εκπαιδευτικούς να ταλαιπωρούνται τρέχοντας καθημερινά από το ένα σχολείο στο άλλο και διανύοντας τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις, να τοποθετούνται σε σχολεία πολύ μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, να μένουν σε αποθήκες και καλύβες ή στο αυτοκίνητο, να αντιμετωπίζουν δύσκολες συνθήκες εργασίας λόγω της αυξανόμενης παραβατικότητας, να είναι έρμαια των ορέξεων διαφόρων πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων. Οι αμέτρητοι συνδικαληστές δεν έχουν κάνει τίποτα για όλα αυτά, για τα οποία στην πραγματικότητα είναι άμεσα υπεύθυνοι.

Και όμως, αυτό το αποτυχημένο συνδικαληταριό συνεχίζει να απασχολεί την επικαιρότητα με αμέτρητες ανακοινώσεις που αναμασούν τα ίδια και τα ίδια γύρω από τις εμμονές των συνδικαληστών, οι οποίοι ψάχνουν εναγωνίως για κάποια ευκαιρία που θα τους επιτρέψει να εισέλθουν στο κλαμπ της πολιτικής. Με ένα τηλέφωνο συνέχεια στο χέρι, διαπλέκονται από το πρωί μέχρι το βράδυ μαγειρεύοντας καταστάσεις και θάβοντας τους αντιπάλους τους, μοιράζοντας καρέκλες και υπολογίζοντας ψήφους.

Οι πουλημένοι συνδικαληστές χαλούν τον κόσμο για τα δίκαια του συνδικαλισμού, υψώνουν πανό και οργανώνουν τραμπουκισμούς, πάντα στο όνομα του συνδικαλισμού, και φυσικά εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους προνόμια και θέσεις. Τότε θεωρούν πως ο σκοπός του συνδικαληστρισμού εκπληρώθηκε και είναι οι ίδιοι που αρνούνται βάναυσα το δικαίωμα σε άλλους να οργανωθούν συνδικαλιστικά από το φόβο πως τα δικά τους προνόμια θα κινδυνεύσουν.

Επειδή ο συνδικαλισμός των εκπαιδευτικών δεν κρίθηκε αρκετός, θεωρήθηκε πως πρέπει να υπάρχει και συνδικαλισμός των φοιτητών και των μαθητών.

Στην περίπτωση των φοιτητών, αυτό που βλέπουμε είναι να ανθούν τα φυτώρια των κομματικών νεολαιών και να αντλούνται “στελέχη” για τις κομματικές οργανώσεις. Φιλόδοξοι αλήτες συμμετέχουν σε εγκληματικές οργανώσεις τύπου ΔΑΠ και ΕΑΑΚ προκειμένου να μπορέσουν να προβληθούν και να εξασφαλίσουν θέσεις σε μεταπτυχιακά, διδακτορικά και καλές δουλειές. Γόνοι πολιτικών και πανεπιστημιακών εξασφαλίζουν την προεδρία διαφόρων φοιτητικών συλλόγων και παρατάξεων ως πρώτο βήμα για τη μετέπειτα καριέρα τους. Κακοποιά στοιχεία εξασφαλίζουν την αποφοίτησή τους χάρη στα κομματικά ένσημα. Μέσα σε όλα αυτά, κάποιοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν πως ο φοιτητικός συνδικαλισμός εκφράζει ένα ανύπαρκτο φοιτητικό κίνημα και πως προσφέρει κάτι στους φοιτητές. Εκείνο που βλέπουμε είναι η καθημερινότητα του φοιτητή να γίνεται χειρότερη εξαιτίας της συνδικαλιστικής δραστηριότητας, που έχει υποβαθμίσει περαιτέρω τον πανεπιστημιακό χώρο.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον συνδικαλισμό των πανεπιστημιακών, που προσφέρει κάλυψη στην καθηγητική αυθαιρεσία και την ίδια ώρα διαπλέκεται με διάφορες φοιτητικές παρατάξεις δήθεν για το καλό των φοιτητών.

Η μεταπολίτευση έφερε την ιδέα πως για να εδραιωθεί καλύτερα η ιδέα της “δημοκρατίας” πρέπει να υπάρχουν παντού διαδικασίες ψηφοφορίας και συνδικαλισμού. Καθιερώθηκαν τα πενταμελή και τα δεκαπενταμελή, προκειμένου ο νταής του σχολείου και ο γιός του τοπικού παράγοντα να αποκτούν ένα αξίωμα και να παριστάνουν τους προέδρους. Δημιουργήθηκε η παράδοση των καταλήψεων, ώστε τα πενταμελή και τα δεκαπενταμελή να αισθανθούν πως έχουν εξουσία και καλλιεργήθηκε η εικόνα του “δημοκρατικού καταληψία” ώστε να αναδειχθούν τα σημερινά καθάρματα του πολιτικάντικου στερεώματος.

Όσο τα αιτήματα των καταληψιών ήταν τραγικά και γελοία αλλά “δημοκρατικά”, το κατεστημένο χαμογελούσε καμαρώνοντας τα μπάσταρδα βλαστάρια του. Όταν κάποια στιγμή άρχισαν να διατυπώνονται αιτήματα που ενόχλησαν το κατεστημένο, τότε ξαφνικά το σύστημα θορυβήθηκε για τον φόβο έκφρασης “φασιστικών αντιλήψεων” μέσα στις καταλήψεις.

Όπως συνέβη και στις προηγούμενες περιπτώσεις, ο μαθητικός συνδικαλισμός δεν ωφέλησε σε τίποτα το σχολείο, το οποίο συνεχίζει να υποβαθμίζεται. Ωφέλησε μόνο τους φιλόδοξους συνδικαληστές που έβαλαν με καμάρι στο βιογραφικό τους τη συμμετοχή στο πενταμελές προκειμένου να καλλιεργήσουν το πολιτικό προφίλ τους.

Όλος αυτός ο συνδικαληστρικός συρφετός δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στην κοινωνία. Αποτελεί ένα ακομα επίπεδο διαπλοκής που αναγκάζει όποιον θέλει να ικανοποιήσει κάποιο αίτημά του να μπει στο μαντρί και να γίνεται δέσμιος της διαπλοκής.

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι πραγματικοί εκπαιδευτικοί είναι να γυρίσουν την πλάτη στα διεφθαρμένα σωματεία και να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στο σαθρό σύστημα. Διαφορετικά θα εμπλακούν σε ένα σύστημα διαπλοκής στο οποίο θα αναγκαστούν να γίνουν ίδιοι με τους συνδικαληστές.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Περί “φασισμού” και απολυταρχισμού

December 6, 2018

Μία συμπαιγνία του πολιτικού συστήματος έχει καταφέρει να αποδίδεται με ευκολία η κατηγορία του “φασισμού” σαν ένα είδος αυταπόδεικτης ενοχής. Ενώ η ρητορική περί “φασισμού” κατακλύζει τη δημόσια ζωή, ο πραγματικός απολυταρχισμός επελαύνει χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση καθώς το κεφάλαιο, άλλοτε με δεξιό και άλλοτε με αριστερό μανδύα, φροντίζει να αποχαυνώνει τις μάζες δια της δημοκρατίας:

“[…]Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αναρίθμητα παραδείγματα για τον σύγχρονο απολυταρχισμό του Κεφαλαίου και των Δημοκρατών, διαλέξαμε όμως τα πιο χαρακτηριστικά και εθνοδιαλυτικά. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που επιτρέπει σε όλους αυτούς να υπάρχουν και να νομοθετούν κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν είναι τίποτα άλλο παρά το ίδιο το σύστημα της Δημοκρατίας και τα μέσα επιβολής της. Η αστυνομία και τα ΜΜΕ.

Όπως, πριν λίγα χρόνια, έγραψαν «δημοκρατικά» εκεί που δεν πιάνει μελάνι την ψήφο του ελληνικού λαού ενάντια στα μνημόνια και την ΕΕ, έτσι «δημοκρατικά» και νόμιμα μας επιβάλουν αδιάκοπα την φορομπηχτική τους πολιτική.
Έτσι όπως προωθούν την φυλετική και πολιτισμική μας επιμειξία μέσω της κατευθυνόμενης λαθροεισβολής και την κατάρρευση της οικογενειακής δομής διαμέσου του φιλελεύθερου, υλιστικού και ομοφυλοφιλικού τρόπου ζωής.
Έτσι, όπως κάποτε επέβαλαν στους κυβερνήτες των μεγαλύτερων κρατών του κόσμου να ξεκινήσουν τους δυο πιο καταστροφικούς πολέμους της ευρωπαϊκής ιστορίας, έτσι και σήμερα, αδιάκοπα δικάζουν και διατάζουν για την υποχρεωτική είσπραξη του φόρου, του τόκου, του μεριδίου ζωής που κλέβουν καθημερινά απ’ όλους εμάς.”

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Συντάξεις και ασφαλιστικό

November 27, 2018

Με αφορμή την διαρκή αγωνία για τις συντάξεις και την πορεία του ασφαλιστικού, θα θυμηθούμε τι έγραφε ο Γιάννης Πανάρετος το 2007:

“6 Απριλίου, 2007

Τσιτουρίδης, Συντάξεις και Ασφαλιστικά Ταμεία
Εδώ και καιρό ο Υπουργός απασχόλησης διακηρύττει ότι θα λύσει το ασφαλιστικό πρόβλημα της χώρας χωρίς να αυξήσει τα όρια ηλικίας, χωρίς να αυξήσει τις εισφορές των ασφαλισμένων και χωρίς να μειώσει τις συντάξεις.
Προ έτους και πλέον, είχα παρακολουθήσει μαι ημερίδα στο πανεπιστήμιο του Berkeley για την κοινωνική ασφάλιση σε σχέση με τις τότε προτάσεις Bush. Στο πάνελ, μεταξύ των άλλων καθηγητών και ειδικών, ήταν και τρεις νομπελίστες στα Οικονομικά. Το πρώτο πράγμα στο οποίο συμφώνησαν είναι ότι το ασφαλιστικό δεν αντιμετωπίζεται χωρίς αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης ή αύξηση των εισφορών, η συνδυασμό των δύο. Ο κ. Τσιτουρίδης, από όσα γνωρίζω, δεν έχει παρουσιάσει κάποια νέα οικονομική θεωρία (και σίγουρα,έστω και αν το έχει κάνει και δεν το ξέρω, δεν έχει κερδίσει Νομπελ γι’αυτήν).
Αυτό και μόνο θα έπρεπε να έχει οδηγήσει στην πλήρη απαξίωσή του ως αξιόπιστου πολιτικού. Και όμως….
ΥΓ. Αν θυμάμαι καλά, είχε ισχυρισθεί ότι θα λύσει το ασφαλιστικό με καλύτερη αξιοποίηση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων!”

Για όσους δεν θυμούνται, το 2007 διάφοροι απατεώνες του νεοδημοκρατικού μορφώματος έβγαιναν και με περισπούδαστο ύφος διαβεβαίωναν πως δεν υπάρχει απολύτως κανένας κίνδυνος για τις συντάξεις, αναφέροντας ταυτόχρονα και τις σχετικές σπουδές τους ώστε να δείξουν πως δεν λένε ανοησίες, αλλά αντίθετα βασίζονται επάνω σε γερές επιστημονικές βάσεις.

Είχε προηγηθεί η καταλήστευση των ταμείων από τις καραμανλικές ακρίδες, οι οποίες είχαν καλέσει και πράσινες και κόκκινες ακρίδες ώστε να έχουν βοήθεια στο φαγοπότι. Στα χρόνια που ακολούθησαν, μια διακομματική σιωπή έφερε την λήθη στο σκάνδαλο των ασφαλιστικών ταμείων που κανένας δεν φαίνεται πρόθυμος να θυμηθεί.

Οι διαπιστώσεις του Πανάρετου παραμένουν επίκαιρες για αρκετούς λόγους, και ένας από αυτούς είναι η μεθοδευόμενη επιστροφή του Τσιτουρίδη στην κεντρική πολιτική σκηνή, αυτή τη φορά στα πλαίσια του “πατριωτικού χώρου”, με γνωστά νούμερα να επιθυμούν την αξιοποίηση του “πατριωτικού κεφαλαίου”(!) που δήθεν αποτελούν ο Τσιτουρίδης και η κομματική ομάδα του.

Όσο για τις συντάξεις, αμέτρητοι από όσους σήμερα θίγονται άμεσα από τις σχετικές εξελίξεις τότε έσπευδαν στα διεφθαρμένα κόμματα προκειμένου να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και την υποταγή τους με διάφορα ανταλλάγματα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΘΕΛ φυσικά και δεν σκοπεύει να αναζητήσει τους υπεύθυνους για την καταστροφή των ασφαλιστικών ταμείων, καθώς τότε θα πρέπει να αναζητηθούν ευθύνες και για τις αμέτρητες συντάξεις που μοιράστηκαν σε διάφορους επιτήδειους, όπως για παράδειγμα οι συντάξεις που δόθηκαν στους “αντιστασιακούς” και στους συμμορίτες εγκληματίες που επέστρεψαν από την Σοβιετία.

Όσο για την τωρινή αντιμετώπιση του ασφαλιστικού, η λύση που ακολουθείται είναι η διαχρονικά προσφιλής στους μπολσεβίκους, δηλαδή η αφαίμαξη των ιδιωτών. Με τον τρόπο αυτό αποθαρρύνονται όλο και περισσότεροι από το να επιδιώξουν την αυτοτελή εργασία, δημιουργώντας μια νέα γενιά προθύμων να εργαστούν για ψίχουλα στις πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Με την χώρα να κυριαρχείται από αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, κάποια στιγμή και αυτή η αγελάδα άντλησης εισφορών θα ψοφήσει. Οι συνταξιούχοι, που για χρόνια επιθυμούσαν την σφαγή των νεοτέρων προκειμένου να επωφεληθούν οι ίδιοι, θα αντιληφθούν πως πλέον δεν έμεινε άλλος για σφαγή και πως ήρθε η σειρά τους. Αν σήμερα γελούν ειρωνικά με όσους μιλούν για το Υπερμνημόνιο, τότε θα αντιληφθούν πως με την εκπλήρωση των υπολοίπων όρων του Υπερμνημονίου ήρθε και η σειρά των όρων που αναφέρονται στους συνταξιούχους. Τότε όμως θα έχει προχωρήσει και το σχέδιο της αντικατάστασης των γηγενών πληθυσμών και όλοι αυτοί θα βρεθούν μόνοι τους να αναλογιστούν τις ευθύνες τους.

Μιλώντας όμως για την καταστροφή του ασφαλιστικού συστήματος και την διακομματική σιωπή για την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, θα θυμίσουμε μια ακόμα παλιά ιστορία που κάποιοι θέλουν να ξεχαστεί, και αφορά ασφαλιστικές εισφορές περίπου 2,5 εκατομμυρίων ευρώ που “χάθηκαν”:

Οι εισφορές του προσωπικού της Σιβιτανιδείου: Σκάνδαλο με πολλές προεκτάσεις

Η άρση ασυλίας του Ταμήλου και η Σιβιτανίδειος

Όσο για τους πρωταγωνιστές του συγκεκριμένου ασφαλιστικού σκανδάλου, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το που κατέληξαν:

– Ο Ιωάννης Λυμπέρης παρέμεινε διευθυντής δημοσίων ΙΕΚ, ενώ στην πορεία προσπάθησε να γίνει και πρόεδρος του ΤΕΙ Λάρισας προσκομίζοντας πλαστό Πακιστανικό πτυχίο

– Ο Κωνσταντίνος Αντωνόπουλος έγινε αντιδήμαρχος οικονομικών του δήμου Δωρίδας

– Ο Ευάγγελος Μπαρμπάκος έγινε αντιδήμαρχος οικονομικών του δήμου Καλλιθέας

– Ο Γεώργιος Κοτονιάς έγινε πρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής της Σιβιτανιδείου που πρόσφατα φωτογραφήθηκε (και) με τον Γαβρόγλου

Το συγκεκριμένο σκάνδαλο αφορά και δύο αρχιεπισκόπους που επέλεξαν να συγκαλύψουν τους απατεώνες.

Μέχρι τώρα κανένας δεν τιμωρήθηκε. Ούτε αναζητήθηκε που πήγαν αυτά τα 2,5 εκατομμύρια.

Η μαθητεία και το ταμπού της παιδικής εργασίας

November 18, 2018

Ο όρος “παιδική εργασία” έχει διαφορετικό νόημα για διαφορετικούς ανθρώπους. Κάποτε αφορούσε την εργασία παιδιών ηλικίας 8-9 ετών. Σήμερα, το εκπαιδευτικό συνδικαληταριό χαρακτηρίζει ως “παιδική εργασία” ακόμα και την μαθητεία και την φοίτηση στο τεχνικό λύκειο.

Το ζήτημα της “παιδικής εργασίας” είναι πλέον σε μεγάλο βαθμό μια ακόμα εμμονή των αριστερών που εναγωνίως προσπαθούν να επεκτείνουν τη σφαίρα επιρροής τους. Πλέον στοχεύει στην κατάργηση των τεχνικών λυκείων και της πρακτικής άσκησης και στην επιβολή του ενιαίου και υποχρεωτικού λυκείου.

Οι κλίσεις του παιδιού έχουν γίνει φανερές ήδη από την ηλικία των 12 ετών και τείνουν προς παγίωση στην ηλικία των 15 ετών. Από τις ηλικίες αυτές και μετά είναι απάνθρωπο να στερούμε τις επαγγελματικές προοπτικές του.

Σε μία ισορροπημένη κοινωνία, η εργασία του καθενός είναι ανάλογη των δυνατοτήτων του. Στην περίπτωση του μαθητή, η εργασία του είναι η μάθηση και ανάλογη των δυνατοτήτων του είναι η βαθμίδα της εκπαίδευσης στην οποία εισέρχεται. Προφανώς τα πανεπιστημιακά μαθήματα είναι (στη γενική περίπτωση) πέραν των δυνατοτήτων μάθησης του μέσου μαθητή, οπότε η εργασία του (σχολική ύλη) είναι ανάλογη των δυνατοτήτων του.

Όταν όμως ο μαθητής δεν διαθέτει την φυσική κλίση για μάθηση, θα πρέπει να βρει μία διαφορετική εργασία ανάλογη των φυσικών του κλίσεων. Δεν περίμένουμε να κάνει την εργασία ενός 25χρονου, όμως υπάρχει κατάλληλο εργασιακό πεδίο και μπορεί να έχει την ανάλογη εργασία στα πλαίσια της μαθητείας.

Όλα αυτά θεωρούνται ταμπού για το σύνολο της Αριστεράς (με τη Δεξιά να ακολουθεί συγκαταβατικά) και παρουσιάζονται σαν καταναγκαστικά έργα που αναβιώνουν σκηνές από τον Όλιβερ Τουΐστ. Η Αριστερά απαιτεί να αγνοούνται οι φυσικές κλίσεις και επιθυμίες κάθε παιδιού και να αναγκάζεται να πηγαίνει στο σχολείο και στη συνέχεια να του εξασφαλίζεται μία θέση στο πανεπιστήμιο, και φυσικά και αντίστοιχο πτυχίο. Το αποτέλεσμα είναι πλήθος νέων να ξοδεύουν την ενεργητικότητά τους σε μία σχολική τάξη παρακολουθώντας μαθήματα από τα οποία δεν μαθαίνουν τίποτα και δυσχεραίνοντας την μαθησιακή διαδικασία για τους μαθητές που όντως εργάζονται δια της μάθησης.

Σκληρή η “παιδική” εργασία, λένε οι αριστεροί

Εκεί λοιπόν που τα παιδιά αυτά θα μπορούσαν να ξεκινήσουν μία επαγγελματική ζωή, να αποκτήσουν δεξιότητες ανάλογες των φυσικών τους κλίσεων και να φτάσουν στην ενηλικίωση έχοντας ήδη αποκτήσει ένα εισόδημα και ένα κομπόδεμα, η απαίτηση της Αριστεράς είναι να πηγαίνουν στο σχολείο, και μάλιστα σε ένα ενιαίο γενικό σχολείο, όπου καταλήγουν να κάνουν την πλάκα τους. Και αυτά προκειμένου δήθεν να μην αισθάνονται μειονεκτικά σε σχέση με τα παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο.

Εκείνο που δεν λέει όμως κανένας είναι πως με την ίδια λογική θα αισθάνονται μειονεκτικά απέναντι στα παιδιά που εργάζονται δια της μάθησης, οπότε και θα καταλήγαμε στα ίδια. Και μπορεί να μη το λέει κανένας, αλλά η Αριστερά έχει ήδη τη λύση, απαιτώντας ένα σχολείο φτιαγμένο στα μέτρα των νοητικά υστερούντων.

Πολλές φορές οι μαθητές που δεν είναι ικανοί για μάθηση στην πραγματικότητα δεν έχουν την πρόθεση ούτε για κάποια άλλη εργασία, και η μοναδική κλίση που έχουν είναι στην αλητεία. Με την εξασφάλιση της παραμονής τους στο σχολείο το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η εισαγωγή της αλητείας στο σχολικό περιβάλλον και στην ευρύτερη κοινωνία.

Σε παλαιότερες εποχές, η μαθητεία αποτελούσε πεδίο στυγνής εκμετάλευσης. Στις ίδιες εποχές όμως αντίστοιχα νοσηρά φαινόμενα εμφανίζονταν και στον σχολικό και πανεπιστημιακό χώρο, φαινόμενα που σε μεγάλο βαθμό και σε διαφορετική μορφή εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα. Επιλεκτικά τα τελευταία αποσιωπώνται, ενώ τα πρώτα διογκώνονται και οι αριστεροί προπαγανδιστές οδύρονται για τη βαρβαρότητα της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης.

Αντί λοιπόν να προωθηθεί η ιδέα της μαθητείας και της ένταξης σε ένα εργασιακό περιβάλλον, έχει απαξιωθεί η λειτουργία του σχολείου μέσω του εξισωτισμού και της επιβολής του ενιαίου γενικού σχολείου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.