Η χρηματοδότηση του “αντιφασισμού”

June 3, 2018

Οποιοσδήποτε διαθέτει παραπάνω από ένα εγκεφαλικά κύτταρα (αυτό αποκλείει τους αριστεριστές) καταλαβαίνει πως πίσω από αυτό που παρουσιάζεται σαν “αντιφασισμός” και “αντιεξουσιασμός” και “αντιρατσισμός” υπάρχει πλούσια ροή χρήματος, ώστε να χρηματοδοτούνται οι πρωταγωνιστές των “κινημάτων” και να τυπώνονται αμέτρητοι τόνοι χαρτιού σε αφίσες, έντυπο υλικό και σημαίες και πανό.

Η ειρωνία είναι πως οι αυτοπροβαλόμενοι σαν “αντιεξουσιαστές” στην πραγματικότητα χρηματοδοτούνται όχι μόνο από τον Soros και διάφορα “ιδρύματα”, αλλά και από κρατικές οντότητες, είναι δηλαδή κατά κάποιον τρόπο δημόσιοι υπάλληλοι:

“[…]Financing anti-fascist and anti-racist initiatives in Europe is also one of the priorities of the Open Society Foundation, as well as of other American structures of influence. For example, the same Ford fund actively contributing to many anti-rasists initiatives across the Europe. The network of European organizations SOS Racisme, the beginning of which was laid in France, was originally created by the mainstream leftists at the request of President Mitterrand and the Socialist Party. The organization is still largely financed by the French state.

All anti-fascist networks in Europe are tied either to states or to charity funds financed by capitalists. There are simply no other money in Europe. It turns out a paradox, leftists and anarchists receive funds from the state and capitalists, that is, from their main “class enemies”. But why?”

(Ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται εδώ)

Στη Γαλλία, η οργάνωση “SOS Ρατσισμός” οργάνωνε μαζί με την Ένωση Εβραίων Φοιτητών συναυλίες και διαμαρτυρίες κατά της Λεπέν, δηλαδή το ίδιο το Γαλλικό κράτος χρηματοδοτεί οργανώσεις προκειμένου να επηρεάσει το αποτέλεσμα των εκλογών προκειμένου αυτό να είναι αρεστό στους Εβραίους.

Φυσικά, το μυαλό κάποιου που διαβάζει την προπαγάνδα της ΜΚΟ “SOS Ρατσισμός” δεν πηγαίνει στο Γαλλικό κράτος και στον Μιτεράν, λεπτομέρειες που οι “αντιρατσιστές” προτιμούν να αποκρύπτουν ώστε οι αφελείς να νομίζουν πως φρούτα τύπου Κούρκουλα, Δημητρά και Βαλλιανάτου είναι απένταροι ιδεολόγοι και όχι επιτήδειοι αγύρτες.

Οι πρωτεργάτες αυτών των οργανώσεων είναι έμμισθοι πράκτορες και μια επαναστατική κυβέρνηση θα πρέπει να τους αντιμετωπίσει ανάλογα με την κατηγορία της προδοσίας έναντι αμοιβής.

Advertisements

Ποτ πουρί μαχητικού αντιφασισμού

June 2, 2018

Το παρακάτω βίντεο αποτελείται από πραγματικές εικόνες μαχητικού αντιφασισμού που είδαν το φως της δημοσιότητας στην Αμερική:

Στην Ελλάδα, οι αντιφασίστες διαθέτουν τη στοιχειώδη αυτογνωσία ώστε να αποφεύγουν τέτοια έκθεση στη δημοσιότητα. Στην Αμερική οι αντιφασίστες δεν διαθέτουν την νεοελληνική κουτοπονηριά και αφελώς αφήνουν να εκτίθεται η πραγματική φύση του αντιφασισμού, χαρίζοντάς μας απίστευτες σκηνές.

Αυτές οι σκηνές εκθέτουν την ωμή αλήθεια για τον αντιφασισμό: Ένα κίνημα συσπείρωσης όλων των ηλιθίων, διανθισμένο με μπόλικο κιναιδισμό και τραμπουκισμό που ελκύει όλα τα λούμπεν στοιχεία.

Κοινωνικές “επιστήμες” και “πανεπιστήμιο Αιγάλεω”

June 1, 2018

Αφού κάνει που κάνει τον κόπο ο Γαβρόγλου να δημιουργήσει το “πανεπιστήμιο Αιγάλεω” (Δυτικής Αττικής για τους πρωτευουσιάνους), δεν μπορούσαν να λείψουν τα αιτήματα προκειμένου να διευρυνθεί η διαεπιστημονικότητα του νεότευκτου εγχειρήματος. Κάπως έτσι, είδαμε μια δημόσια παραίνεση προς τον Γαβρόγλου να δημιουργηθεί και “σχολή κοινωνικών επιστημών”, την οποία υπογράφει ο Γεώργιος Νικολάου, ο οποίος συστήνεται σαν
“Στέλεχος Νοσοκομείου – Πρόεδρος της ένωσης Σπουδαστών και Αποφοίτων του Τμήματος Διοίκησης Μονάδων Υγείας και Πρόνοιας του ΤΕΙ Αθήνας και Καλαμάτας”:

“[…]Οι απόφοιτοι του ως άνω Τμήματος ξεπερνούν τις 8.000 και απασχολούνται σε επιτελικές θέσεις του Εθνικού Συστήματος Υγείας, στους Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης, στους Οργανισμούς του Εθνικού Συστήματος Κοινωνικής Φροντίδας,καθώς και σε ιδιωτικούς (κερδοσκοπικούς και μη) φορείς παροχής υπηρεσιών υγείας και κοινωνικής φροντίδας. […]Η δημιουργία του νέου Πανεπιστημίου δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να παραβλέψει την ανάγκη ενίσχυσης της ανώτατης εκπαίδευσης στην συστηματική αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που διέρχεται η χώρα μας. Επίσης, δεν μπορεί να υποβαθμίσει τη διαχρονική συμβολή της ανώτατης εκπαίδευσης στην αναβάθμιση του Ελληνικού Συστήματος Κοινωνικής Διοίκησης, μέσω της παραγωγής επιτελικών στελεχών και της ανάπτυξης ερευνητικών δραστηριοτήτων υψηλής προστιθέμενης αξίας. […]Για το λόγο αυτό, προτείνουμε στη νέα Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής να ενταχθούν ως αυτοδύναμα αποκλειστικά και μόνο Τμήματα που θα λειτουργήσουν άμεσα ως «Πόλοι Αριστείας», καλύπτοντας τις ακόλουθες σωρευτικές προϋποθέσεις[…]”

Βλέπουμε μια σειρά συλλογισμών, που οδηγούν από μια σχολή διοικητικού προσωπικού νοσοκομείων σε άλλη μια “σχολή κοινωνικών επιστημών”, με αναφορά σε “επιτελικά στελέχη”. Θα ξεκινήσουμε από το τελευταίο. Το ότι κάποιοι από αυτό το διοικητικό προσωπικό κατέληξαν σε “επιτελικές” θέσεις δεν σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει μια σχολή ΤΕΙ “παραγωγής επιτελικών στελεχών”, γιατί προφανώς αυτό σημαίνει ότι από κάπου θα πρέπει να βγαίνουν και τα “μη επιτελικά στελέχη”. Με τέτοιους τρόπους φτάσαμε στην συνεχή “ανωτατοποίηση των ΤΕΙ”, καταλήγοντας σε μια γενικότερη απαξίωση των σπουδών και της εργασίας και μετατρέπωντας ατύπως τα ΙΕΚ και τα ΕΠΑΛ σε αυτό που θα έπρεπε να είναι τα ΤΕΙ.

Οι λεγόμενες “κοινωνικές επιστήμες” βλέπουμε να ανθούν κατά τις τελευταίες δεκαετίες, μοιράζοντας πτυχία σε διάφορα “κοινωνικά” πεδία και εκτελώντας “έρευνα” αμφίβολης χρησιμότητας και σκοπιμότητας. Εκείνο που δεν έχουμε δει ακόμα είναι την συμβολή τους στην αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης σε οποιαδήποτε χώρα. Αντίθετα, θα λέγαμε πως η άνοδός τους συμπίπτει με την εμφάνιση βαθύτερων κρίσεων και κοινωνικών χασμάτων.

Και μια και το εν λόγω αίτημα απευθύνεται στον Γαβρόγλου, κάπως έτσι δημιουργήθηκε κάποτε στο ΕΜΠ “Τομέας Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών”, όπου μαζί με τον γραφικό Μπαλτά και διάφορα στελέχη του ΝΑΡ και συγγενικών γκρουπούσκουλων στεγάστηκε και ο σημερινός γραφικός υπουργός λαθροπαιδείας Γαβρόγλου. Τα θετικά αποτελέσματα της εν λόγω κλίκας του ΕΜΠ τόσο στην επιστήμη όσο και στην κοινωνία είναι μάλλον δυσδιάκριτα, εκείνο που είναι όμως ιδιαιτέρως ευδιάκριτο είναι πως πολλοί από τους “επιστήμονες” αυτούς βολεύτηκαν καλά ώστε να συνεχίζουν ανενόχλητοι την πολιτική τους δραστηριότητα.

Ο μαχητικός αντιρατσισμός του Ματ Ντέιμον

May 30, 2018

Αίσθηση προκάλεσε η ανακοίνωση της απόφασης του ηθοποιού Ματ Ντέιμον να αφήσει την κατοικία του στις ΗΠΑ επειδή δεν αντέχει να ζει στην ίδια χώρα με τον πρόεδρο Τραμπ.

Ο Ματ Ντέιμον ετοιμάζεται για αντίσταση στον Τραμπ

Η σχετική είδηση που έκανε τον γύρο του καθεστωτικού τύπου μας διαφωτίζει για τα κίνητρα της απόφασης αυτής:

“Μεγάλη συζήτηση έχει προκαλέσει στις Ηνωμένες Πολιτείες η απόφαση του διάσημου αστέρα του Χόλιγουντ, Ματ Ντέιμον, να «ξενιτευτεί» στην Αυστραλία με την οικογένειά του.

Οι τακτικές που ακολουθεί ο Ντόναλντ Τραμπ, κυρίως σε επίπεδο κοινωνικής πολιτικής και στο μεταναστευτικό, αποτέλεσαν τη βασική αιτία για την αποχώρησή του από τις ΗΠΑ, καθώς, όπως εξήγησε, δεν αντέχει να βρίσκεται σε μία χώρα την οποία κυβερνά ένας τέτοιος άνθρωπος.

Όπως έγινε γνωστό, ο 47χρονος ηθοποιός αγόρασε ιδιοκτησία στην περιοχή Byron Bay που έχει με εκπληκτική θέα και φως στον Ειρηνικό Ωκεανό.”

Η πολιτική του Τραμπ στο μεταναστευτικό αφορά κυρίως το Μεξικό και την λαθρομετανάστευση μέσω των συνόρων του με τις ΗΠΑ. Θα περίμενε κανείς πως ο Ματ Ντέιμον θα έδειχνε την αντίθεσή του μετακομίζοντας στο Μεξικό.

Όμως ο Ματ Ντέιμον προτίμησε να μετακομίσει στην Αυστραλία, σε μια χώρα που φημίζεται για την σκληρή πολιτική της απέναντι στους λαθρομετανάστες, αλλά και τους ντόπιους ιθαγενείς.

Όσο για την ονειρική τοποθεσία που επέλεξε για να κατοικήσει, δεν δείχνει παρόμοια εικόνα με μια τυπική τοποθεσία του Μεξικό ή άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής. Για την ακρίβεια, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία της τοποθεσίας του Byron Bay, η επιλογή αυτή δύσκολα δείχνει κάποια αντίθεση στην κοινωνική πολιτική του Τραμπ.

Από αυτές τις βίλες θα εκδηλώσει ο Ματ Ντέιμον την συμπαράστασή του στους λαθρομετανάστες

Με περίεργο τρόπο δείχνει την αλληλεγγύη του στους λαθρομετανάστες ο Ματ Ντέιμον, όπως άλλωστε και όλος ο “καλλιτεχνικός” συρφετός που δήθεν θέλει να ευαισθητοποιήσει το κοινό. Οι ίδιοι είναι τόσο ευαίσθητοι που προτιμούν να αποφεύγουν την συμβίωση με τους “μετανάστες” και επιλέγουν ειδυλιακές τοποθεσίες για να κατοικήσουν, πολύ μακριά από τα προβλήματα του μέσου ανθρώπου που αναγκάζεται να βλέπει τον τόπο του να μετατρέπεται σε τριτοκοσμική χαβούζα.

Πως τα ΤΕΙ κατέστρεψαν την επαγγελματική εκπαίδευση

May 27, 2018

Ενώ τα ΤΕΙ οδεύουν προς τον πύρρειο θρίαμβο της πανεπιστημιοποίησης, μια λεπτομέρεια δείχνει να διαφεύγει από όλους τους εμπλεκόμενους που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για το στενό ατομικό τους συμφέρον.

Η παγίωση της θέσης των ΤΕΙ σήμανε και το τέλος της επαγγελματικής εκπαίδευσης για ολόκληρους κλάδους. Και όσο προχωρούν οι συντεχνιακές διεκδικήσεις των ΤΕΙ, τόσο χάνεται κάθε ελπίδα ανάκαμψης.

Υπάρχει σωρεία τμημάτων ΤΕΙ που λειτουργούν με υποτιθέμενους “ακαδημαϊκούς” όρους ενώ θα έπρεπε να προσφέρουν προσιτή επαγγελματική εκπαίδευση στους ενδιαφερόμενους που καλύπτουν κάποιες προδιαγραφές.

Για παράδειγμα, τμήματα ιχθυοκαλλιεργειών και αγροτικής και ζωϊκής παραγωγής έπρεπε να απευθύνονται στους τοπικούς πληθυσμούς αντίστοιχων περιοχών, και γιατί όχι σε όσους επιζητούν να κάνουν μια νέα αρχή στις περιοχές αυτές. Με σεμινάρια διαφορετικών βαθμίδων και χρονικής διάρκειας, να προσφέρουν ουσιαστική εκπαίδευση σε όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για επαγγελματική απασχόληση με το αντικείμενο, και πρωτίστως στους νέους των περιοχών αυτών που έχουν ήδη σημαντική εξοικείωση και βιωματική εμπειρία. Με τον τρόπο αυτό θα είχαν ένα κίνητρο να παραμείνουν στον τόπο τους και να απασχοληθούν με τις τοπικές καλλιέργειες έχοντας και σημαντικές συστηματοποιημένες γνώσεις.

Αλλά και τα τμήματα αυτά θα μπορούσαν να συνδεθούν άμεσα με την παραγωγή και να προβούν σε μελέτες των τοπικών καλλιεργειών και αρωγή των παραγωγών.

Όμως τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει. Με την ένταξη στα ΤΕΙ, τα τμήματα αυτά χρησιμεύουν στο να παρέχεται η δυνατότητα σε όποιον αποτυγχάνει να εισαχθεί σε κάποιο άλλο τμήμα να αποκτά την φοιτητική ιδιότητα και να παριστάνει τον φοιτητή σε ένα αντικείμενο που του είναι εντελώς αδιάφορο. Εκτός αν οι εγκέφαλοι του Υπουργείου Παιδείας θεωρούν πως ο μέσος υποψήφιος που ζει όλη του τη ζωή σε μια μεγάλη πόλη και σκοπεύει να γυρίσει σε αυτήν απέκτησε ξαφνικά ενδιαφέρον για τις ιχθυοκαλλιέργειες ή για την παραγωγή κηπευτικών ή για την εκτροφή βοοειδών.

Καταλήγουμε λοιπόν με:

  • Τον μέσο υποψήφιο που βάζει στην τύχη άλλον έναν κωδικό στο μηχανογραφικό του προκειμένου να ζήσει ανέμελη φοιτητική ζωή και να εξασφαλίσει στη συνέχεια εισιτήριο για την ανεργία και την ετεροαπασχόληση.
  • Τον αντίστοιχο γονέα που ωθεί το παιδί του στην επιλογή αυτή προκειμένου αυτό να εξασφαλίσει “ένα χαρτί” και να μην του μείνουν απωθυμένα πως δεν έκανε φοιτητική ζωή στα νιάτα του.
  • Τον νέο της περιοχής που η οικογένειά του διαθέτει αντίστοιχες μονάδες και γεωργικές εκτάσεις και που θα μπορούσε να βοηθηθεί στο να παραμείνει στον τόπο του και να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση με το επιπλέον εφόδιο των σχετικών συστηματοποιημένων γνώσεων. Όμως είτε είναι -δικαίως- απρόθυμος να περάσει μερικά χρόνια μηρυκάζοντας τα απηρχαιομένα προγράμματα σπουδών, είτε ενθαρρύνεται στο να επιδιώξει την εισαγωγη σε ένα αντίστοιχα αδιάφορο “πανεπιστημιακό τμήμα” κάποιας μεγάλης πόλης προκειμένου να κάνει φοιτητική ζωή στην πόλη και να βγάλει και αυτός τα απωθυμένα τα δικά του και των γονέων του.
  • Τους κατοίκους των περιοχών αυτών που βλέπουν τα τυχάρπαστα τμήματα ΤΕΙ σαν χρυσή ευκαιρία για την παρασιτική τοπική οικονομία της ενοικιαζόμενης γκαρσονιέρας και της καφετέριας.
  • Τους επιτήδειους που εξασφαλίζουν με τους γνωστούς τρόπους θέσεις διδασκαλίας στα τμήματα αυτά και παριστάνουν τους “πανεπιστημιακούς” και που ζυγίζουν πόσους φοιτητές θα κόψουν προκειμένου να συνεχίζουν τις “σπουδές” τους και να διατηρείται το τμήμα.
  • Τους τοπικούς πολιτικούς που πανηγυρίζουν για την επιτυχία τους στο να ανεβάσουν το γόητρο της περιοχής, που συχνά συνοδεύουν με τις πλέον βαρύγδουπες εκφράσεις ώστε να νομίζει κανείς πως η Άνω Ραχούλα μετετράπη σε κάποιου είδους Σορβόνη.
  • Και φυσικά τους παράγοντες και υπουργίσκους του Υπουργείου Αντιπαιδείας που δίνουν συνεντεύξεις για το πως ανέβηκε το επίπεδο της εκπαίδευσης με την συνεχιζόμενη πανεπιστημιοποίηση.

Τα ίδια ισχύουν και για πληθώρα τμημάτων ΤΕΙ σε τομείς όπως τα “πολυμέσα”, τα οποία έχουν μετατραπεί σε πανεπιστημιακά τμήματα και το μόνο που προσφέρουν είναι δυνατότητα διορισμού στην εκπαίδευση για όσους διαθέτουν τα ανάλογα μέσα. Και αν ψάξουμε τον κατάλογο όλων των τμημάτων ΤΕΙ, θα βρούμε πολλά ακόμα παραδείγματα αντικειμένων που αντί να αποτελούν πεδία επαγγελματικής εκπαίδευσης έχουν μετατραπεί σε αποτυχημένα πειράματα εκπαιδευτικής πολιτικής, πλην όμως επιτυχημένα εγχειρήματα κοινωνικής αποχαύνωσης.

Αν υπήρχε σοβαρή πολιτική βούληση, όλα αυτά τα τμήματα θα είχαν καταργηθεί και θα λειτουργούσαν με κάποιο άλλο καθεστώς σαν επαγγελματικές σχολές άμεσα συνδεδεμένες με την παραγωγή και τις τοπικές οικονομίες. Αυτό όμως που κατάφεραν όλοι οι εμπλεκόμενοι ήταν η συντήρηση ενός οικοδομήματος που δεν προσφέρει κανένα μακροχρόνιο όφελος και που συνεισφέρει μόνο στην ανεργία.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.

Η υποκρισία του Γερμανικού “αντιρατσισμού”

May 26, 2018

Το Γερμανικό κράτος έχει επιβάλλει τον λαθροεποικισμό στους πολίτες του απειλώντας όποιον αντιδρά με τις κατηγορίες του “ρατσισμού”. Επιπλέον, χρηματοδοτεί τον “αντιρατσισμό” σε άλλες χώρες, όπως και στην Ελλάδα, προκειμένου να προπαγανδίσει την αθρόα εισαγωγή τριτοκοσμικών πληθυσμών.

Η εγκληματικότητα των μωαμεθανών και λοιπών τριτοκοσμικών καλπάζει στην Γερμανία, με τους πολιτικούς να ισχυρίζονται πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας και πως ο γηγενής πληθυσμός πρέπει να μάθει να ζει με τους λαθροεποίκους, και μάλιστα να τους παραχωρήσει τα δικαιώματά του χωρίς αντιρρήσεις. Πίσω από αυτό το αηδιαστικό καθεστώς βρίσκονται οι Εβραίοι, οι οποίοι δεν χάνουν ευκαιρία να τονίσουν πως πρέπει να δοθεί ένα τέλος στο Γερμανικό έθνος και πως το μέλλον ανήκει στους έγχρωμους.

Φαίνεται όμως πως τα πράγματα δεν πηγαίνουν πάντα όπως τα υπολογίζουν οι Εβραίοι. Η απόφαση του Τραμπ για αναγνώριση της Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ πυροδότησε σφοδρές αντιδράσεις στους “νέους Γερμανούς”, οι οποίοι σοκάρισαν το Γερμανικό πολιτικό κατεστημένο καίγοντας Ισραηλινές σημαίες. Το αποτέλεσμα ήταν η άμεση καταδίκη των διαδηλώσεων από τις “Γερμανικές” αρχές, που έσπευσαν να μιλήσουν για “αντισημιτισμό” και ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου για το ποιός θα κάνει τις πιο φιλοισραηλινές δηλώσεις:

“[…]Israeli flags were once again burned during a pro-Palestinian demonstration Sunday, as more than 300 policemen watched a rally unfold in the Neukölln borough of Berlin under the slogan, “Jerusalem will always be the capital of Palestine.”

[…]Berlin’s Mayor Michael Müller condemned the racial manifestations Sunday, saying police would break up any rally that leads to crime. “Anyone who abuses our freedom of expression for anti-Semitism and racism and sows hatred by burning flags, cannot use the protection of the right to demonstrate,” said Müller. Anyone who “demonstrates peacefully and respectfully against political decisions will be able to exercise his good rights to demonstrations.”

The intensity on display at Berlin’s rallies was also condemned by the Jewish community and politicians across all political spectrums.

“When Israeli flags are burned in the heart of Berlin, it requires an unequivocal political response,” Deidre Berger, director of the American Jewish Committee’s Berlin branch, was quoted as saying by I24 news. “The protests must be clearly condemned. We expect the Federal Government and the Berlin Senate to express themselves clearly.”

Interior Minister Thomas de Maizière (CDU) made clear that the burning of Israeli flags will not be tolerated in a country responsible for the Holocaust of over six million Jews under Nazi Germany.

“We do not accept when Jews or the State of Israel are insulted in this shameful way,” de Maizière told Bild. Germany, is, “in a very special way connected to the state of Israel and all the people of the Jewish faith.”

“Any form of anti-Semitism is an attack on all of us, anti-Semitism must never again have a place,” Justice Minister Heiko Maas (SPD) meanwhile told the newspaper.

Foreign Minister Sigmar Gabriel (SPD) said despite the understandable anger at the US decision to recognize Jerusalem as the capital of Israel, protesters had “no right or justification to incinerate Israeli flags, incite hatred of Jews or question Israel’s right to exist.” Whoever does this, “not only opposes Israel, but the constitutional order of our country,” he added.

“The Jewish faith [in Berlin] should feel at home here and safe. Germany has a special responsibility for Israel, and anti-Semitic hate propaganda will no longer be tolerated in Berlin,” said Alexander Graf Lambsdorff, of the Free Democratic Party (FDP).”

Ενώ το Γερμανικό πολιτικό κατεστημένο αδιαφορεί επιδεικτικά για τις συνέπειες του εποικισμού στον γηγενή πληθυσμό, ξαφνικά αποφάσισε να εισάγει ειδική νομοθεσία ώστε οι Αφρικανικής και Αραβικής καταγωγής “πρόσφυγες” να απειλούνται με άμεση απέλαση σε περίπτωση που επιδείξουν “αντισημιτισμό”, και πιο συγκεκριμένα σε περίπτωση που απορρίπτουν τον Εβραϊκό τρόπο ζωής:

“A recent survey of new refugees, commissioned by the American Jewish Committee, found that anti-Semitic attitudes and rejection of Israel are widespread among the newcomers. At least 1 million Muslim refugees have arrived in Germany since the summer of 2015. The AJC and numerous Jewish leaders in Germany have called on the federal government to appoint a commissioner to deal with anti-Semitism, from prevention to punishment. “

Ταυτόχρονα, οι “νέοι Γερμανοί” θα μπορούν να αμφισβητούν την Χριστιανική και εθνική παράδοση της χώρας, αλλά όχι τους ισχυρισμούς των Εβραίων για το ψευδοολοκαύτωμα:

“Tην πρόταση να καταστούν υποχρεωτικές οι επισκέψεις σε χώρους πρώην στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους νέους κατοίκους της Γερμανίας διετύπωσε χθες ο επικεφαλής του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου της Γερμανίας Γιόζεφ Σίστερ. Την πρόταση για την επίσκεψη στους τόπους μαρτυρίου 6 εκατομμυρίων Εβραίων διατύπωσε πρώτη Παλαιστίνια δημοτική σύμβουλος στο Βερολίνο.

«Θα είχε νόημα να υποχρεωθεί κάθε άνθρωπος που ζει σε αυτήν τη χώρα να επισκεφθεί ένα μνημείο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του», είχε δηλώσει η Τσεμπλί στην εφημερίδα Bild της Κυριακής. Η Τσεμπλί είπε ότι θα έπρεπε και οι νέοι κάτοικοι της Γερμανίας, πρόσφυγες ή μετανάστες, να επισκέπτονται τόπους μαρτυρίου ως αναπόσπαστο τμήμα των μαθημάτων ένταξης στη γερμανική κοινωνία.

Στα υποχρεωτικά μαθήματα ένταξης στη γερμανική κοινωνία, που παρακολουθούν οι πρόσφυγες, περιλαμβάνονται μαθήματα Γερμανικών και μαθήματα Ιστορίας και Πολιτισμού. Στο πλαίσιο αυτό, συζητείται η επίδραση των ναζιστικών εγκλημάτων στη φυσιογνωμία της Γερμανίας, αλλά το μάθημα αυτό δεν συνοδεύεται με εκπαιδευτικές επισκέψεις.”

Με άλλα λόγια, οι πολιτικοί αδιαφορούν πλήρως για τις συνέπειες του εποικισμού στον απλό κόσμο και συνεχώς κάνουν δηλώσεις πως οι γηγενείς είναι υποχρεωμένοι να ανεχθούν τους “πρόσφυγες”, οι οποίοι δήθεν κινδυνεύουν και είναι αδιανόητο να επιστρέψουν στις χώρες τους. Μόλις όμως βλέπουν πως οι “πρόσφυγες” δεν είναι και τόσο φιλικοί απέναντι στους Εβραίους, τότε τα πράγματα αλλάζουν, και οι ίδιοι πολιτικοί δεν έχουν πλέον ενδοιασμούς στο να τους απελάσουν άμεσα αλλά και να τους υποχρεώσουν να δηλώσουν υποταγή στα πραγματικά αφεντικά των πολιτικών.

Όλα αυτά δείχνουν την πραγματική φύση του κίβδηλου ψευδοανθρωπισμού που συνεχώς επιδεικνύουν οι πουλημένοι πολιτικοί στο ζήτημα του λαθροεποικισμού. Η αντικατάσταση του γηγενούς πληθυσμού προωθείται με χαρά από τους “δημοκρατικούς” δυνάστες, αρκεί οι έγχρωμοι έποικοι να μην προβαίνουν στην πυρπόληση της Ισραηλινής σημαίας, κάτι που κάνει τους κυβερνώντες να κλαίνε από βαθιά λύπη. Όταν οι λαθροέποικοι πυρπολούν τη σημαία της χώρας που τους δέχεται, οι αρχές κάνουν πως δεν βλέπουν, γιατί η πραγματική σημαία τους είναι η Ισραηλινή και τα πραγματικά αφεντικά τους είναι οι Εβραίοι.

Η ιστορία αυτή δείχνει πως οι ισχυρισμοί περί δήθεν ανθρωπιστικής ανάγκης να δοθεί άσυλο στους τριτοκοσμικούς εισβολείς αποτελούν προφάσεις για την επιβολή του σχεδίου Kalergi και πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για αποδοχή των ψευδοπροσφύγων στα πλαίσια του ψευτοανθρωπισμού που επικαλούνται οι πολιτικοί πατρώνες της ιουδαιοκρατίας.

Γκρεμίζουμε τον μύθο του “κομμουνιστή πατριώτη”

May 24, 2018

Ένας από τους πολλούς μύθους που συντηρούνται συστηματικά είναι αυτός του “κομμουνιστή πατριώτη”. Οι αριστεροί ισχυρίζονται πως οι κομμουνιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δεν ήταν προδότες και σφαγείς των Ελλήνων, αλλά “αγνοί πατριώτες”. Και μάλιστα διεκδικούν το μονοπώλιο στον πατριωτισμό, ισχυριζόμενοι πως εκείνοι είναι οι πραγματικοί πατριώτες, ενώ όλοι οι υπόλοιποι “φασίστες”.

Με την ακραιφνή στήριξη του καραμανλισμού, οι μαρξιστές εκπαιδευτικοί προπαγανδίζουν τον μύθο αυτό στα παιδιά προκειμένου να τα παρασύρουν στις αριστερές κομματικές οργανώσεις και να τα εμποτίσουν με κομμουνιστικό δηλητήριο.

Για το είδος του “πατριωτισμού” των κομμουνιστών δεν έχουμε παρά να δούμε μερικές εικόνες από προπαγανδιστική εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης για την επέτειο της αποχώρησης των Γερμανικών στρατευμάτων από την Αθήνα. Η κρατική τηλεόραση παρουσίασε το ιστορικό γεγονός σαν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ να απελευθέρωσε την Αθήνα από τους “ναζί”, αγνοώντας πως οι Γερμανοί δεν ήρθαν στην Ελλάδα επειδή ήταν “ναζί”, για τον ίδιο λόγο που κάποιες δεκαετίες νωρίτερα δεν είχαν συνεισφέρει στην σφαγή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από τον Μουσταφά Κεμάλ επειδή ήταν “ναζί” αλλά επειδή ήταν Γερμανοί.

Αφήνοντας κατά μέρος αυτές τις λεπτομέρειες, θα επικεντρωθούμε σε σκηνές από την συγκεκριμένη εκπομπή, όπου οι “πατριώτες” ΕΛΑΣίτες πανηγυρίζουν για την αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων.

Όπως μπορεί να δει κανείς στις εικόνες αυτές, οι κομμουνιστές δεν κρατούν κάποια Ελληνική σημαία, αλλά σοβιετικές σημαίες. Και αυτό γιατί απλούστατα ως πατρίδα τους θεωρούσαν την Σοβιετική Ένωση και επιθυμούσαν την προσάρτηση της Ελλάδας σε αυτήν με ταυτόχρονη βουλγαροποίηση της Μακεδονίας και αλβανοποίηση της Ηπείρου.

Με άλλα λόγια, η “εθνική κυβέρνηση” στην οποία αναφέρονται οι επιγραφές των “κομμουνιστών βιοτεχνών” δεν ήταν η Ελληνική, αλλά οι τοπικοί ινστρούχτορες της Σοβιετικής Ένωσης. Φυσικά στη Σοβιετική Ένωση δεν υπήρχαν “κομμουνιστές βιοτέχνες”, γιατί όσοι δεν είχαν εκκαθαριστεί είχαν δει τις βιοτεχνίες τους να κατάσχονται από το καθεστώς. Όμως στην Ελλάδα οι “κομμουνιστές βιοτέχνες” είχαν την ψευδαίσθηση πως θα συνέχιζαν να έχουν βιοτεχνίες μετά από την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος, όπως και τώρα οι μασώνοι έχουν την ψευδαίσθηση πως θα έχουν λόγο ύπαρξης μετά από την εγκαθίδρυση του ιουδαϊκού καθεστώτος.

Όσο για τις οργανώσεις τύπου “αχτίδα” με τις οποίες ήταν οργανωμένη η κομμουνιστική συνωμοσία για την εγκαθίδρυση σοβιετικού καθεστώτος, αυτές ουδέποτε είχαν εθνικό χαρακτήρα. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός πως όποιος κομμουνιστής μετέβαινε σε άλλο κράτος όφειλε να παρουσιαστεί στην εκεί τοπική “αχτίδα” και να υπακούει στις εντολές της, που ήταν οι εντολές του σοβιετικού μηχανισμού.

Όλοι αυτοί που συμμετείχαν στις κομμουνιστικές θηριωδίες και που έσπευσαν να παρουσιαστούν σαν “απελευθερωτές” το έκαναν στα πλαίσια της πίστης τους σε μια πατρίδα που λεγόταν Σοβιετική Ένωση και την οποία θεωρούσαν “πατρίδα των εργατών” σύμφωνα με την κομμουνιστική φρασεολογία, και όχι την Ελλάδα. Ο “πατριωτισμός” των κομμουνιστών υφίσταται μόνο ως διεστραμένη έννοια, την οποία οι κομμουνιστές σκοπίμως φροντίζουν να αφήνουν να συγχέεται με τον πραγματικό πατριωτισμό.

Σήμερα οι αριστεροί εξακολουθούν να προσπαθούν να αποκρύψουν αυτή την αλήθεια, παρουσιαζόμενοι ως “πατριώτες”. Όταν όμως μπροστά τους υπάρχουν πραγματικοί πατριώτες, τότε δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Η παρακάτω φωτογραφία είναι από την αντισυγκέντρωση παρακρατικών αντιφασιστών στο Σύνταγμα στις 21 Οκτωβρίου 2017, όπου μαζί με την ιδεολογική τους ταυτότητα υποδηλώνουν ξεκάθαρα και το μίσος τους για τους πατριώτες (καθώς και την αγάπη τους στον αλληλοσοδομισμό που είναι ίδιόν τους από την εποχή του Βελουχιώτη).

Αριστεροί παρακρατικοί δείχνουν πόσο πατριωτικός είναι ο “αντιφασισμός”

Η επόμενη εικόνα είναι από διακήρυξη πρεζοφωλιάς που λειτουργεί στο ΤΕΙ Αθήνας με τις ευλογίες των πρυτανικών αρχών. Η ταύτιση αντιφασισμού και αντιπατριωτισμού είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Όσο για τις παρεμβάσεις στον χώρο του ιδρύματος, πρόκειται για τραμπουκισμούς και βίαιες επιθέσεις εντός του “ασύλου” προκειμένου να τρομοκρατούνται οι φοιτητές. Η “αντιφασιστική” πρακτική που το επίσημο κράτος ενθαρρύνει εδώ και χρόνια είναι να δημιουργούνται συμμορίες που δρουν ανενόχλητα επιβάλλοντας καθεστώς τρομοκρατίας σε σύμπνοια με το παρακράτος.

Θαμώνες πρεζοφωλιάς του ΤΕΙ Αθήνας δείχνουν πόσο συμβαδίζουν αριστερισμός και πατριωτισμός

Ενδεικτικές της αριστερής υποκρισίας είναι οι ανόητες αιτιάσεις του γνωστού νεομαρξιστή προπαγανδιστή Χρήστου Κάτσικα, ο οποίος με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου ισχυρίζεται πως το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έκανε εθνική και όχι σοβιετική αντίσταση, αφού πρώτα αναφέρει με στόμφο τα εξής:

“Να ανεμίσει η αλήθεια: Οτι ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Οτι τα πραγματικά αίτια του πολέμου ήταν το μοίρασμα του κόσμου απ΄ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε σφαίρες επιρροής, αλλά και το τσάκισμα του εργατικού κινήματος. Οτι οι κύριοι αιμοδότες και πρωτεργάτες της Εθνικής Αντίστασης ήταν το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ – ότι αυτοί ξεσήκωσαν τον κόσμο και αυτοί σήκωσαν το βάρος της αντίστασης.”

Πώς προέκυψαν οι σφαίρες επιρροής στις οποίες αναφέρεται ο ανιστόρητος Κάτσικας;

Οι “ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που μοίρασαν τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής” ήταν πρωτίστως οι κομμουνιστές υπό τον Στάλιν, πρώτα με τη συμφωνία διαμοιρασμού της Πολωνίας με την Γερμανία, και στη συνέχεια με τη συμφωνία της Γιάλτας όπου Σοβιετικοί μοίρασαν τον κόσμο με Άγγλους και Αμερικανούς σε σφαίρες επιρροής. Και επειδή στα πλαίσια της συμφωνίας αυτής η Ελλάδα αποφασίστηκε να μην ανήκει στην Σοβιετική ζώνη, ο Στάλιν και οι υπόλοιποι κομμουνιστές ηγέτες άδειασαν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ διακόπτοντας την υποστήριξη και τροφοδοσία του που μέχρι τότε επέτρεπαν με άνεση την ένοπλη αντιπαράθεση. Σε διαφορετική περίπτωση, κομμουνιστικά στρατεύματα από άλλες χώρες θα είχαν εισβάλει στην Ελλάδα, όπως έγινε και σε άλλες περιπτώσεις.

Επιπλέον, ο εργάτης στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από τον εργάτη στα κομμουνιστικά καθεστώτα, όπου οι εβραιομπολσεβίκοι μετέτρεψαν τον πληθυσμό σε σκλάβους.

Όμως ας δούμε με ποιόν τρόπο κομμουνιστές και αντιφασιστές του Ελληνικού χώρου ενήργησαν την εποχή εκείνη.

Στις 30 Απριλίου 1940, το ΚΚΕ κυκλοφορεί προκήρυξη όπου αναφέρει:

“Ο πόλεμος, όπου η δικτατορία ετοιμάζεται να σκοτώσει τα παιδιά σου, να φέρει τον θάνατον στα γυναικόπαιδα και την καταστροφή και τον αφανισμό σ’ ολόκληρη τη χώρα, δεν είναι αγώνας για την πατρίδα μας… Ο πόλεμος που ετοιμάζει η δικτατορία θα μας οδηγήσει στη μοίρα του Πολωνικού λαού. Η δικτατορία κατεβαίνει στον πόλεμο αυτό με μοναδικό «σύμμαχο» την ιμπεριαλιστικήν Αγγλία»”

Η “μοίρα του Πολωνικού λαού” ήταν ότι τα Σοβιετικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Πολωνία σφάζοντας χιλιάδες Πολωνών. Για το ΚΚΕ, η Ελλάδα δεν έπρεπε να αντισταθεί στην εισβολή, καθώς τότε ίσχυε ακόμα το σύμφωνο Γερμανίας-ΕΣΣΔ.

Λίγους μήνες αργότερα, στις 7 Δεκεμβρίου 1940, το ΚΚΕ αποφαίνεται τα εξής σχετικά με το πως έβλεπε το ζήτημα του φασισμού:

“Ο πόλεμος αυτός που προκλήθηκε από τη βασιλομεταξική σπείρα, που διατάχτηκε από τους εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας. Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ο αρχιφασίστας Μεταξάς, ο δήμιος του λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος για την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας άπ’ το ζυγό του ιταλικού φασισμού και της Αλβανικής αστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι’ αυτό ο πόλεμος αυτός δεν μπορεί νάχει καμμιά σχέση με την ελευθερία”

28_october_1940_kke-prokirixi

Με άλλα λόγια, για το ΚΚΕ δεν υπήρχε θέμα “αντιφασιστικής αντίστασης”. Αντίθετα, τον Μάρτιο του 1941 αναλύει περισσότερο πως βλέπει τα πράγματα (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

“Η Κ.Ε. καλεί τους φαντάρους, τους ναύτες και τους αεροπόρους μας να πάρουν στα χέρια τους τις διοικήσεις των μονάδων τους, εκλέγοντας προσωρινές επιτροπές, που ν’ αντιπροσωπεύουν όλους, από το στρατιώτη μέχρι το στρατηγό, όσοι συμφωνάνε σε τούτο το πρόγραμμα δράσης: Να προτείνουν ειρήνη στους απέναντι αντιπάλους τους και ν’ απαιτήσουν, απ’ το άλλο μέρος, παραίτηση της κυβέρνησης, σχηματισμό προσωρινής αντιπολεμικής κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας -ειρήνης, σταμάτημα του πολέμου, ακύρωση των συμφωνιών που κλείστηκαν με τους εγγλέζους και προσανατολισμό της χώρας προς τη Σοβιετική Ένωση. Η Κ.Ε καλεί την εργατική τάξη κι ιδιαίτερα τους εργάτες μεταφορών, ναυτεργάτες, λιμενεργάτες, αυτοκινητιστές κι εργάτες πολεμικών εργοστασίων, να εφαρμόσουν ενιαίο εργατικό αντιπολεμικό μέτωπο με όσους συμφωνάνε στην πλατφόρμα του Μετώπου εθνικής σωτηρίας-ειρήνης, συγκροτώντας επιτροπές εργοστασιακές κι επιχείρησης και να παλαίψουν με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, με κωλυσιεργία στην παραγωγή, με οικονομικές και πολιτικές απεργίες. Η Κ.Ε καλεί όλο τον εργαζόμενο λαό να πάρει παράδειγμα απ’ τον ηρωικό αδελφό λαό της Βουλγαρίας που κάνει ότι μπορεί για την αποκατάσταση της ειρήνης στα Βαλκάνια και την πραγματική συνεννόηση όλων των βαλκανικών λαών

Δηλαδή η επιδίωξη των κομμουνιστών ήταν να υποκινήσουν τους εργάτες να σαμποτάρουν την αντίσταση και να απαιτήσουν την προσάρτηση της Ελλάδας στην ΕΣΣΔ όπως έγινε αργότερα και με τις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Το τι έγινε με την Βουλγαρία την οποία φέρει σαν παράδειγμα το μανιφέστο του ΚΚΕ είναι ενδεικτικό, καθώς την εποχή που η ΚΕ του ΚΚΕ έγραφε τα παραπάνω η Βουλγαρία ήταν σύμμαχος της Γερμανίας, με την οποία και εισέβαλε στην Ελλάδα εγκαθιστώντας Βουλγαρική κατοχή. Με αυτην συνεργάστηκε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ενάντια στην πραγματική Εθνική Αντίσταση (από όπου και ο όρος “εαμοβούλγαροι”). Το ΚΚΕ είδε την συμπόρευση της Βουλγαρίας με τη Γερμανία εναντίον της Ελλάδας σαν “αποκατάσταση της ειρήνης και πραγματική συνεννόηση” και βρήκε την Βουλγαρική στάση “ηρωϊκή”.

Η στάση αυτή μπορεί να φαίνεται παράδοξη. Όμως στα πλαίσια των συνομιλιών Χίτλερ και Μολότωφ που αφορούσαν τον διαχωρισμό σε σφαίρες επιρροής, η Σοβιετική Ένωση ζητούσε τις Βαλκανικές χώρες, περιλαμβανομένης της Ελλάδας. Όσο οι συνομιλίες παρέμεναν ημιτελείς, οι κομμουνιστές στην Ελλάδα ήταν σε αναμονή, περιμένοντας πως η συμμαχία Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης θα κατέληγε στην προσάρτηση της Ελλάδας στην Σοβιετική Ένωση.

Στις 17 Ιανουαρίου 1941, ο Μολότωφ είχε ζητήσει από την Γερμανία να έρθουν σε συμφωνία ώστε η Σοβιετική Ένωση να προσχωρήσει στον Άξονα. με ιδιαίτερη έμφαση των συζητήσεων σε ποιά χώρα θα προσδεθεί η Βουλγαρία, την οποία επιθυμούσε πάση θυσία η Σοβιετική Ένωση. Όμως την 1η Μαρτίου 1941 η Βουλγαρία πήρε την απόφαση να προσδεθεί στην Γερμανία, προξενώντας ανησυχία στον Στάλιν που έβλεπε πως η Γερμανία δεν ήταν πρόθυμη να μοιράσει την Ευρώπη με την Σοβιετική Ένωση. Η Γερμανική εισβολή στην Σοβιετική Ένωση είχε προγραμματιστεί για τις 15 Μαΐου 1941, όμως λόγω της εμπλοκής στον πόλεμο με την Ελλάδα καθυστέρησε μέχρι τις 22 Ιουνίου 1941, με την γνωστή εξέλιξη. Μέχρι τότε, οι κομμουνιστές στην Ελλάδα ήταν κατά της εμπλοκής στον πόλεμο, καθώς οι Σοβιετικοί ήταν σύμμαχοι με τους “ναζί”, όπως μπορούμε να δούμε και στην παρακάτω φωτογραφία από την Πολωνία, όπου στις 22 Σεπτεμβρίου 1939 ο Guderian και ο Σοβιετικός στρατηγός Semyon Krivoshein παρακολουθούν κοινή παρέλαση της Βέρμαχτ και του Κόκκινου Στρατού.

Ήταν φυσικό λοιπόν οι προδότες κομμουνιστές να εκθειάζουν την Βουλγαρία, αλλά και να μην επιθυμούν την αντίσταση της Ελλάδας σε αυτό που πολύ αργότερα θα ονόμαζαν “φασιστική εισβολή”. Σύμφωνα με τα πιστεύω τους, ο πατριωτισμός τους ήταν προς αυτό που θεωρούσαν πατρίδα τους, δηλαδή την Σοβιετική Ένωση και όχι προς την Ελλάδα, την οποία θεωρούσαν χώρα χωρίς ιδιοκτήτη που πρέπει να προσαρτηθεί στη Σοβιετική Ένωση.

Μετά το τέλος του πολέμου, η Βουλγαρία δόθηκε στην ΕΣΣΔ στα πλαίσια του μοιράσματος του κόσμου από τους ιμπεριαλιστές του Στάλιν, και μετά από δεκαετίες εξοικείωσης με την κομμουνιστική ουτοπία ξεχύθηκε στην Ελλάδα, αυτή τη φορά με την ιδιότητα του οικονομικού μετανάστη (και, πριν την ένταξη της Βουλγαρίας στην ΕΕ, του λαθρομετανάστη).

Η επόμενη φωτογραφία από την περίοδο της Κατοχής εμφανίζει σε αναμνηστική φιλική φωτογραφία τους Διοικητές της Γκεστάπο των πόλεων της Τριπόλεως και της Σπάρτης μαζί με τους ΕΛΑΣίτες Καπετάνιους (από δεξιά) Μαρινάκη, Μπαρμαπλιά και Γιατρά, σε κοινές επιχειρήσεις κατά των ανταρτικών ομάδων που αποτελούνταν από πραγματικούς πατριώτες. Σε αντίστοιχες φωτογραφίες από την Βόρειο Ελλάδα, ελασίτες φωτογραφίζονταν με Βούλγαρους.

Κάθε φορά που οι αριστεροί προτάσσουν τον “πόλεμο στους ναζί” και τους “πατριώτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ” ψεύδονται συνειδητά. Η πραγματική τους επιδίωξη είναι η φυσική εξόντωση των πατριωτών και η εγκαθίδρυση ενός διεθνιστικού κράτους που θα καταλαμβάνει όσο μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση γίνεται.

Ο αντιφασισμός αποτελεί διαμετρικά αντίθετη θέση του πατριωτισμού. Αποτελεί ιδιαίτερη ειρωνία το ότι και οι θέσεις του φασισμού στο ζήτημα του τι είναι πατριωτισμός χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα επαμφοτερίζοντα στοιχεία, καθώς ο φασισμός δεν βλέπει την έννοια της πατρίδας υπό το πρίσμα της φυλετικής και ιστορικής συνέχειας. Αν μη τι άλλο, αυτό καταδεικνύει και την πνευματική υστέρηση των αντιφασιστών, που προσδιορίζουν τον εαυτό τους σαν το διαμετρικά αντίθετο μιας θεώρησης με την οποία παρουσιάζουν σημαντικές κοινές θεωρήσεις.

Ο κομμουνισμός και ο αριστερισμός αποτελούν βαθιά αντιπατριωτικές θεωρήσεις που ενδύονται τον μανδύα του πατριωτισμού μόνο προκειμένου να παρασύρουν θύματα στις γραμμές τους.

Έντονη ανησυχία για την υγεία του Θανάση Κούρκουλα

May 22, 2018

Πληροφορούμαστε πως πολλοί φίλοι του γνωστού Θανάση Κούρκουλα (το τονίζουμε για να μην υπάρχει σύγχυση με τον θείο του Κωνσταντίνο Κούρκουλα) εκδηλώνουν, φυσικά με μεγάλη διακριτικότητα, την ανησυχία τους για τον Θανάση. Ανησυχούν γιατί τον τελευταίο καιρό δείχνει μία υποτονικότητα σε σχέση με την παλαιά ενεργητικότητά του, όταν έστηνε αντιφασιστικές ενέδρες σε ανυποψίαστους περαστικούς, και πλέον προτιμά να περιορίζεται στην έκδοση δελτίων τύπου, πάντα βέβαια για τα δικαιώματα των αγαπημένων του εγχρώμων.

Μεγάλη η ανησυχία για την υγεία του Θανάση, καθώς οι σύντροφοί του ανησυχούν όχι μόνο για την απώλεια της αγωνιστικότητάς του, αλλά και μην τους κολλήσει και τίποτα. Σε τέτοιες εποχές που ζούμε άλλωστε είναι να μην προσέχει κανείς; Ακόμα και οι σύντροφοι του Θανάση άνθρωποι είναι κι αυτοί, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, κι έχουν ένα δικαίωμα στη μικροβιοφοβία, έτσι όπως τον βλέπουν να ρίχνεται στην αντιρατσιστική μάχη παρέα με σκουρόχρωμους και ιδιαίτερα αραπάδες.

Σημειώνουν μάλιστα με νόημα πως η τελευταία μεγάλη εμφάνιση που έκανε ο Θανάσης Κούρκουλας ήταν στις 18 Μαρτίου 2017, στο κέντρο της Αθήνας, όταν πρωτοστάτησε σε άλλη μια αντιρατσιστική (και αντιφασιστική βεβαίως βεβαίως) διαδήλωση, όπου έδωσε μεν δυναμικά το παρόν αλλά φαινόταν πολύ κομμένος.

Η διαδήλωση ήταν πολύχρωμη όπως αρέσει στο Θανάση, με πλούσιο έντυπο υλικό και αφίσες χάρη στη χορηγία του γενναιόδωρου Soros, και κύριο αίτημα να ανοίξουν τα σχολεία για να μπουκάρουν μέσα όλοι οι λαθροέποικοι και να τα μπολιάσουν με μπολιτισμό ( ™ Πάκις Παυλόπουλος) όπως μπολιάζουν τη ζωή του ίδιου του Θανάση. Και μιλώντας για σχολεία, δε θα μπορούσε να λείπει από μια τέτοια εκδήλωση κι ο Κοτσιφάκης, καθώς αντιρατσιστική διαδήλωση χωρίς ΟΛΜΕδες είναι σαν ταβέρνα χωρίς ταβερνιάρη.

Δε θα μπορούσαν όμως να λείπουν κι οι αγαπημένοι έγχρωμοι του Θανάση, γεμίζοντας την καρδιά του με αντιρατσιστική αγαλλίαση! Βλέποντάς τους να φωνάζουν με παλμό τα συνθήματα που τους μαθαίνει με μεράκι (“όκι το φαζιζμό κρισί αβγκί ανήχτε σύνορα ντώρα“), ο Θανάσης πήρε νέες δυνάμεις για να μπορέσει να ανέβει στο βήμα και να απευθυνθεί στο ετερόχρωμο κοινό του με αντιρατσιστικό μένος.

Μόνο που το αντιρατσιστικό μένος του Θανάση ήταν τόσο μεγάλο που σε κάποια στιγμή το μικρόφωνο σα να μετατράπηκε σε φαλλικό σύμβολο, που ο Θανάσης κατάπινε με μανία μπροστά στο εμβρόντητο ακροατήριό του! Μία τέτοια παραστατικότητα στην καταγγελία του φασισμού θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με την αποφασιστικότητα ενός Παζολίνι όταν γύριζε εκείνη την τελευταία ταινία του για τα αίσχη των φασιστών, που λίγο αργότερα θα αποδεικνυόταν προφητική καθώς τον σκότωσε ένας περιστασιακός εραστής του για λόγους που ακόμα και σήμερα εξάπτουν την φαντασία των αντιφασιστών…

Σε κάθε περίπτωση, αυτό το ασυγκράτητο αντιρατσιστικό πάθος του Θανάση ενέπνευσε την ανησυχία στους συντρόφους του, που αμέσως μετά έστησαν πηγαδάκια συζητώντας εναγωνίως το ζήτημα της υγείας του αντί να συνεισφέρουν στη δυναμικότητα της αντιρατσιστικής πορείας που ακολούθησε.

Το ερώτημα που τους βασάνιζε ήταν μήπως ο Θανάσης, παρασουρμένος σίγουρα από το ακατεύναστο αντιρατσιστικό πάθος που τον χαρακτηρίζει, ξέχασε τις αναγκαίες προφυλάξεις με τα αποτελέσματα να φαίνονται στο ανοσοποιητικό του σύστημα; Μήπως καθώς πρόβαρε το μπουρκίνι του έγινε κάποιο ατύχημα που δεν του επιτρέπει να επιδίδεται με την ίδια ζωντάνια στον αντιφασισμό του;

Άλλοι πάλι ισχυρίζονται πως ο λόγος της κάμψης έκτοτε του άλλοτε ζωηρού Θανάση δεν είναι τυχόν προσβολή από HIV, αλλά η αποτυχία της συγκεκριμένης διαδήλωσης. Γιατί ο Θανάσης Κούρκουλας έκανε τόσο κόπο να μαζέψει όλο τον αντιρατσιστικό συρφετό, από το City Plaza και τη πρεζοφωλιά της Νοταρά (αγαπημένο στέκι για εκπαιδευτικούς που ψάχνονται για πλάγιο διορισμό) και το πρεζοστέκι της Ροσινάντε μέχρι το ΚΑΡ, το ΚΣΜ, το ΚΕΕΡΦΑ και διάφορες άλλες ΜΚΟ που έχει πάρει υπό την προστασία του ο φιλεύσπλαχνος Soros. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν οικτρό, καθώς αν εξαιρέσουμε μερικούς λαθροεποίκους που πήγαν για το χαρτζηλίκι και μερικές αλληλέγγυες ακαθορίστου φύλου που πήγαν για την καλή παρέα (δηλαδή να ψαρέψουν έγχρωμους) το πλήθος που συγκεντρώθηκε δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες του Θανάση.

Γιατί ο Θανάσης Κούρκουλας είχε όνειρα για τη διαδήλωση αυτή. Να μαζέψει χιλιάδες λαθροπρόσφυγες, γιατί όχι κι εκατομμύρια, για να διαδηλώσουν ενάντια στους κακούς λευκούς που θέλουν να κλείνουν τα σύνορα αντί να τα αφήνουν λεύφτερα κι ανοιχτά να μπαινοβγαίνουν οι έγχρωμοι όπως οφείλει να κάνει κάθε μοντέρνο κράτος. Πολλοί λοιπόν αποδίδουν την μετέπειτα υποτονικότητά του στην απογοήτευση, γιατί ο Soros μπορεί να είναι γενναιόδωρος αλλά θέλει να βλέπει κι αποτελέσματα.

Εμείς πάντως θα προτείναμε στο υπουργείο παιδείας να μην απαιτεί μόνο από τους αναπληρωτές και τους ωρομίσθιους να περνούν από γιατρούς, αλλά στα πλαίσια της ισονομίας να το απαιτεί κι από τους μόνιμους, γιατί δεν είναι σωστό να πλανάται η υποψία πως ο ανιδιοτελής φίλος του Soros, ο γνωστός μας Θανάσης, πως κόλλησε κάποια ασθένεια από την έντονη συνεχή τριβή με τους έγχρωμους (πάντα στα πλαίσια του αντιφασιστικού αγώνα φυσικά) και πως θα μπορούσε να τη μεταδώσει και στους μαθητές.

Συγκοινωνούντα δοχεία

May 21, 2018

Πως ξεκίνησαν οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια

May 19, 2018

Γράφει ο Panzerfaust

Τα Ελληνικά (κρατικά) πανεπιστήμια παρουσιάζουν μία παγκόσμια πρωτοτυπία. Ομάδες αλητήριων μπορούν και καταλαμβάνουν χώρους μέσα σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, καμιά φορά και ολόκληρα κτίρια, χωρίς καμία αντίδραση τόσο από τις πανεπιστημιακές αρχές όσο και από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Οι ομάδες αυτές πάντοτε ανήκουν στο χώρο του αριστερισμού. Χαρακτηρίζονται από ημιπαράνομη, αν όχι ακραιφνώς παράνομη, δράση, που όμως δε δείχνει να ενοχλεί ιδιαίτερα τον κρατικό μηχανισμό. Ενδεικτικά αναφέρουμε την περίπτωση του Athens Indymedia: Φιλοξενείται από την αρχή της δημιουργίας του μέσα σε κτίριο του ΕΜΠ με την επίσημη υποστήριξη της Ελληνικής Αστυνομίας όπως αυτή εκφράστηκε από τον αγαπημένο όλων των κυβερνήσεων, αλλά και της οικογένειας Μητσοτάκη, Μανώλη Σφακιανάκη. Παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες της ΝΔ και του σημερινού αντιπροέδρου της Άδωνη Σπυρίδωνα Γεωργιάδη για κλείσιμο του Indymedia, αυτό συνεχίζει να λειτουργεί ανενόχλητο. Επιπλέον, ολόκληρες οι εγκαταστάσεις του Μετσόβειου Πολυτεχνείου στο κέντρο της Αθήνας βρίσκονται υπό κατάληψη, με το κτίριο Γκίνη να έχει μετατραπεί σε κέντρο επιχειρήσεων “αναρχικών” παρακρατικών.

Η κατάσταση αυτή δεν δημιουργήθηκε μέσα σε μία νύχτα. Αντίθετα, καλλιεργήθηκε για πολλές δεκαετίες, και θα μπορούσε να πει κανείς ότι ενθαρρύνθηκε από το ίδιο το Ελλαδικό κράτος.

Η δημιουργία των πανεπιστημίων στην Ελλάδα δεν συνοδεύτηκε από την απαραίτητη πρόνοια για τη λειτουργία τους. Για παράδειγμα, δεν υπήρξε επαρκής πρόβλεψη για εντευκτήρια στα οποία θα μπορούσαν να καθήσουν οι φοιτητές. Ταυτόχρονα, τα ημερήσια προγράμματα δημιουργήθηκαν με γνώμονα τη βόλεψη των καθηγητών, με αποτέλεσμα να εκτείνονται καθ’όλη τη διάρκεια της ημέρας, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Επιπλέον, τα κτίρια άρχισαν να αλλάζουν χρήσεις, με αποτέλεσμα οι φοιτητές να μετακινούνται μεταξύ διαφορετικών κτιρίων πολλές φορές και μέσα στην ίδια ημέρα.

Αν αυτά δεν ήταν αρκετά, η μεταπολίτευση έφερε και την πλήρη εγκατάλειψη και καταστροφή για μέρη με παγκάκια και μικρούς κήπους που πιθανόν θα μπορούσε να καθήσει κάποιος. Ακόμα και οι τουαλέτες κατέληξαν κατάλληλες για χρήση μόνο από τους τολμηρούς.

Οι φοιτητές που ήθελαν να καθήσουν κάπου έπρεπε να καταφύγουν σε διάφορα καφενεία και ταχυφαγεία γύρω από τις σχολές τους, καμιά φορά και αρκετά μακριά από αυτές. Καθώς για πολλούς φοιτητές τα έξοδά τους ήταν ιδιαίτερα μετρημένα, αυτή η λύση ήταν πρόσφορη μόνο για όσους διέθεταν μία σχετική οικονομική άνεση.

Η ίδια προχειρότητα χαρακτήριζε και πολλές άλλες εγκαταστάσεις των πανεπιστημίων, συμβάλλοντας σε μία τριτοκοσμική εικόνα. Η συνεχής αύξηση του αριθμού των εισακτέων, αλλά και η διόγκωση του αριθμού των μετεγγραφών από το εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας, οδήγησαν σε έναν φοιτητικό υπερπληθυσμό στις σχολές των μεγάλων πόλεων που μεγένθυνε κι άλλο τα προβλήματα.

Ταυτόχρονα, η πολιτική είχε μπει για τα καλά μέσα στα πανεπιστήμια. Ήταν πλέον η εποχή της μεταπολίτευσης, και όποιος ήθελε να πάει μπροστά έπρεπε να έχει σχέση με τον κομματισμό και τις κομματικές νεολαίες. ΔΑΠ και ΠΑΣΠ πάλευαν για την πρωτοκαθεδρία με τις οργανώσεις του ΚΚΕ και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Οι τελευταίες, λαμβάνοντας θάρρος από την ακόμα ακμάζουσα Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο στην Κίνα, αλλά και το ευνοϊκό κλίμα της κατάστασης στην Ελλάδα με τον επάρατο καραμανλισμό να τους κλείνει πονηρά το μάτι, θεώρησαν πως πρέπει να καταλάβουν κυριολεκτικά τις σχολές.

Μέσα στις σχολές ήδη υπήρχαν χωριστοί χώροι για κάθε κομματική παράταξη, όμως οι οργανωμένες παρατάξεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ διέθεταν την υποστήριξη των μητρικών κομμάτων με γραφεία, φωτοτυπικά, έμμισθο προσωπικό. Επιπλέον, οι κομματικές παρατάξεις προσπαθούσαν να κερδίσουν μέλη με διάφορες παροχές, θέτοντας κάθε νέο φοιτητή μπροστά σε ένα δίλλημα: Αν δεν ήθελε να είναι κοινωνικά αποκομμένος, θα έπρεπε να ανήκει σε κάποια παράταξη που θα του παρείχε και διευκολύνσεις όπως τα θέματα των εξετάσεων, προώθηση των αιτημάτων του προς τις υπηρεσίες του πανεπιστημίου που διαφορετικά δεν θα είχαν καμία τύχη, εξασφάλιση κάποιας θέσης σε μεταπτυχιακά. Ή τουλάχιστον θα μπορούσε να ελπίζει σε όλα αυτά, καθώς τα ιεραρχικά ανώτερα στελέχη, πολλές φορές γόνοι πολιτικών ή πανεπιστημιακών τα ίδια, είχαν όπως ήταν αναμενόμενο την προτεραιότητα. Διαφορετικά θα έπρεπε να είναι μόνος, στιγματισμένος ως “απολιτίκ”, χωρίς βοήθεια για τις γραφειοκρατικές διαδικασίες του πανεπιστημίου, καθώς η πληροφόρηση πολλές φορές δεν γινόταν επίσημα από τις πανεπιστημιακές υπηρεσίες, αλλά από τις κομματικές παρατάξεις.

Όπως αναφέραμε, ο καραμανλισμός ευνόησε ένα κλίμα φοιτητικής ασυδοσίας στα πλαίσια της προώθησης της “αποχουντοποίησης της εκπαίδευσης”, ενός προγράμματος που κάποτε θα πρέπει να εφαρμοστεί αντίστροφα με την ίδια σφοδρότητα. Μέσα στο κλίμα αυτό, οι διάφορες παρατάξεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς εντόπισαν χώρους μέσα στα πανεπιστημιακά κτίρια τους οποίους κατέλαβαν, με τη δικαιολογία πως θέλουν να τους μετατρέψουν σε χώρους για τους φοιτητές και δίνοντάς τους τον χαρακτηρισμό “στέκια”. Στην πραγματικότητα δεν ήταν χώροι για τους φοιτητές γενικά, αλλά για τους φοιτητές που έβλεπαν θετικά τον αριστερισμό. Με δεδομένο ότι τα πάντα μέσα στα πανεπιστήμια είχαν πολιτικοποιηθεί, πολλοί φοιτητές στην προσπάθεια να ανήκουν κάπου στρατολογήθηκαν με τον τρόπο αυτό και κατηχήθηκαν μέσα στα πανεπιστήμια.

Οι χώροι αυτοί ήταν απόλυτα ελεγχόμενοι από αριστεριστές φοιτητοπατέρες, οι οποίοι είχαν και τα κλειδιά και το γενικό πρόσταγμα. Ήταν γεμάτοι από συνθήματα και αποτελούσαν τόπους κατανάλωσης μπύρας και κάνναβης. Ήταν με άλλα λόγια πρεζογιάφκες. Όμως στους χώρους αυτούς λάμβαναν χώρα και εξετάσεις σε μαθήματα και παρουσιάσεις διπλωματικών(!). Αριστεριστές καθηγητές κανόνιζαν ώστε να μεταβούν στους χώρους αυτούς και μέσα σε κλίμα κατανάλωσης ουσιών να διεκπεραιωθούν οι εξετάσεις των μελετηρών φοιτητών τους.

Σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξαν μεμονωμένες αντιδράσεις τολμηρών καθηγητών, που γρήγορα μετάνιωσαν για το τόλμημά τους και έγιναν παράδειγμα για τους υπόλοιπους ώστε να μην αμφισβητείται το ιδιοκτησιακό καθεστώς των καταλήψεων. Σταδιακά, οι καταλήψεις έγιναν παράδοση του Ελληνικού πανεπιστημιακού συστήματος. Ακόμα και σε πανεπιστήμια με καινούρια κτίρια με άνετα εντευκτήρια και καφετέριες, οι αριστεριστές διατήρησαν το δικαίωμα να καταλαμβάνουν χώρους για αποκλειστικά δική τους χρήση. Οι χώροι αυτοί βέβαια εξυπηρετούν και άλλες χρήσεις, όπως την αποθήκευση στυλιαριών και μπουκαλιών.

Οι άλλες παρατάξεις δεν αντέδρασαν ιδιαίτερα στις καταλήψεις, γιατί και οι ίδιες είχαν καταλάβει ακόμα και ολόκληρους διαδρόμους μέσα στις σχολές με τα γνωστά “τραπεζάκια”. Όπως προαναφέραμε, για τις άλλες ανάγκες τους διέθεταν γραφεία μέσα στα κτίρια του κόμματος με όλες τις ανέσεις, οπότε και είδαν το θέμα σαν μία ανάγκη αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ συναδέλφων στο πολιτικό παιχνίδι.

Βαθμιαία, η νοοτροπία της κατάληψης επεκτάθηκε σε όλο το φάσμα της εκπαίδευσης. Οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων μεταλαμπάδευσαν τις αντιλήψεις που απέκτησαν μέσα στο πανεπιστήμιο στα σχολεία όπου διορίστηκαν ως εκπαιδευτικοί, ενθαρρύνοντας τους μαθητές να προβαίνουν σε καταλήψεις. Με τον αριστερισμό να αποτελεί πλέον εύσημο στην Ελλαδική κοινωνία, οι καταλήψεις έγιναν απαραίτητο στοιχείο της μαθητικής και πανεπιστημιακής ζωής. Στο τέλος, φτάσαμε στο σημείο να καταλαμβάνονται ολόκληρες σχολές για τη διοργάνωση πάρτυ που θα αποφέρουν σημαντικά έσοδα στους επιτήδειους διοργανωτές, για τη διενέργεια camping εγκληματικών στοιχείων από όλη την Ευρώπη, για την πώληση κάθε λογής εμπορευμάτων από αριστεριστές και έγχρωμους λαθρέμπορους, και για τη φιλοξενία μεγάλου αριθμού λαθροεποίκων.

Σε οποιοδήποτε άλλο κράτος, όχι μόνο του πολιτισμένου κόσμου αλλά και υποανάπτυκτων περιοχών, τέτοια φαινόμενα και συμπεριφορές θα είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια της φοιτητικής ιδιότητας, αλλά και την απόλυση των υπεύθυνων πανεπιστημιακών και διοικητικών παραγόντων και φυσικά τη σύλληψη και την ποινική δίωξη των δραστών. Στην Ελλάδα, το κράτος προστατεύει το παρακράτος και οι πρωταγωνιστές τέτοιων νοσηρών καταστάσεων βρίσκουν το δρόμο για την κοινωνική καταξίωση και την οικονομική επιτυχία. Σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν μέχρι και το πρωθυπουργικό αξίωμα.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εναλλακτική διεύθυνση του Education in Greece.